แม่ ก กา
(ยานี๑๑)
สะธุสะ จะขไหว้ |
พระศรีไตรสะระณา |
| พ่แม่แลครูบา | เทวะดาในราษี |
| ข้าเจ้าเอา ก ข | เข้า มาต่ ก กา มี |
| แก้ไขในเท่านี้ | ดีมิดีอย่าตรีชา |
| จะร่ำคำต่ไป | ภฬ่ใจกุมารา |
| ธระณีมีราชา | เจ้าภาราสาวะถี |
| ชื่พระไชยสุริยา | มีสุดามะเหษี |
| ชื่ว่าสุมาลี | อยู่บูรีไม่มีไภย |
| ข้าเฝ้าเหล่าเสนา | มีกิริยาอะฌาไศรย |
| พ่ค้ามาแต่ไกล | ได้อาไศรยในภารา |
| ไพร่ฟ้าประชาชี | เชาบุรีก็ปรีดา |
| ทำไร่เขาไถนา | ได้เข้าปลาแลสาลี |
| อยู่มาหมู่ข้าเฝ้า | ก็หาเยาวะนารี |
| ที่หน้าตาดีดี | ทำมะโหรีที่เคหา |
| ค่ำเช้าเฝ้าสีซ | เข้าแต่หฬ่กามา |
| หาได้ให้ภะริยา | โลโภพาให้บ้าใจ |
| ไม่จำคำพระเจ้า | เหไปเข้าภาษาไสย |
| ถือดีมีข้าไท | ฉ้แต่ไพร่ใส่ขื่คา |
| คะดีที่มีคู่ | คืไก่หมูเจ้าสูภา |
| ใครเอาเข้าปลามา | ให้สุภาก็ว่าดี |
| ที่แพ้แก้ชะนะ | ไม่ถืพระประเวณี |
| ขี้ฉันก็ได้ดี | ไล่ด่าตีมีอาญา |
| ที่ซื่ถือพระเจ้า | ว่าโง่เง่าเต่าปูปลา |
| ผู้เฒ่าเหล่าเมธา | ว่าใบ้บ้าสาระยำ |
| ภิก์ษุสะมะณะ | เล่าก็ละพระสะธำม์ |
| คาถาว่าลำนำ | ไปเร่ร่ำทำเฉโก |
| ไม่จำคำผู้ใหญ่ | ศีศะไม้ใจโยโส |
| ที่ดีมีอะโข | ข้าขโมทะนาไป |
| ภาราสาวะถี | ใครไม่มีปรานีใคร |
| ดุดื้ถือแต่ใจ | ที่ใคได้ใส่เอาภ |
| ผู้ที่มีฝีมื | ทำดถดื้ไม่ซื้ข |
| ไล่คว้าผ้าที่ค | อะไรฬ่ก็เอาไป |
| ข้าเฝ้าเหล่าเสนา | มิได้ว่าหมู่ข้าไทย์ |
| ถืน้ำร่ำเข้าไป | แต่น้ำใจไม่นำภา |
| หาได้ใครหาเอา | ไพร่ฟ้าเศร้าเปล่าอุรา |
| ผู้ที่มีอาญา | ไล่ตีด่าไม่ปราณี |
| ฝีป่ามากระทำ | มระณะกำม์เชาบุรี |
| น้ำป่าเข้าธานี | ก็ไม่มีที่อาไศรย |
| ข้าเฝ้าเหล่าเสนา | หนีไปหาภาราไกล |
| ชีบาล่าลี้ไป | ไม่มีใครในธานี |
(ฉบัง๑๖)
พระไชยสุริยาภูมี |
พาพระมะเหษี |
| มาที่ในลำสำเภา | |
| เข้าปลาหาไปไม่เบา | นารีที่เยาว์ |
| ก็เอาไปในเภตรา | |
| เถ้าแกเชาแม่แซ่มา | เสนีเสนา |
| ก็มาในลำสำเภา | |
| ตีม้าฬ่ฉ้ใบใส่เสา | วายุพายุเพลา |
| สำเภาก็ใช้ใบไป | |
| เภตรามาในน้ำไหล | ค่ำเช้าเปล่าใจ |
| ที่ในมหาวารี | |
| พระสุธาอาไศรยไม่มี | ราชานารี |
| อยู่ที่พระแกลแลดู | |
| ปลากะโห้โลมาราหู | เหราปลาทู |
| มีอยู่ในน้ำคล่ำไป | |
| ราชาว้าเหว่หฤไทย | วายุพาคลาไคล |
| มาในทะเลเอกา | |
| แลไปไม่ปะพะสุธา | เปล่าใจไนยนา |
| โพล้เพล้เวลาราตรี | |
| ราชาว่าแก่เสนี | ใครรู้คะดี |
| วารีนี้เท่าใดนา | |
| ข้าเฝ้าเล่าแก่ราชา | ว่าพระมหา |
| วารีนี้ไซ้ใหญ่โต | |
| ไหลมาแต่ในคโค | แผ่ไปใหญ่โต |
| มะโหฬาล้ำน้ำไหล | |
| บาฬีมิได้แก้ไข | ข้าพระเจ้าเข้าใจ |
| ผู้ใหญ่ผู้เถ้าเล่ามา | |
| ว่ามีพระยาสกุณา | ใหญ่โตมะโหฬา |
| กายยาเท่าเขาคีรี | |
| ชื่ว่าพระยาสำภาที | ใคร่รู้คะดี |
| วารีนี้โตเท่าใด | |
| โยโสโผผาถาไป | ภพระสุริไส |
| จะใกล้โพล้เพล้เวลา | |
| แลไปไม่ปะพะสุธา | ย่ท้รรา |
| ชีวาก็จะประไลย | |
| ภปลามาในน้ำไหล | สะกุณาถาไป |
| อาไศรยที่ศีศะปลา | |
| ฉะแง้แลไปไกลตา | จำข้งปลา |
| ว่าขษะมาอไภย | |
| วารีที่เราจะไป | ใกล้ฤาว่าไกล |
| ข้าไหว้จะขมรคา | |
| ปลาว่าข้าเจ้าเยาวภา | มิได้ไปมา |
| อาไศรยอยู่ต่ธระณี | |
| สะกุณาอาไลยชีวี | ลาปลาจระลี |
| สู่ที่ภูผาอาไศรย | |
| ข้าเฝ้าเล่าแก่ภูวไนย | พระเจ้าเข้าใจ |
| ฤไทยว้าเหว่เอกา | |
| จำไปในทะเลวรา | พยุใหญ่มา |
| เภตราก็เหเซไป | |
| ลมก็เกาเสาใบ | ทะลุปรุไป |
| น้ำไหลเข้าลำสำเภา | |
| ผีน้ำซ้ำไต่ใบเสา | เจ้ากำม์ซ้ำเอา |
| สำเภาระยำคว่ำไป | |
| ราชาคว้ามือรไทย | เอาผ้าสะไบ |
| ต่ไว้ไม่ไกลกายา | |
| เถ้าแก่เชาแม่เสนา | น้ำเข้าหูตา |
| จระเข้เหราคร่าไป | |
| ราชานารีร่ำไร | มีกำม์จำใจ |
| จำไปภปะพะสุธา | |
| มีไม้ไทรใหญ่ใบหนา | เข้าไปไสยยา |
| เวลาภค่ำร่ำไร ฯ |
แม่ กน
(สุรางคนางค์๒๘)
ขึ้นใหม่ในกน |
ก กาว่าปน | ระคนกันไป | เอ็นดูภูธร |
| มานอนในไพร | มณฑลต้นไทร | แทนไพชยนต์สฐาน | |
ส่วนสุมาลี |
วันทาสามี | เทวีอยู่งาน | เฝ้าอยู่ดูแล |
| เหมือนแก่ก่อนกาล | ให้พระภูบาล | สำราญวิญญา | |
พระชวนนวนนอน |
เข็ญใจไม้ขอน | เหมือนหมอนแม่นา | ภูธรสอนมนต์ |
| ให้บ่นภาวนา | เย็นค่ำร่ำว่า | กันป่าไกยพาล | |
วันนั้นจันทร |
มีดารากร | เป็นบริวาร | เห็นสิ้นดินฟ้า |
| ในป่าท่าธาร | มาลีคลี่บาน | ใบก้านอรชร | |
เย็นฉ่ำน้ำฟ้า |
ชื่นชะผะกา | วายุพาขจร | สาระพรรณ์จันอิน |
| รื่นกลิ่นเกสร | แตนต่คล้ร่อน | ว่าว่อนเวียนระวัน | |
จันทราคลาเคลื่อน |
กระเวนไพรไก่เถื่อน | เตือนเพื่อนขานขัน | ปู่เจ้าเขาเขิน |
| กูเกริ่นหากัน | สุนธุพุลั่น | ครื้นครั่นหวั่นไหว | |
พระฟื้นตื่นนอน |
ไกลพระนคร | สะท้อนถอนฤไทย | เช้าตรู่สุริยน |
| ขึ้นพ้นเมรุไกร | มีกำม์จำไป | ในป่าอารัญฯ |
แม่ กง
(ฉบัง๑๖)
ขึ้นกงจงจำสำคัญ |
ทั้งกนปนกัน |
| รำพรรณ์มิ่งไม้ในดง | |
| ไกรกร่างยางยูงสูงระหง | ตลิงปลิงปริงประยง |
| คันทรงส่งกลิ่นฝิ่นฝาง | |
| มะม่วงพลวงพลองช้องนาง | หล่นเกลื่อนเถื่อนทาง |
| กินพลางเดินพลางหว่างเนิน | |
| เห็นกวางย่างเยื้องชำเลืองเดิน | เหมือนอย่างนางเชิญ |
| พระแสงสำอางข้างเคียง | |
| เขาสูงฝูงหงษ์ลงเรียง | เริงร้องซ้องเสียง |
| สำเนียงน่าวังเวง | |
| กลางไพรไก่ขันบันเลง | ฟังเสียงเพียงเพลง |
| ซเจ้งจำเรียงเวียงวัง | |
| ยูงทองร้องกระโต้งโห่งดัง | เพียงฆ้องกลองระฆัง |
| แตรสังข์กังสะดาลขานเสียง | |
| กะลิงกะลางนางนวนนอนเรียง | พระยาคล้เคียง |
| แอ่นเอี้ยงอีโก้งโทงเทง | |
| ค้อนทองเสียงร้องปองแปง | เพลินฟังวังเวง |
| อีเก้งเริงร้องลองเชิง | |
| ฝูงละมั่งฝั่งเดินกินเพลิง | คางแข็งแรงเริง |
| ยืนเบิ่งบึ้งหน้าตาโพลง | |
| ป่าสูงยูงยางช้างโขลง | อึงคะนึงผึงโผง |
| โยงกันเล่นน้ำคล่ำไปฯ |
แม่ กก
(ยานี๑๑)
ขึ้นกกตกทุกข์ยาก |
แสนลำบากจากเวียงไชย |
| มันเผือกเลือกเผาไฟ | กินผลไม้ได้เป็นแรง |
| รอน ๆ อ่อนอษฎงค์ | พระสุริยงเย็นยแสง |
| ช่วงดังน้ำครั่งแดง | แฝงเมฆเขาเงาเมรุธร |
| ลิกค่างครางโครกครอก | ฝูงจิ้งจอกออกเห่าหอน |
| ชนีวิเวกวอน | นกหกร่อนนอนรังเรียง |
| ลูกนกยกปีกป้อง | อ้าปากร้องซ้องแซ่เสียง |
| แม่นกปกปีกเคียง | เลี้ยงลูกอ่อนป้อนอาหาร |
| ภูธรนอนเนินเขา | เคียงคลึงเคล้าเยาวมาลย์ |
| ตกยากจากศฤงคาร | สงสารน้องหมองภักตรา |
| ยากเย็นเห็นหน้าเจ้า | สร่างโศกเศร้าเจ้าพี่อา |
| อยู่วังดังจันทรา | มาหม่นหมองลอองนวล |
| เพื่อนทุกข์ศุขโศกเศร้า | จะรักเจ้าเฝ้าสงวน |
| มิ่งขวัญอย่างรัญจวน | นวลภักตรน้องจะหมองศรี |
| ชวนชื่นกลืนกล้ำกลิ่น | มิรู่สิ้นกลิ่นมาลี |
| คลึงเคล้าเย้ายวนยี | ที่ทุกข์ร้อนหย่อนเย็นทรวงฯ |
แม่ กด
(ยานี๑๑)
ขึ้นกดบทอัศจรรย์ |
เสียงครื้นครั่นชั้นเขาหลวง |
| นกหกตกรังรวง | สัตว์ทั้งปวงง่วงงุนโงง |
| แดนดินถิ่นมนุษย์ | เสียงดังดุจเพลิงโพลง |
| ตึกกว้านบ้านเรือนโรง | โคลงคลอนเคลื่อนขะเยื่อนโยน |
| บ้านช่องคลองเล็กใหญ่ | บ้างตื่นไฟตกใจโจน |
| ปลุกเพื่อนเตือนตะโกน | ลุกโลดโผนโดยกันเอง |
| พิณพาทย์ระนาดฆ้อง | ตะโพนกลองร้องเป็นเพลง |
| ระฆังดังวังเวง | โหง่หง่างเหง่งเก่งก่างดัง |
| ขุนนางต่างลุกวิ่ง | ท่านผู้หญิงวิ่งยุดหลัง |
| พันละวันดันตึงตัง | พลั้งพลัดตกหกคะเมน |
| พระสงฆ์ลงจากกุฎิ | วิ่งอุดตลุดฉุดมืเณร |
| หลวงชีหนีหลวงเถร | ลงโคลนเลนเผ่นผาดโผน |
| พวกวัดพลัดเข้าบ้าน | ล้านต่ล้านซานเซโดน |
| ต้นไม้ไกวเอนโอน | ลิงค่างโจนโผนหกหัน |
| พวกผีที่ปั้นลูก | ติดจมูกลูกตาพลัน |
| ขิกขิกรริกกัน | ปั้นไม่ทันมันเดือดใจ |
| สององค์ทรงสังวาศ | โลกธาตุหวาดหวั่นไหว |
| ตื่นนอนอ่อนนอกใจ | เดินไม่ได้ให้อาดูรฯ |
แม่ กบ
(ยานี๑๑)
ขึ้นกบจบแม่กด |
พระดาบศบูชากูณฑ์ |
| ผาศุกรุกขมูล | ภูลสวัสดิ์สัถาวร |
| ระงับหลับเนตรนิ่ง | เอนองค์อิงพิงสิงฃร |
| เหมือนกับหลับสนิทนอน | สังวรศีลอภิญญาณ |
| บำเพ็ญเล็งเห็นจบ | พื้นพิภพจบจักระวาฬ |
| สวรรค์ชั้นวิมาน | ท่านเห็นแจ้งแหล่งโลกา |
| เข้าฌานนานนับเดือน | ไม่ขะเยื่อนเคลื่อนกายา |
| จำศีลกินวาตา | เป็นผาศุกทุกเดือนปี |
| วันนั้นครั้นดินไหว | เกิดเหตุใหญ่ในปะถะพี |
| เล็งดูรู้คะดี | กาลกิณีสี่ประการ |
| ประกอบชอบเป็นผิด | กลับจริตผิดโบราณ |
| สามัญอันธพาล | ผลาญคนซื่ถืสัตย์ธรรม์ |
| ลูกศิษย์คิดล้างครู | ลูกไม่รู้คุณพ่มัน |
| ส่เสียดเบียดเบียนกัน | ลอบฆ่าฟันคืตัณหา |
| โลภลาภบาปบคิด | โจทย์จับผิดฤษยา |
| อุระพะสุธา | ป่วนเป็นบ้าฟ้าบดบัง |
| บันดาสามัญสัตว์ | เกิดวิบัตรปัติปาปัง |
| ไตรยุคทุกขตะรัง | สังวัจฉะระอะวะสานฯ |
แม่ กม
(ฉบัง๑๖)
ขึ้นกมสมเด็จจอมอารย์ |
เอ็นดูภูบาล |
| ผู้ผ่านภาราสาวัดถี | |
| ซื่ตรงหลงเล่ห์เสนี | กลอกกลับอัปรี |
| บุรีจึงล่มจมไป | |
| ประโยชน์จะโปรดภูวไนย์ | นิ่งนั่งตั้งใจ |
| เลื่อมใสสำเร็จเมตตา | |
| เปล่งเสียงเพียงพิณอินทรา | บอกข้มรณา |
| คงมาวันหนึ่งถึงตน | |
| เบียดเบียนเสียดส่ฉ้ฉน | บาปกำม์นำตน |
| ไปทนทุกข์นับกัปกัลป์ | |
| เมตตากรุณาสามัญ | จะได้ไปสวรรค์ |
| เป็นศุขทุกวันหรรษา | |
| สมบัติสัตว์มนุษย์ครุทธา | กลอกกลับอัปรา |
| เทวาสมบัติชัชวาลย์ | |
| ศุขเกษมเปรมปรีวิมาน | อิ่มหนำสำราญ |
| ศฤงฆารห้อมล้อมพร้อมเพรียง | |
| กระจับปี่สีฆท่เสียง | ขับรำจำเรียง |
| สำเนียงนางฟ้าน่าฟัง | |
| เดชพระกุศลหนหลัง | สิ่งใดใจหวัง |
| ได้ดังมุ่งมาทปราถนา | |
| จริงนะประสกสีกา | สวดมนต์ภาวนา |
| จะได้ไปสวรรค์ | |
| จบเทศเสร็จคำรำพรรณ์ | พระองค์ทรงธรรม์ |
| ด้นดั้นเมฆาคลาไคลฯ |
แม่ เกย
(ฉบัง๑๖)
ขึ้นเกยเลยกล่าวท้าวไทย์ |
ฟังธรรมน้ำใจ |
| เลื่อมใสศรัทธากล้าหาญ | |
| เห็นไภยในขันธสันดาน | ตัดห่วงบ่วงมาร |
| สำราญสำเร็จเมตตา | |
| สององค์ทรงหนังพยัคฆา | จัดจีบกลีบชะฎา |
| รักษาศีลถืฤาษี | |
| เช้าค่ำทำกิจพิธี | กองกูณฑ์อัคคี |
| เป็นที่บูชาถาวร | |
| ปะถะพีเป็นที่บรรฐร | เอนองค์ลงนอน |
| เหนือฃอนเฃนยเกยเศียร | |
| ค่ำเช้าเอากราดกวาดเตียน | เหนื่อยยากพากเพียร |
| เรียนธรรมบำเพ็ญเคร่งครัน | |
| สำเร็จเสร็จได้ไปสวรรค์ | เสวยสุขทุกวัน |
| นานับกัปกัลป์พุทธันดร | |
| ภุมารการรุญสุนทร | ไว้หวังสั่งสอน |
| เด็กอ่อนอันเยาว์เล่าเรียน | |
| ก ข ก กา ว่าเวียน | หนูน้อยค่อยเพียร |
| อ่านเฃียนผสมกมเกย | |
| ระวังตัวกลัวครูหนูเอ๋ย | ไม้เรียวเจียวเหวย |
| กูเคยเข็ดหลาบขวาบเขวียว | |
| หันหวดปวดแสบแปลบเสียว | หยิกซ้ำช้ำเฃียว |
| อย่าเที่ยวเล่นหลงจงจำ | |
| บอกไว้ให้ทราบบาปกรรม | เรียงเรียบเทียบทำ |
| แนะนำให้เจ้าเอาบุญ | |
| เดชะพระมหาการุญ | ใครเห็นเป็นคุณ |
| แบ่งบุญให้เราเจ้า เอยฯ |