|
"คอคอดกระ ภูเขาหญ้า กาหยูหวาน ธารน้ำแร่ มุกแท้เมืองระนอง" ระนองเป็นจังหวัดชายแดน
ที่มีอาณาเขตติดต่อกับประเทศพม่าและเป็นจังหวัดแรกของภาคใต้ที่อยู่ฝั่ง
ทะเลอันดามันอยู่ห่างจากกรุงเทพฯ ประมาณ 568 กม. มีพื้นที่ 3,426 ตร.กม. มีคอคอดที่แคบที่สุดของ แหลมมลายู คือ คอคอดกระ แบ่งการปกครองออกเป็น 4 อำเภอ 1 กิ่งอำเภอ คือ อำเภอเมือง อำเภอกระบุรี อำเภอละอุ่น อำเภอกะเปอร์ และกิ่งอำเภอสุขสำราญ. ถึงแม้จะเป็นจังหวัดเล็กๆ
แต่ก็เป็นเมืองที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าไม้นานาพันธุ์ และสามารถหารับประ
ทานปลาสดๆ ตัวโตๆ ได้ นอกจากนี้ยังมีศิลปวัฒนธรรมความเป็นอยู่ที่ผสมผสานกับพม่าเพื่อนใกล้เรือน เคียง ความเป็นมา มีผู้สันนิษฐานว่า
ชื่อจังหวัด ระนอง อาจจะมาจากคำว่า แร่นอง เนื่องจากเป็นจังหวัดที่มีแร่ดีบุกมาก
หรืออาจมาจากชื่อเจ้าเมืองระนองคนแรกคือ นายนอง นายนองเป็นหัวหน้าหมู่บ้านพรรั้ง
(ตำบลบางริ้นปัจจุบัน) มีความสามารถในการปกครองลูกบ้านได้ดีจึงได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นหลวงระนอง เจ้าเมืองคนแรกตอนปลายสมัยอยุธยา มาในสมัยรัชกาลที่ 3 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ผู้เป็นเจ้าเมืองระนองต่อจากนายนอง คือ นายคอซูเจียง และได้รับพระราชทาน บรรดาศักดิ์เป็น พระรัตนเศรษฐี ในสมัยรัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ท่านได้รับบรรดาศักดิ์เป็น พระ ยาดำรงสุจริตมหิศรภักดี เมืองระนองเป็นหัวเมืองขึ้นต่อเมืองชุมพร
จนกระทั่งถึงสมัยรัชกาลที่ 4 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ทรงเห็นว่าเมืองระนองเป็นเมืองชายแดน หากยังขึ้นกับจังหวัดชุมพรก็จะทำให้ขาดอิสระยากแก่การรักษาชายแดน จึงได้ยกฐานะเมืองระนองขึ้นเป็นหัวเมืองจัตวาขึ้นตรงต่อกรุงเทพฯ พ.ศ. 2438 เมื่อจัดระบบการปกครองแบบเทศาภิบาล
เมืองระนองได้ขึ้นอยู่กับมณฑลภูเก็ต จนถึง พ.ศ. 2459 ได้เปลี่ยนจากเมืองระนองมาเป็นจังหวัดระนอง
โดยยังขึ้นกับมณฑลภูเก็ต จนถึง พ.ศ. 2476 เมื่อยุบเลิกมณฑลเทศาภิบาล จึงมีฐานะเป็นจังหวัดระนองมาจนถึงปัจจุบัน อาณาเขต
ระนองขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองฝนแปดแดดสี่
ทั้งนี้เพราะมีฝนตกเกือบตลอดทั้งปี ฤดูกาลที่เหมาะในการไปเที่ยว เกาะ ชายทะเล คือ เดือน พฤศจิกายน-เมษายน
|