แรงกระเทือนและเสียงกุบกับ ทำให้ฉิงน้อยลืมตาตื่นขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นก็คือ หน้าอูมๆ ของนางฟ้า
พาตะที่ก้มลงมองอย่างเป็นห่วง
"โยชิกิ" นางฟ้าพาตะถอนหายใจอย่างโล่งอก "ฟื้นแล้วหรือ"
"ที่นี่ที่ไหนฮะ ทำไมมันถึงสั่นอย่างนี้"
นางฟ้าฮีทยื่นหน้าเข้ามาเจ๋อบ้าง "เราอยู่บนรถม้าที่กำลังมุ่งหน้าไปปราสาทของพ่อแม่เธอจ๊ะ"
หนูน้อยเริ่มทวนความจำก่อนที่จะเป็นลม
"ท่านพ่อ ท่านแม่ของฉิงโย" ฉาวน้อยพึมพำเบาๆ
"จ๊ะ โยชิกิ อีกไม่นานเราก็จะไปถึงแล้ว" นางฟ้าฮีทพูด "คงถึงก่อนตะวันตกดินหรอก"
ในที่สุด ทั้งสามก็เดินทางมาถึงปราสาทจนได้
"โยชิกิ ถึงแล้วจ๊ะ ลงจากรถม้าเถอะ อ้อ..ระวังกระโปรงหน่อยนะ" นางฟ้าพาตะเตือน
หนูน้อยเพิ่งสังเกตว่าตัวเองถูกจับใส่ชุดยาวสีขาวฟูฟ่อง แถมสวมมงกุฎอันเล็กๆ ด้วย โยชิกิเอียงคอ
แล้วยกกระจกขึ้นมาดู "น่ารักจังเลยฮะ คุณป้าฮีท คุณป้าพาตะ"
นางฟ้าพาตะหัวเราะ "รู้แล้วหล่ะจ๊ะ รีบลงมาเถอะ จะได้ไปพบพระราชาพระราชินีเสียที"
ที่หน้าประตูวัง ราชาทากานาชิและราชินีมาชิโม่ยืนยิ้มเผล่รออยู่ เมือทั้งสองเห็นเจ้าฉิงโย ราชินีมาชิโม่
ก็โผเข้ามากอดทันที
"Oh darling แม่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน ไหนๆ ขอหอมหน่อยสิ"
ว่าแล้วราชินีก็จัดการหอมแก้มหนูห้อยเสียยกใหญ่
ส่วนราชาทากานาชิก็เดินไปคุยกับนางฟ้าทั้งสองตามมารยาท
"ข้าขอบใจพวกท่านมากที่ดูแลโยชิกิมาตลอด" ราชาทากานาชิกล่าว
"ไม่เป็นไรหรอก พวกข้ามีความสุขมากที่มีดโอกาสได้ดูแลเจ้าฉิงโยชิกิ" นางฟ้าพาตะพูด
"เธอน่ารักจริงๆ"
"สักวันหนึ่งข้าคงได้มีโอกาสตอบแทนท่าน" ราชาทากานาชิกล่าวต่อ
"เอาเถอะ" ราชินีซึ่งหอมหนูน้อยจนหนำใจแล้วพูด "เข้าไปข้างในได้แล้ว"
และแล้ว ทั้ง 5 คน ก็เดินเข้าไปในปราสาท ผ่านห้องต่างๆ อาทิเช่น ห้องโถงใหญ่ ห้องโถงเล็ก สุขาชาย
สุขาหญิง ห้องนอนธรรมดา ฯลฯ ในที่สุด ทั้ง5 ก็เดินมาถึงห้องจัดเลี้ยงที่เตรียมไว้สำหรับฉลองการกลับมา
ของเจ้าฉิง หนูน้อยมองไปรอบๆ ห้องอย่างตื่นตาตื่นใจในความพิสดารของการตบแต่งห้อง บนโต๊ะอาหาร
ไก่อบตัวอ้วนกำลังอาบแดดอยู่บนจานใบใหญ่ รายล้อมด้วยบริวาร (ผักต่างที่อารักขาอย่างแน่นหนา
แถมไม่ใส่เสื้อผ้าเสียด้วย) ผลไม้นานาชนิดต่างแบ่งกลุ่มอยู่ตามพรรคเดียวกัน เหล้า ไวน์ชนิดต่างๆ
ก็ช่วยเพิ่มสีสันบนโต๊ะ จนดูราวกับพัฒพงศ์ยามราตรียิ่งขึ้น (เคยไปแล้วนะถึงเอามาเขียน)
"โอ้โห!!! สวยจังเลย ฉิงโยช้อบ
ชอบ" โยชิกิอุทานอย่างพอใจ
ราชินีมาชิโม่ยิ้มปลื้มที่เห็นลูกฉาวเริงร่า "แม่เตรียมเป็นพิเศษสำหรับงานหมั้นของลูกกับเจ้าชายนะจ๊ะ"
"หมั้น!!" โยชิกิร้อง
"หมั้น!!" นางฟ้าพาตะร้อง
"หมั้น!!" นางฟ้าฮีทร้อง
"หมั้นเหรอ? ทำไมข้าไม่เห็นรู้เลยล่ะราชินี" ราชาทากานาชิร้องมั่ง ราชินีมาชิโม่ทำท่าไม่พอใจ
"เรื่องนี้ข้าเคยบอกท่านแล้วนะ"
"บอกตอนไหน ข้าไม่เห็นรู้เรื่อง"
ราชินีถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ก็ตอนที่ม่านจีบข้าเมื่อ 30 ปี ก่อนไง ตอนนั้นท่านเป็นคนออกปากเอง
ไม่ใช่หรือ ว่าถ้าได้ลูกสาวท่านจะให้ข้าเลือกเจ้าชายมาเป็นคู่ของลูกไงล่ะ"
ราชาเพิ่งนึกออก "มันตั้งกี่สิบปีแล้ว ตอนนี้เราควรตัดสินใจด้วยกันไม่ใช่หรือ"
"ราชาน่ะเงียบไปเลย ข้าเชิญเขามาแล้วด้วย เพราะฉะนั้นให้ข้าจัดการเถอะ"
"แล้วฉิงโยล่ะไม่มีใครถามความสมัครใจเลย" โยชิกิเริ่มร้องไห้
"ทำไมฉิงโยต้องแต่งงานกับคนที่ไม่เคยพบเห็นด้วยล่ะ แต่งงานคืออะไรก็ยังไม่เข้าใจ"
"แล้วลูกก็จะรู้เองแหล่ะ"
ว่าแล้วโยชิกิก็วิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้บรรดาคนที่เหลือยืนร้องเรียกอยู่ในห้องจัดเลี้ยงนั้น
หนูน้อยโยชิกิวิ่งสะเปะสะปะไปเรื่อยๆ ตามแบบฉบับของนางเอกที่ดี เธอวิ่งขึ้นลงบันไดหลายชั้น
จนแม้กระทั่งผู้เขียนยังงง แต่ในที่สุดเธอก็วิ่งไปถึงยอดหอคอยที่สูงที่สุดของอณาจักร และ ณ ที่แห่งนั้น
เธอก็ได้พบกับหญิงชราสวมชุดแดงแจ๊ดคนหนึ่งกำลังนั่งกรอด้ายอยู่
"คุณยายกำลังทำอะไรอยู่ฮะ" หนูน้อยค่อยๆ เดินเข้าไปหา
หญิงชราค่อยๆ เงยหน้าขาวซีดขึ้นมอง "กรอด้ายอยู่จ๊ะหนู"
"กรอด้าย??" หนูน้อยทวนคำอย่างงุนงง "มันคืออะไรกันฮะ"
หญิงชราทำท่าสังเวชใจ "หนูไม่รู้จักหรือ งั้นมานั่งตรงนี้ เดี๋ยวยายจะสอนให้"
โยชิกิทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กๆ ข้างหญิงชรา
"ทำยังไงฮะ" เสียงใสๆ ถาม
"เอามือไปแตะปลายเข็มตรงนี้สิ แล้วจะรู้เอง"
หนูโยของเราก็พาซื่อยื่นมือไปแตะทันที ในฉับพลันนั้นเอง คำสาบก็เริ่มส่งผลทำให้หนูน้อยล้มลงไป
สลบไสลอยู่แทบเท้าหญิงชราผู้นั้น
หญิงชราเปลี่ยนร่างกลายเป็นนางฟ้าฮิเดะทันที
"ฮ่า
ฮ่า
ฮ่า
เอ๊ย โฮะ
โฮะ
โฮะ
ในที่สุดเจ้าฉิงโยก็โดนคำสาปของข้าจนได้ แต่เอ
ถ้ามีเจ้าชายมาปลุกเจ้าฉิงโยอย่างที่ยายเถิกกับยายโย่งนั้นอวยพรไว้จะทำยังไงนะ"
นางฟ้าฮิเดะเริ่มเดินวนไปวนมาพยายามใช้ความคิดอย่างหนัก
"อ้อนึกออกแล้ว! เราก็ทำให้พุ่มดอกกุหลาบ ปกคลุมปราสาททั้งหมด แล้วก็ให้มังกรน้อยคอยเฝ้าไว้
ก็สิ้นเรื่อง Oh! Good idea" ว่าแล้วนางฟ้าฮิเดะก็จัดการร้ายมนต์จนเสร็จแล้วก็จากไป
ภายในห้องจัดเลี้ยง นางฟ้าพาตะและนางฟ้าฮีทเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ทั้งสองเริ่มกระซิบกระซาบกัน
"เฮ้ เฮ้ พาตะ ว่าไหมว่าบรรยากาศรอบตัวมันแปลกๆ นะ กลิ่นกุหลาบมันฟุ้งไปหมดเลย"
นางฟ้าพาตะพยักหน้าหงึกหงัก "นั่นสิ คิดเหมือนกันเลยนะตัวเอง"
"กรี๊ด!!!!" เสียงร้องของราชินีมาชิโม่ดังขึ้น นางฟ้าทั้งสองหันไปมองทันที
"เกิดอะไรขึ้น" นางฟ้าพาตะถามอย่างตกใจ "ไก่อบหายไปเรอะ"
"ไม่ใช่ ดูที่นอกหน้าต่างสิ" ราชินีมาชิโม่เสียงสั่น
ภายนอกหน้าต่างนั้น กุหลาบป่าสีแดงสดกำลังค่อยๆ เลื้อยขึ้นมาปกคลุมบริเวณกำแพงมากขึ้นเรื่อยๆ
ทำให้ภายในปราสาทเริ่มมืดลงทุกขณะ นางฟ้าพาตะมองหน้านางฟ้าฮีท
"คำสาปส่งผลแล้วล่ะ แถมยายหัวแดงยังทำแบบนี้อีกด้วย"
"เราจะทำยังไงดี" นางฟ้าฮีทคร่ำครวญ "ทุกคนจะต้องตายกันอยู่ในนี้อย่างนั้นเหรอ"
นางฟ้าพาตะเงียบไปครู่หนึ่ง
"เราร่ายเวทมนต์ให้ทุกคนในปราสาทนี้หลับไปจนกว่าเจ้าชายมาปลุกโยชิกิดีกว่านะ"
และโดยไม่ฟังคำตอบ นางฟ้าพาตะก็จัดแจงร่ายเวทมนต์ทันที อ้อ
แต่เธอทำพลาดไปหน่อยนึง
โดยเผลอทำให้ตัวเองและนางฟ้าฮีทหลับไปด้วย
l Hi-Ho l What's
up Mr. Jones l Space monkey punk from Japan
l Inside the pervert mound l
l Doubt l Sold some attitude
l Tell me l A story
l Love replica l Cafe
le psyence l
l Ever free l Psychommunity
exit I Sold
board l Sign
my guestbook l View
my guest book l