|
 |
 |
|
|
|
สู่ฝันอันยิ่งใหญ่(1) |
คำร้อง ชาลี อินทรวิจิตร |
สุดมือ
เอื้อมคว้าข้าจะฝัน
|
|
| อัลดอนซา | (นิ่งงันไปเมื่อเพลงจบลง แล้วทันใดก็เอ่ยปากวิงวอน) ขอสักครั้งได้ไหม ขอให้มองฉันอย่างที่ฉันเป็นจริงๆ หน่อยเถิด |
| ดอน กิโฮเต้ | (ลดสายตาลงประสานสายตาของอัลดอนซา) ข้าเห็นความงาม ความพิสุทธิ์ข้าเห็นสตรีผู้ซึ่งชายทุกคนย่อมหวงแหนไว้เป็นความลับในหัวใจ ดัลซีเนีย |
| (อัลดอนซาคราออกมาอย่างสิ้นหวัง ถอนหนีจากดวงตาที่จ้องมาอย่างแน่วแน่ พลางส่ายหน้าหันหลังแล้ววิ่ง จนชนเข้ากับเปโดรซึ่งเข้ามาโดยไม่มีใครเห็น อัลดอนซาสะดุ้งเฮือก เปโดรคว้าหล่อนไว้อย่างโกรธจัด) | |
| เปโดร | แกล้งให้คอยเรอะ... |
| อัลดอนซา | เปล่า ไม่ได้... |
| เปโดร | (เยาะหยันอย่างดุร้าย) แม่นางผู้สูงศักดิ์ยอดหญิงมิ่งขวัญ (ตบหน้าจนอัลดอนซาหมุนคว้างลงกับพื้น) |
| ดอน กิโฮเต้ | (เดือดดาล) เจ้าปีศาจร้าย |
| เปโดร | ถอยไปให้พ้น |
| ดอน กิโฮเต้ | (เข้ามาหา) เจ้าบังอาจทำร้ายสตรีหรือ |
| เปโดร | ถอยไป ไม่งั้นข้าจะทุบไอ้กระโหลกตื้นๆ ของแก่ให้แตก |
| ดอน กิโฮเต้ | เจ้าคนใจทมิฬหินชาติ ข้าจะสั่งสอนเจ้า |
| เปโดร | ฉันเตือนแกแล้ว โอ๊ย! (กิโฮเต้กระหน่ำหอกตีถูกหัวเปโดร ทำเอาล้มลงไปนอนแผ่ ดนตรีบรรเลงขึ้นมาเบาๆ เปโดรคราง) โอ๊ย! มันทำฉันตายแน่ (ตะโกน ขณะยังอยู่ที่พื้น) โฮเซ อันโตริโอ พรรคพวกโว้ย! |
| (พวกต้อนฬ่อพากันวิ่งเข้ามา อัลดอนซาลุกขึ้นยืน แล้วเข้าไปกำบังหลังรางน้ำ ซันโชวิ่งมาจากโรงเตี๊ยม) | |
| ดอน กิโฮเต้ | (เผชิญหน้ากับพวกที่มาเสริมกำลัง) มาเลย ดาหน้ากันเข้ามา ดอนกิโฮเต้จะพิชิตกองทัพภายในพริบตา |
| เปโดร | ระวังหอกนะ |
| อัลดอนซา | (ก้าวออกมา) อย่ายุ่งกับเขาเลยน่า |
| เปโดร | ถอยไปนะ นังตัวดี |
| อัลดอนซา | บอกว่าอย่าไปยุ่งกับเขา เขามีค่ามากกว่าพวกแกทั้งโคตรรวมกันเสียอีก |
| เปโดร | (ผละจากกิโฮเต้) อยากเจ็บตัวมั่งใช่ไหม (เขาโถมเข้าหาหล่อน อัลดอนซาคว้าดาบของกิโฮเต้จากรางน้ำ เหวี่ยงเป็นวงกว้างฟาดเอาเปโดรจนล้มกลิ้งหลุ่นๆ) |
| (ดนตรีดังขึ้นจนกระหึ่ม ขณะที่กิโฮเต้พุ่งตัวกลับเข้าใส่ฝูงศัตรู การต่อสู้ดำเนินไปด้วยลีลาน่าขันกิโฮเต้ กวัดแกว่งหอก อัลดอนซาเหวี่ยงดาบเอาส่วนที่แบนหันออก และซันโชก็เข้าช่วยคนทั้งสองการสู้รบไปอย่างดุเดือด ในที่สุด พวกคนต้อนฬ่อก็แพ้ล้มระเนระนาดพร้อมกับร้องครวญครางดนตรีเบาลงจนจางหายไป) | |
| ดอน กิโฮเต้ | (หอบ แต่ก็เบิกบานใจ) ชัยชนะ |
| ซันโช | ชัยชนะ |
| อัลดอนซา | (กวักแกว่งดาบ)
ชัยชนะ! (เจ้าของโรงเตี๊ยมตื่นขึ้น วิ่งมาทั้งชุดนอนและหมวก) |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | อะไรกันนี่ เอะอะอะไรกัน (เห็นคนต้อนฬ่อนอนครางอยู่ระเนระนาด ตกใจ) ตายแล้ว! ตายแล้ว.. |
| อัลดอนซา | ชัยชนะอันงดงาม |
| ดอน กิโฮเต้ | (หอบ)
ท่านเจ้าปราสาท
บัดนี้
ความถูกต้องเป็นฝ่ายมีชัยแล้ว
(เขาทรุดตัวลงกองกับพื้น) |
| ซันโช | (รีบเข้ามาดู) ใต้เท้า เจ็บหรือเปล่า |
| ดอน กิโฮเต้ | เปล่า...เสียแรงไปนิดหน่อยเท่านั้น |
| อัลดอนซา | ตายจริง! เขาบาดเจ็บ (หล่อนทิ้งดาบลง รีบมาช่วย มาเรียในชุดนอนวิ่งออกมาด้วยอาการตกใจ) |
| มาเรีย | อะไรน่ะ (เห็นกิโฮเต้) ตาบ้านี่เอง ฉันว่าแล้ว |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | ไปเอาผ้าพันแผลมาเร็วๆเข้า |
| อัลดอนซา | (ฉีกชายกระโปรงชั้นในมาทำเป็นผ้าพันแผล) นักรบผู้ออ่นล้า |
| มาเรีย | (ขมๆ) คนบ้าน่ะซี |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | กลับไปนอนเถอะ มาเรีย |
| มาเรีย | ฉันเตือนแล้ว |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | บอกให้ไปนอน (มาเรียออกไปอย่างงอนๆ ในขณะที่เจ้าของโรงเตี๊ยมลากคนต้อนฬ่อคนหนึ่งออกจากบ่อ กิโฮเต้ ขยับตัวพลางร้องคราง) |
| ซันโช | เขารู้สึกตัวแล้ว |
| ดอน กิโฮเต้ | (ลืมตาขึ้นมองอัลดอนซาอย่างอ่อนแรงแต่ปิติ) อา..ถ้าข้าจะได้ตื่นขึ้นมาเห็นภาพนี้เสมอไป |
| อัลดอนซา | อย่าเพิ่ง |
| ซันโช | ใต้เท้า งานของเราบรรลุผล! |
| ดอน กิโฮเต้ | เราทำมันแตกกระเจิงไปเลยใช่ไหม |
| อัลดอนซา | โอ๊ย ไอ้พวกนั้นคงเดินขาโก่งไปทั้งอาทิตย์ |
| ดอน กิโฮเต้ | (เสียใจ) แม่นาง เราไม่สมควรซ้ำเติมผู้แพ้ |
| อัลดอนซา | ให้พวกมันลงนรกไปเลย! (ถึงตอนนี้คนต้อนฬ่อได้รับความช่วยเหลือออกไปจากลานจนหมด) |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | (วุ่นวายใจ พูดกับกิโฮเต้) คุณครับผมมันคนรับสงบ ไม่ชอบมีเรื่องมีราว อันที่จริงก็ไม่อยาก จะขับไสไล่ส่งใคร แต่ยังไงก็ขอให้คุณออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด |
| ดอน กิโฮเต้ | (อย่างสง่า) ข้าพเจ้าเสียใจที่เป็นเหตุให้ปราสาทของท่านถูกหมิ่นเกียรติ เราจะออกเดินทางทันทีที่รุ่งสาง แต่ก่อนอื่นข้าขอให้ท่านระลึกถึงคำสัญญาณที่ให้ไว้ |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | สัญญา? |
| ดอน กิโฮเต้ | ยังไม่รุ่งอรุณก็จริงอยู่ ทว่าข้าก็ได้ยืนยามตามประเพณี ทั้งยังพิสูจน์ตนเองในการยุทธด้วย ดังนั้น จึงขอให้ท่านประดาบแต่งตั้งข้าเป็นอัศวิน |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | (นึกขึ้นได้) อ๋อ ได้ซี ให้มันเสร็จๆ ไปเลย |
| ดอน กิโฮเต้ | (พูดกับซันโช) โปรดรีบรุดไปนำดาบของข้ามา (อ่อนโยน ขณะที่อัลดอนซาช่วยพยุง) ข้าบอก ไม่ถูกว่าปลื้มปิติเพียงไหนที่ได้เข้าพิธีโดยมีแม่นางร่วมอยู่ด้วย |
| อัลดอนซา | (ขณะที่ ขาโอนเอนไปมา) ระวังหน่อย |
| ดอน กิโฮเต้ | วาระอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งจะจำหลักภารกิจของข้า (ซันโชส่งดาบของกิโฮเต้ให้กับเจ้าของโรงเตี๊ยม) |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | (ถือดาบอย่างระมัดระวัง) พร้อมหรือยัง |
| ดอน กิโฮเต้ | พร้อมแล้ว |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | งั้นก็ คุกเข่าลง (ดนตรีเริ่มขณะกิโฮเต้คุกเข่า โดยมีอัลดอนซาและซันโชคอยช่วยอยู่คนละด้านเขาประกาศ) ดอนกิโฮเต้ แห่งลามันช่า เราขอแต่งตั้งท่านเป็นอัศวิน ณ บัดนี้ (เขาเอาดาบแตะลงที่ไหล่ทีละข้าง จากนั้น จึงส่งดาบคืนให้ซันโช แล้วขยับจะไป) |
| ดอน กิโฮเต้ | (ขณะดนตรียังบรรเลงอยู่) ข้าแต่ท่านเจ้าปราสาท |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | มีอะไรผิดพลาดคลาดเคลื่อนรึ |
| ดอน กิโฮเต้ | (อย่างถ่อมตน) ถ้าใต้เท้าจะกรุณาสาธยายถึงเกียรติประวัติที่ข้าเคยสร้างไว้บ้างสักเล็กน้อย เพื่อให้สมน้ำสมเนื้อกับวาระทรงเกียรตินี้ |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | อ๋อได้สิ (เอาดาบกลับคืนมาจากซันโชแล้วประกาศ) ดอนกิโฮเต้แห่งลามันช่า ได้พิสูจน์ความแกร่งกล้าสามารถอันควรแก่การยกย่อง จากการประลองยุทธอันเต็มไปด้วยภยันตรายนานัปการ อาศัยอำนาจแห่งเราผู้เป็นเจ้าของปราสาทนี้ ขอแต่งตั้งท่านขึ้นเป็นอัศวิน ผู้ทรงเกียรติเกริกไกร (เขาส่งดาบคืนให้ซันโช แลัวขยับจะไปอีก) |
| ดอน กิโฮเต้ | ข้าแต่ท่านผู้ทรงศักดิ์ |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | (หยุดอีกหน) อะไรอีกหรือ (คราวนี้ซันโชส่งดาบกลับคืนให้เอง) |
| ดอน กิโฮเต้ | ตามธรรมเนียม ต้องขนานนามให้กับอัศวินใหม่ด้วย ถ้าใต้เท้าจะตั้งให้สักชื่อ |
| เจ้าของโรงเตี๊ยม | เอ๋อ (หยุดคิดสักครู่ มองใบหน้ายับเยินด้วยริ้วรอยของกิโฮเต้ แล้วได้ความคิดเริ่มร้องเพลง) |
