|
 |
 |
|
|
|
อัลดอนซา |
เนื้อร้อง วิสา คัญทัพ |
เกิดบนทางข้างถนน
แม่คลอดฉันแล้วก็ทิ้งไป
|
|
| ดอน กิโฮเต้ | แต่สำหรับเรา นางคือยอดหญิงมิ่งขวัญ |
| อัลดอนซา | อย่าให้ฉันต้องปวดร้าวยิ่งไปกว่านี้เลย "ยอดหญิงมิ่งขวัญ" ฉันจะเป็นมิ่งขวัญของใครได้ (ร้องเพลง) |
แม่ยอดหญิงนั้นต้องงามเฉิด
ดีพร้อมและอ่านหวาน
|
|
| ดอน กิโฮเต้ | (อย่างอ่อนโยน) โปรดอย่าปฏิเสธแม่นางคือยอดหญิงดัลซีเนีย |
| อัลดอนซา | (ยิ่งปั่นป่วนมากขึ้น) มองทะลุม่านหมอกที่บังตาเสียทีเถิด ขอให้เห็นฉันอย่างที่ฉันเป็น (ร้องเพลง) |
| เปิดให้ฉันเห็นฟากฟ้า
แต่ว่าฟ้านั้นสิ้นดาวดูมืดมน
ห่างไกลจนเกินกว่าฉันจะเอื้อมถึง
ผู้ชายใจทรามแสนโหดร้ายแรง มิเท่าคุณกระทำซ้ำจนเกินใคราจะเข้าใจ จากใจจริงแสนอ่อนโยน หยิบยื่นมามอบให้ฉัน และปล้นเอาความเลวความชั่วร้ายทิ้งไปจากฉัน ความเลวความร้ายกาจ ฉันเคยรับมือมันไม่กลัว ฉันจึงกลัวเพียงความอ่อนโยน โปรดอย่ามัวทรมาน เรียกยอดหญิงดัลซีเนียกันเลยคุณ ข้าเป็นโสเภณีทราม ซื่อจริงฉันอัลดอนซา คนชั่วเลว |
|
| ดอน กิโฮเต้ | ทั้งเดี๋ยวนี้และตลอดไป แม่นางคือยอดหญิงดัลซีเนีย |
| อัลดอนซา | (ร้องไห้เสียงดัง) ไม่! (หล่อนล้มพับลงไปด้วยความสิ้นหวังกิโฮเต้เคลื่อนตัวเขาไปหาอย่างแสนห่วง แต่ฉับพลัน เสียงแตรดังขึ้นเป็นชุด เป็นเสียงแหลมจัดจ้างดังน่ากลัวของการเข้าสู่สมรภูมิซันโชรีบไปดูแล้วผงะถอยกลับมาเพราะสิ่งที่เห็น |
| ซันโช | (พูดไม่ออกด้วยความกลัว) นาย.. (ดนตรีบรรเลงต่อไป ในขณะที่ประตูใหญ่เปิดผางออก ขบวนที่จัดเป็นลำดับอย่างประหลาดเข้ามา ผู้ติดตามแต่งเครื่องแบบนำหน้าอัศวินร่างสูงดูน่ากลัว สวมเสื้อเกราะทำด้วยชิ้นกระจกเล็กๆต่อกัน แวววาวจนทำให้ตาลาย ที่ศีรษะมีหมวกเกราะเหมือนหน้ากาก มองเห็นแต่ลูกตาตรงยอดมีขนนกขนาดใหญ่ช่วยเน้นให้แลดูเหลือเชื่อยิ่งขึ้น ในมือมีดาบที่ถอดออกจากฝัก แวววาว ดนตรีชะงักกึกเมื่อทั้งขบวนหยุดลง) |
| อัศวินกระจก | (เสียงแหบพร่า) มีผู้ใดที่นี้เรียกตัวเองว่า ดอนกิโฮเต้แห่งลามันช่า หากว่ามี...และเขาไม่กล้าที่จะเผชิญกับข้า...ก็ขอให้เขาก้าวออกมา |
| ดอน กิโฮเต้ | (พูดออกมาในที่สุด เสียงสั่น) ข้าคือดอนกิโฮเต้ อัศวินแห่งทัศนาดูร |
| อัศวินกระจก | (เสียงดังก้องอยู่ภายในหมวกเกราะ) จงฟัง เจ้าคนปลิ้นปล้อน เจ้ามิใช่อัศวินหากเป็นนักเสแสร้งที่โง่เขลา บทบาทของเจ้าเป็นแค่การเล่นเลียนแบบเยี่ยงเด็กและหลักการอันสูงส่งของเจ้าไม่ผิดไปจากธุลีใต้ฝ่าเท้าของข้า |
| ดอน กิโฮเต้ | (ตัวสั่นด้วยความโกรธ) เจ้าอัศวินจอมปลอม วาจาสามหาว จงบอกชื่อของเจ้ามาก่อนที่ข้าจะลงมือสั่งสอนเจ้า |
| อัศวินกระจก | เจ้าจะได้รู้เมื่อถึงเวลาอันควร |
| ดอน กิโฮเต้ | ถ้าเช่นนั้นก็บอกมาว่าเจ้าตามหาข้าทำไม |
| อัศวินกระจก | (เย้ย) เจ้าเรียกร้องข้าเอง ดอนกิโฮเต้ เจ้าประณามหยามเหยียดข้าสารพัด |
| ดอน กิโฮเต้ | จอมมายาลวง (มีเสียงครางจากซันโช ดนตรีคลอเบาๆ ในท่วงทำนอง "จอมมายา" กิโฮเต้ ถดอถุงมือข้างซ้ายเหวี่ยงลงที่เท้าของอัศวิน) จงมองคำท้ารบที่พื้นนั้น |
| ซันโช | (ร้าวราน) นาย...อย่า! (เขาวิ่งตะครุบถุงมือ แต่อัศวินเอาดาบเสียบตรึงมันไว้) |
| อัศวินกระจก | (เย็นชา) เราาจะสู้รบกันด้วยเงื่อนไขอะไร |
| ดอน กิโฮเต้ | เลือกเงื่อนไขของเจ้าเองเถิด |
| อัศวินกระจก | ดีแล้ว หากว่าเจ้าแพ้ เจ้าจะหมดอิสรภาพและจะต้องเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่างของข้า (กิโฮเต้ก้มศีรษะรับอย่างเยือกเย็น) แล้วเงื่อนไขของเจ้าล่ะ |
| ดอน กิโฮเต้ | หากว่าเจ้าไม่สิ้นชีวิตไปเสียก่อน เจ้าจะต้องคุกเข่าลงขอความปรานีจากยอดหญิงดัลซีเนียของข้า |
| อัศวินกระจก | (เย้ย) ข้าจะพบนางคนนี้ได้ที่ไหน |
| ดอน กิโฮเต้ | นางยืนอยู่ที่นั่น (อัศวินกระจกหันไปมองอัลดอนซา มองเสื้อผ้ากระรุ่งกระริ่งสกปรก รอยฟกซ้ำดำเขียวใบหน้าที่ยับเยิน เขาเริ่มหัวเราะอย่างใจ โหดร้าย) |
| อัศวินกระจก | นางผู้สูงศักดิ์ของเจ้า ...เป็นหญิงสำส่อน |
| ดอน กิโฮเต้ | (ชักดาบอย่างโกรธจัด) เจ้าปีศาจร้ายต่อสู้ป้องกันตัวเองให้ดี! |
| อัศวินกระจก | (ก้าวถอยหลัง) ช้าก่อน ดอนกิโฮเต้ เจ้าถามชื่อของข้ามิใช่หรือ ข้าคืออัศวินแห่งกระจกเงา (ดนตรีบรรเลงเพลง "จอมมายา" ในขณะที่อัศวินเหวี่ยงโล่ห์ของเขาออกมาข้างหน้า ผิวเป็นโลหะมันวับสะท้อนเข้าตาจนกิโฮเต้งงง้นมองอะไรไม่เห็นบรรดาผู้ติดตามก็เผยกระจกทำนองเดียวกันออกมา กิโฮเต้ ถลาจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง ทว่าต้องปะทะกับภาพของตนเองทุกคราไป) มองดูให้ดี ดอนกิโฮเต้มองเข้าไปในกระจกแห่งความเป็นจริง และจงเห็นโลกอย่างที่มันเป็นอยู่ ดูเสียบอกมาซิว่าเห็นอะไรบ้าง ดอนกิโฮเต้ อัศวินผู้แกล้วกล้าเช่นนั้นรึ ไม่ใช่หรอก ไอ้แก่สติไม่เต็มบาทต่างหาก (กิโฮเต้ผละหนีจากภาพของตัวเอง เพียงเพื่อจะมาประจันเข้ากับอีกภาพหนึ่ง) จงดูเสียให้เต็มตา เห็นภาพคนบ้าแต่ง แฟนซีไปงานสวมหน้ากากไหม (กิโฮเต้พยายามหนีแต่กลับพบตัวเองเผชิญหน้ากับกระจกอีกบานหนึ่ง) ดูเข้าไปดอนกิโฮเต้ ดูให้เห็นอย่างที่เขาเป็นอยู่จริง เห็นไอ้ตัวตลกบ้าๆไหม (กิโฮเต้ถลาหนี ทว่าก็เจอแต่สะท้อนจากกระจกเงา ซึ่งอัศวินและพรรคพวกค่อยๆ ตีวงล้อมกรอบเข้ามา) ดิ่งลงไปในกระจกเงา ให้ลึกสุดลึก งานสวมหน้ากากสิ้นสุดลงแล้ว (กิโฮเต้ทรุดลงคุกเข่า) สารภาพออกมาเสียดีๆหญิงผู้สูงศักดิ์ของเจ้าเป็นนางโสเภณีและฝันของเจ้าคือฝันร้ายอันเนื่องมาจากความฟั่นเฟือน |
| ดอน กิโฮเต้ | (สิ้นหวัง งุนงง) เราคือดอนกิโฮเต้ อัศวินผู้ปราบอธรรมแห่งลามันช่า...และนางผู้สูงศักดิ์ของเราคือ ยอดหญิงดัลซีเนีย เราคือดอนกิโฮเต้ อัศวินผู้ปราบอธรรมและ...นางผู้สูงศักดิ์ของเรา...ยอดหญิง...(เขาทรุดตัวลงกับพื้น ร่ำไห้ รู้สึกว่าพ่ายแพ้สิ้นแล้ว) |
| อัศวินกระจก | (ดึงหมวกออกจากหัว) สำเร็จแล้ว |
| ซันโช | (ตะลึง) คุณหมอคาร์ราสโค ใต้เท้านี่มันคุณหมอคาร์ราสโค |
| คาร์ราสโค | ยกโทษให้ผมด้วย ซินยอร์กิฆานา เป็นหนทางเดียว (แสงหรี่ลงไปจับที่ดอนกิโฮเต้ซึ่งคุดคู้ร่ำไห้อยู่กับพื้น อัลดอนซาเข้ามาหา ใบหน้าปวดร้าวด้วยความรู้สึกสูญเสียและสงสาร ดนตรีเข้าประสานขณะที่แสงเปลี่ยนกลับมายังคุก นายทหารแห่งศาลศาสนาเข้ามา) |
| นายทหาร | (ตะโกน) เซรบานเตส เซรบานเตส เตรียมพร้อมคอยการเรียกตัว |
| เซรบานเตส | (สับสน) ใครจะเรียก |
| นายทหาร | ผู้พิพากษาแห่งศาลศาสนา |
| หัวหน้า | เร็วแค่ไหน ท่านผู้การ |
| นายทหาร | เร็วๆนี้แหละ (เขาออกไป) |
| หัวหน้า | แต่ยังไม่เดี๋ยวนี้หรอก (พูดกับเซรบานเตสด้วยความพอใจ) ดีแล้วละ คุณจะได้มีเวลาเล่าเรื่องให้จบ |
| เซรบานเตส | แต่เรื่องจบแล้วนี่ครับ |
| หัวหน้า | อะไรนะ |
| เซรบานเตส | อย่างน้อยก็เท่าที่ผมทราบ |
| หัวหน้า | ฉันไม่คิดว่าฉันชอบตอนจบอย่างนี้ (มีเสียงคำรามในลำคอมาจากบรรดานักโทษ) ฉันคิดว่าพวกลูกขุนก็ไม่ชอบเหมือนกัน |
| ดุ๊ก | หมายความว่าเขาล้มเหลว |
| หัวหน้า | มิเกล เด เซรบานเตส ศาลนี้ขอตัดสินว่า |
| เซรบานเตส | (อกสั่นขวัญหาย) ประเดี๋ยวก่อน |
| หัวหน้า | จะต้องรออะไร |
| เซรบานเตส | ขอเวลาผมอีกนิดได้ไหม |
| หัวหน้า | (หลังจากเหลือบมองนักโทษคนอื่น) ก็ได้ แต่ทางศาลศาสนา.. |
| เซรบานเตส | ไม่กี่นาทีหรอก ให้ผมคิดแต่งเรื่อง...(เขาดีดนิ้ว เลือกตัวนักโทษซึ่งจะเล่นในฉากถัดไป ดนตรีบรรเลงแผ่ว เบาด้วยลีลาเศร้าๆ ในเพลง "ฉันเฝ้าแต่คิดถึงเขา" ขณะมีการจัดฉากห้องนอนของอลองโซ กิฆานา แสง เปลี่ยนไปเป็นลำแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า เผยให้เห็นเตียงและผู้ที่นอนอยู่.. ดอนกิโฮเต้ดวงตาของเขาลึกกลวงและล่องลอยเสมือนหนึ่งหน้าต่าง แห่งคำนึงซึ่งเก็บตัวถอยกลับไปใน สถานที่อันลึกลับ เงียบมีแต่เสียงดนตรี) |
| อันโทเนีย | (พูดเบาๆกับคาร์ราสโค) ไม่มีทางทำอะไรได้เลยหรือคะ |
| พระ | (เห็นใจ)
คงต้องเป็นหน้าที่ของฉันมากกว่า
(โบกมือผ่านนัยน์ตาที่มองไม่เห็นของกิโฮเต้)
เขาอยู่ที่ไหนนะ อยากรู้เหลือเกินว่าความคิดเขาล่องลอย ไปสู่โลกอันมืดมิดแห่งไหน |
| คาร์ราสโค | พิจารณาจากทฤษฎีล่าสุด |
| พระ | คุณหมอ ได้โปรดเถิด |
| คาร์ราสโค | (ไม่พอใจ) ท่านคิดว่าผมทำไม่ถูกต้องนั้นหรือ |
| พระ | (ถอนใจ) ถูก แต่ทว่า...(ซันโชเข้ามาอย่างกระดากๆ หมวกอยู่ในมือ) |
| อันโทเนีย | มาทำไม |
| คาร์ราสโค | บอกให้เขาไปให้พ้น |
| ซันโช | (คำนับพระ แล้วพูดอย่างขลาดๆ) ขอพูดกับท่านได้ไหมครับ |
| พระ | เขาคงฟังไม่ได้ยินแล้วละ |
| ซันโช | นิดหน่อยเท่านั้นเองครับ |
| คาร์ราสโค | ห้ามเอ่ยถึงอัศวินผู้ปราบอธรรมเป็นอันขาด |
| ซันโช | ไม่หรอกครับ ใครจะไปพูดถึงเชือกในบ้านของคนที่ถูกแขวนคอ เอ้อ...ขออภัยครับใต้เท้า |
| อันโทเนีย | (อย่างขมขื่น) เฮอะ ใต้เท้า |
| ซันโช | (ลงนั่งข้างเตียง) ขอพูดอะไรแค่สองสามคำ พอให้เขารู้สึกดีขึ้น |
| (ดนตรีขึ้น ร้องเพลง) | |
