ซุบซิบเพียงเล็กน้อย

	เรื่อยเปื่อยซุบซิบ หน่อยหน่อย นิดนิด อย่าทำคิดลึก ไม่ต้องมาทำนึกคิด จะบอกให้ฟัง เรื่องราวที่ผมทุกข์มา เขาคงจะทรงไม่ทรุด เพราะหูเขาเลือนสิ้นดี (กับกิโฮเต้)
	กลับคืนเคหา เมียรักถลาเข้าตีนี่ ไม่เป็นไรดอกครับ ไม่ตายแค่โดนหวดหลัง ตบคืนไปบ้าง ฟาดกันให้มั่ว ด่ากันไปก็ด่ากันมา รำพันว่าผมหายไปต้องนอนผวา
	(พูด) อ๋อ ผมก็สู้ซีครับ พระคุณเจ้า แต่หล่อนข้อลำล่ำสันกว่าผมหลายเท่า แล้วก็อย่างที่ภาษิตเขาว่าไว้ว่าไว้ละครับ "ก้อนหินกับแก้วมากระทบกัน ไม่ว่าหินจะหล่นใส่แก้ว หรือว่าแก้วหล่นใส่หิน มันก็ไอ้แก้วแตกเหมือนกัน..." อ้า...ผมก็เลยได้แผลฟกช้ำดำเขียวมาพอแรง... (พระมองเป็นเชิงปราม ซันโชจึงร้องเพลงต่อ)
	เรื่อยเปื่อยซุบซิบ หน่อยหน่อย นิดนิด อย่าทำคิดลึก ไม่ต้องมาทำนึกคิด ถ้าหากไม่ฟัง หรือใครไม่อยาก ระวัง ก็คงจะดีไม่น้อย ไม่ต้องมาจับผิดผม (กับกิโฮเต้อย่าง ยุยงชักชวน)
	สิบวันมาแล้ว ไม่ได้ฟังกังหันลมสักตัว สิ่งหรรษาเล็กๆน้อยๆ ค่อยหายหดไป หลับก็ฝันว่า ได้ขี่ม้าขยับ ร่วมเดินทัพ ไปล่ามังกร เจ้านายครับ เจ้านาย อย่าลืม ซันโช ซิครับ
*คาร์ราสโค*	พอแล้ว
*ซันโช*	ทำไมล่ะครับ
*คาร์ราสโค*	ฉันเตือนแกแล้วไง
*ซันโช*	ผมแค่พยายาม...
*ดอน กิโฮเต้*	(เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน) เพื่อนยาก
*ซันโช*	(อย่างสุภาพ ขณะที่ทุกคนหันมาดู สะดุ้ง) ใต้เท้าพูดอะไรหรือเปล่า
*ดอน กิโฮเต้*	เจ้าถุงบรรจุสุภาษิตใบอ้วน
*ซันโช*	ขอรับใต้เท้า ก็อย่างที่ภาษิตเขาว่า...
*อันโทเนีย*	(วิ่งมาที่กิโฮเต้) คุณลุง
*ดอน กิโฮเต้*	หลานรัก (ดวงตามองไปที่คนอื่นๆ) อรุณสวัสดิ์ คุณพ่อ...เอ หรือว่าตอนนี้ตอนเย็น
*พระ*	อลองโซ....
*คาร์ราสโค*	รู้สึกอย่างไรบ้างครับ
*ดอน กิโฮเต้*	ไม่สู้ดีเลย เพื่อนๆทั้งหลาย
*คาร์ราสโค*	จำชื่อตัวเองได้หรือเปล่า
*ดอน กิโฮเต้*	(งง) ใครบ้างไม่รู้จักชื่อตัวเอง
*คาร์ราสโค*	ถ้างั้นก็บอกหน่อย
*ดอน กิโฮเต้*	(ประหลาดใจ) อลองโซ กิฆานา (คาร์ราสโคมองไปทางคนอื่นๆ อย่างมีชัย) บาทหลวง
*พระ*	อยู่ข้างๆ คุณนี่แล้ว
*ดอน กิโฮเต้*	ฉันอยากจะทำพินัยกรรม
*พระ*	ได้ซี (ออกไปเอาอุปกรณ์)
*อันโทเนีย*	(อย่างกระวนกระวายขณะกิโฮเต้หลับตานิ่งอยู่) คุณลุงคะ...
*ดอน กิโฮเต้*	(เสียงแผ่ว) ยกโทษให้ลุงด้วยเถิดลุงหลับตาทีไรก็คอยแต่จะเห็นม้าขาว...พยักเพยิดเรียก..ให้ลุงขึ้นขี่มัน
*อันโทเนีย*	ไม่หรอกค่ะ คุณลุง อีกหน่อยอาการคุณลุงก็ดีขึ้นเอง
*ดอน กิโฮเต้*	(ยิ้ม) ทำไมอาการเราจะดีขึ้นเอาตอนกำลังจะตายล่ะ ก็เสียสุขภาพดีๆ ไปโดยเปล่าประโยชน์ซี (กวักมือเรียกอย่างกระปรกกระเปลี้ย) เข้ามาใกล้ๆ หน่อยเพื่อนๆทั้งหลาย (พวกเขาเข้ามาข้างเตียง) ยามป่วย ฉันฝันประหลาดเหลือเกิน...เหมือนกับว่าฉันเป็น...ไม่ละไม่บอกดีกว่า เดี๋ยวพวกเธอจะคิดว่าฉันบ้า
*อันโทเนีย*	อย่าไปใส่ใจกับมันเลยค่ะ
*ดอน กิโฮเต้*	(เหนื่อยอ่อนยิ่งนัก) มันไปกันหมดแล้วละหลาน...ทั้งลุงก็ไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร (พระกลับเข้ามา) บาทหลวง...
*พระ*	บอกมาได้เลย
*ดอน กิโฮเต้*	ข้าพเจ้า อลองโซ กิฆานา ผู้กำลังก้าวล่วงเข้าสู่อาณาจักรอันโดดเดี๋ยวของความตาย (พระตั้งอกตั้งใจจด มีเสียงจากเหล็กเคาะประตูหน้าบ้าน)
*อันโทเนีย*	(พูดกับแม่บ้านซึ่งกำลังจะเดินไปดู) ยังไม่รับแขกตอนนี้
*ดอน กิโฮเต้*	ขอยกกรรมสิทธิ์บ้านและที่ดิน แก่หลานรักของข้าพเจ้า อันโทเนีย กิฆานา..(ได้ยินเสียงโต้เถียงกัน อย่างรุนแรงดังมาเป็นระยะๆจากนอกเวที) ยกเว้นของส่วนตัวบางอย่างดังต่อไปนี้.. (แม่บ้านเข้ามาด้วยแรงผลักของอัลดอนซา ทุกคนพูดขึ้นมาในเวลาเดียวกัน)
*แม่บ้าน*	(ทั้งกลัวทั้งหวาดหวั่น) บอกว่าไม่ได้ ได้ยินไหม
*อันโทเนีย*	อะไรกันนี่ ซานสัน
*พูดพร้อมกัน*	แม่สาวบริการโรงเตี๊ยม
*อัลดอนซา*	หลีกไปนะ อีแก่หนังเหนียว
*แม่บ้าน*	อิฉันบอกว่าไม่ให้เข้ามา แกกลับขู่ว่า...
*อัลดอนซา*	จะจิกหัวตบเสียให้คว่ำ
*คาร์ราสโค*	(เข้าไปหาอัลดอนซาอย่างไว้ท่า) ออกไปเสีย
*อัลดอนซา*	อย่านะ
*คาร์ราสโค*	บอกให้ออกไป!
*อัลดอนซา*	ฉันต้องพบเขาก่อน
*คาร์ราสโค*	จะไปเสียดีๆ หรือจะให้ฉัน...
*ดอน กิโฮเต้*	(เสียงอ่อนระโหย ทว่าเป็นคำสั่งกลายๆ) ช่างเถอะ
*คาร์ราสโค*	ซินยอร์กิฆานา
*ดอน กิโฮเต้*	ในบ้านของฉันจะต้องมีการให้เกียรติทุกคน (ดร.คาร์ราสโคถอยออกไปอย่างไม่เต็มใจ) ...เข้ามาใกล้ๆ ซิแม่หนู (อัลดอนซาเข้ามาใกล้ๆ) ...เอาละ เธอต้องการอะไร
*อัลดอนซา*	(ไม่เชื่อหู) ท่านไม่รู้จักดิฉันหรอกหรือคะ
*ดอน กิโฮเต้*	(พิศวง) ฉันควรจะรู้จักอย่างนั้นหรือ
*อัลดอนซา*	ดิฉันอัลดอนซาอย่างไรล่ะ (คนอื่นๆ ขยับมาข้างหน้า ..เงียบ)
*ดอน กิโฮเต้*	(ว่างเปล่า) ขอโทษด้วย ฉันจำไม่ได้เลยว่า เคยได้ยินชื่อนี้
*อัลดอนซา*	(มองไปรอบๆอย่างกระสับกระส่าย เห็นซันโชเข้าก็ชี้ไปที่เขา) เขาทราบค่ะ(ดอนกิโฮเต้ เบนสายตาไปที่ซันโชผู้ซึ่ง ก้าวออกมาทำท่าจะพูด ดร.คาร์ราสโคส่งสัญญาณถมึงทึงห้ามเขา ซันโชหุบปากทันใด ยักไหล่อย่างจำนน อัลดอนซาพูดกับกิโฮเต้อย่างทุรนทุราย)
*ดอน กิโฮเต้*	(สงสัย) ทำไมมาเรียกฉันว่าใต้เท้า ฉันไม่ใช่คนมียศศักดิ์อะไร
*อัลดอนซา*	แต่ท่านคือ ดอนกิโฮเต้ (คนอื่นๆ มีปฏิกิริยาแล้วก็นิ่งขึง)
*ดอน กิโฮเต้*	ดอนกิโฮเต้ (ลูบหน้าผาก...เริ่มกระสับกระส่าย) ต้องขอโทษด้วย เพราะมันไม่สบาย ภาพหลอนต่างๆ ทำให้ฉันสับสน ฉันอาจจะเคยรู้จักเธอ แต่ฉันจำไม่ได้จริงๆ (อัลดอนซาตะลึงงัน ดร.คาร์ราสโคก้าวออกมาข้างหน้าอย่างเงียบเชียบจับแขนหล่อน)
*คาร์ราสโค*	(พาหล่อนเดินออก) เชิญ..(อัลดอนซาปล่อยให้ตัวเองถูกจูง แต่ทันใดก็หยุดกึก ผละจากคาร์ราสโคถลากลับไปคุกเข่าที่ข้างเตียง
*อัลดอนซา*	ได้โปรดเถอะค่ะ พยายามนึกหน่อย
*ดอน กิโฮเต้*	(สงสารแต่ทำอะไรไม่ได้) มันสำคัญมากนักหรือ
*อัลดอนซา*	(กระวนกระวาย) ชีวิตของดิฉันทั้งชีวิต ทุกอย่างเปลี่ยนไปตั้งแต่ได้ฟังสิ่งที่ท่านพูด
*ดอน กิโฮเต้*	ฉันพูดกับเธอหรือ
*อัลดอนซา*	และยังมองดิฉัน เรียกดิฉันด้วยชื่ออีกชื่อหนึ่ง (ร้องเพลง อย่างวิงวอน)