สู่ฝันอันยิ่งใหญ่(3)

*อัลดอนซา*	สุดมือ เอื้อมคว้าข้าจะฝัน
*อัลดอนซา*	ท่านเป็นคนพูดออกมาเอง กล้าหาญ รานรบอริร้าย
*อัลดอนซา*	จำไม่ได้หรือคะ
*กิโฮเต้*	ชีวิต จะปลิดปลดมิลดละง่าย
*อัลดอนซา*	ท่านต้องจำได้ซิคะ จะไป ถิ่นอันคนกล้ายังถอย
*ดอนกิโฮเต้*	(นึกออก พูด แล้วจากนั้นจึงร้องเพลง) อะไร ชั่วแท้จะแก้ไข
*อัลดอนซา*	(แผ่วเบาดุจเสียงกระซิบ) ใช่แล้ว....
*กิโฮเต้*	อันไหน ถ้าใจรักสลักร้อย
*อัลดอนซา*	ถูกแล้ว...
*กิโฮเต้*	แรงน้อย เหนื่อยอ่อนสู้มิรู้ถอยดั่ง ใจหวัง จะลอยลิบหยิบดาว
*อัลดอนซา*	(คว้ามือเขาไว้ จูบมือนั้น) ขอบพระคุณค่ะใต้เท้า
*ดอนกิโฮเต้*	แต่นี่ไม่เป็นการสมควร แม่นางผู้สูงศักดิ์ แม่นางคุกเข้าให้ข้า
*อัลดอนซา*	(ห้ามเมื่อเขาพยายามจะลุกขึ้น) ท่านไม่สบายนะคะ
*ดอนกิโฮเต้*	(มีกำลังวังชาขึ้น) ไม่สบายหรือ.. ความป่วยไข้จะมีความหมายอะไรต่อร่างของอัศวินผู้ปราบอธรรม บาดแผลก็ไม่มีความหมายเช่นกัน เพราะทุกครั้งที่เขาล้มลง เขาจะต้องลุกขึ้นมาอีก เพื่อจัดการกับคนโฉดทั้งปวง (ร้องเรียกเสียงก้องอย่างเร่าร้อน) ซันโช!
*ซันโช*	อยู่นี่ครับ ใต้เท้า
*ดอนกิโฮเต้*	เกราะของข้า! ดาบของข้า!
*ซันโช*	(ดีใจ ตบมือ) ไปเล่นผจญภัยกันอีกหรือ
*ดอนกิโฮเต้*	ผจญภัยจริงๆเพื่อนเอ๋ย (ลุกขึ้นจากเตียงร้องเพลงขณะที่อัลดอนซากับซันโชพยุงเขาคนละข้าง)