เราต่างก็เป็นห่วงเขา

เนื้อร้อง วิสา คัญทัพ

แต่ก่อนจะไป
อยากบอกความนัย
อยากจะเปิดใจ
ประกาศออกไปให้โลกรู้

น่าเบื่อเต็มที
น่าเบื่อจริงๆ
ต้องมาฟังเพลงที่เคยบรรเลง
น่าเบื่อจริงๆ

เฝ้าห่วงพะวงและคิดถึง คิดถึงทุกวัน

เฝ้าคอยคะนึงคิดถึง นะพวกเธอ
จะเดินจะนั่งจะกินจะนอน คิดถึงทุกวัน
ใจคิดว่าเป็นห่วงอยู่ร่ำไป คิดถึงกันมากมาย

อยู่แห่งไหนไม่วายเว้น คิดถึงทุกวัน
จิตใจเป็นต้องห่วงหา นะพวกเธอ

อ้า..ใช่แล้ว อาหารสำหรับพรุ่งนี้ เครื่องในไก่ต้มกับ...พริกไทย เอาละ ดังเป็นที่รู้จักกันว่า อัศวินย่อมต้องมีนางในดวงใจ ก็ดุจดังร่างกายที่ไร้วิญญาณ ไม่เช่นนั้นแล้วเขาจะอุทิศชัยชนะของเขาให้แก่ใครกันเล่า ยามเขาเร่งรุดไปฟาดฟันภูติผีปีศาจและยักษ์ร้ายภาพของใครกันเล่าจะเป็นแรงบันดาลใจให้แก่เขา (เขาชี้ไปที่บริเวณเวทีซึ่งมีแสงสว่างมาจับที่ร่างของอัลดอนซา นั่งอยู่ตรงบริเวณซึ่งตอนนี้เป็นครัวไปแล้วกำลังตะกรุมตะกรามกินอาหาร ซันโชเดินเข้ามา เซรบานเตสส่งกระดาษให้เขาแผ่นหนึ่ง) ...ดอนกิโฮเต้ ผู้ได้ค้นพบนางในดวงใจ ส่งคนสนิทผู้ซื่อสัตย์ถือสาส์นมาหาหล่อน (ฉากเปลี่ยนเรียบร้อย เซรบานเตสออกไป)

ไม่ทราบ แต่ผมบอกได้จากประสบการณ์ว่า อัศวินนั้นเขามีภาษาของเขาเอง และอย่าถามอะไรจะสวยที่สุด รังแต่จะทำให้เดือดร้อนเปล่าๆ (อัลดอนซาบุ้ยใบ้ให้ซันโชว่าต่อไปด้วยท่าทีหยันๆ)