 |
 |
 |
|
|
|
|
ขออย่าให้ธรรมศาสตร์เป็นเพียงตำนาน |
|
เมื่อเราเข้าไปในธรรมศาสตร์ในปลายทศวรรษ 2500 |
| ธรรมศาสตร์ที่เคยได้ข่าวร่ำลือมาว่า |
| เป็นสถาบันผลิตนักต่อสู้เพื่อความชอบธรรมนั้น |
|
ดูจะเป็นเพียงตำนาน |
| เป็นนิยายปรัมปราที่เกิดขึ้นเมื่อนานโพ้นเสียมากกว่า |
| ในความเป็นจริง |
| ธรรมศาสตร์ในสมัยของเรา |
| เป็นเพียงส่วนหนึ่งของกลไกรัฐที่มีหน้าที่ผลิตปัญญาชน |
| ออกไปทำงานรับใช้ระบบเศรษฐกิจการเมืองแบบทุนนิยมบริวารเท่านั้น |
| แต่ธรรมศาสตร์ก็ไม่ได้หมายถึงผู้กุมนโยบายและบริหารมหาวิทยาลัย, |
| ข้าราชการ อาจารย์ หรือแม้แต่นักศึกษาส่วนใหญ่เท่านั้น |
| ธรรมศาสตร์ยังเป็นแหล่งพบปะ |
| เป็นชุมชนของผู้ที่ยังต้องการเรียนรู้ |
| ผู้กล้าตั้งคำถามและไม่เชื่ออะไรง่ายๆ |
| ธรรมศาสตร์จึงยังคงเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงต่อไป |
| แม้แต่ในยุคอับเฉาทางปัญญาของ สฤษดิ์ ถนอม ประภาส |
| และพวกเราบางคนในชุมชนแห่งนั้น |
|
ก็ได้มีส่วนร่วมกันสร้างประวัติศาสตร์แห่งการต่อสู้ขึ้นอีกฉากหนึ่ง |
|
จากนักคิด นักเขียน นักทำหนังสือกลุ่มเล็กๆ ถึงสภาหน้าโดม |
| แลถึงการลุกฮือ 14 ตุลาคมที่ยิ่งใหญ่ |
| เดี่ยวนี้ เพียงชั่วทศวรรษถัดมา |
| สิ่งเหล่านี้กำลังจะกลายเป็นเพียงตำนานอีกครั้งหนึ่ง |
| ธรรมศาสตร์ในวันนี้ได้พัฒนาทางด้านความรู้ |
| และวิชาชีพมากขึ้นกว่าเมื่อทศวรรษสองทศวรรษที่แล้วมาก |
| อาจารย์ดุษฎีบัณฑิตเดินกันเกลื่อน |
| งานวิจัยกองท่วมหัว |
| นักศึกษามีหนังสือให้เลือกอ่าน |
| มีกิจกรรมทางวิชาการให้เลือกฟังมากมาย |
| แต่สปิริตของการแสวงหาและการต่อสู้เพื่อสังคมที่ดีกว่า |
| ยังคงเข้มข้นดีอยู่หรือ? |
| ขออย่าให้ธรรมศาสตร์เป็นเพียงตำนาน นิยายปรัมปรา |
| ธรรมศาสตร์ไม่ใช้พิพิธภัณฑ์สำหรับเก็บแต่ซากอดีตที่ตายไปแล้ว |
| ไม่ใช่หอคอยงาช้างของนักวิชาการที่เรียนรู้สังคมไทยแต่จากหนังสือ |
| และคำบรรยายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ |
| ธรรมศาสตร์คือชุมชนของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ |
| คนที่ยังต้องแสวงหา, ต่อสู้เรื่อยไปไม่มีที่สิ้นสุด |
| คืออดีตที่เชื่อมโยงถึงปัจจุบัน |
| และคือปัจจุบันที่กำลังสร้างอนาคต |
| ประวัติศาสตร์ไม่ได้เพียงแต่มีไว้ให้เราชื่นชมหรือขมขื่น |
| ประวัติศาสตร์คือสิ่งที่พวกเราในแต่ละยุคสมัยจะต้องสร้างขึ้น |
| ให้สวยสดงดงาม |
| และมีความหมายยิ่งขึ้นไปกว่าครั้งที่แล้วๆ มา... |
|
ฝันของเด็กชายชาวนา โดย วิทยากร เชียงกูล |