เสียงนกเอี้ยงร้องลั่นในกรง เป็นการกล่าวทักทายต้อนรับผู้มายืน โชคดีจริง ๆ วันนี้ผมมีเพื่อนมาก
มาย ทั้งคน สัตว์ และต้นไม้ สายลมพัดมาเบา ๆ อากาศสบาย ๆ ยามเย็นเช่นนี้ สุขใจยิ่งนัก ต้นโกศลหลากสี
ในกระถาง ต้นคว่ำตายหงายเป็นใบเขียวหนา ลูก ๆ ของเขาเกาะอยู่เต็มขอบใบ สาวน้อยปะแป้ง วาสนาต้น
ใหญ่

	

	ป้าจอมขยันใส่เสื้อม่อฮ้อม ดูทะมัดทะแมง กวาดใบไม้ จนเตียนโล่ง เจ้าแมวเหมียวสีดำเดินมาดูนก
เอี้ยงในกรงเหมือนจะคุ้นเคย สักครู่ก็เดินผ่านไปอย่างใจเย็น วิถีชีวิตเหล่านี้ คือภาพที่เกิดขึ้นเป็นประจำ 
บริเวณแฟลตดินแดงแห่งนี้

	

เอ๊ะนั่นดอกอะไร…ป้า  
พุทธชาติ…ลูก  
หรือครับ… ผมนึกว่าดอกชวนชมเสียอีก…
เด็กมันลากมาให้ ดอกมันมีน้อย แต่ช่วงก่อนมีเยอะ…
อ้อ…ครับ… ขอถ่ายภาพหน่อยนะครับ…
แถวนครปฐมมีเยอะ…


	

	หลังจากถ่ายภาพ ผมถอยห่างมาที่โต๊ะ ป้ากำลังตกแต่งต้นไผ่ของป้าต่อไป ต้นไผ่ยังไม่ใหญ่นัก แต่
เป็นพุ่มหนาน่าดู ป้าใช้มีดเขี่ยเศษขยะข้าง ๆ กระถางต้นไม้ สวนดอกไม้ของป้ามีพืชหลายชนิด นั่นป้าเดินถือ
สาวน้อยปะแป้งต้นใหญ่ไปทิ้ง ผมทักป้า ว่าใช่สาวน้อยปะแป้งหรือเปล่า ป้าบอกว่า เอาไปทิ้ง… ผมเลยไม่
ถามต่อ นั่งเขียนไปเรื่อย ๆ เจ้าเหมียวเดินเฉียดเข้ามาใกล้ผม พอเห็นผมมองมัน ก็เอี้ยวตัวหลบไปอย่างรวด
เร็ว



	

	ด้านหลังผมเป็นที่พักผ่อนของชุมชนชาวแฟลต มีสนามเด็กเล่นด้วย ถัดไปก็เป็นศาลพระภูมิเจ้าที่ 
	

	ก่อนจะถึงตึกฝั่งโน้น มีถนนกั้นขวางอยู่ กำลังที่จะทำให้เกิดประโยชน์หลายด้าน เพราะรถติดจาก
ดินแดง จะสามารถวิ่งไปถนนศรีอยุธยาได้เลย โดยใช้เส้นทางใหม่นี้ แต่ขณะนี้ยังไม่เสร็จ ผมเคยปั่นจักรยาน
ไปดูบ่อย ๆ 

	

	เด็กน้อยใส่ชุดสีแดง มีจุกอยู่บนหัวสองจุก กำลังน่ารักทีเดียว รถเด็กเล่นที่คุณพ่อคุณแม่ซื้อให้ คือ
ความสนุกสนานที่เธอได้รับ แม่จูงรถเธอ ดูเธอร่าเริงมาก ผมยินดีด้วย รอยยิ้มที่สดใส เสียงหัวเราะ ชอบอก
ชอบใจ ชีวิตเราก็เท่านี้ เมื่อมีความสุขกาย สบายใจ มันก็คือสวรรค์ดี ๆ นี่เอง เสียดายก็แต่ผู้ใหญ่ที่กำลังเคร่ง
เครียดอยู่บนท้องถนน ไม่ห่างจากที่ผมกำลังเล่า ความแออัด ยัดเยียดเหมือนปลากระป๋องในรถเมล์ ขสมก. 
ฝุ่น ควันพิษ มากมาย สารพัด นั่นคือเส้นทางที่ผมจากมา ผมหลีกหนีสิ่งเลวร้ายมุ่งหมายสร้างงานเขียน เพื่อ
ผ่อนคลายความกังวล ความเครียดจากภาระหน้าที่ ผมทราบดีเพื่อนที่รัก พักกาย พักใจ คลายเศร้า คลาย
เหงา ทำใจเราให้เป็นสุข สุขเกิดจากใจที่ไม่มีวิตกกังวล สุขเกิดจากกายที่ผ่อนคลาย สุขเกิดจากความสบาย
กาย และสบายใจ

	

	อาหารมื้อเย็นของผม ง่าย ๆ เรียบ ๆ ขนมจีนน้ำยา ที่นี่ผมกินประจำ เพียงจานละสิบห้าบาท
	

	ผมสั่งไข่เป็ดต้มด้วย หนึ่งฟอง 
	

	อร่อย อิ่ม และประหยัด 
	

	เพียงเท่านี้ก็ดีที่สุดแล้ว ดีกว่าสมัยอยู่บ้านนอก ต้องแสวงหาก่อนจึงจะได้กิน ไม่มีขายหรอก แถม
เงินก็ไม่ค่อยมีด้วย…

	

	ผมจึงรู้สึกเพียงพอใจ กับสิ่งที่ผมมี…
	

	ถัดเข้ามาจากร้านขนมจีน โรงภาพยนตร์จักรวาล ผมมาดูที่นี่บ่อยมาก เพียง 40 บาท สำหรับหนัง 
2 เรื่อง บางทีก็มีแถมอีกเรื่อง รวมเป็น 3 เรื่อง ฉายวนทั้งวัน บางทีมีโปรโมชั่นพิเศษ แถมปากกา ผงซักฟอก 
สมุดโน้ต และอื่น ๆ ด้วย 

	

	ภายในโอ่โถง แอร์เย็นฉ่ำพอดี ไม่ร้อนมากนัก หากวันไหนคนน้อย ผมมักเอาเท้าพาดที่เก้าอี้ข้าง
หน้า มันสบายและผ่อนคลายดี หนังเรื่องไหนสนุก ผมก็โห่ ฮา แซวไปตามเรื่อง เป็นที่ครึกครื้นทั้งโรงภาพ
ยนตร์ จำได้ว่าตอนภาพยนตร์เรื่อง บางระจัน เข้าฉาย คนเยอะมาก ๆ ทางเดินเข้าแทบไม่มี ผมต้องไปนั่งดูที่
ขั้นบันไดทางเดิน ผมไม่ค่อยสนใจอะไรมากนัก ขอเพียงได้ดู ได้พักผ่อน เท่านี้ก็สบายใจแล้ว จะอะไรก็แล้ว
แต่ สบายใจเข้าไว้ มันก็จะสุขไปเอง อย่าไปโง่ซีเรียสให้ปวดกระบาลเลย ทุกข์มันจะวิ่งเข้ามาหาใจเรา ตาม
ติดด้วยโรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ นา ๆ เชื่อผมเถอะนะคนดี้ คนดี แล้วจะสบาย…


	

	งานเขียนของผมวันนี้หวังเพียงอย่างเดียว คือ อยากให้ท่านอ่านอะไรที่สบาย ๆ จริง ๆ นั่นสายลม 
พัดมา สุดแสนจะชื่นใจ เห็นไหมผมได้กำไรชีวิตอีกแล้ว ป้าอายุราว ๆ 50 ปีเห็นจะได้ เดินถือถุงกับข้าว กำลัง
จะขึ้นแฟลต เสื้อคอกระเช้าของป้า ดูแล้วสบายตา โล่ง ๆ โป่ง ใช้สีอ่อน ๆ เย็นตา เย็นใจ เหมาะสมกับสภาพ
อากาศบ้านเรา ยิ่งฤดูร้อนอย่างนี้ 

	

	วัยรุ่นสมัยใหม่ แต่สมองมักกลวง ชอบใส่เสื้อยืด รัดกระชับแนบเนื้อ ทำให้เห็นเรือนร่าง เหมือนไม้
เสียบผี อากาศก็ร้อนเหงื่อก็เยอะ การระบายอากาศมันไม่ดีนะสิ เฮ้อ…เอากะมันสิ ทรมานสังขารกันเข้าไป 
เด็กกับผู้ใหญ่มักจะมีอะไรแตกต่างกันมาก และผมก็ขี้เกียจจะขุดคุ้ย มาให้เป็นเรื่องปวดเศียรเวียนเกล้า ช่อง
ว่างระหว่างวัยนี่ เถียงกันสิบปียังไม่มีข้อยุติ เด็กมันเถียงคำไม่ตกฟาก ผู้ใหญ่ปากมากก็มิอยู่มากมาย…


	

	ตรงข้ามกับที่พักของผมเป็นโบสถ์แม่พระฟาติมาของชาวคริสเตียนเขา ผมมักได้ยินเขาสวดมนต์
กันบ่อย ๆ ตรงกลางระหว่างที่พักกับโบสถ์เป็นถนนอโศกดินแดง รถติดระดับประเทศ แก้ไม่หาย ตั้งแต่ถนน
พระราม 9 ยาวไปจนถึงอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ สูญเสียน้ำมันต้องเท่าไหร่ไม่รู้ต่อเท่าไหร่ รถราสึกหรอขนาด
ไหน ส่วนผมเองก็ต้องมานอนดมควันอยู่บนชั้นสาม ยามจะนอนก็มองไม้กางเขนสุกสว่างบนยอดโบสถ์ไป
ด้วย 

	

	ก็แปลก… ที่พักผม ด้านหลังเป็นโรงเรียนคริสต์ ด้านหน้าตรงข้ามก็เป็นโบสถ์คริสต์ คิดแล้วมันก็
ตลก ควักลูกประคำจากลิ้นชักพลาสติก มานอนนับลมหายใจดีกว่า 

	

	พุท…เข้า โธ…ออก นับ…หนึ่ง
	พุท…เข้า โธ…ออก นับ…สอง ไปเรื่อย ๆ 
	ห้องสวดมนต์ของผม ระยะหลังผมไม่ค่อยได้เข้า งานเขียนรออยู่ การเผยแพร่งานแบบใหม่ ๆ ใกล้
ชิดปัญหาของคนส่วนใหญ่ บางส่วนบางตอนเสนอแนะทางออก บางทีก็เขียนให้สนุก ตลก ขบขัน มันก็ทำให้
เบิกบานใจไป อย่าว่าแต่คุณผู้อ่านเลย ผมเองเขียนไปก็หัวเราะไป มุกมันเยอะ ผมนะไม่ได้อะไรด้วยหรอก 
เห็นท่านชอบอ่านผมก็เขียนไปเรื่อย ๆ ระยะนี้มีภาพมาฝากประกอบเรื่องด้วย เพื่อให้ท่านสามารถร่วมเดิน
ทาง ไปกับจินตนาการได้อย่างชัดเจน อย่าหวังเลยว่าผมจะทำในสิ่งที่เป็นโทษต่อท่าน อย่าห่วงเลยว่าผมจะ
หยุดงานเขียน 


	

	จันทร์เจ้าขาค่ำคืนนี้ ยังไม่มา 
	แต่ท้องฟ้ากำลังจะมืดมิด 
	ลิขิตเขียนจวนเจียนจะปิด 
	ขอชีวิตผองเพื่อนเป็นสุขเอย…