เข้าสู่ฤดูร้อนกันอย่างเต็มตัวแล้วนะครับ 
หลายคนคงเริ่มบ่นกัน ว่าเหตุใดปีนี้จึงได้ร้อน
นัก ก็อย่างว่านะแหละครับ เมืองไทยเรา 
สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไปมาก โดยเฉพาะ
กรุงเทพฯ มองไปทางไหนก็ยากที่จะเห็นพื้น
ดินแล้ว ส่วนใหญ่เป็นซีเมนต์เกือบทั้งเมือง 
และเจ้านี่มันก็ไม่ดูดซับความร้อนสะด้วย ยิ่ง
ตึกใหญ่ ๆ โต ๆ สูง ใช้กระจกสะท้อนความ
ร้อนอีก เกือบจะทุกบ้านต่างก็ติดแอร์กัน
อุตลุดเพราะกลัวร้อนกัน ผมก็เลยหาวิธีที่จะ
อยู่ร่วมกับคนกรุงเทพฯแบบใหม่ ไม่งั้นก็คง
จะแย่เหมือนกัน วิธีง่าย ๆ ก็คือ ปรับเปลี่ยน
การนอน และการกินใหม่ โดยเฉพาะในช่วง
วันหยุดเช่นวันนี้ ผมนอนกลางวัน เพื่อหนี
อากาศร้อน ก็นอนมันสะเลย ไม่รู้ร้อนหนาว
แล้ว เมื่อพระอาทิตย์จางหาย ประมาณสี่ห้า
ทุ่ม ก็ได้เวลาแสวงหาภักษาหารมาประทัง
ชีวิต ผมเกริ่นมาตั้งนาน ก็จะเข้าเรื่องกินนี่
เอง…


	

ย่านแฟลตดินแดง มีของกินมากมาย สำหรับ
ร้านแพง ๆ หรูหรา จ้างผมก็ไม่ไปถ่ายหรอก 
เศรษฐกิจอย่างนี้ เราประหยัดกันเข้าไว้ มื้อ
หนึ่ง ไม่ควรจะเกินหนึ่งร้อยบาท เอาแค่พอดี 
ๆ จะได้สบายกระเป๋า ถนนประชาสงเคราะห์ 
เป็นถนนที่เชื่อมต่อจากถนนอโศกดินแดง 
โดยเชื่อมตั้งแต่แยกแม่พระฟาติมา มีระยะ
ทางยาว แบ่งเป็นสองเลนสวนกัน วันปกติรถ
จะติดมาก ติดจนความดันขึ้นก็แล้วกัน ผมมัก
จะใช้เส้นนี้สัญจร ด้วยจักรยาน ไปหาซื้อของ
กินแถวตลาดจำนงค์ ซึ่งอยู่ไม่ลึกนัก ที่นี่ข้าว
ของถูกมาก



	

วันนี้ผมโชคดี ร้านหมูสะเต๊ะเปิดให้บริการ 
บางวันก็มีหยุด สำหรับมื้อนี้ ผมคงจะอิ่ม
อร่อยเป็นแน่ ผมข้ามถนนกึ่งจูงจักรยาน 
พร้อมกับบันทึกภาพไปเรื่อย แม้บรรยากาศ
ยามค่ำคืนจะมืด แต่แสงจากไฟริมทางก็คงพอ
จะชดเชยได้บ้าง กลิ่นหมูสะเต๊ะ วิ่งมาเตะจมูก
ผมอย่างจังเบอร์ อย่างนี้ต้องหาที่นั่งกันก่อน
ละครับ


	

ผมทักทายเจ้าของร้านหุ่นงาม ตามประสาคน
คุ้นเคย ผมมากินบ่อย ชอบใจในมิตรภาพ 
และความเป็นกันเอง นี่แหละกลยุทธ์ดึงดูดใจ
ลูกค้าประการหนึ่ง ที่มักจะได้ผลกับผมเสมอ 
ผมสั่งบะหมี่น้ำหมูแดงหนึ่งชาม และขอ
อนุญาตบันทึกภาพตามมารยาท 


	

การย่างหมูสะเต๊ะไม่ใช่เรื่องง่าย นอกจากจะ
ต้องใช้ความระมัดระวังแล้ว ต้องเอาใจใส่
ประกอบกับต้องรวดเร็ว ใหม่สด เพื่อไม่ให้
ลูกค้ารอนาน การรอนานไม่ดีแน่ อาจจะบัน
ดาลโทสะได้ เพราะความหิวไม่เข้าใครออก
ใคร 



	

บรรยากาศภายในร้าน แม้จะดึกแล้วก็ยังมีลูก
ค้าเข้ามานั่งกินกัน ผมเลือกมุมด้านนอกเพื่อ
ให้สะดวกในการบันทึกภาพ อีกทั้งด้านมุม
นอก อากาศปลอดโปร่งดีกว่าภายใน การตก
แต่งทำได้ดีมาก สะอาดสะอ้าน สบายตา 
สบายใจ น้ำแข็งเปล่าเย็น ๆ เริ่มเป็นอันดับ
แรก แล้วก็คำพูดว่าจะรับน้ำอะไรดี สำหรับ
ผมน้ำเปล่าก็คงเพียงพอแล้ว



	

นอกจากจะมีบะหมี่หมูแดง ข้าวหน้าเป็ด และ
หมูสะเต๊ะแล้ว ตุ๋นยาจีนก็มี ผมถือวิสาสะเปิดฝา
ซึ้ง ถ่ายมาให้ชมกันเลย ตอนเปิดนี้ไอน้ำลอย
โขมงขึ้นมาทันที แสดงว่าอบได้ดีมาก อย่างนี้
น่ากิน แต่กระเพาะผมมันคงจะรับไม่ไหว 
เพราะที่สั่งวันนี้ ก็คือ บะหมี่น้ำ กับหมูสะเต๊ะ
เพียงห้าไม้


	

เด็กในร้านนำบะหมี่น้ำมาให้ผม กำลังร้อน
เลย กลิ่นนี้หอมหวนชวนรับประทานจริง 
ปริมาณก็มากด้วย คุ้มค่าเงินจริง ๆ ครับ


	

บะหมี่ร้อน ๆ ยามค่ำคืนริมถนนประชา
สงเคราะห์ ซอย 1 คือ ความอิ่มอร่อย ที่ผม
ประทับใจ แม้จะเป็นเพียงความสุขเล็ก ๆ 
น้อย ๆ ที่ชีวิตได้มีโอกาสสัมผัส การต้อนรับ
ด้วยรอยยิ้ม ไมตรีที่งดงาม ถามว่าผมพอใจ
ไหม แน่นอนครับ คืนนี้ดีกว่าหลาย ๆ วันที่
ผ่านมา


	

ไม่นานเกินรอ หมูสะเต๊ะราดน้ำจิ้ม และแตง
กวา หอม พริกซอย ก็มาพร้อมเพรียงกันอยู่
ในจาน ปกติถ้าสั่งสิบไม้ เขาจะแยกน้ำจิ้มให้
ครับ แต่ผมชอบอย่างนี้มากกว่า มันประหยัด 
และได้ประโยชน์ หากมากไปจะกินไม่หมด 
จะเสียหายเปล่า ๆ


	

ผมกินจนอิ่มหนำ ระบบตัวเลขบนกล้อง 
amax ของผมแจ้งจำนวนภาพ เหลืออีกหลายภาพ 
ผมไม่รีบเร่ง บรรยากาศอย่างนี้ จักรยานนำผม
ไปสู่ตลาดจำนงค์ แม้แม่ค้าจะเก็บร้านเก็บ
ของไปเกือบหมดแล้ว แต่ก็ยังพอมีให้เห็น
บ้าง ผมบันทึกบรรยากาศไว้ด้วย แต่คงไม่ดี
นัก เพราะแสงไม่เพียงพอ

	

หลายคนก็กำลังข้ามถนนจากฝั่งตลาด ไปฝั่ง
โรงเรียนจำนงค์ ตรงนี้มีทางม้าลาย การข้าม
ถนนก็คงต้องระมัดระวังหน่อย เพราะมี
ยวดยานจอแจพอสมควร ฝั่งตรงกันข้าม ร้าน
ข้าวมันไก่ขายดีตั้งอยู่หน้าเซเว่นเปิดบริการ
อยู่ ผมเคยกินบ้างเหมือนกัน เมื่อมีโอกาส


	

ลุง ๆ ๆ ผมสะดุ้ง ใครนะมากล่าวคำหยาบคาย
เยี่ยงนี้กับผม ผมหันมามอง น้อง ๆ ขายพวง
มาลัยนั่นเอง ลุงถ่ายรูปไปทำไมเหรอ สาวเจ้า
ถามกันใหญ่ ผมนึกโมโหตงิด ที่มาเรียก ลุง… 
เลยซัดเข้าเปรี้ยงให้ หนึ่งภาพ

	

บางทีผมก็ซื้อพวงมาลัย มาถวายพระ ถวายเจ้า
ที่เหมือนกัน ที่นี่ราคาไม่แพง อุดหนุนน้อง ๆ 
เขาด้วย วันนี้ดูท่าจะขายไม่ค่อยดี ดึกแล้วยัง
เต็มกระจาดอยู่เลย การค้าเริ่มแย่ เพราะ
เศรษฐกิจตกต่ำ แม้แค่พวงมาลัย การค้าระดับ
พื้นล่าง ยังกระทบเลย นับประสาอะไรกับ
ธุรกิจใหญ่ ๆ นี่แหละเขาเรียกว่า ลูกโซ่…



	

เยื้อง ๆ โรงเรียนจำนงค์ ติดถนนประชา
สงเคราะห์ร้านรวงเปิดขายกันมากมาย แต่คน
กินก็น้อยลงทุกวัน ไม่รู้ผู้คนไปไหนกันหมด 
ผมว่าคนต้องประหยัดมากกว่า แม้แต่เรื่องกิน
ก็เถอะ เมืองไทยเป็นแบบนี้ ยังไม่รู้ว่าจะ
กระเตื้องเมื่อใด แม้เราจะเปลี่ยนรัฐบาลใหม่
แล้วก็ตาม ประชาชนยังไม่เกิดความเชื่อมั่น
นัก จึงจำเป็นต้องประหยัดไว้ก่อน ร้าน
ก๋วยเตี๋ยวเจ้ไก่ วันนี้เลยดูเงียบไปถนัดตา



	

ด้านหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้ไก่ ร้านก๋วยเตี๋ยวหมู 
ก็เปิดให้บริการด้วย เงียบตามกัน นึกระอาใจ
แท้หนอ ช่วยมาอุดหนุนกันหน่อยเถอะ 
อย่าประหยัดกันมากนักเลย สงสารพ่อค้าแม่
ขายครับ



	

กระสุนในกล้องใกล้หมดแล้ว ผมบ่ายหน้า
กลับ ก็พอดีเซเว่นเอเลฟเว่นอีกแห่งหนึ่ง 
เกิดสดุดตา ก็เลยถ่ายมาได้อีกรูป เป็นอัน
หมดเมมเมอรี่พอดี ยามดึกอย่างนี้ หนทางไม่
ติดขัดนัก บรรยากาศสงบตามสมควร อาหาร
รสชาติดีตกถึงท้อง ทั้งอิ่ม ทั้งอร่อย ได้
ประโยชน์ จึงอดไม่ได้ที่นำสู่สายตาเพื่อน ๆ 
จันทร์เจ้าขา ยังคงย่ำเดินไปบนถนนแห่ง
ความเป็นจริง ถ่ายทอดเรื่องราว สาระชีวิต
ความเป็นอยู่ วิถีชีวิตในเมืองใหญ่ ระดับพื้น
ล่าง เพื่อสะท้อนแง่มุมต่าง ๆ บางสิ่งอาจได้
ประโยชน์เกื้อกูลกัน คนเหล่านี้ไม่มีโอกาส
อย่างพวกเรา ต้องหาเช้ากินค่ำ อดทน ต่อสู้ 
เพื่อความกินดีอยู่ดี ไม่มีเวลามาแสวงหาความ
รู้เฉกเช่นเรา ผมขอเป็นส่วนหนึ่งที่จะนำพวก
เขาเข้าสู่ประวัติศาสตร์ของไทย 
และนี่คืออีกบทหนึ่งที่ ผมบันทึกไว้แล้ว 
...หมูสะเต๊ะนครปฐม…