วันนี้ผมต้องเดินทางไป ทำภาระกิจที่ธนาคารกรุงไทย 
สาขาห้าแยกปากเกร็ด รถเมล์สาย 168 
นำผมถึงอนุสาวรีย์ เพื่อต่อรถสาย 166 
ขึ้นทางด่วนไปลงถนนแจ้งวัฒนะ



	

ใกล้ถึงห้าแยกปากเกร็ด ผมลงจากรถเมล์ โชคดีที่รถติดไฟแดง
พนักงานขับรถมีน้ำใจ เปิดประตูไฮโดลิกให้ลงนอกป้าย พร้อม
กำชับให้ระมัดระวังรถทางซ้ายด้วย หลังจากลงรถ ผมบันทึกภาพไว้ทันที
รถเมล์สีครีมเทาสลับขาว นั่นรถสาย 356 ด้านซ้ายมือ 
สมัยก่อนตอนเรียนที่โรงเรียนการไปรษณีย์และโทรคมนาคม 
ผมใช้รถสายนี้ไปโรงเรียนประจำ 


	

ผมเดินลัดเลาะมาทางซ้าย ซึ่งมีถนนลัดผ่านอาคาร 
มีร้านขายของมากมาย บรรยากาศร่มรื่นดี มีต้นไม้ใหญ่ ๆ ขึ้นด้วย 
หลังจากผ่านออกมา ก็เป็นถนนติวานนท์ 
รถมอเตอร์ไซด์เมื่อได้ไฟเขียว กำลังวิ่งมา ภาพนี้จึงถูกบันทึกไว้
	

นี่แหละครับ ภาระกิจของผม ธนาคารกรุงไทย สาขาห้าแยกปากเกร็ด
เข็ดจริง ๆ ครับ สำหรับธนาคารแห่งนี้ ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว ปัญหาต่าง ๆ
มากมาย ยุ่งยาก อุปสรรคเยอะ ผมท้อแท้ใจ 
และวันนี้ผมไตร่ตรองแล้วขอถอยดีกว่า 
คงต้องหาวิธีอื่น สำหรับที่นี่คงจะไม่มาอีกแล้ว
	

ภาพอาคารสมาคมสร้างคุณค่าในประเทศไทย ผมเคยเข้าไปเยี่ยมชม
และขอทุนที่นี่ เพื่อมาทำงานเผยแพร่ธรรมะทางเว็บไซด์ แต่ไม่สำเร็จ
ได้มีโอกาสเข้าไปพูดคุย สนทนาธรรม ที่นี่บ้าง เขามีกิจกรรมเยอะ
ผมเลยถือโอกาสสมัครเป็นสมาชิก แต่ก็ไม่เห็นติดต่อมา ก็เลยไม่ได้ติดตาม
สำหรับวันนี้เลยถ่ายภาพมาฝาก
	

ทางเข้าด้านหน้า มีป้อมยามรักษาการณ์อยู่ด้วย เห็นเขาบอกว่า
ได้รับทุนสนันสนุนจากประเทศญี่ปุ่น ผมเคยเห็นคนญี่ปุ่นนั่ง
บัญชาการอยู่ และมีผู้เฒ่าไทย วัยแปดสิบคอยรับงานอีกที เพราะมี
ความรู้ด้านภาษาญี่ปุ่น ก่อนที่งานต่าง ๆ จะกระจายสู่พนักงานระดับ
ปฏิบัติการ การได้สนทนาธรรมเกี่ยวกับพุทธศาสนา ผมรู้สึก
ประหลาดใจหลาย ๆ ด้าน คนหนุ่ม ๆ มักจะเข้าใจในสิ่งที่ผมแลกเปลี่ยน
แต่สำหรับท่านที่มีอายุมาก ๆ แล้ว ความคิดเห็นในข้อธรรม บ้างประการ
สวนทางกันอย่างสิ้นเชิง แต่ที่ตรงกันมากที่สุด ก็คือ เรื่องการสวดมนต์
การทำสมาธิ แต่เรื่องของการพิจารณาธรรม ประเด็นคนละเรื่องกันเลย
ผมอดไม่ได้ที่จะคลางแคลงใจ ในสมาคมแห่งนี้ที่มีคนญี่ปุ่นเป็นเจ้าของ
ทำไมสมาคมสร้างคุณค่าในประเทศไทย ต้องมีคนต่างชาติมาครอบงำ
ผมรับไม่ได้จริง ๆ....


	

แม้จะเดินมาถึงเกาะกลางถนนแล้ว 
ผมก็ยังอดไม่ได้ที่จะบันทึกภาพ
สมาคมแห่งนี้ไว้ เพื่อเตือนสติตัวเอง ผมจะทำงาน...
...เพื่อสร้างคุณค่าแก่สังคมไทย
ด้วยสองมือเปล่า และกำลังปัญญาของผม...
	

หลังจากเสร็จภาระกิจจากธนาคาร ผมปลอดโปร่ง โล่งใจ
ที่ปัญหาต่าง ๆ มีทางออก นั่นคือ เลิกยุ่งกะมันไปเลย แล้วไปหาวิธีอื่น
ผมไม่ได้แคร์อะไรหรอก และผมก็ไม่ใช่ขอทานด้วย แม้จะเป็นเพียง
แค่ลูกชาวนายากจน แต่ก็มีศักดิ์ศรี พ่อผมเป็นคนดี ผมเองก็ต้องการ
เป็นคนดีด้วย สิ่งที่ผมได้รับฟังจากธนาคารแห่งนี้ทุกครั้งที่ได้รับข่าว 
ก็คือ คะแนนคุณไม่ถึง ๆ ๆ ไม่ได้ ไม่ผ่าน ไม่อนุมัติ ใช่สิ...
ผมไม่ใช่นักการเมืองฉ้อฉลชาตินิ.... พวกคุณถึงได้อนุมัติได้
สำหรับผม คำว่าคะแนน ๆ ๆ ไม่ถึง มันทำให้ผมสะอิดสะเอียน
ผมเรียนหนังสือ ได้ที่หนึ่งเป็นส่วนใหญ่ จบประถมแปดสิบกว่า
เปอร์เซ็นต์ เรียนโดยใช้ทุนการศึกษาตั้งแต่ระดับมัธยม แม้กระทั่ง
เข้าเรียนต่อที่วิทยาลัยอาชีวศึกษาสิงห์บุรี ผมก็ได้ทุนของกรมอาชีวศึกษา
ให้เรียนต่อฟรี จนจะเข้า ปวส.ผมชิงไปสอบไปรษณีย์ ซึ่งน้อยคนนัก
ที่จะฝ่าดงสีม่วง ดงเส้นเข้ามาได้ เมื่อคราสอบสัมภาษณ์ ผมมักจะ
โดนถามซ้ำซาก ว่าใช่ลูกไปรษณีย์หรือเปล่า บางทีก็อะไรนะ
วิทยาลัยสิงห์บุรี อะไรทำนองนี้ ทำไมว่ะ... คนสิงห์บุรี จะเป็นไปรษณีย์บ้าง
มันจะหนักสวรรค์วิมานใคร... เรื่องการศึกษาเล่าเรียน ผมขี้เกียจจะเล่า
ผมไม่เคยน้อยหน้าใคร ไม่ใช่เพราะผมหัวดีหรอก เพราะความขยันขันแข็ง
เด็กส่วนใหญ่เรียนกันตามปกติ แต่สำหรับผม คนอัจฉริยะ ผมอ่านจบ
เป็นเล่ม ๆ ศึกษาล่วงหน้าก่อนเข้าห้องเรียน ไปก่อนหลายบท ทำคำถาม
ท้ายบท รออาจารย์ถามในห้องเรียน แม้อาจารย์สอนผิด ยังบอกอาจารย์ได้เลย
ผมช้ำใจจริง ๆ ที่เจ้าพนักงานมันบอกกับผมว่า คะแนน ๆ ๆ คุณไม่ถึง
แม่ง...เอ๊ย... ไปกินไก่ดีกว่า...ว่ะ...


	

พูดถึงเรื่องกิน ผมมาที่นี่เกือบทุกครั้ง เวลามาที่แบงค์นี้ 
ปรับปรุงร้านใหม่ จำเกือบไม่ได้ ผมขออนุญาตถ่ายภาพ
เป็นร้านขายอาหารตามสั่ง มีส้มตำไก่ย่างด้วย ที่หลังร้าน
พี่สุดหล่อ กำลังย่าง ควันนี้ฉุยเลยครับ
	

ที่นี่ใช้ไก่ตัวโต ๆ ไม่เหมือนร้านทั่ว ๆ ไปครับ 
ดูสิน่ารับประทานจริง มีปลาดุกย่างด้วย เสียดายที่ผม
ไปปล่อยปลาชนิดนี้เมื่อปีก่อน เลยหยุดกินไปแล้ว

 

	

สำหรับมื้อเที่ยงวันนี้ของผม ข้าวผัด กับน้ำอัดลม
เท่านี้ก็คงจะเพียงพอ ส่วนอย่างอื่น คงต้องงด เพราะ
ต้องรีบเดินทางกลับไปทำงาน ไม่อยากเอาเปรียบเพื่อน ๆ
ชุดนี้เพียง 34 บาท

 

	

สมัยก่อน ข้าวผัดจะมีต้นหอมแถมมาให้ด้วย ผมชอบกินแกล้มกับข้าวผัด
มันอร่อยดี ต้นหอมมีประโยชน์ช่วยระงับอาการหวัด แต่ถ้าทานมาก ๆ 
ก็อาจจะหงุดหงิดง่าย เข้าข่ายเพี้ยนไปเลยก็มี วันนี้ไม่มีต้นหอม แต่เป็น
แตงกวาฟานบาง ๆ มาให้แทนครับ
	

หลังจากรับทานเสร็จ ผมก็ข้ามถนนติวานนท์เพื่อมารอขึ้นรถ
ที่ถนนแจ้งวัฒนะ ภาพห้าแยกปากเกร็ดแบบชัด ๆ จึงได้ถูกบันทึกไว้
ยวดยานบนถนนติวานนท์มุ่งหน้าสนามบินน้ำ กำลังขวักไขว่เลยทีเดียว


	

ภาพนี้ รถจากถนนแจ้งวัฒนะกำลังจะผ่านห้าแยกปากเกร็ด 
แต่ติดไฟแดงอยู่ ในกรุงเทพฯ การสัญจรด้วยรถจักรยานยนต์
ดูจะคล่องตัวกว่ารถสี่ล้อเยอะ แม้อากาศจะร้อนอบอ้าว
แต่ก็สามารถไปได้เร็วกว่า


	

รถปรับอากาศสาย 166 คันนี้ ผมบันทึกไว้บนถนนแจ้งวัฒนะ
กำลังจะวิ่งผ่านห้าแยกปากเกร็ด ผมใช้รถเมล์สายนี้ตอนขามา
บรรยากาศเย็นสบาย การขึ้นทางด่วน ทำให้การเดินทางรวดเร็วมาก
เพียงไม่กี่นาที จากอนุสาวรีย์มาลงถนนแจ้งวัฒนะ ดูเป็นเรื่องง่ายดายจริง ๆ

	

ขากลับผมไม่ได้นั่งรถเมล์ เพื่อเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ 
ผมใช้รถตู้แทนครับ ผมบันทึกภาพไว้ก่อนขึ้นรถ อัตราค่าโดยสาร
เพียง 20 บาท ส่วนรถเมล์ปรับอากาศสาย 166 ราคา 18 บาท
การใช้รถตู้จึงเป็นทางเลือกที่เหมาะสม แพงกว่ากันนิดหน่อย
แต่ก็สามารถไปได้เร็วกว่าและไม่แออัด ที่สำคัญการได้สนทนา
กับคนขับไปด้วย ดูจะเป็นเรื่องที่ได้ประโยชน์ต่องานเขียนไม่น้อย
แม้จะไม่ได้ลงในตอนนี้ แต่ก็เป็นข้อมูลได้ในภายหลัง

 


	

รถตู้นำผมและผู้โดยสารอื่น ๆ มาลงที่ตีนทางด่วนใกล้อนุสาวรีย์
ที่ใต้ทางด่วนเป็นสถานที่ส่งถ่ายผู้โดยสาร ผมบันทึกภาพบรรยากาศ
ของคิวรถตู้มาฝากด้วยครับ


	

ภาพนี้เป็นภาพอนุสาวรีย์ยามบ่าย กับตึกใบหยก 
ซึ่งสามารถมองเห็นได้ ส่วนที่เห็นยาวเป็นงูเลื้อย
ก็ทางรถไฟฟ้า ผมกดชัทเตอร์ไม่ทัน เลยได้เพียงหาง
ขบวนของรถไฟฟ้ามาฝากเท่านั้นเอง
	

อีกสักภาพครับ เพื่อให้เห็นภาพตึกใบหยกกับ
อนุสาวรีย์ชัด ๆ อนุสาวรีย์ เขาสร้างไว้เพื่อประกาศ
เกียรติคุณความเสียสละของผู้รักชาติ ส่วนตึกใบหยก
เขาสร้างเพื่อผลประโยชน์ทางด้านการค้าครับ...