VAR   OLMANIN  DAYANILMAZ  HAFİFLİĞİ

               21.  yüzyılın  eşiğine  gelindiği  şu  günlerde  dünya da  globalleşmenin  tamanlamıyla  yerleşmiş  olduğuna  ve  kendini  globalleşme  kervanına  katan ülkelerin  geçmişteki  ve  bugünki  yapılanmaları  arasında dehşet  verici  farkların  ortaya  çıktığına  çok  açık  bir  biçimde  tanık  olmaktayız.

             Globalleşme  kervanına katılan  20. asrın  diktatörlükleri,  yerlerini  teklojik imkanlara  bırakarak  dünya  ötesi  yaşamı  keşfetmenin  yollarını  aramakta  ve dünya  ötesi  kaynakları  kullanmanın  tadını  çıkarmakta  oldukları  çok  rahatlıkla  göze  çarpmaktadır.  Yüzyıllar  sonraya  ayarlanmış  ekonomiler,  uzay da  istasyonlar  kurmalar,  altyapı  düzenlemeleri,  sağlık ve  eğitim  olanaklarının  yanı  sıra,  insanın  dünya da  misafir  olduğu  ve  en  iyi  şekilde  ağırlaması    kanaatinin  hakim  olması  bir  çok  ülkeyi  geçmişten  geleceğe  dehşet verici  farklarla  taşıyan  olgulardan  sadece  bir  kaçıdır.  Oyasa  daha  dünün dikta  ve   despot  devletlerinde  bugün, insan  hak ve  hürriyetlerinin  engellenemez  olduğu ve  insanın dilediği  gibi düşünme,  konuşma,  giyinme  hatta  bunları  eyleme  dönüştürme  gibi  özgür  iradelerinin  garanti  altında  olduğunu  çok  açık  bir  biçimde  hepimiz  görmekteyiz.  Demek  oluyorki;  globalleşme  bilim  ve  teknikle  insan  değerinin  yoğrulmasından  ortaya  çıkmıştır.    

              Örneðin  üzerinde  yaşadıımız  Avrupa  coğrafyasına  baktığımız  zaman toprak  kutsallığının  aşılarak  arada ki  sınırların  kaldırıldığı,  ortak para  birliğine  geçildiği,  multi-kültürler  oluşturularak  millet  olgusunun  deşifre edildiği  ve   kul  olgusuna  hakimiyet  kazandırıldığını  ve  bir  din  birliğinin temellerinin  sağlamlaştırıldığını  görmekteyiz.  Yani  Avrupa  globalleşen  dünya  ile  beraber  bir de  kendi  etrafında  globalleşmeyi  başarmıştır...

               Osmanlı'yı  Osmanlı  yapan  temel  öğelerin  başında da  globalleşme gelmekteydi.  Zira  Osmanlı  İmparatorluğu  temellerini  yüzyıllar önce bugünki globalleşmeyi  andıran  bir  sistemin  üzerine  kurmuştu.  Bügün  700. yıl  kutlamaları  yapılıyorsa  ve  halen  Osmanlı'ya özlem  duyuluyorsa  temel  esas  o  günkü  globalleşmedir.  Yani  Osmanlı  İmparatorluğu'nun  yüzyıllar  önce  temellerini  attığı  yaşam  düzenini  ve  kalitesini  Avrupa  veya  gelişmiş diğerbatı  ülkeleri  yüzyıllar  sonra ki  teknolojik  imkanları  kullanarak  yeni  dünyadüzeni  ( globalleşme )  adı  altında  sunmaya  çalışmaktadır.

             Ancak  Osmanlı  İmparatorluğu'nun  kalıntısı  olan  coğrafyalar  Ortaçağ  hatta  İlkel  çağlar da  bile  rastlanamayacak  uygulamalara  gebe  kalmışlardır.  Afrika,  Balkanlar,  Ortadoğu,  ve  Asya   gözümüze  çarpan  coğrafyaların  başında  gelmektedir.  Bunların  yanı sıra Osmanlı'nın  torun  ve  mirasçısı  olan  çoğrafya da  ise  o  uygar  ve  yüzyıllar  önce    yüzyıllar sonrası  düşünülerek atılan  temellerin  yerinde  despot  ve  dikta  rüzgarların  en  şiddetli  haliyle   esmekte  olduklarını  görüyoruz.  Atalarının  mirasına  sahip  çıkamadıkları gibi  o  mirası  kopyalayarak  yeni  dünya  düzeni  adı  altında  sunmaya  çalışan  çoğrafyaların  içlerine  girmeye  çalışmakta  fakat  her  seferinde  kapılar  yüzlerine  kapanmaktadır...

            17.  yüzyılın  başlarında ki  Fransız  İhtilali  ile  başlayan  hareket  sonrası;  devlet  yapılanmaları  dinleri  siyaset  dışı  bırakmaya  çalışmışlarsa da  20. yüzyılın  sonların da  yaptıklarının  yanlış  oduðğu  kanaatine  varıp   ve dinlerin  belli  başına  birer  siyaset  olduğunu  anlayıp  her  zaman  güçlü olabilmek,  refah,  huzur  içinde  yaşamak  ve  atmosferi  yarıp  dünya  ötesine uzanmak  için   bir  güç  birliği (globalleşme)  oluşturmanın  yollarını  aramışlar  ve  bunun da  ancak  bağlı bulundukları  dinin  ışıkları  altında  gerçekleşebileceği  gerçeğine  kanaat getirmişlerdir.  İşte  o  tarihlerden  beridir özellikle  21.  yüzyılın  başlarından  itibaren  dünyada ki  sistemler  tekrar mevcut  dini  temeller  üzerine  oturtulmaya  başlanmıştır.

          Ancak  bu  gerçekleri  kabullenmek  istemeyen  sistemler  ise  halen  kendilerine  bir  yer  edinemedikleri  gibi,  ne  dünya  ile  ne  kendi  etrafı  ile  ne de  kedi  kendisi  ile  bir  globalleşme (güç  birliği)  oluşturamayarak kendilerini  globalleşen  dünya  çarkının  dişleri  arasında  parçalanmaya  mahkum  etmektedirler.  İşte  var  olmanın  dayanılmaz  hafifliği  buradan  kaynaklanıyor.    

                                                                     Aktüel Gazetesi   Temmuz  1999

                                              GERİ DÖN