ลมหนาว
ยามลมหนาวพัดโบกโบยโชยชื่น เหล่าสกุณร้องรื่นรมย์
หมู่ดอกไม้ชวนภมรร่อนชม ช่างสุขสมเพลินตาน่าดูชูใจ
โอ้รักเจ้าเอย ยามรักสมดังฤทัย
พิศดูสิ่งใด ก็แลวิไลแจ่มใสครัน
อันความรักมักจะพาใจฝัน เมื่อรักนั้นสุขสมจิตปอง
ยามลมฝนพัดโบกโบยกระหน่ำ หยดหยาดนำน้ำหลั่งนอง
ผึ้งภู่ทั้งวิหคเหงาเศร้าหมอง เกลื่อนกลาดผองมาลีร่วงโรยลงดิน
เหมือนรักผิดหวัง เปรียบดังหัวใจพังภิณท์
น้ำตาหลั่งริน และลามไหลเพียงหยาดฝนปราย
อันความรักแม้นไม่เป็นดังหมาย ตราบวันตายชีพขมขื่นเอย