|
|
 |
|
|
Secret
02 : 3 Years ago
by
Aruku
3 ปีที่แล้ว
ช่วงปลายปี 1999 ณ สตูดิโอชั้น
4 ใจกลางกรุงโตเกียว เวลา
22:23 น.
ขณะที่ทั้ง 4 คน
กำลังซ้อมเพลง neo universe
..
เฮ้อ! รอบที่ 5
แล้วนะแต่ก็รู้สึกว่าท่อนนี้มันยังใช้ไม่ได้อยู่ดี..
เคน
วางกีตาร์ลงอย่างหงุดหงิดแล้วเดินไปหยิบบุหรี่มานั่งสูบ
พ่นควันโขมงทั่วห้อง
นั่นนะสิฉันก็คิดเหมือนกัน
ไฮด์เห็นด้วยกับเคนเพราะรู้ตัวเองว่ายังร้องสื่ออารมณ์ของเพลงออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควร
โอ๊ย! พักก่อนเถอะ..ฉันชักหิวแล้วไปหาอะไรกินกัน
ยุกกี้ขัดขึ้นด้วยท่าทางเนือย
ๆ
อ้าว!?
ขนมที่ซื้อมาเมื่อตอนกลางวันหมดไปแล้วเหรอ?
tetsu
ทำหน้าสงสัยเพราะก่อนที่จะเข้ามาสตูฯ
เขาเห็นยุกกี้หอบขนมถุงเบ้อเร้อ
ฉันกินหมดเองแหละ..
มันเครียดก็เลยซัดแหลก
เคนสารภาพ
เคนจัง! งั้นนายก็ไปซื้อมาคืนเลย..ฉันหิวจนไม่มีแรงตีกลองแล้ว..
ยุกกี้พูดพลางเดินไปทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวบนโซฟา
ไม่ได้หรอก..ฉันต้องแก้ทำนองท่อนเมื่อกี้ใหม่..ใช้คนอื่นสิ
เคนรีบหางานมาอ้างเพราะขี้เกียจลงไปเผชิญอากาศหนาวข้างล่าง
tet chan ล่ะว่างหรือเปล่า
ยุกกี้ส่งสายตาอ้อนวอน
โทษทีฉันยุ่งจริง ๆ tetsu
ตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาแก้จังหวะเบสของตัวเอง
งั้นก็เหลือที่พึ่งสุดท้ายแล้วล่ะ
haido chan .
ยุกกี้เบนเข็มไปทางไฮด์ที่ยังยืนว่างงานอยู่
เออ..รู้แล้วๆ
เดี๋ยวลงไปซื้อให้ก็ได้
บุหรี่ฉันหมดเหมือนกัน
ไฮด์ตัดบท
เพราะรู้ว่ายังไงซะเจ้ายุกกี้ก็ไม่เลิกล้มความพยายามแน่
ๆ
เฮ้!
ในที่สุดก็ได้กินแล้ว..อย่าลืมโค้กของฉันล่ะ
ยุกกี้ไม่ลืมสั่งของสำคัญ
ถ้าได้เบียร์สักกระป๋องให้ร่างกายอบอุ่น
สมองคงแล่นกว่านี้นะ
เคนถือโอกาสฝากบ้าง
แล้ว tet chan ล่ะ ไฮด์หันไปถามหัวหน้าวงที่กำลังขมักเขม้น
เหมือนเดิม
อ้อมันมืดแล้วระวังตัวด้วยล่ะ
haido chan tetsu
เงยหน้าขึ้นมาบอกด้วยความเป็นห่วงทำให้อีกฝ่ายที่ได้ยินถึงกับยิ้มแก้มปริ
อื้อ..งั้นเดี๋ยวฉันมานะ
ไฮด์เดินไปหยิบเสื้อโค้ทตัวหนามาสวมแล้วเดินออกจากห้องไป
ซุปเปอร์ฯ
อยู่ด้านล่างถัดจากอาคารที่พวกเขาใช้เป็นสตูฯ
ซ้อมดนตรีอยู่ประมาณ 2
ช่วงตึก
พอเปิดประตูเข้าไปในร้านพนักงานสาวสวยก็กล่าวต้อนรับเสียงใสอย่างคุ้นเคย
..ไฮด์ยิ้มตอบเช่นกัน..แล้วเดินไปหยิบตะกร้าเลือกของ
ขนมแล้วก็โค้กของยุกกี้
เบียร์ของเคนจัง
เกลือแร่ผสมวิตามินซีของ
tet chan(สุดที่รัก)
แล้วก็บุหรี่ของเรา
ครบ! ไฮด์ทวนรายการพลางหิ้วตะกร้าตัวเอียงเดินไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์
อู้ย~ยย~ย
..ทำไมมันหนาวอย่างนี้ฟ่ะ
ไฮด์บ่นอู้เมื่อก้าวพ้นจากประตูร้านออกมาพบกับอากาศช่วงปลายปีที่หนาวเย็นจนเกือบติดลบ
พลางกระชับเสื้อโค้ทให้มิดชิดแล้วจึงออกเดิน
.
nyaa
.nyaaa
..nyaaa
เสียงของอะไรบางอย่างดังออกมาจากล่องที่วางอยู่บนทางเดินทำให้ไฮด์ต้องสะดุดและหันไปมอง
เฮ้ย ! กล่องอะไรว่ะ
ขามายังไม่เห็นมีเลยนี่หว่า!?
ไฮด์ก้มลงไปมองเจ้าตัวที่ส่งเสียงอยู่ในกล่องชัด
ๆ
อ๊ะ..ลูกแมวนี่
น่ารักจัง
ใครนะใจร้ายจริง
ๆ อากาศหนาว ๆ
อย่างนี้ยังเอามาทิ้งได้
เจ้าเหมียวสีขาวลายน้ำตาลหน้าตาน่าเอ็นดู
พอเห็นหน้า(หล่อๆ)ของไฮด์ก็ได้ทีส่งเสียงร้องอ้อนวอนเรียกคะแนนสงสารยกใหญ่
ไม่ต้องมาอ้อนหรอกน่า
ฉันไม่ชอบเลี้ยงสัตว์
ny~aa
..n~yaa
เหมือนรู้ความเจ้าเหมียวน้อยทำหน้าเศร้าเมื่อได้ยินที่ไฮด์พูด
ทำให้เขารู้สึกผิดเล็กน้อย
แต่เอ
เคนจังชอบแมวนี่หน่า
..งั้นเอาไปให้เจ้านั่นเลี้ยงดีกว่า
ไฮด์อุ้มลูกแมวขึ้นมาจากกล่องแล้วกอดไว้กับอกเพื่อให้ความอบอุ่น(อิจฉาแมวชิบ!เป๋ง)
เจ้าเหมียวมันดีใจเลยเลียนิ้วอ้อนไฮด์ไม่เลิก
หิวล่ะสิเนี่ย
..ไหนดูสิมีอะไรให้แกกินบ้าง
ไฮด์หันไปรื้อถุงขนมที่เพิ่งซื้อมา
ว๊า..มีแต่ขนมกรอบ ๆ
แข็งๆ ทั้งนั้น
แกคงกินไม่ได้หรอก
เอางี้เดี๋ยวฉันไปซื้อนมมาให้รออยู่ตรงนี้ก่อนนะ
ไฮด์วางเจ้าเหมียวลงที่กล่องเหมือนเดิมแล้ววิ่งกลับไปที่ซุปเปอร์ฯ
อีกครั้งและกลับออกมาพร้อมกับนมขวดใหญ่
.
แต่พอมาถึงก็เห็นแค่หลังไวไวของเจ้าเหมียวที่กำลังเดินเข้าไปในซอกตึกแล้ว
..
เฮ้ย! จะไปไหน? ..ฉันซื้อนมมาให้แล้วไง
ไฮด์เดินตามหลังเจ้าเหมียวตัวยุ่งเข้าไปในซอกตึก
เขาพยายามวิ่งให้ทันแต่ก็ไปไม่ถึงตัวมันซักที
ยิ่งเดินลึกเข้าไปเรื่อย
ๆ
แสงสว่างก็เริ่มส่องเข้ามาไม่ถึง
หนทางข้างหน้าก็ยิ่งมืดขึ้นมืดขึ้น
แต่แปลกเขากลับเห็นเจ้าแมวตัวนั้นชัดเจนตลอดเวลา
จนกระทั่งรู้สึกว่าเดินมาโผล่อีกฟากหนึ่งของตึกแล้ว
ไฮด์หันซ้ายทีขวาทีแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าแมวปริศนาตัวนั้น
..เบื้องหน้าเขาคือสนามเด็กเล่นเก่า
ๆ ที่ไม่กว้างนัก
หญ้ารอบสนามขึ้นรกรุงรังเหมือนถูกทิ้งร้าง
แสงไฟสลัวๆจากเสาไฟที่อยู่ห่างออกไปทำให้มองเห็นอะไรได้ไม่ชัดเจนนัก
เขาเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศรอบกายที่เงียบสงัดผิดปกติ
แม้แต่ลมก็ไม่มีพัดผ่าน
อากาศที่หนาวเหน็บอยู่แล้วกลับหนาวยะเยือกขึ้นมาอีก
ชักจะไม่ค่อยดีแล้วสิ
ด้วยสัญชาติญาณไฮด์หันหลังเตรียมวิ่งกลับเต็มที่
แต่จู่ๆ
ฝูงค้างคาวนับร้อยที่ไม่รู้ว่ามาจากทิศทางใดก็บินมาโฉบขวางทางจนตั้งตัวไม่ทัน..รอบกายที่เคยมีแสงสลัว
ๆ
บัดนี้มืดมิดจนมองไม่เห็นอะไรสักอย่าง
เสียงกระพือปีก
เสียงร้องจอแจดังกึกก้องอยู่ในหัว
บางตัวเริ่มบินต่ำลงมาชนหัวชนตัวสะเปะสะปะไปหมด
ไฮด์ต้องก้มลงไปหมอบเอามืออุดหูอยู่กับพื้นเพราะกลัวจะได้รับอันตราย
..เวลาผ่านไปนานหลายนาทีจนรู้สึกว่าเสียงกระพือปีกหายไปแล้ว
.ไฮด์จึงค่อย
ๆเงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ
แต่ก็ต้องผงะแทบล้มหงายหลัง
.เพราะตรงหน้าของเขามีชายร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำคลุมหน้ามิดชิดยืนอยู่
!!!!!!!! ไฮด์ถอยรูดไปข้างหลังเพื่อตั้งหลัก
อย่ากลัวไปเลย..
เสียงปลอบเยือกเย็นที่เปล่งออกมาจากภายในเสื้อคลุมนั้นชวนให้ขนลุกกว่าหนังสยองขวัญที่เขาเคยดูมาทุกเรื่อง
ลุกขึ้นเถอะท่านเค้า
ชายในชุดดำยื่นมือมาให้ไฮด์
แต่กลับถูกปฏิเสธด้วยการถอยห่างออกไปมากกว่าเดิม
ท่..า..น..เ..ค้..า!? ไฮด์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
ชายในชุดดำผงกหัวยืนยัน
เราจากกันมานานหลายร้อยปีไม่แปลกที่ท่านจะจำข้าไม่ได้
แต่ว่าข้าไม่มีวันลืมเจ้านายของข้าได้หรอก
นับตั้งแต่ร่างของท่านถูกทำลายข้าก็เฝ้าตามหาวิญญาณของท่านมาโดยตลอด..และวันนี้ข้าก็ได้พบแล้ว
.
ชายชุดดำยื่นมืออันเย็นเฉียบมาจับมือไฮด์ไปจุมพิตอย่างแผ่วเบา
ไฮด์ถึงกับสะดุ้งเฮือกและกระตุกมือกลับทันทีที่รู้สึกถึงสัมผัสอันไร้ชีวิต
แต่ชายผู้นั้นดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับปฏิกริยานี้เลย
นายพูดอะไรของนาย?..ฉันไม่เข้าใจ
ไฮด์ปฎิเสธเสียงสั่นพลางจ้องเข้าไปมองใบหน้าภายใต้เสื้อคลุมแต่ไม่ว่าจะจ้องเท่าไหร่ก็เห็นแค่ความมืดเท่านั้น
ข้ามาเพื่อปลุกวิญญาณของท่านเค้าที่หลับไหลอยู่ในตัวเจ้าให้ตื่นจากนิทรา
ตื่นขึ้นมาเป็นราชาแห่งแวมไพร์ที่ยิ่งใหญ่ดังเดิม
..
จะบ้า!หรือไง!?
นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว
แวมไพร์อะไรน่ะมีแค่ในหนังเท่านั้น
...ฉันไม่เชื่อนายหรอก!
ไฮด์ปฏิเสธเสียงแข็ง
พร้อมกับพยายามขยับหนี
ท่านคงอยู่ในร่างมนุษย์มานานเกินไปจึงได้ลืมเลือนตัวตนที่แท้จริง..
.ถ้างั้นทาสผู้ภักดีคนนี้จะช่วยรื้อฟื้นความทรงจำให้ท่านเอง
ว่าแล้วชายชุดดำก็สาวเท้าเข้ามาหาอย่างช้า
ๆ
เฮ้ย!..จะทำอะไรน่ะ!?
นายจะกัดฉันเหมือนในหนังยังงั้นเหรอ!?
ไฮด์พยายามหลบจากใบหน้าที่ก้มลงมาใกล้ทุกทีทุกที
..แต่ทว่าร่างกายของเขาขยับไปไหนไม่ได้แล้ว
ไม่....ข้ามิบังอาจทำให้คออันงามสง่าของท่านต้องมีรอยหรอก
.แต่อยากให้ท่านรับเอาสิ่งนี้ไป
..
ร่างในชุดดำก้มลงมาจูบที่ปากของไฮด์แล้วปล่อยบางอย่างที่เป็นก้อนเล็กเท่าลูกอม
มันแข็งๆ เย็นๆ(ฮอลล์หรือเปล่า?)
แต่รสชาติเฝื่อนเหมือนเลือดเข้าไปโดยที่ไฮด์ไม่สามารถขัดขืนมันได้
ทันทีที่เจ้าสิ่งนั้นเข้าสู่ร่างกายของเขา
ก็เหมือนกับมีภาพที่ทั้งชัดเจนและไม่ชัดวิ่งเข้ามาในหัวเต็มไปหมด
ภาพความโหดร้ายของผีดูดเลือดที่เที่ยวอาละวาดกัดผู้คน
ภาพของทาสผีดิบมากมายที่กำลังร่วมกันสังเวยชีวิตของเหยื่อนับร้อย
และสุดท้าย...ภาพของตัวเขาเองที่กำลังก้มลงไปกัดคอของสาวน้อยผู้น่าสงสาร..เธอพยายามดิ้นรนหนีสุดฤทธิ์
ในที่สุดเธอก็หลุดออกมาจากเงื้อมืออันชั่วร้ายได้
.แต่ก็ไม่พ้นเพราะมันกลับยั่วให้เจ้าปีศาจร้ายโมโหยิ่งกว่าเดิม
แล้วเกมไล่ล่าอันป่าเถื่อนก็เริ่มขึ้น
.และจบลงอย่างโหดร้ายเมื่อเธอผู้นั้นต้องสังเวยชีวิตให้กับมัน
..
ไม่!..ไม่จริง!..ไม่ใช่ฉัน!
ไม่ใช่...
ไฮด์นั่งกุมหัวตัวเองพยามยามต่อต้านสิ่งที่กำลังบงการตัวเขาจากข้างใน
นั่นมันยิ่งทำปวดหัวจนแทบจะระเบิด
อย่าปฏิเสธอีกเลยในเมื่อท่านได้รับผลึกโลหิตแห่งแวมไพร์เข้าไปแล้ว
.นับจากวันนี้อีก
3
นิทราวิญญาณท่านก็จะตื่นขึ้นมาเป็นราชาแห่งแวมไพร์เต็มตัว
และวันที่ข้ารอคอยมาหลายร้อยปีก็จะมาถึงซะที
..
อย่ามาหลอกกันซะให้ยากเลย!..ฉันไม่เชื่อนายหรอก..นายต้องเอายาอะไรสักอย่างให้ฉันกินแน่ๆ
ถึงได้เป็นแบบนี้ ไฮด์พยายามกระเสือกกระสนเงยหน้าขึ้นมาเถียง
ไม่ต้องเชื่อก็ได้!
แต่จากนี้ไปอีก
6
ชั่วโมงถ้าสัญลักษณ์ของแวมไพร์ปรากฎขึ้น..เมื่อนั้นท่านก็จะไร้ข้อกังขา
ราตรีที่
3
ข้าจะรออยู่ที่นี่พร้อมกับอาหารมื้อแรกของท่าน
ราชาแวมไพร์ผู้ยิ่งใหญ่
...หึหึหึหึ
ชายในชุดดำหัวเราะเสียงเย็นก่อนจะสลายตัวกลายเป็นค้างคาวฝูงเดิมแล้วบินหายไปบนท้องฟ้าอันมืดมิด
ปล่อยให้ไฮด์(ผู้น่าฉงฉาน)นั่งสับสนกับเหตุการณ์และภาพอันโหดร้ายที่ยังหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด
ท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บคนเดียว
.
---)*~*(
--------)*~*(--------)*~*(--------)*~*(--------)*~*(--------)*~*(
ที่สตูฯ
..
เฮ้ย! haido chan ไปถึงไหนว๊ะเนี่ย
ยังไม่กลับมาอีก
ยุกกี้ชักหงุดหงิดเพราะหิวจัดแล้ว
นี่ก็ใกล้จะเที่ยงคืนแล้วนะ
ถ้าไปแค่ซุปเปอร์ฯข้างล่างก็ไม่น่าจะกลับช้าอย่างนี้
..หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับ
haido..
เคนออกความเห็นแบบลอย ๆ
แต่ทำให้ใครบางคนที่กำลังนั่งเป็นห่วงอยู่ถึงกับทิ้งงานลุกพรวดพราดขึ้นมาทันที
เดี๋ยวฉันลงไปดูให้เอง
tetsu อาสา
พลางรีบเดินไปหยิบเสื้อกันหนาวกับหมวก
พลอยทำให้อีกสองคนชักอยู่ไม่ติดเหมือนกัน
เฮ้ย! ไปกันหมดนี่แหละ
ยุกกี้เสนอ
ทั้งสามคนลงมาจากสตู ฯ
อย่างร้อนรน
เมื่อมาถึงหน้าซุปเปอร์ฯ
ก็ยังไม่เจอไฮด์จึงต้องแยกย้ายกันออกตามหา
เคน กับ ยุกกี้ ไปคนละทาง
ส่วน tetsu
เดินย้อนกลับมาทางเดิมที่จะไปสตูฯ
ในใจก็เฝ้าแต่โทษตัวเองว่าทำไมถึงปล่อยให้ไฮด์ออกไปคนเดียว..ทำไมไม่คอยปกป้องให้ดีกว่านี้
ถ้าไฮด์เป็นอะไรไปเขาคงไม่ยอมยกโทษให้ตัวเองแน่ๆ....
โชคยังดี..ที่เขาบังเอิญมองไปเห็นถุงใส่ของที่ไฮด์ลืมทิ้งไว้ตอนที่ไล่ตามลูกแมวเข้าไปในซอกตึก
เอ๊ะ!? ของที่เราฝาก haido chan
ซื้อนี่
แล้ว haido
จะเข้าไปข้างในทำไมนะ?
มืดก็มืดออกอย่างนี้ tetsu
มองเข้าไปในซอกตึกมืด ๆ
แล้วบ่นกับตัวเอง
เมื่อเดินตามรอยเข้าไปจนทะลุอีกฝั่งหนึ่งของตึก
และกวาดตามองไปรอบ ๆ
ท่ามกลางความมืด
ภาพที่เขาเห็นคือไฮด์นั่งตัวสั่นเอามือกุมหัวเหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
.วินาทีนั้นเขาแทบทำอะไรไม่ถูก
รู้แต่เพียงว่าอยากจะเข้าไปโอบกอดร่างนั้นไว้และไม่ยอมให้อยู่ห่างจากตัวเขาอีกแล้วนับจากนี้
hai-do-chan.
ร่างสูงก้าวมาหยุดที่ข้างร่างเล็กแล้วเรียกเบา
ๆ ทางด้านไฮด์เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็น
tetsu
ก็ดีใจโผเข้ามากอดเต็มแรงจน
tetsu เกือบหงายหลัง
tet ! chan!..ย..น...ไม่
อ
เ..น
.ด
ด..
ไฮด์ระล่ำระลักพูดไม่ได้ศัพท์เพราะยังตกใจและสับสนอยู่
ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรแล้ว..นายปลอดภัยแล้ว
tetsu
ได้แต่ลูบหัวที่เปียกน้ำค้างเย็นเฉียบนั้นแล้วปลอบเบา
ๆ
ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน
.
~~~~~..tet~ chan.~~.. tet chan..
ใบหน้าขาวซีดของไฮด์ซุกเข้าไปหาอกกว้างอย่างสั่นเทา
ฉันอยู่นี่แล้ว
อยู่ข้างๆ
นาย..จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายนายได้อีกแล้ว
.
คำปลอบโยนที่พร่ำบอกจากปากของเขา
ทำให้ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดค่อยๆ
สงบลง
..
haido chan บอกฉันสิ
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย?
พอรู้สึกว่าไฮด์ได้สงบบ้างแล้วเขาจึงไต่ถาม
แต่ทว่าร่างเล็กนั้นทั้งเหนื่อยและอ่อนเพลียมากจึงผล็อยหลับไปทั้งยืน
..คร่อก..ฟี้
.คร่อก..ฟี้
เสียงหายใจที่ดังสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าเจ้าตัวเล็กหลับลึกไปแล้ว
อ้าว! หลับซะแล้ว
เฮ้อ!.เลยไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น..
tetsu
จึงช้อนร่างเล็กที่ยืนซบเขาอยู่ขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน
แล้วพาเดินกลับไปที่สตู
ฯ
เจ้าตัวยุ่งเอ๊ย!..ชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่เรื่อยเล้ย
คางแหลม ๆ
ของเขากดลงไปที่หน้าผากของคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู
เฮ้อ!
แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ไม่เป็นอะไรมาก
..
เมื่อเดินมาถึงหน้าสตู
ฯ ก็เจอเคนกับยุกกี้ที่กลับมาพอดี
เฮ้ย! Haido chan เป็นอะไรไป!?
ทำไมถึงได้นอนหมดสภาพยังงั้นล่ะ?
เคนกับยุกกี้ทำหน้าตื่นเมื่อเห็น
tetsu อุ้มไฮด์ที่นอนหมดสติกลับมา
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะถามยังไม่ทันจะรู้เรื่องเลย..เจ้านี่ก็หลับไปซะก่อน
tetsu
บุ้ยปากไปยังเจ้าตัวเล็กที่นอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่ในอ้อมกอดของเขา
เหรอ?..แต่ยังไงก็ช่างตอนนี้รีบพากลับบ้านก่อนเถอะหนาวอย่างนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย
ยุกกี้เสนอเพราะเห็นว่าลมเริ่มพัดแรงขึ้น
งั้นนายไปเอารถมาให้หน่อยสิ
กุญแจอยู่ในกระเป๋าเสื้อ
ยุกกิ้หยิบกุญแจจากกระเป๋าเสื้อ
tetsu
แล้วรีบวิ่งไปขับรถมาจอดรอด้านหน้า
เคนเข้ามาช่วยประคองไฮด์เข้าไปในรถอีกแรง
นายแน่ใจนะว่าอุ้มลงคนเดียวไหว
เคนชะโงกหน้าเข้ามาถาม
ฮื่อ..ไหวสิเจ้านี่ตัวกะเปี๊ยกเอง..เมื่อกี้ยังอุ้มมาได้เลย
tetsu
หันมาตอบด้วยสีหน้ามั่นใจ
ก่อนที่จะออกรถไป
เออ..งั้นเจอกันพรุ่งนี้
พอส่ง tetsu แล้วเคนกับยุกกี้ก็แยกย้ายกันกลับเช่นกัน
*๐*------*๐*------*๐*------*๐*------*๐*------*๐*
แสงแดดอ่อนๆ
ตอนเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นสาย
ผ้าม่านสีขาวสะอาดปลิวไสว
กลิ่นดอกไม้ในแจกันที่เจ้าของห้องหมั่นเปลี่ยนทุกเช้าส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ
.เพดานสีขาวสว่างตา
ข้าวของจัดเป็นระเบียบ
.ที่นี่ห้องใคร?กันนะ....หอม..จัง
แต่เอ...แล้วเรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงล่ะ?
ร่างเล็กโผล่หน้าออกมาจากใต้ผ้าห่มหนาแล้วเริ่มสอดสายสายตาสำรวจไปรอบ
ๆ พอดีกับที่ tetsu
เปิดประตูเข้ามา
อ้าว! ตื่นแล้วหรอ?..กำลังจะมาปลุกพอดี
เป็นไงดีขึ้นหรือยัง?
ร่างสูงถามพลางเดินไปเปิดผ้าม่านให้ทำให้แสงแดดจ้าส่องเข้ามากระทบร่างเล็กเต็ม
ๆ
โอ๊ย! แสบบ!
..tet chan
อย่าเปิด! ไฮด์ร้องเสียงดังลั่นจน
tetsu ตกใจ
จึงรีบปิดผ้าม่านไว้เหมือนเดิมแล้วเดินเข้ามาหาใกล้
ๆ
เป็นอะไรไปน่ะ
ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?
tetsu นั่งลงข้าง ๆ
เตียงแล้วใช้หลังมือทาบกับหน้าผากและซอกคอของคนที่นอนอยู่
ไม่รู้สิ..
เมื่อกี้โดนแดดแล้วมันแสบผิวมากเลย
ไฮด์พูดพลางยื่นแขนที่เป็นรอยแดงเหมือนเพิ่งโดนของร้อนลวกให้ดู
จังหวะเดียวกับที่ tetsuสังเกตุเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ
haido chan ..ทำ..
ทำไมนายถึงมีเขี้ยว!?
เขี้ยว!?..ฮึ้ย! จริงเหรอ!?..
ไฮด์สะบัดผ้าห่มลุกขึ้นเดินไปส่องกระจก
โดยที่ tetsu ก้าวตามมาติดๆ
เมื่อคืนนี้มันเรื่องจริงเหรอว๊ะ
ภาพเขี้ยวแหลมที่งอกยาวตรงหน้ากระจกทำให้ไฮด์ต้องคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืนอีกครั้ง
เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับนาย?
ช่วยเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย
tetsu
ซักไซ้ด้วยน้ำเสียงร้อนรน
และความเป็นห่วงที่ฉายชัดในแววตาคู่นั้น
ทำให้ไฮด์ไม่อาจเลี่ยงได้
ฉัน
.ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเหตุการณ์นี้ต้องเกิดขึ้นกับตัวฉันด้วย
ตอนแรกฉันก็ไม่อยากจะเชื่อหรอก..แต่ในเมื่อหลักฐานมันชี้ชัดขนาดนี้ฉันก็ปฏิเสธมันไม่ได้แล้ว
..ไฮด์อึกอักเล็กน้อยแต่ก็ยอมเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้เขาฟังโดยละเอียด
ตอนที่ฉันลงไปซื้อของแล้ว
แทบไม่น่าเชื่อ..ยังกับในหนังเลย
tetsu
ยังอึ้งไม่หายกับเรื่องที่พึ่งได้ฟัง
ถึงแต่ก่อนฉันจะชอบอะไรแนว
ๆ นี้ก็เถอะ..แต่ภาพที่ฉันได้เห็นมันโหดร้ายเกินกว่าจะรับได้
tet
chan นายต้องช่วยฉันนะ
ฉันไม่อยากเป็นแวมไพร์
ฉันไม่อยากฆ่าใคร..
ไฮด์กุมมือ tetsu
ขอร้องด้วยน้ำเสียงร้อนรนและเจ็บปวดจากภาพในอดีต..
เวลาแค่ 3 วัน..ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าจะมีทางออกหรือเปล่า?
..แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่มีวันยอมให้นายกลายเป็นผีดิบเด็ดขาด
ฉันสัญญา
tetsu
กุมมือเล็ก ๆ
นั้นตอบเพื่อมอบความมั่นใจ
ขอบคุณ
นะ tet chan
ความตื้นตันใจทำให้ดวงตาคู่สวยของไฮด์มีน้ำตาหล่อรื่นน้อยๆ
ไม่เป็นไรหรอก..เพราะยังไงนายก็เป็น
..เพื่อนของฉัน
ประโยคสุดท้ายดูเหมือนจะทำให้ผู้พูดลำบากใจเล็กน้อยที่จะพูดออกมา
เพราะหลังจากเห็นสภาพไฮด์เมื่อคืนหัวใจของเขาก็ประจักแล้วว่าความรู้สึกที่มีให้กับอีกฝ่ายมันมากเกินกว่าคำว่า
เพื่อน
haido chan
นายคงต้องอยู่ที่บ้านฉันสักพักแล้วล่ะ
เพื่อความสะดวกในการดูแล
tetsu
รีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันที
เพื่อกลบเกลื่อนสีหน้าที่พยายามจบอกถึงความรู้สึกข้างในใจ
ขอเพียงแค่ฉันไม่ต้องกลายเป็นผีดูดเลือดจะให้ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น
.อ้อ!แล้วฉันก็มีอีกเรื่องที่อยากจะขอร้องนาย
ตอนนี้ฉันอาจยังมีสติอยู่
แต่หลังจากนี้ฉันไม่แน่ว่าฉันจะยังควบคุมตัวเองได้หรือเปล่า?
สัญญาได้ไหมว่านายจะมัดหรือขังฉันไว้
ตลอดทั้ง 3 วัน
เพื่อความปลอดภัยของตัวนายเองและคนอื่นๆ
ด้วย ไฮด์ขอร้องเขาด้วยแววตามุ่งมั่น
แต่ว่า
นายจะ
tetsu
อ้าปากจะเถียงแต่ถูกขัดซะก่อน
ไม่มีแต่..เพราะฉันไม่อยากให้นายหรือใครต้องมาสังเวยชีวิตให้ฉัน
ไฮด์ยื่นคำขาด
ก็..ได้ tetsu รับปากก็จริง
แต่ในใจคิด ถ้านายต้องกลายเป็นแวมไพร์จริง
ๆ
ฉันนี่แหละจะเอียงคอให้นายกัดเป็นคนแรกเลย
แล้ว..เราจะทำยังไงกันต่อไปล่ะ
ไฮด์ถามขึ้นอย่างกระตือรือร้นเมื่อคิดถึงความหวังอันริบหรี่และเวลาที่มีน้อยนิด
เพราะว่านายไม่ได้ถูกมันกัดโดยตรง
ดังนั้นฉันอาจจะพอช่วยนายได้..
ตามมานี่สิ tetsu
เปิดประตูเดินนำออกไป
ไฮด์เดินตามเงียบๆ
และต้องคอยหลบแสงแดดที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างเป็นระยะๆ
เมื่อลงบันไดแล้วเลี้ยวขวาก็จะเจอประตูห้องใต้บันได
พอ tetsu
ผลักบานประตูเข้าไปจึงทำให้รู้ว่าที่แท้มีบันไดลับลงไปสู่ห้องใต้ดินอีกชั้นนั่นเอง
บ้านนายมีอย่างนี้ด้วยเหรอ?
Tet chan ไฮด์ทำเสียงตื่นเต้นสุด
ๆ
เพราะตัวเองก็เคยใฝ่ฝันอยากจะมีห้องลับอย่างนี้เหมือนกัน
นี่ต่างหากที่ฉันอยากให้นายดู
tetsu เอื้อมไปเปิดสวิตไฟให้สว่างขึ้น
นั่นมันยิ่งทำให้คนที่เดินตามหลังมายิ่งตกตะลึงเข้าไปอีก
โอ้!โห
นี่มันห้องทดลองนี่หน่า
ไฮด์ทำตาโต(ปกติก็โตอยู่แล้ว)เมื่อเห็นอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ที่มีมากมาย
พอจะผลิตระเบิดได้เลยนะเนี่ย!..
tet chanนี่นายเป็นนักดนตรีหรือว่านักวิทยาศาสตร์กันแน่
เจ้าตัวเล็กทั้งตื่นเต้นทั้งแปลกใจสุดๆ
จึงเดินดูของรอบ
ๆห้องอย่างสนใจ
ในขณะที่ tetsu
ปลีกตัวไปเตรียมอุปกรณ์
ฉันก็เป็นทั้งสองอย่างนั่นแหละ
สักพัก tetsu ก็เดินกลับมาหาไฮด์พร้อมกับสำลีชุบแอลกอฮอล์และเข็มฉีดยาอันใหญ่
เอาแขนมานี่ซิ ไฮด์ถลกแขนเสื้อขึ้นและยื่นแขนให้แต่โดยดี
tetsu ดูดตัวอย่างเลือดของไฮด์เพื่อไปตรวจหาเชื้อแวมไพร์(V)และคิดค้นตัวยา
นายแอบไปเรียนมาตอนไหนเหรอ?
ไม่เห็นเคยรู้เรื่องเลย
ไฮด์ทำหน้าสงสัยเพราะเขาเองก็ไม่เคยเอะใจเรื่องนี้เลย
เปล่าไม่ได้เรียนหรอก
.ฉันสนใจทางด้านวิทยาศาสตร์มาตั้งแต่เด็ก
ก็เลยอ่านหนังสือแล้วก็ชอบทดลองอะไรใหม่
ๆ ด้วยตัวเองเรื่อยมา..สำเร็จบ้างไม่สำเร็จบ้างแต่ก็สนุกดี
ทำไปทำมามันก็เลยกลายเป็นแบบนี้แหละ..ถึงจะไม่ได้เรียนมาโดยตรง
แต่ฉันก็มั่นใจว่าความสามารถไม่แพ้พวกระดับศาสตราจารย์แน่นอน
..นั่นไงใบประกาศ
ตอนฉันสอบแข่งขันนักวิทยาศาสตร์ระดับสูงได้อันดับ
1 tetsu
สาธยายไปในขณะทีมือก็ทำงานไป
นายเคยบอกเรื่องนี้กับใครบ้างมั้ย?
ไฮด์เดินไปสำรวจบริเวณชั้นหนังสือบ้าง
นายเป็นคนแรกที่รู้ tetsu
หยดเลือดลงบนแผ่นสไลด์แล้วนำไปส่องกล้อง
แล้วทำไมนายถึงบอกฉันล่ะ
ร่างเล็กหยุดรื้อหนังสือแล้วหันมารอคำตอบจาก
tetsu
เพราะฉันรู้ความลับของนายน่ะสิ..ถือว่าแลกกันไง
tetsu
ตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวานอ่อนโยนมาให้
(ทำให้ผู้เขียนหวั่นไหวเล็กน้อยถึงปานกลาง)
tet chan
อย่าพึ่งบอกให้เคนกับยุกกี้รู้ได้ไหม?
จนกว่าฉันจะหาย
น้ำเสียงของไฮด์นั้นบ่งบอกถึงความกังวลที่แฝงอยู่
ทำไมล่ะ?
ร่างสูงวางงานในมือแล้วเดินมาหาใกล้ๆ
ก็ฉันไม่อยากให้เพื่อนคนอื่น
ๆต้องพลอยมาเดือดร้อนด้วยนี่
..ลำพังแค่นายคนเดียวฉันก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว
ไม่ต้องคิดมากหรอก
ตกลง!
ฉันจะยังไม่บอกเรื่องนี้กับใคร
แต่นายก็ห้ามบอกความลับของฉันให้คนอื่นรู้ด้วย
tetsu ยื่นข้อเสนอ
O.K. ไฮด์จับมือสัญญากับ
tetsu
ว่าจะช่วยปกปิดความลับของกันและกัน
..
2 วันต่อมาถึงแม้ว่า tetsu
จะสามารถคิดค้นตัวยาที่ต่อต้านเชื้อ
V ได้ แต่อาการของไฮด์ก็ยังไม่หายขาดทั้งคู่จึงต้องอยู่ด้วยกันต่อไป
ส่วนชายปริศนาในชุดดำเมื่อรู้ว่าการปลุกวิญญาณของราชาแวมไพร์ที่อยู่ในร่างไฮด์ล้มเหลวก็ยังไม่ล้มเลิกความพยายาม
เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสที่จะเข้าไปประชิดตัวไฮด์ได้เพราะในทุกๆ
ที่จะต้องมี tetsu
คอยอยู่ข้าง ๆ เสมอ
..จากวันนั้นจนถึงวันนี้ผ่านมา
3 ปีแล้ว..ที่เขาและไฮด์ใช้ชีวิตร่วมกันเพราะความจำเป็น
แต่ความจำเป็นนั้นกลับทำให้ความผูกพันธ์
ความรู้สึกที่ดีต่อกันเริ่มก่อตัวขึ้นมาทีละน้อย
จนกลายเป็นความรัก
..ความรักที่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าไฮด์จะรู้สึกเหมือนกันหรือไม่
.
จบ..ตอน 2
เรื่องราวความรักของคนทั้งสองยังไม่จบเพียงแค่นี้
จะเป็นอย่างไรเมื่อทั้งคู่ต้องพิสูจน์ความรักด้วยเลือด
.ติดตามได้เร็วๆนี้
|
|
|
