|
|
 |
|
|
Secret
03 : Ghost Sweeper
by
Aruku
วิญญาณของผู้ล่วงลับ
จิตพยาบาท
ความห่วงหาอาวรณ์
ทำให้พวกเขายังคงล่องลอยหาที่พักพิงสิงสถิตอยู่ในโลกนี้
และถูกเรียกว่า ผี
ถ้าหากว่าคุณสัมผัสได้กับพวกเค้า
เราช่วยคุณได้ บริษัท Pussy
Ghost Sweeper รับ
กำจัดผีบริการถึงบ้านด้วยผู้เชี่ยวชาญเฉพาะ
และอุปกรณ์ไฮเทคล้ำยุค
รับประกันความพอใจ ผี
ไม่หนียินดีคืนเงิน
โทร.หาเราวันนี้รับของสมนาคุณพวงกุญแจผี
4 แบบให้สะสม
สปอร์ตโฆษณาบริษัทกำจัดผีชื่อดังที่กำลังได้รับความนิยมอย่างสูงในหมู่วัยรุ่นโดยเฉพาะเด็กสาว
ๆ
ราวกับเป็นแฟชั่นสุดฮิต
มีให้เห็นจนชินตาทุกช่วงคั่นรายการของโทรทัศน์ทุกช่อง
และวันนี้พนักงานมือหนึ่งของบริษัทกำลังออกปฏิบัติการปราบผี
ด้วยคอนเซ็ป
เราจะเก็บเรื่องของคุณไว้เป็นความลับสุดยอด
ดังนั้น
รถตู้สีขาวของบริษัท Pussy
Ghost Sweeper ที่มีสติกเกอร์สัญลักษณ์สีแดงสดอันใหญ่แปะอยู่ข้างรถจึงพยายามจอดชลอๆ
อย่างเงียบเชียบตรงหน้าตึกท่ามกลางผู้คนพลุกพล่าน
แม่ ๆ รถคันนั้นไฟไหม้
เด็กชายคนหนึ่งกระตุกมือแม่ของเขาด้วยความตื่นเต้นจ้องเขม็งไปที่รถตู้ซึ่งบัดนี้มีควันพวยพุ่งออกมาขโมงทันทีที่ประตูด้านหน้าคู่คนขับเปิดออก
ไม่ใช่ลูก!
อย่าไปดูเค้าน่ะ
ผู้เป็นแม่ดุแล้วรีบดึงมือลูกชายให้เดินหนีห่างออกไป
ต้นตอของควันก้าวออกมาจากรถปากยังคาบบุหรี่อยู่ขณะหันไปสั่งเพื่อน
ไม่ต้องมารับนะ
เดี๋ยวกลับเอง
ลุยเดี่ยวอีกแล้วนะ
คนขับแซว
เออ
ดับนี้แล้ว
ร่างสูงโม้กลับใจนึก
.ฉายเดี่ยวดีกว่าตังค์ก็ไม่ต้องหาร
..
แล้วเขาก็ก้าวยาว ๆ
ตรงเข้าไปในตัวตึกเป้าหมาย
แม้ว่าแว่นตาสีชาและหมวกจะช่วยปกปิดใบหน้าไว้ไม่ให้คนจำได้
แต่ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงยีนส์ก็ยังดูโดดเด่นอยู่ดี
เพราะเจ็ตเก็ตหนังสีดำที่ใส่คลุมมีสัญลักษณ์บริษัทโชว์หราอยู่
(แล้วมันเป็นความลับตรงไหน)
เจ้าตัวเดินลิ่ว ๆ
อย่างมั่นใจตรงไปขึ้นลิฟท์
อืม
..ชั้น 13 ห้อง xxx
หนุ่มโสด ว๊า
คิดว่าจะเป็นสาวเอ๊าะซะอีก
ร่างสูงบ่นงึมงำ
จนมาถึงหน้าห้องลูกค้า
เคาะประตู 3 ครั้ง
พอเห็นเจ้าของห้องก็ทักทายตามสโลแกน
สวัสดีครับ ผมมาจาก PGS
ยินดีรับใช้คร้าบ
เชิญฮะ อ๊ะ! เฮ้ย!?
เคนมาได้ไง
เจ้าของห้องชี้หน้าผู้มาเยือนตะโกนลั่น
ต่อให้ปลอมตัวยังไงแต่กับคนในวงด้วยกันย่อมจะต้องจำได้อยู่แล้ว
ยุกกี้!? ห้องนายเองหรอเนี่ย
เคนเองก็ตกใจไม่แพ้กัน
ทำไมนายมาทำงานอย่างนี้
..อุ๊บ!
มือกลองหนุ่มเตรียมถามต่อแต่โดนเพื่อนตะครุบปากลากเข้าไปในห้องเสียก่อน
ชี่
เบา ๆ หน่อยสิ
เดี๋ยวก็รู้กันหมดพอดี
คนอุตส่าห์ปลอมตัว
เคนบอกคนในอ้อมแขน
ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนหนวดแทบข่วนแก้ม
แล้วไง อธิบายมาซะดีๆ
ร่างผอมกระทุ้งศอกให้ร่างสูงปล่อยเขา
มองหน้าเอาเรื่องเคนเกาหัวกลุ้มใจที่ความลับแตกอย่างคาดไม่ถึง
ชั้นแอบมารับจ๊อบเล่น
ๆ น่ะ
ทำเล่น ๆ ปราบผีเนี่ยนะ
ยุกกี้ทำเสียงสูง
อือ
เห็นอย่างนี้ชั้นเป็นมือหนึ่งของ
PGS เลยนะ
หรอ งั้นถ้า
Haidoจังกะเทตจังรู้คงจะปลื้มพิลึก
มือกลองหนุ่มแหย่
ว๊าก!!!! อย่าบอกพวกนั้นนะ
เคนรีบร้องห้าม
แค่นึกภาพท่าทางอยากรู้สุด
ๆ ของไฮด์ตอนรู้ความจริงก็สยองแล้ว
หมอนั่นคงซักไซ้ละเอียดยิบด้วยความตื่นเต้นราวกับกำลังดูหนังสยองขวัญของโปรด
บางทีอาจจะขอตามไปปราบผีด้วยก็ได้
เกิดเรื่องวุ่นชัวร์
แถมคะแนนนิยมในบริษัทของเค้าก็คงจะถูกแบ่งทอนลงไป
tetsu
อีกคนรายนี้ต้องเทศนายาวจนหูอื้อแน่
ๆ
ที่เค้าเอาเวลาแต่งเพลงมาแอบรับจ๊อบแบบนี้
ไม่ให้บอกหรอ? ยุกกี้ถามย้อน
เจ้าเหมียวพยักหน้าหงึก
ๆ ส่งสายตาขอความเห็นใจ
ยุกกี้ยิ้ม
ได้
เพื่อนกันช่วยกันได้อยู่แล้ว
งั้นงานนี้ก็ถือว่าช่วย
ๆ เพื่อนด้วยใช่ไม๊เคนจัง
เคนทำหน้าเซ็งโลก
ก็ได้ว๊ะ งกชิบ
บ่นงึมงำ
มือล้วงกระเป๋าหยิบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชิ้นกระทัดรัดออกมา
รูปร่างคล้ายปาล์ม
แต่มีส่วนที่ยื่นออกมาเหมือนที่ช็อตไฟฟ้า
นายจะเอาไอ้นี่เนี่ยนะ
ปราบผี
มือกลองหนุ่มมองอย่างขาดความเชื่อมั่นเต็มที่
เฮ้ ๆ อยากดูถูกนะ
นี่เครื่องปราบผีรุ่นใหม่ล่าสุด
เป็นเครื่องแสกนด์คลื่นวิญญาณ
สามารถส่งคลื่นเสียงบทสวดมนต์ความถี่สูง
เลือกได้ 17 ภาษา
ฉายแสงเลเซอร์เป็นรูปต่าง
ๆ ได้ เช่น รูปยันต์
รูปกางเขน
..
และอีก 100 กว่าฟังก์ชั่นการใช้งาน
แถมว่าง ๆ
ยังใช้ดูหนังฟังเพลงได้
มีเกมส์ด้วยนะ
เคนร่ายยาวยังกะมาจากทีวีไดเร็ค
ตบท้ายด้วยการสาธิตการเล่นเกมส์
แต่ท่าทางจะติดลมบนไปหน่อย
จนยุกกี้ ต้องท้วง
เคนจังทำงานสิทำงาน
ยุกกี้ร้อนใจ
เค้าไม่ได้หลับไม่ได้นอน
ผวาประสาทกระตุกมาหลายวันแล้วกะว่าถ้าไล่ผีไม่สำเร็จเค้าจะเป็นฝ่ายจรลีลี้ภัยไปซะเอง
ที่ทนอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะติดที่งบประมาณตัวเดียวเท่านั้น
จ้า ๆ
แล้วไหนหล่ะเด็กนาย
เคนเงยหน้า
ดวงตาแมวกวาดไปทั่วห้อง
จริงสินะ
ชั้นยังไม่เคยมาห้องนายเลยนี่ตั้งแต่ย้ายบ้าน
จัดห้องเป็นเอกลักษณ์ดีนะ
ร่างสูงประชดแล้วเดินสำรวจไปทั่วห้องขนาดกลางที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ดนตรี
ซีดี
หนังสือเพลงและข้าวของเครื่องใช้จนแลดูทึบทึม
อยู่ในห้องนอน ยุกกี้บอก
เคนจึงถือวิสาสะเดินนำเข้าไปก่อน
แต่เมื่ออยู่ภายในห้องที่ดูเหมือนเจ้าของจะไม่กล้าเหยียบย่างเข้ามาหลายวันแล้ว
เจ้าอุปกรณ์ไฮเทคก็ยังไม่มีปฏิกริยา
มีแน่หรอ ยุกกี้
เคนหันมาถาม
มีสิ
ชอบออกมานั่งแถวโต๊ะมุมห้องโน่น
เพื่อนหนุ่มตอบทำท่าขนลุก
เคนเดินเข้าไปใกล้ ๆ
ก็ยังไม่พบอะไร
วันที่แรกที่เห็นวิญญาณนายพึ่งได้ของอะไรมาใหม่
หรือไปทำอะไรแปลก ๆ บ้างรึเปล่า
ยุกกี้ทำหน้าเหรอหราไม่ยอมรับ
ตอบอุบอิบ
ไม่มีนี่
จริงนะ งั้นจะลองเรียกดูละกัน
ว่าแล้วเคนก็กดปุ่มสองสามปุ่ม(ยังกะต่อโทรศัพท์)
วิญญาณผู้หญิงผมยาว
ใบหน้าซีดขาว
ดวงตาโหลลึกเขียวคล้ำปรากฏขึ้น
เธอนั่งบนโต๊ะทำงานนั้นจ้องมองมาเขม็ง
ยุกกี้สะดุ้งโหยงหน้าซีดก้าวขาไม่ออกขณะที่เคนทำตัวสบาย
ๆ เดินไปยืนข้าง ๆ
ร่างผอมกอดไหล่ไว้หลวม
ๆ
ใจเย็น ๆ ยุกกี้
ถามเค้าสิว่าต้องการอะไร
ยุกกี้ตัวสั่นไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
ลำคอตีบตันไปหมด
เคนจึงพูดแทน
ว่าไงจ๊ะ
คนสวยเธอมาทำไม
ผีสาวชี้มือไปที่ตู้ลิ้นชักโต๊ะตัวที่เธอนั่งอยู่
เคนเดินไปเตรียมเปิดมันออก
และเหมือนสติกลับมาอย่างรวดเร็ว
ยุกกี้ร้องห้ามเสียงหลง
อย่าน๊าาา เปิดไม่ด้ายยยยย!!!!!!!!
ร่างผอมกระโจนเข้ามาล็อคคอเพื่อนไม่สนแล้วว่าข้าง
ๆ นั้นมีผีนั่งอยู่
หนุ่มหน้าแมวดิ้นหลุดจนได้
เค้าดึงลิ้นชักเจ้ากรรมออกมาแล้วของที่อยู่ข้างในก็ทำให้ชายหนุ่มอึ้ง!
ส่วน ยุกกี้ทรุดลงไปนั่งก้มหน้ากุมขมับหน้าแดงแป๊ด
ยุกกี้นี่นาย ๆ
ทำไมมีของแบบนี้
เคนถามตอนนี้เขาปรับสภาพได้แล้วแถมยังทำสีหน้าล้อเลียน
พอแล้ว ๆ ห้ามดูนะ
มือกลองหนุ่มทำท่าเดือดร้อนใจเข้ามาปกป้องความลับของตัวเองจากสายตาของเพื่อน
เคนจัง
นายจะไม่บอกใครใช่ไม๊?
ร่างสูงไม่ตอบ
เขาหันไปหาวิญญาณสาวที่ถูกลืมไปชั่วครู่
แล้วบอกด้วยน้ำเสียงนุ่ม
เธอคงเคยเป็นเจ้าของ ๆ
ชิ้นใดชิ้นหนึ่งในนั้นใช่ไม๊?
หล่อนพยักหน้า
งั้นก็ทำใจซะเถอะ
ตายไปแล้วอย่ามาผูกพันอยู่กับวัตถุเลย
ถึงจะเฝ้าไปก็ใช้มันไม่ได้อีกแล้ว
ให้เค้าดูแลมันต่อเถอะ
นายสัญญากับเธอสิ
ยุกกี้
ว่าจะเก็บรักษาอย่างดี
มือกลองหนุ่มพยักหน้าหงึก
ๆ
ไปตามเรื่องความกลัวที่หลงลืมเริ่มเกาะกินอีกครั้ง
เหงื่อแตกหน้าซีด
แต่ความรู้สึกของหนุ่มน้อยกับผีสาวนั้นก็สื่อถึงกันเพราะหัวอกเดียวกันเลยเข้าใจกันดี
ตกลงแล้วนะ งั้นชั้นจะส่งวิญญาณให้
เคนรีบโมเมสรุปเรื่อง
ยิ้มให้ผีแล้วกดปุ่มสีขาว
อุปกรณ์ในมือฉายแสงสว่างจ้าแสบตาออกมาแว่บหนึ่ง
วิญญาณสาวค่อย ๆ
กลับกลายมาเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารัก
แล้วก็หายไปพร้อม ๆ
กับแสงนั้น
หนุ่มหน้าแมวถอนใจอย่างโล่งอก
เรียบร้อยแล้ว อ่ะของที่ระลึก
เคนโยนพวงกุญแจรูป VAMPIRE
น้อยให้
แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนเอกขเนกบนโซฟารอให้
ยุกกี้หายตกใจและเป็นฝ่ายเข้ามาตกลงด้วย
มือกลองหนุ่มรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนจะมาไม้นี้
สิ่งเดียวที่เค้าทำได้ก็คืออ้อนวอน
เคนจัง
.นายอย่าบอกใครนะ
ฉันขอร้อง
ร่างผอมทรุดลงนั่งข้าง
ๆ
เขย่าแขนส่งสายตาที่คิดว่าน่าสงสารที่สุดให้
นะ นะ น๊าาาาา เคนจัง
หิวน้ำ ร่างสูงเฉไฉ
ยุกกี้รีบกุลีกุจอไปหยิบให้
ไม่มีโค้กหรอ
วิ่งไปเปลี่ยน
ฉันอยากจะกินเบียร์แทนแล้วหล่ะ
ถอนใจเฮือกแต่ก็เดินกลับไปเปลี่ยนอีกรอบ
น้ำชาดีกว่า
ห้องชั้นไม่ใช่ร้านขายน้ำนะเฟ้ย
ความอดทนสิ้นสุด
ร่างผอมตวาดและ
.
ผั๊วะ!? โอ๊ย!
กระป๋องเบียร์ถูกเขวี้ยงปลิวใส่ท้องคนที่นอนลอยหน้าลอยตาสั่งทำให้จุกจนตัวงอ
ยุกกี้! เคนทำเสียงดุ
กระโจนลุกขึ้นมาจะคว้าตัว
ยุกกี้
แต่ร่างผอมถอยหนีอย่างรวดเร็ว
ทั้งคู่ไล่จับกันไปจนทั่วห้องปากก็เถียงกันไปเรื่อย
ๆ
กล้าทำแบบนี้หรอ
อยากให้ความลับถูกเปิดเผยรึไง
เคนขู่
ไม่นะ บอกใครไม่ได้นะ
ยุกกี้แย้งเสียงหลง
งั้นนายก็ต้องขอโทษฉันก่อน
เมินซะเถอะ
ฉันก็รู้ความลับของนายด้วยนะ
อย่าลืม เคนชะงัก
ยุกกี้เองก็หยุดยืนหอบจ้องหน้ากันและกัน
ก็ได้ งั้นเรามาตกลงกัน
หนุ่มหน้าแมวทำท่ายินยอมแต่พอเผลอก็ตะครุบร่างผอมเอาไว้
ล็อคแน่นไม่ให้หนีด้วยวงแขนแข็งแรง
ปล่อยนะ! ยุกกี้ทั้งดิ้นทั้งร้อง
อยู่นิ่ง ๆ สิ
ริมฝีปากของเคนกระซิบใกล้จนรู้สึกว่ามันสัมผัสกับใบหูเล็ก
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจงหรือเปล่าแต่ก็ทำให้มือกลองหนุ่มขนลุกหยุดอาการดิ้นรนทันที
เอ่อ
.
ตกลงตามนี้ดีกว่านะ
ฉันจะเก็บความลับของนายและนายก็เก็บความลับของฉันเสมอกันจบ
ยุกกี้พูดรัวเร็วเพราะชักจะเริ่มกลัวใจคนที่กอดเค้าอยู่
ถึงจะเคยคลุกคลีเล่นหัวกันบ่อย
ๆ
แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกแปลก
ๆ แบบนี้
ง่ายไปมั้ง ยุกกี้
ลองคิดดูสิ
ถ้าความลับแตกใครจะเดือดร้อนมากกว่ากัน
ฝ่ายที่ถือไพ่เหนือกว่าขู่เข็ญ
แล้วนายจะเอายังไงหล่ะ
เสียงคนถามสั่น
ทำไมต้องมาพูดอยู่ใกล้
ๆ หูชั้นนนนน เคน!? >w<
.
เอาอย่างนี้ดีกว่านะ
ฉันจะช่วยเก็บความลับน่ารัก
ๆ ของนายให้
แต่ต่อไปนี้นายต้องมาเป็นคู่หู
PGS ของชั้น ยุกกี้หน้าเหวอ
ห๊า !? ไปปราบผีกับนายเนี่ยนะ
ไม่เอ๊า! ฉันกลัวผี
เริ่มดิ้นอีกครั้ง
เคนกระชับอ้อมแขนขึ้น
กระซิบเสียงเย็นยะเยือก
แน่ใจนะ ว่าจะไม่ยอม
ยุกกี้หลับตาปี๋กลั้นใจตอบ
.ตอนนี้เรื่องความลับหรืออะไรไม่อยู่ในหัวอีกแล้ว
สิ่งที่เขากลัวคือริมฝีปากหยักก็ชิดเข้ามาจนติดนั่นต่างหากหล่ะ
มันทำให้สมองหมุนติ้ว ๆ
และนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าเค้าหลุดปากปฏิเสธออกไป
เคนจะทำยังไงต่อ
.
ก็ได้ ๆ ตกลง
เคนจึงยอมคลายอ้อมแขน
แม้ว่าจะเสียดายอยู่ไม่น้อยที่ต้องปล่อยไป
แต่ก็ไม่อยากจะให้เพื่อนหนุ่มหัวใจวายตายไปเสียก่อน
ต่อไปนี้ต้องมีโอกาสอีกมากแน่
เวลาที่ไปปราบผีด้วยกัน
ยุกกี้อาจจะกลัวจนมากระโดดกอดเขา
แค่คิดก็สนุกแล้ว เหอ ๆ ๆ
ๆ
.หนุ่มหน้าแมวยืนอมยิ้มกับแผนการ(ร้าย)ของตัวเอง
ขณะที่ ยุกกี้
กำลังทุ่มเทกำลังสมองอย่างหนักเพื่อคิดหาหนทางหนีรอดจากเงื้อมือปีศาจ(แมว)ตนนี้
..=^_^=
.=^_^=
..=^_^=
..=^_^=
..=^_^=
|
|
|
