|
|
 |
|
|
Secret
04 : Time to say goodbye
.
by
Aruku
อรุณสวัสดิ์
tet chan วันนี้มีอะไรกินบ้างน๊า..ฮ้าวววว
ร่างเล็กเดินบิดขี้เกียจเข้ามาหา
tetsu
ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดโต๊ะ
ส่วนสายตาก็สอดส่องหามื้อเช้า
กระเพาะครากแต่เช้าหรือไงหือ?
วันนี้มีข้าวหน้าไข่ที่นายชอบ
แล้วก็ซุปเต้าเจี้ยว
ร่างสูงหันมาเหน็บก่อนที่จะตักซุปหอมกรุ่นใส่ถ้วยแล้วยกมาวางข้างหน้า
Hyde
ที่นั่งตั้งท่ารอกินอยู่อย่างใจจดใจจ่อ
ว้าว! สุดยอด!
น่ากินจังเลย... ลงมือล่ะน๊า
Hyde
ตักข้าวหน้าไข่สีสันสดใส(เหมือนคนทำ)
เข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
ทำให้คนที่นั่งมองอยู่ยิ้มอย่างเอ็นดูกับท่าทางที่เหมือนเด็ก
ๆ นั้น
อ้าว!? tet chan ไม่กินหรอ?
อร่อยนะ
ปากยังเคี้ยวตุ้ยตุ้ยแต่หันมาชวนคนทำหน้าตาเฉย
แหง๋ อยู่แล้วฝีมือฉันซะอย่าง
ไม่งั้นนายจะอ้วนขึ้นอย่างนี้เหรอ?
tetsu
คุยอวดด้วยสีหน้าภูมิใจสุดๆ
อย่างลืมตัว
เคร้ง!..
ช้อนหล่นจากมือ Hyde
อย่างกระทันหัน
หน้าตาเอร็ดอร่อยเมื่อสักครู่กลายเป็นอาการอึ้งไปในทันที
เอ่อ
เอาล่ะสิ tetsu
เผลอพูดบางอย่างที่ไม่ควรพูดออกไปเสียแล้ว
ทั้งที่ Hyde
พยายามระวังเรื่องนี้มาตลอดเพราะเป็นคนตัวเล็กถ้าหากอ้วนมากก็จะทำให้ดูไม่ดี
ฉัน..ฉันอ้วนขึ้นจริงเหรอ?
.
Hyde
ถามเสียงสั่นพลางก้มลงไปมองตัวเอง
แต่เมื่อเห็นสภาพก็ยิ่งหน้าเสียกว่าเดิม
ฮือออ
อ้วนขึ้นจริง
ๆด้วย
ไม่เห็นจะอ้วนเลยนี่..แค่อวบขึ้นนิดหน่อย..เอง
tetsu รีบแก้ตัวเสียงอ่อย ๆ
เพราะไม่คิดว่าคำพูดของเขาจะทำให้เจ้าตัวเล็กเป็นกังวลมากขนาดนี้
แต่สายไปเสียแล้ว
..
ไม่ต้องมาพูดเลยนะ!
แต่ก่อนฉันก็ไม่ได้อ้วนขนาดนี้ซะหน่อย
แต่พอฉันมาอยู่กับ tet chan
ฉันก็อ้วนขึ้นๆ
ที่เป็นแบบนี้เพราะนายคนเดียวเลย
Hyde
กำลังหน้ามืดขาดสติเลยโวยวายโยนความผิดให้คนอื่นโดยไม่ได้คิดถึงพฤติกรรมการกินของตัวเอง
อ้าว!
ทำไมงอแงอย่างนี้ล่ะ haido
นายกินเก่งเองนะ..
ไหนจะนมสตอร์เบอรี่หวาน
ๆ
ที่นายดื่มแทนเลือดอีก..บอกให้ดื่มน้ำมะเขือเทศก็ไม่เชื่อ..
แล้วอย่างนี้จะไม่ให้อ้วนได้ยังไง
ร่างสูงชักจะหมดความอดทนก็เลยใส่กลับไปบ้าง
จึงทำให้อีกฝ่ายเริ่มคิดได้แต่ยังเถียงข้างๆ
คู ๆ
ก็นมมันอร่อยกว่าน้ำมะเขือเทศนี่
ไม่รู้ล่ะยังไงนายก็ต้องรับผิดชอบด้วย
โทษฐานที่ฉันอ้วน
เจ้าตัวเล็กยังพูดเอาแต่ใจตัวเอง
เรื่องอะไรไม่ใช่ความผิดของฉันซะหน่อย
tetsu เลยแกล้งงอนบ้าง
แน่ใจนะว่าจะไม่ช่วย..นายทนเห็นฉันอ้วนอยู่อย่างนี้ได้หรอ?
tet chan Hyde
ไม่ง้อแต่อาศัยความได้เปรียบพูดแทงใจดำของอีกฝ่าย
ลองคิดดูซิ ถ้าอัลบั้มใหม่ของลาร์คออกมาแล้วนักร้องนำหุ่นไม่เพรียวเหมือนเดิมจะเป็นยังไง
ไม่เห็นเป็นไรเลย
ร่างสูงยังวางท่าไม่ยอมลงให้ง่ายๆ
ดังนั้นพอเห็นหนทางไม่ได้ผล
Hyde
ก็เลยต้องงัดไม้ตายมาใช้
โธ่! รู้หรอกน่าว่า tet chan
ไม่ใช่คนใจร้ายซะหน่อย..น๊าช่วยหน่อยนะ
Hyde
เท้าคางเอียงคอจ้องหน้า
tetsu เหมือนใน MV Kaze ni kienaide
จ้องไม่จ้องเปล่าดันส่งตาหวานมาอีก
เฮ้อ! tetsu
เราก็เลยเสร็จไปตามระเบียบ
เออ ๆ ก็ได้
ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปทุกเช้าฉันจะปลุกนายมาจ็อกกิ้ง
จะออกกำลังกายเป็นเพื่อน
แล้วก็จะทำอาหารลดน้ำหนักให้พอใจยัง!
..เฮ้อ!
ไม่เข้าใจทำไมฉันต้องยอมคนที่เอาแต่ใจอย่างนายอยู่เรื่อยเลยน๊าาา
ปากก็โวยวายไปอย่างงั้นแหละแต่สุดท้ายก็ยอมเหมือนเดิมทุกครั้ง
tet chan นี่น่ารักที่สุดเล้ยยย
จุ๊บ!..
พอได้ดังใจแล้วเจ้าตัวเล็กก็เริงร่าขึ้นมาทันที
หน้าเรียวใสยื่นไปหอมแก้มขอบคุณเหมือนทุกครั้งที่
tetsu ยอมตามใจ
คนที่กำลังลำบากใจจากความรู้สึกข้างในจึงได้แต่บ่นกับตัวเอง
..เอาอีกแล้ว เอาอีกแล้ว
ชอบทำอย่างนี้อยู่เรื่อยเลย
ไม่รู้หรือไงว่าฉันใกล้จะหมดความอดทนแล้วนะ
ถึงตอนนั้นถ้าฉันทำอะไรลงไปอย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน
ชอบยั่วดีนักหึ!
อ้า! งั้นกินข้าวกันต่อเถอะ
คนตัวเล็กโมเมยุติสงครามเอาดื้อ
ๆ
แล้วคว้าช้อนมาตักข้าวใส่ปากต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เท่านั้นไม่พอยังคว้านมสตอร์เบอรี่ขวดใหญ่เตรียมยกขวดดื่มรวดเดียวอีก
เอ่อ..แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่มันจะผอมล่ะ
tetsu ตวาดเสียงสูง
เมื่อเห็น Hyde
ยังกินไม่บันยะบันยัง
ก็มื้อส่งท้ายไง
เดี๋ยวจะไม่ได้กินอย่างนี้อีกแล้ว
เจ้าตัวเล็กบ่นอุบอิบ
จะบ้าหรือไง...ทำยังกับว่าฉันจะไม่ให้นายกินอะไรอย่างงั้นแหละ
มานี่เลย
หยุดกินแล้วเตรียมตัวไปซ้อมเดี๋ยวนี้
ร่างสูงต้องใช้ความพยายามทั้งจิกทั้งลากอยู่นานกว่าจะเจ้าตัวเล็กจะยอมผละออกมาจากโต๊ะอาหารได้
..=^_^=
.=^_^=
..=^_^=
..=^_^=
..=^_^=
ณ สตูดิโอแหล่งซ้อมประจำของเหล่าสมาชิก
larc
วันนี้เป็นวันซ้อมตามตาราง
ซึ่งธรรมดาแล้วหัวหน้าวงจะลากนักร้องนำมาถึงก่อนเพื่อนเพื่อจัดเตรียมข้าวของและดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย
แล้วสายกว่าเวลานัดประมาณ
10 นาที
มือกลองหนุ่มก็จะโผล่หน้ามาถึงพร้อมขนมหอบใหญ่
และท้ายสุดเป็นเจ้าเหมียวมือกีต้าร์ผู้มาล่ากว่าครึ่งชั่วโมง
เขาจะโผล่หน้าแมว ๆ
เข้ามายิ้มแหย ๆ
เหมือนสำนึกผิดแต่แล้วก็จะสายประจำอย่างนี้เสียทุกที
แต่วันนี้เกิดเหตุแปลกประหลาดกว่าทุกวัน(สองคนนั้นมัวแต่ทะเลาะกันอยู่น่ะสิ)
ผู้มาถึงสตูฯ
แต่เช้ากลับกลายเป็นคู่เคนกะ
ยุกกี้ที่มีสีหน้าเหมือนไม่ได้นอนเสียมากกว่าอดนอนเพราะตื่นเร็ว
ผิดกับหนุ่มหน้าแมวรายนี้ยิ้มหน้าบานอิ่มอกอิ่มใจ
ค้างมาจากการผจญภัยแสนสนุกร่วมกับเพื่อนหนุ่มในการปฏิบัติภาระกิจเมื่อคืน
จนไม่รู้สึกตัวว่าถูก
ยุกกี้แกล้งโทร.ไปปลุกลากมาจากที่นอนแต่เช้า
เขานั่งเล่นเกมส์จากเจ้าอุปกรณ์ไฮเทคประจำตำแหน่งเพลิน
ขณะที่ ยุกกี้หน้าบูดบอกบุญไม่รับ
หนุ่มร่างผอมเดินกระแทกเท้าเข้ามาหาเจ้าตัวที่บังคับให้เขาออกไปตะลอน
ๆ
ปราบผีด้วยกว่าค่อนคืน
จนแทบจะหัวใจวายตายไปหลายต่อหลายรอบ
อย่างเจ็บใจที่แก้แค้นไม่สำเร็จ
เคนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลย
เอามาเล่นมั่ง ยุกกี้จงใจแย่งไปจากมือ
แต่เคนก็ยังไม่โกรธ
มือกลองหนุ่มเลยยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่
ค้อนเพื่อนด้วยสายตาแล้วปุ่มหลากสีบนอุปกรณ์ในมือก็ทำให้
ยุกกี้ (ผู้คลั่งใคล้เกมส์)
เบนความสนใจไปได้อย่างไม่ยากเย็น
ปุ่มอะไรบ้างน่ะเคนจัง
ร่างผอมนั่งแหมะลงข้าง
ๆ ซักถามอย่างสนอกสนใจ
อันนี้ปุ่มเลือกฟังก์ชั่นน่ะ
แล้วก็
. เคนยิ้ม
เริ่มชี้แล้วค่อย ๆ
อธิบายไปเรื่อย ๆ
ทีละปุ่มอย่างใจเย็น
ยุกกี้พยักหน้าตามเป็นระยะฟังเพลินจนไม่รู้สึกตัวว่าหนุ่มหน้าแมวถือโอกาสโอบเขาเอาไว้แล้ว
จนกระทั่งมาถึงปุ่มสุดท้าย
สีแดงสดโดดเด่นสะดุดตา
อันนี้ล่ะ ร่างผอมชี้
ก็ปุ่ม shortcut
ของฟังก์ชันแสกนด์คลื่นวิญญาณไง
ลองกดดูนะ
ที่นี่คงไม่มีอะไรหรอก
ยุกกี้หันมาขอความเห็น
เคนพยักหน้าให้อย่างใจดี
นิ้วเล็ก ๆ
ของมือกลองหนุ่มกดลงไปทันที
ทั้งคู่เงี่ยหูฟังอยู่พักนึงก็ไม่มีปฏิกริยาตามที่คาดไว้
แต่ทันใดนั้น! ตี๊ด!!!ด!!!!!!ด!!!!!!!!ด!!!!!!
เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น
ยุกกี้สะดุ้งโหยงกระโดดท่าไหนไม่รู้ทีเดียวเผ่นไปไกลถึงชุดกลองหลังห้อง
ทิ้งอุปกรณ์ไฮเทคในมือจนเคนแทบรับไว้ไม่ทัน
ตี๊ด ~~O_o!~~ >o<!~~ *o*! ~~!!!!!
มันยังคงดังไม่หยุดและดังขึ้น
ๆ เมื่อ Hyde กับ tetsu
เปิดประตูเข้ามา
เสียงอะไรน่ะ?
เจ้าตัวเล็กถาม
เคนรีบกดปิดเสียงเก็บซุกใส่กระเป๋าทันที
เปล่านี่
สงสัยมือถือมันช็อตมั้ง
อย่ามาไก๋เลยน่าาา
มีของเล่นใหม่ก็เอามาแบ่งกันซะดี
ๆ
Hydeคาดคั้นเดินเข้ามาใกล้
อุปกรณ์ในกระเป๋ายิ่งสั่นมากขึ้น
ๆ
จนเคนต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ
โชคดีที่ tetsu
ขัดขึ้นมาเสียก่อนที่
Hydeจะเข้าถึงตัวเพื่อน
อย่าพึ่งเล่นน่ะ haido chan
มาดูเนื้อเพลงนี่ก่อนเร็ว
ๆ อ้าว!? ยุกกี้มาแต่เช้าเหมือนกันหรอ
แปลกนะวันนี้มาเร็วกันทั้งคู่เลย
หัวหน้าวงคนเก่งหันไปเจอมือกลองหนุ่มยืนเก้
ๆ กัง ๆ
ซุกอยู่มุมหลังห้องก็เลยแซวขึ้น
ยุกกี้ฝืนยิ้มให้ถลาไปหาเคนเหมือนโผจับหลัก
มองหน้าเจ้าเหมียวด้วยเครื่องหมาย
? เต็มหน้า
บ่งบอกว่ายังกังวลใจ
ร่างสูงกระซิบให้พอได้ยินกันสองคน
สงสัยเครื่องมันรวนน่ะ
ยุกกี้ ไม่มีอะไรหรอก
คำปลอบทำให้ขวัญและกำลังใจดีขึ้น
มือกลองหนุ่มกลับไปประจำที่
บรรยากาศภายในห้องหายอึมครึม
ซักพักก็เริ่มซ้อมกันตามปกติ
โดยที่ระหว่างนั้นเคนมักจะแอบชำเลืองมอง
Hyde อยู่บ่อย ๆ
โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
..การซ้อมดำเนินมาเรื่อย
ๆ หยุดพักเป็นระยะ
จนถึงเวลาเกือบสี่ทุ่ม
วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะ
พรุ่งนี่ค่อยมาต่อส่วนที่เหลือ
หัวหน้าวงออกปากยุติการซ้อมเพราะสมาชิกแต่ละคนดูท่าจะไม่ไหวกันแล้ว
อ๋อย...เหนื่อยจนไม่มีแรงจะเดินแล้ววววว..
เสียงยุกกี้ดังขึ้นหลังจากทิ้งตัวลงไปนอนบนโซฟาด้วยท่าทางอ่อนระโหย
ไปทำอะไรมาหรอ?ยุกกี้ถึงได้โทรมขนาดนี้
..เอะ!หรือว่านายแอบไปออกงานเดี่ยวอีกชุด?
นักร้องนำทอดตัวลงนอนข้าง
ๆ อย่างสบายอารมณ์
ปล่อยให้ tetsu
เก็บกวาดอยู่คนเดียว
โอ้ย!
ใครจะขยันอย่างนาย กับ tet
chan ล่ะงานเดี่ยวก็ออก
งานของวงก็ยังมีแรงมาทำอีก
ถามจริงเถอะนายสองคนจะเก็บเงินไว้สร้างครอบครัวด้วยกันหรือไงห่ะ
ยุกกี้กะแซวสนุกปากไม่ได้คิดอะไร
แต่ทำให้คนที่นอนอยู่ข้างๆหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที
อ้าว!
ถ้าไม่ได้ทำงานแล้วทำไมนายถึงมีสภาพอย่างนี้ล่ะ
Hyde
พยายามทำหน้าสงสัยกลบเกลื่อนอาการอายนั้นแทน
ก็จะอะไรซะอีกล่ะ!
ฉันโดนลากไป
อุ๊บ
ก่อนที่ยุกกี้จะได้โผล่งอะไรออกมา
เคนก็กระโจนเข้ามาปิดปากซะก่อน
หากแต่ยิ่งทำให้คนขี้สงสัยกลับอยากรู้มากว่าเดิม
ไปไหนหรอ? ยุกกี้
เคน
จัง?
ไป..ไปเล่นเกมส์ที่บ้านฉันไง..เนาะยุกกี้
เจ้าเหมียวอึกอักตอบแล้วหันมาขู่ด้วยสายตา
อย่าลืมนะ
อย่าลืมว่าฉันก็รู้ความลับของนายยุกกี้
อื้อ...
เจ๋ง! งั้นวันหลังฉันขอไปด้วยนะ
เล่นหลาย ๆ คนหนุกดี
ตาโตลุกวาวเป็นประกายเมื่อนึกถึงเกมใหม่
ๆ ที่ยังไม่เคยเล่น
เอ่อ..อื้อถ้าวันไหนไปอีกเดี๋ยวจะชวน
เจ้าของบ้านรับปากไปส่ง
ๆ เพราะถ้าเอาเข้าจริง ๆ
คงต้องขัดขวางทุกวิถีทางอยู่แล้ว
ตี๊ดดๆๆๆๆ..
เสียงมือถือของ tetsu
ดังขึ้น
ครับ..ครับ
งั้นเดี๋ยวผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ
.
น้ำเสียงตื่นเต้นของ tetsu
ทำให้เพื่อน ๆ
เงียบไปชั่วขณะ
มีอะไรเหรอ? tet chan Hyde
ลุกขึ้นมาถามคนที่ยืนหน้าเสียอยู่
อย่างร้อนรน
แม่ป่วยหนัก..อยู่ I.C.U.
ฉันต้องรีบกลับไปเยี่ยมท่าน
งั้นก็รีบไปเถอะเดี๋ยวไม่ทันรถชินกันเซ็นเที่ยวสุดท้าย
แต่ว่า..พวกนาย.. ด้วยสปิริตของหัวหน้าวงจึงไม่วายห่วงงาน
ไม่ต้องห่วงน่า..ไม่หนีซ้อมหรอกส่วนงานอื่นๆก็ขอเลื่อนไปหน่อยคงไม่เป็นไร
คำพูดของเคนทำให้หัวหน้าวงค่อยวางใจ
อื้อ..งั้นก็ฝากด้วยนะ
แต่ก่อนจะออกไปร่างสูงก็คว้าแขนเรียวเล็กของ
Hyde
ไปสั่งอีกหลายอย่างยาวเหยียด
ฉันไม่อยู่ห้ามเปิดประตูทิ้งไว้..ถ้าใครมากดกริ่งหน้าบ้านก็ดูซะก่อนค่อยเปิด..ก่อนออกจากบ้านปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย..
กับข้าวไม่ต้องทำเองฉันขี้เกียจกลับมาเก็บครัว..แล้วก็ห้ามลืมกินยาด้วยรู้ไหม..แล้วที่สำคัญดูแลตัวเองด้วยนะ
ลงท้ายด้วยความห่วงใยทำให้อีกฝ่ายที่ยืนพยักหน้าหงึก
ๆ ยิ้มอย่างอาย ๆ
ก่อนจะตอบกลับไป
tet chan ช้านน!
ไม่ใช่เด็กแล้วนะ!
งั้นฉันไปล่ะ
ร่างสูงผละจากไปพร้อมกับยิ้มน้อย
ๆ ในท่าทีของ Hyde
รักษาตัวด้วยนะ tet chan!
เจ้าตัวเล็กตะโกนไล่หลังไปด้วยความห่วงใยไม่แพ้กัน
แต่พอหันกลับมาก็เจอกับเจ้าเหมียวที่ยืนทำหน้าล้อเลียนอยู่ข้างหลัง
อิจฉาจังเลยเนาะยุกกี้..ได้อยู่ด้วยกันทั้งที่บ้านและที่ทำงานอย่างนี้..พอจะจากกันทีก็ต้องมาสั่งลา..เหมือนคู่สามีภรรยายังไงยังงั้นแหละ
เคนถือโอกาสโอบยุกกี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ
เอาดื้อ ๆ
แต่คนตัวเล็กกว่าก็ไวไม่แพ้กันเพราะศอกแหลม
ๆกระทุ้งเข้าที่สีข้างทันที
จนเจ้าเหมียวจุกตัวงอ
แล้วจึงเดินหนีไปเก็บของ
ฮ่ะฮ่าๆๆ..เป็นไงล่ะพ่อคนขี้อิจฉา
Hyde
ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ
หัวเราะเยาะหรอ haido chan
เดี๋ยวไม่ไปส่งบ้านเลยนี่
เคนหัดมาแหวใส่
เก็บของเสร็จยังอ่ะยุกกี้..กลับกันเถอะ
Hyde ตะโกนถามคนที่ยังก้มๆ
เงย ๆ เก็บของอย่างรีบๆ
ก่อนจะออกจากสตูฯ
..=^_^=
.=^_^=
..=^_^=
..=^_^=
..=^_^=
ขอบใจมากนะ เคนจัง
ยุกกี้
แล้วเจอกันพรุ่งนี้
บาย
เจ้าตัวเล็กก้าวลงมาจากรถสปอร์ตสีดำมันวับ
เปิดประตูบ้านแล้วเดินเข้าไปอย่างเหงาหงอยโดยไม่ทันสังเกตว่ามีสายตาที่คอยจับจ้องอยู่เงียบๆ
ในความมืด
เฮ้อ!
ขนาดพึ่งจะจากกันไม่ถึงชั่วโมงยังคิดถึงนายขนาดนี้แล้วถ้าจากกันนาน
ๆ ฉันมิเหงาตายหรือไงเนี่ย!
ร่างเล็กบ่นพลางทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอย่างหมดแรง
สักพักจึงลุกไปอาบน้ำ
กริ๊ง
.กริ๊ง..กริ๊ง
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น
ร่างเล็กออกจากห้องน้ำแล้วคว้าเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะเดินลงไปดูที่ชั้นล่าง
ใครมานะ..ดึกป่านนี้หรือว่า
tet chan จะลืมของ
มือกำลังจะเอื้อมไปเปิดประตูแต่ก็นึกถึงคำพูดของ
tetsu
จึงพยายามเขย่งดูที่ช่องประตู
พอเห็นว่าเป็นใครเปิดประตูให้
sakura !มาได้ไงเนี่ย!?
ร่างเล็กดีใจจนแทบกระโดดกอดร่างสูงใหญ่ในชุดหนังที่ยืนอยู่ตรงหน้า(นี่นี่จะนอกใจ
tet chan หรือไง)
เพื่อน ๆ
ทุกคนคิดถึงนายนะ
ฉันก็คิดถึงพวกนายเหมือนกันแต่งานช่วงนี้ยุ่ง
ๆ น่ะเลยไม่ค่อยได้มาเยี่ยม
ร่างสูงตอบด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบเฉย
เข้ามาก่อนสิ
อยู่คนเดียวเหรอ? แล้ว tet
chan ไปไหนล่ะ
ร่างสูงนั่งลงที่โซฟากวาดสายตาสำรวจไปรอบ
ๆ
อ๋อ
กลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้าน..เอาอะไรน้ำผลไม้หรือเบียร์เย็น
ๆดี
ร่างเล็กเปิดประตูตู้เย็นแล้วตะโกนถามแขกผู้มาเยือน
ไม่ล่ะขอบใจ
เดี๋ยวเสร็จธุระฉันก็กลับแล้ว
อ้าว! เหรอ?มีอะไรล่ะ?
เจ้าตัวเล็กเดินเข้ามานั่งแหมะข้างๆ
sakura
ฉันมีอะไรอยากจะบอกนาย
เอียงหูมานี่สิ
เฮ้ย!
อยู่กันสองคนไม่มีใครได้ยินหรอก
Hyde
โวยวายเมื่อเห็นท่าทีมีลับลมคมในของ
sakura
เถอะน่าฉันอายนี่
ร่างสูงรู้สึกประหม่า
ก็ได้ๆ
นายนี่เรื่องมากจริง
ร่างเล็กยอมเอียงหูไปโดยดีแต่คำที่ได้ยินนั้นกลับทำให้ตาคู่สวยต้องเบิกโพลงอย่างตกใจ
ขอจงกลับไปเป็นราชาแห่งแวมไพร์ดังเดิมเถิด..
สิ้นเสียงใบหน้าคมเข้มก็ผละจากใบหูไปหาต้นคอขาวสะอาดแล้วฝังคมเขี้ยวลงไปอย่างรวดเร็วโดยที่เจ้าตัวเล็กยังไม่ทันได้ตั้งตัว
saku..ทำไม..นายถึงได้เป็นผีดูดเลือด..!?Hyde
นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อเจ้าผีร้ายถอนเขี้ยวแหลมออกไป
ใช่เหรอ?..ลองมองดูดีๆซิ
เสียงห้าวกลับหลายเป็นเสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นและร่างกายของ
sakura ก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป Hyde
จำได้ในทันที
นาย!นั่นเอง..
ความจำยังดีนี่ขนาดจากกันตั้ง
3 ปียังไม่ลืม
ใครจะลืมผีร้ายอย่างนายลง
แน่จริงทำไมไม่ปรากฏร่างจริงแต่แรกล่ะยืมร่างคนอื่นมาใช้ทำไม
Hyde
ลุกขึ้นกุมต้นคอที่เลือดยังไหลไม่หยุด
ผีอย่างเราถ้ามาร่างจริงท่านก็คงไม่เชิญเข้าบ้านอย่างนี้หรอกจริงมั้ย?
ถึงแม้จะมองไม่เห็นใบหน้าภายใต้เสื้อคลุมสีดำแต่มีความรู้สึกเหมือนกับว่ามันกำลังแสยะยิ้มอย่างมีชัย
นายเคยบอกฉันเองไม่ใช่หรือไงว่าจะไม่กัดฉัน
นั่นมันแต่ก่อน
แต่ตอนนี้มันคือวิธีสุดท้ายที่จะทำให้ท่านกลับไปเป็นแวมไพร์ดังเดิม..อาจจะเจ็บบ้างแต่ก็คุ้ม
หึหึหึหึ..
นายมันชั่วช้าที่สุด..บอกไว้เลยนะว่าฉันจะไม่ยอมเป็นผีร้ายอย่างนายเด็ดขาด
ร่างเล็กตะเบ็งเสียงใส่ชายชุดดำจนรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ต้นคอ
แน่ใจซะเถอะยังไงท่านก็เป็นผีดูดเลือดอย่างเต็มตัวแล้ว..เมื่อเลือดผีดิบไหลทั่วร่างจิตวิญญาณของท่านจะรู้เองว่าที่ใดที่มีพวกเราอยู่...ทีนี้ต่อให้เจ้านักวิทยาศาสตร์คนเก่งนั่นก็ขวางข้าไม่ได้อีกแล้ว..555.55
พอพูดจบร่างของชายชุดดำก็สลายกลายเป็นค้างคาวและหายไปเช่นเคย
..
โอ้ย!.ร่างเล็กตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอีกครั้งหลังจากพยายามจะเดินไปหยิบขวดยาที่ห้องทดลอง
แต่ไม่ว่าจะพยายามซักเท่าไหร่
ก็เหมือนโดนขัดขวางจากภายในทุกที
ไม่ได้การล่ะถ้าเป็นอย่างนี้..เราต้านทานมันไม่ไหวแน่เลย..
ร่างเล็กตั้งสติด้วยความยากลำบากเพราะเริ่มสูญเสียการควบคุมตัวเองแล้ว
ต้องหนีไป..หนีไปก่อนที่เราจะกลายเป็นพวกมัน..ใช่แล้วต้องหนีไป..ก่อนที่
tet chan
จะได้รับอันตรายเพราะเรา
Hyde
ลุกขึ้นได้อีกครั้งอย่างทุลักทุเลแล้วเดินไปหยิบกุญแจรถ
ก่อนที่จะเขียนข้อความบางอย่างลงในสมุดโน๊ตที่วางไว้บนโต๊ะอ่านหนังสือของ
tetsu
เราต้องไปที่ไหนซักแห่งที่ไม่ว่าใครก็หาไม่เจอแม้แต่
.
tet chan รถสปอร์ตสีแดงพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วบนถนนที่ปราศจากผู้คนในยามค่ำคืน
และสถานที่เดียวที่เขานึกได้ตอนนี้ก็คือบ้านร้างในแถบนอกเมือง
เขาบังเอิญไปพบเมื่อหลายปีก่อนและยังไม่เคยบอกใคร
อีกทั้งภายในยังมีห้องใต้ถุนที่มืดปลอดภัยจากแสงแดดด้วย
หลังจากขับรถมานานเป็นเวลา
5 ชั่วโมงก็ถึงที่หมาย
บรรยากาศภายนอกนั้นเปลี่ยวและดูน่ากลัวเพราะในบริเวณใกล้เคียงไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เลย
อาจเพราะเรื่องที่เล่าต่อๆ
กันมาประกอบกับบ้านที่เป็นทรงยุโรปสมัยเก่าก็เลยทำให้ไม่มีใครกล้าผ่านไปมาในตอนกลางคืน
Hyde
นำรถไปจอดซ่อนไว้ด้านหลังอย่างมิดชิดแล้วจึงขนข้าวของที่สำคัญเข้าไปข้างใน
ประตูด้านหน้าถูกปิดตายดังนั้น
Hyde
จึงต้องพังประตูด้านหลังเข้าไป
ใยแมงมุมเกาะอยู่ทุกที่เต็มไปหมด
ข้าวของเฟอร์นิเจอร์ที่มีอยู่ก็พังฝุ่นเกาะหนาเตอะ
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาตามรอยรั่วใหญ่น้อยของกระเบื้องบนหลังคาจนมองเห็นภายในได้โดยไม่ต้องใช้ไฟฉาย
บันไดคดโค้งที่ทอดขึ้นไปสู่ชั้นบนตามแบบฉบับของยุโรปนั้นเหมือนจะบอกกล่าวเรื่องราวและบรรยากาศของงานเลี้ยงแบบเก่า
ๆ ได้เป็นอย่างดี
หากแต่ปัจจุบันเหลือไว้แต่ซากแห่งความรู้สึกเท่านั้น
เมื่อก้าวไปเหยียบบันไดที่ทอดลงไปสู่ห้องใต้ถุน
เสียงเอี๊ยดอ๊าดนั้นบ่งบอกถึงสภาพความผุผัง
ทำให้ร่างเล็กต้องค่อย
ๆ
ก้าวลงไปช้าๆอย่างระมัดระวัง
นี่เราต้องมาอยู่ในที่แบบนี้จริง
ๆ เหรอเนี่ย Hyde
บ่นกับตัวเองเหมือนไม่อยากเชื่อในชะตากรรม
ไม่~ไหว~แล้ว~! ยังไงซะฉันก็ไม่ยอมเป็นผีดูดเลือดที่เที่ยวคร่าชีวิตใครต่อใครเด็ดขาด
ร่างเล็กตัดสินใจอย่างแน่วแน่ก่อนจะล่ามตัวเองไว้กับเสากลางห้องใต้ถุนที่มืดมิด
และเหม็นอับ
มีเพียงสิ่งของจำเป็นในการดำรงชีพเท่านั้น
*๐*------*๐*------*๐*------*๐*------*๐*------*๐*
เสียงวูดรถบรรทุกที่วิ่งผ่านถนนด้านหน้าที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรและความร้อนจากอากาศภายนอกปลุกให้เขาตื่นและเริ่มทรมานเพราะความร้อน
ความหิวที่ปะทังด้วยอาหารธรรมดาไม่ได้
และดูเหมือนว่ายาขวดสุดท้ายที่เขากินเมื่อคืนจะหมดฤทธิ์ต่อต้านเชื้อ
V ได้แล้ว
เขี้ยวยาวงอกออกมาตามสัญชาตญาณ
Hydeกระสับกระส่ายควบคุมตัวเองไม่ได้
เพราะทั้งร่างกายและจิตใจไม่ใช่ของตัวเขาอีกแล้ว
มีเพียงจิตสำนึกข้างในลึกๆ
เท่านั้นที่เหมือนจะร่ำร้องอยู่เบาๆ
อา
แสงแดดอ่อน ๆ
สดชื่นคงไม่มีวันได้ออกไปสัมผัสอีกแล้ว
สายลมบริสุทธิ์เย็นฉ่ำคงไม่มีโอกาสได้พบเจอ
และนาย
ผู้ที่มีแต่ความสดใสเหมือนดวงอาทิตย์ที่คอยให้ความอบอุ่นแก่ฉันตลอดมา..
.
ฮือออออ
ครืดดดด(ปาดน้ำตาไปเขียนไป)สงสารไฮด์อ่ะ..ตอนหน้าก็จะจบแล้วนะ
..tet
chan! รีบกลับมาซะทีเซ่
.ฮือออ
|
|
|
