One Day 

by cat_chan

 

06:30

“ จิ๊บๆๆ” เสียงนกร้องรับแสงอรุณและแสงอุ่นที่ทอดลำผ่านหน้าต่างข้างเตียงที่เปิดกว้างทำให้ผมลืมตาตื่นขึ้นมา

“ เช้าเเล้วเหรอเนี่ย อ้าวันนี้อากาศดีจัง” วันนี้ผมตื่นเช้ากว่าปกติ แดดอ่อนๆ ลมเย็นโชยให้ใบไม้พริ้วไสว นกน้อยร้องเพลงอย่างร่าเริง อากาศเย็นสบายด้วยดวงอาทิตย์ยังไม่ส่องรัศมีกล้าจนร้อนระอุ นับว่าเป็นเช้าที่อากาศดีจนผมนอนหลับต่อไม่ลง ที่จริงตื่นแต่เช้าก็สดชื่นดีแฮะ พึ่งจะรู้นะเนี่ย

“ เอ้าตื่นแล้วก็กายบริหารซักนิดท่าจะดี” หลังจากบิดขี้เกียจไล่ความง่วงแล้วผมก็เริ่มออกกำลังกาย

“ ฝึกกายบริหารทุกวันร่างกายแข็งแรง ………” ออกกำลังกายไปร้องเพลงไปก็เพลินดีนิ ผมไม่ได้ทำอะไรมากนักหรอกน้า ก็แค่วิดพื้น 15 ที วิ่งวนไปมารอบๆห้องซะ 4-5 รอบ ที่จริงก็ไม่ได้บริหารมากมายอะไร แต่แค่นี้ผมก็ลิ้นห้อยแล้วครับ

“ อาบน้ำดีกว่า” แล้วผมก็คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป แน่นอนว่าระหว่างที่ผมยืนอยู่ใต้ฝักบัวให้สายน้ำเย็นฉ่ำไหลรดลงบนกายผมก็ต้องร้องเพลงไปด้วยอยู่แล้วล่ะ ขนาดสระผมอยู่ก็ต้องร้องนะ ผมน่ะนายไฮด์ของ l’arc-en-ciel เชียวนะครับ บอกแค่นี้คุณๆก็รู้ใช่ม้าว่าเสียงผมน่ะดีแค่ไหน แต่เจ้าซากุระน่ะซีดันเถียงผมว่าเสียงผมน่ะปกติก็ดีอยู่หรอก ยกเว้นแต่เวลาที่ร้องเพลงอยู่ในห้องน้ำนี่ล่ะ ที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ เชอะ!!! ผมว่าซากุระน่ะยังเมาขี้ตาอยู่ตะหากหูเลยเพี้ยนไปด้วย

7: 30

โอยอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็หิวเลยแฮะ ไหนดูซิในตู้เย็นมีอะไรมั่ง

“ ของกินๆๆ ไข่ 2 ฟอง ไส้กรอก ปลาทูน่ากระป๋อง น้ำสลัด ขนมปังครึ่งแถว นมเปรี้ยว 1 ขวดใหญ่ (ขวดละ 1000 ซีซีครับผม) ผักสด พายสับปะรด 4 ชิ้น” ว้ามีแค่นี้เอง น้อยจัง เอาเถอะเดี๋ยวเย็นนี้ค่อยซื้อเพิ่มยังไงก็ต้องซื้ออาหารเย็นเผื่อซากุระที่จะมาหาผมอยู่แล้วนิ

สำรวจเสร็จแล้วก็เริ่มลงมือทำอาหารเช้าล่ะครับ อืมก็ไข่ดาว ทอดไส้กรอก ผสมปลาทูน่ากับน้ำสลัดทำแซนวิชโรยพริกนิดนึง จัดผักสดเป็นเครื่องเคียง ง่ายๆแต่อร่อยและได้คุณค่าครบนะครับ

เอาล่ะครับผมอิ่มแล้วล่ะ ที่จริงก็ยังไม่อิ่มเท่าไหร่หรอกนะแต่เดี๋ยวค่อยหาขนมกินอีกตอนสายๆก็แล้วกันเพราะตอนนี้ของกินในตู้เย็นมีแค่น้ำเปล่าเท่านั้นล่ะ

8:00

เอ้าทำความสะอาดบ้านซะหน่อยดีกว่า เดี๋ยวซากุระมาแล้วจะปล่อยให้เห็นห้องรกๆคงไม่ดี ผมน่ะถนัดงานทำความสะอาดนะครับ เวลาลงมือทำทีสะอาดเอี่ยมเลยล่ะ แต่เวลาอยู่ที่สตูดิโอน่ะ ก็ผมกะเคนแล้วก็ยุกกี้เห็นว่าเท็ตจังน่ะมีความสุขม้ากกกก มากกกก เวลาเก็บกวาดสตูดิโอ พวกผมเลยช่วยกันทำให้รกเท็ตจังจะได้ทำงานเก็บกวาดที่เค้าชอบเยอะๆไง เห็นมะพวกเรา 3 คนก็ออกจะเป็นเพื่อนที่ดีขนาดเนี้ย แต่เท็ตจังนี่สิไม่เข้าใจความหวังดีของพวกเราเลย เก็บกวาดไปปากก็บ่นพวกเราไปด้วย ไม่รู้บ่นอะไรนักหนา ไม่กลัวแก่เร็วกันมั่งเลยน้อ

8: 30

นัดเท็ตจังไว้ตั้งเก้าโมงครึ่งแนะ งั้นไปซื้อขนมไปกินที่สตูดิโอดีกว่า เร็วเท่าความคิดขาน้อยๆ เรียวยาวของผมก็พาผมมาที่ร้านขนมเจ้าประจำแล้วล่ะ

“ haido chan วันนี้เอาขนมอะไรดีจ้ะ” คุณป้าเจ้าของร้านที่แสนจะใจดีชอบแถมขนมให้ผมทุกครั้งเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี

“ สวัสดีครับวันนี้ผมเอา…..” อืมขนมร้านนี้น่ากินทุกอย่างเลย คนขายก็ใจดีผมเลยซื้อตั้งเยอะเลยล่ะ ไม่งั้นโดนเพื่อนๆแย่งกินหมดแน่เลยอ่ะ เห็นยังงั้นเพื่อนร่วมวงผมน่ะกินเก่งอย่าบอกใครเลยล่ะ “ นี่จ้ะ ทั้งหมดก็….เยนจ้ะ” คุณป้าคิดเงินเสร็จเรียบร้อยผมก็จ่ายเงิน และที่ลืมไม่ได้ก็คือ

“ขอบคุณครับ แหมวันนี้คุณป้าสวยเป็นพิเศษนะครับ” แล้วก็นี่เลย ยิ้มร้อยล้านดอลล่าห์อีกหนึ่งที

“อุ๊ยก็เหมือนทุกวันล่ะจ้ะ” เจ้าของร้านยิ้มอายๆมือไม้ก็เริ่มปัดไปมาจนไปคว้าได้คุกกี้ติดมือมา 1 ถุงยื่นมาให้ผม “อะ ของแถมจ้ะ” อิอิเสร็จเราแค่นี้ก็ได้ขนมกินฟรี

ซื้อขนมแล้วก็ไปร้านวีดีโอที่อยู่ติดกันดีกว่า อืมวันนี้เช่าอะไรดี คนนรกคืนสยองโหด ซอมบี้นรก ยอดมนุษย์หมาป่า โหดขม้ำสยอง ฯลฯ แล้วผมก็ได้หนังสยองขวัญเลือดท่วมจอมา 2-3 ม้วนเอง หนัง xxx วันนี้ไม่อยากดูแฮะ อ้อผมเช่าวีดีโอ เหมียวน้อยเพื่อนรักไปฝากเคนด้วยล่ะ แน่นอนว่าผมต้องเก็บค่าเช่ากะเคนอยู่แล้วล่ะอิอิ

9:30

เอาล่ะถึงสตูดิโอแล้วพวกเราก็เริ่มซ้อมกัน อัลบั้มใหม่จะอัดเพลงกันแล้วดังนั้นต้องซ้อมเยอะๆ หน่อยล่ะ ถึงพวกเราจะฝีมือดีอยู่แล้ว แต่ซ้อมไว้มากๆก็ดีนิเดี๋ยวเกิดเล่นพลาดกลางคอนเสริตละขายหน้าตายเลย

10:30

ถึงจะขยันซ้อมแค่ไหนแต่กองทัพต้องเดินด้วยท้องล่ะนะ ผมเองก็ร้องเพลงจนคอแห้งไปหมด ดังนั้นตอนนี้เลยต้องเบรกกินน้ำกะขนมซะหน่อย อ้าเวลาที่ทุกคนรอคอยมาถึงแล้ว ขนมที่ผมและเพื่อนๆซื้อมาหายวับไปในพริบตา ก็มันหิวนี่นา กินขนมเสร็จก็ซ้อมต่อ

12:00

“เอ้าวันนี้ซ้อมเท่านี้” เสียงประกาศของเท็ตจังดังเสียงสวรรค์เลยล่ะ ค่อยยังชั่วหน่อย อืมแต่ผมหิวอีกแล้วล่ะ

“เท็ตจังจ๋าเลี้ยงข้าวหน่อยซี” มื้อนี้ต้องหาเจ้ามือซะหน่อยนิ แน่นอนว่าผมต้องใช้ยิ้มร้อยล้านดอลล่าห์อ้อนเท็ตจังอยู่แล้วล่ะ

“นั่นจิๆ เลี้ยงหน่อยนะ” เจ้าแมวหนวดยาวเริ่มอ้อนบ้าง แถมยังยิ้มหวานเลียนแบบผมอีกแน่ะ

“ ชั้นอยากกินซูชิน่ะเท็ตจังนะๆๆๆเลี้ยงหน่อยนะ” ยุกกี้ก็ช่วยกันอีกแรง แน่นอนล่ะว่ายุกกี้ก็ส่งยิ้มประจบเต็มที่

“ซูชิๆๆๆๆๆๆๆๆ” คราวนี้ 3 เสียงประสานกันอย่างพร้อมเพรียง เท็ตจังจะไม่ใจอ่อนก็ให้มันรู้ไป

“เรื่องดิ ทำไมชั้นต้องเลี้ยงพวกนายด้วยล่ะ อยากกินก็ต้องจ่ายเงินเองเฟ้ย” เท็ตจังไม่ยอมใจอ่อนแหะ ว้าอดเลย ตกลงมื้อนี้เลยต้องเลี้ยงตัวเองกันตามระเบียบแย่จัง

12:40

กินอิ่มแล้วครับ ว่าแต่ตอนบ่ายจะทำอะไรกันล่ะ

“เท็ตจังบ่ายนี้ให้สัมภาษณ์หนังสือ 2 เล่มใช่ปะ” แมวหนวดยาวที่ตอนนี้หนังตาเริ่มปรือส่งเสียงถาม

“เล่มเดียวตอน 3 โมงเย็นตะหากต้องพรุ่งนี้ถึงจะมี 2 เล่ม ระหว่างนี้ก็ทำอะไรกันตามสะดวกแล้วกัน” เท็ตจังตอบตาก็ยังไม่ละจากโน้ตเพลงในมือ ตอนนี้เท็ตจังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานที่อยู่อีกทาง ส่วนผมกะเคนแล้วก็ยุกกี้ตอนนี้เรามาเอกขเนกกันตรงโซฟาหน้าทีวี ตรงเนี้ยมุมพักผ่อนดูวีดีโอของผมล่ะ

“งั้นดูวีดีโอกันนะ” ผมชวนยุกกี้กะเคนดูวีดีโอที่ผมเช่ามา 2 คนนี้นี่น้าปากบอกว่ากลัวไม่ชอบหนังสยองขวัญบ้าง หนังผีที่ผมชอบบ้าง แต่ก็ดูกับผมทุกเรื่องนั่นล่ะ พอดูจบแล้วเหมือนใครเอาเชือกผูกติดกันไว้ ไปไหนไปกัน 2 คนตลอด เข้าห้องน้ำก็จูงมือไปพร้อมกัน เห็นกระจกก็หลับตาปี๋ก้มงุดๆๆเดินผ่านไป มีเสียงกุกกักหน่อยก็โดดกอดกันกลม อะไรจะกลัวกันปานนั้นแต่ก็ไม่เห็นเลิกดูซะที เอาละพอๆบ่นมากเดี๋ยวหนังไม่สนุก ตอนเริ่มเปิดวีโอเนี่ยต่างคนก็นั่งที่ใครที่มันใช่ม้า แต่ไม่ถึง 10 นาทียุกกี้ก็มานั่งเบียดกับเคนซะแล้ว จะกลัวอะไรกันนะหมอนี่แค่ซอมบี้ลุกขึ้นมาอาละวาดเลือดของเหยื่อที่โดนฉีกเป็นชิ้นๆไหลกระฉูดท่วมจอเอง กลัวจนไม่รู้ตัวเลยนิว่าตอนนี้ถูกเคนจังโอบเอวไว้แน่นเชียว แหมโอ๋กันดีจริง ไม่เกรงใจเพื่อนฝูงมั่งเรายังนั่งอยู่ด้วยแท้ๆ ว่าแล้วเชียวว่าทำไมวันนี้เคนนั่งเงียบผิดปกติ ที่แท้ก็เวลาซอมบี้ออกมาทียุกกี้ก็หลับตาปี๋ซุกลงกับอกเจ้าแมวหนวดยาวที ประเดี๋ยวก็ลืมตาขึ้นมาดูใหม่ เจ้าเคนก็คอยโอ๋จนไม่ค่อยได้สนใจหนังเลย แต่หนังเรื่องนี้นี่สนุกดีจัง อ้าว!!! นั่นยุกกี้ขึ้นไปอยู่บนตักเจ้าเคนตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย มีเรอะที่เจ้าเหมียวจะให้ยุกกี้นั่งตักเฉยๆน่ะ มือแมวเหมียวกลายเป็นหนวดปลาหมึกไปซะแล้ว มือซุกซนลูบตรงนั้นจับตรงนี้ไปทั่วร่างผอมบางที่อยู่บนตัก ยุกกี้ดิ้นรนยังไงก็ไม่หลุดเลยต้องจับมือเจ้าเหมียวไว้แน่น จะร้องให้ผมช่วยก็คงจะอายเลยไม่กล้าร้องละมั้ง ผมก็เลยต้องแกล้งทำเป็นไม่เห็นไป อ๋า!!! ใครสะกิดขาผมเนี่ย อ้อเจ้าเคนนี่เองที่ใช้เท้ามาสะกิดขาผม พอผมหันไปสบตาเจ้านั่นก็บุ้ยใบ้บอกให้ผมลุกไปที่อื่น ฮึไปหาเท็ตจังก็ได้ สักพักผมก็ได้ยินเสียงยุกกี้กับเคนแว่วๆ

“ เคนจังหยุดนะ ทำไมมือถึงอยู่ไม่สุขยังงี้ ปล่อยชั้นลงได้แล้ว” คนตัวผอมเอ็ดเอาเบาๆเพราะเริ่มจะทนไม่ไหว มือปลาหมึกนั่นจับยังไงก็ไม่ค่อยอยู่เอาซะเลย

“ งั้นขอจูบทีนึงก่อนนะ” เจ้าเหมียวต่อรอง คำพูดของเจ้าเหมียวทำเอาผมกับเท็ตจังหูผึ่งขึ้นมาทันที เฮ้ยเอาจริงง่ะเคน

“ จะบ้าเรอะไฮด์นั่งอยู่ข้างๆนี่นะ ไม่อายเค้ามั่งรึไง” ยุกกี้พูดไปหน้าก็เริ่มแดง คงจะอายเพราะคิดว่าผมยังนั่งอยู่ด้วยนั่นแหละ

“ไหนไฮด์ไม่มีซะหน่อย น่าไม่มีใครเห็นแล้ว มามะจุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ” เจ้าเหมียวยังไม่ยอมแพ้ ยุกกี้ก็ยังดิ้นรนไปมาแต่ดิ้นยังไงก็ไม่หลุดซะที ผมว่าถ้าไม่ยอมให้เจ้าเหมียวจูบก่อน เจ้าเหมียวคงไม่ปล่อยง่ายๆหรอก

“ นายว่าเคนจะได้จูบยุกกี้กี่ที” เท็ตจังหันมาถามผม

“ทีเดียวมั้ง พนันกันคนละ 10000 เยนก็ได้” ผมมั่นใจในความคิดตัวเองมากเลยล่ะ

“ตกลงแต่ชั้นว่ามากกว่านั้นนะ” เท็ตจังก็คิดเหมือนผมแฮะ หลังจากนั้นเราสองคนเลยนั่งทำท่าไม่รู้ไม่ชี้เหมือนไม่สนใจ แต่ที่จริงเราคอยดูผลไม่ให้คลาดสายตาเลยล่ะ ยุกกี้ยังคงดิ้นรนอยู่อีกซักพัก แต่เจ้าเหมียวก็ไม่ยอมปล่อยซะทีจนกระทั่ง

“พล็อก!!! โอ๊ย !!!” เสียงดังฟังชัดมากแต่เป็นสียงเจ้าเหมียวร้อง สาเหตุน่ะรึก็ยุกกี้ต่อยท้องเจ้าเหมียวเข้าให้น่ะซี เจ้าเหมียวพอโดนต่อยก็ร้องลั่นปล่อยยุกกี้ทันที ยุกกี้พอเป็นอิสระก็เดินหนีไปไม่เหลียวหลังกลับมามองเจ้าเหมียว ที่นั่งเอามือกุมท้องเลย โถเจ้าเคนโชคร้ายจังแฮะวันนี้อดจูบยุกกี้แล้วยังโดนเค้าชกเอาอีก ผมกับเท็ตจังก็ได้แต่มองตากันตาปริบๆด้วยความเวทนาเจ้าแมวเคราะห์ร้ายกันทั้งคู่ เจ้าเหมียวเคนพอหายจุกก็เดินตามยุกกี้ไปทันที ยังไม่เข็ดนิ

ทางด้านยุกกี้กับเคน

เคนที่เดินออกมาจากห้องซ้อมตรงรี่ไปที่ที่คิดว่ายุกกี้อยู่ที่นั่นทันที แล้วก็พบอย่างที่คิด ยุกกี้อยู่ในห้องว่างที่เป็นที่หลบนอนกลางวันและที่นอนค้างของสมาชิก laruku นั่นเอง ดังนั้นห้องนี้จึงมีที่นอน หมอน ผ้าห่มพร้อม ผ้าม่านในห้องถูกรูดปิดแสงจากภายนอกส่องเข้ามาสลัวๆ ไฟก้อไม่เปิด ท่ามกลางความมืดในห้องเคนก็ยังมองเห็นยุกกี้ที่นอนบนฟูกหันหลังให้เค้า เจ้าเหมียวล้มตัวลงนอนข้างๆโอบแขนไปรอบตัวคนที่นอนอยู่ ริมฝีปากได้รูปที่ประทับลงซุกไซร้ตรงซอกคอขาวๆทำเอาคนตัวผอมสะดุ้ง

“ ปล่อยนะเคน ที่นี่ไม่ได้นะ” ยุกกี้หันมาผลักอกเจ้าเหมียวออกห่างทันทีที่รู้สึกตัว ผลักยังไงก็ไม่ขยับอยู่ดี ‘ อื้อเจ้าบ้านี่เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นเข้าล่ะเป็นเรื่องใหญ่แน่’

“ น่านะ นิดเดียวเอง ไม่มีใครมาตอนนี้หรอก” เจ้าเหมียวไม่ยอมแพ้ ยังพยายามจะจูบคนตัวผอมที่ดิ้นรนอยู่

“ เจ้าบ้า เกิดเท็ตจังกับไฮด์เข้ามาจะว่ายังไง” คนตัวผอมก็ยังไม่ยอมอยู่ดี

“ ก็ชั้นคิดถึงนายนี่” เจ้าเหมียวเริ่มออดอ้อน

“เจอกันทุกวันยังคิดถึงอีกทำไมฮึ” คนตัวผอมทำคิ้วขมวด ฟังพูดเข้าก็เจอกันทุกวันนี่นา

“ ก็นายน่ะยุ่งอยู่ตลอดเวลา ไม่สนใจชั้นบ้างเลยนี่ ” น้ำเสียงเจ้าเหมียวเริ่มบอกถึงความน้อยใจ

“ก็ชั้นต้องทำรีมิกซ์อัลบัมนี่นา ไหนจะอัลบัมใหม่ของวงเราอีก” น้ำเสียงคนตัวผอมเริ่มอ่อนลง

“ เราไม่ได้มีความสุขกันมาเป็นเดือนๆแล้วนะ นายไม่คิดถึงไม่ต้องการชั้นบ้างเลยเหรอ” เจ้าเหมียวยิ่งน้อยใจเข้าทุกที ‘ ทำแต่งานแล้วปล่อยให้ชั้นเหงา แห้งเหี่ยวอยู่คนเดียวเนี่ยนะ ไม่ยุติธรรมเลย’

“ก็ชั้นไม่ว่างจริงๆนี่นา” คนตัวผอมแก้ตัว

“ ใช่ซีก็ชั้นไม่ใช่คนสำคัญของนายนี่” น้ำเสียงเจ้าเหมียวสั่นเครือ น้ำตาคลอ แขนแกร่งรอบเอวบางคลายออก พลิกตัวหันหน้าหนีไปอีกทาง

‘ เจ้าเหมียวนี่ขี้ใจน้อยจัง หัวก็ไม่ล้านซะหน่อย รึเราจะละเลยเจ้าเหมียวนี่นานเกินไปจริงๆนะ’

ยุกกี้พลิกตัวเจ้าเหมียวให้หันกลับมาหาเค้า มือเรียวทาบลงบนแก้มทั้งคู่ของเจ้าเหมียวดึงให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเค้า

“ ชั้นขอโทษนะ” ยุกกี้รู้สึกผิดเต็มที่ ริมฝีปากบางทาบลงกับริมฝีปากได้รูป จูบเค้าเคลียเบาๆในตอนแรกแล้วร้อนแรงขึ้น ริมฝีปากบางเผยอเชิญชวนให้ลิ้นอุ่นเข้ามาตักตวงความหอมหวานจนพอใจ จนเคนถอนจูบออกสีหน้าค่อยดีขึ้น ริมฝีปากบางตามมาปัดป่ายไปทั่วแก้มสากด้วยไรหนวด ต่ำลงมาที่ซอกคอ สัมผัสเพียงแผ่วเบาด้วยไม่อาจทิ้งร่องรอยไว้ได้ นิ้วเรียวหยอกล้อให้ยอดอกของคนข้างล่างชูชันขึ้นมารับสัมผัส ส่งความร้อนไปทั่วตัวของเจ้าเหมียวจนต้องส่งเสียงครางออกมา

“ ไหนว่าที่นี่ไม่ได้ไง ไม่กลัวเท็ตจังกับไฮด์เข้ามาเห็นแล้วเหรอ” สายตาเจ้าเหมียวเริ่มหยาดเยิ้ม ปากพูดไปงั้นแหละที่จริงไม่อยากให้หยุดหรอก

“ ถ้ามาจริงก็ช่างเถอะ” ยุกกี้ยังไม่ยอมหยุด ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าคนถูกพูดถึงทั้งสองคนตอนนี้ยืนอยู่หน้าห้องซะแล้ว เสียงของทั้งคู่ที่ลอดออกมาให้เท็ตจังและไฮด์ได้ยินแว่วๆ ทำให้ทั้งคู่ชะงักกึกขาเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ อ้าปากค้างกับความกล้าหาญของคนข้างใน

“ ทำอะไรกันอยู่วะเนี่ย” เท็ตจังส่ายหน้าอย่างปลงๆ ผมละนับถือสองคนนี่เลยจริงๆ ก็ผมไม่เคยทำอะไรกับซากุระที่นี่เลยนี่นา วันหลังต้องลองมั่งคงเร้าใจดีพิลึก

“ อยากรู้ก็ฟังต่อไปสิเท็ตจัง” เท็ตจังได้แต่ส่ายหน้าไม่พูดอะไรอีก แล้วเราทั้งคู่ก็เกาะติดเหตุการณ์กันต่อไป แต่ว่าเสียงครางแบบแมวๆของเจ้าเหมียวนี่น่ารักเป็นบ้า

“ อือออออมมม”เจ้าเหมียวยิ่งส่งเสียงครางแบบแมวๆมากขึ้นเมื่อริมฝีปากได้รูปก้มลงมาดูดดุน ขบเม้มยอดอกนุ่ม ผ่านทางเนื้อผ้าตาข่ายโปร่งบางของเสื้อกล้าม ความนิ่มของเนื้อผ้าในปากให้สัมผัสที่แปลกและเร้าอารมณ์มากขึ้น จนต้องวนเวียนลิ้มลองอยู่อย่างงั้น มือเรียวเอื้อมลงต่ำพยายามแกะกระดุมกางเกงยีนของเจ้าเหมียว แต่ยีนกระดุมที่แกะเท่าไหร่ก็ไม่หมดซะที่ทำเอายุกกี้ต้องร้องออกมาอย่างหงุดหงิด นิ้วเรียวละจากกระดุมกางเกงสอดไล้ผ่านขอบกางเกงเข้าไปยังส่วนที่ต้องการ

“วันหลังอย่าใส่กางเกงแบบนี้อีกนะเคน เสียเวลาชะมัด” ‘เอ๋เวลาอะไรเหรอ’ คนข้างนอกมองตากันตาแป๋วในความรู้ใหม่ที่ได้รับ

มือเรียวเกาะกุมรอบส่วนที่ต้องการ สัมผัสขึ้นลงเร่งเร้าให้สิ่งที่อยู่ในมือตื่นตัวเต็มที่ มือเรียวเลื่อนลงแกะสิ่งกีดขวางทั้งหมด ปลดปล่อยสิ่งนั้นออกจากพันธนาการให้ริมฝีปากบางถ่ายทอดความอ่อนนุ่มและชุ่มชื้นได้เต็มที่ จังหวะที่เร่าร้อนทำเอาเคนร้องครางออกมาเต็มที่มือใหญ่ดึงรั้งที่นอนไปตามจังหวะที่ได้รับ จนกระทั่งปลดปล่อยความหอมหวานเข้าสู่ริมฝีปากบางที่รอรับไม่ให้มีหลักฐานหลงเหลือบ่งบอกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เคนก็ทิ้งตัวลงนอนหอบอย่างหมดแรง

“หึหึ ที่เหลือค่อยต่อที่บ้านก็แล้วกันนะคนดี ชั้นไม่ชอบถูกขัดจังหวะ” เสียงกระซิบข้างหูทำเอาเคนหน้าแดง ต่อที่บ้านก็ได้ที่จริงก็แค่อยากจูบซักทีเท่านั้นเองไม่ได้หวังให้มาถึงขนาดนี้หรอก

“เงียบไปแล้วล่ะเท็ตจังคงเสร็จกันแล้วล่ะ” เท็ตจังยังยืนนิ่งจนผมต้องเตือนให้รู้สึกตัว

“ ฮะ แฮ่ม “เท็ตจังกระแอมเสียงดังให้คนข้างในรู้สึกตัว ทำเอาเคนและยุกกี้สะดุ้งรีบจัดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

“ ยุกกี้ เคน พวกเราเข้าไปนะ” เท็ตจังร้องบอกก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ไฟในห้องถูกเปิดสว่าง ภาพที่เห็น คือยุกกี้นั่งอยู่บนฟูกมีเจ้าเหมียวที่นอนพังพาบอยู่ข้างๆวางคางลงบนตักนุ่มอย่างสบายอารมณ์ มือเรียวขยี้ไปมาบนเส้นผมของคนที่นอนหนุนตัก ทุกอย่างในห้องอยู่ในสภาพที่เรียบร้อยไม่มีสิ่งใดบ่งบอกเลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นเมื่อกี้นี้ ทำเอาผมกับเท็ตจังสบตากันแบบงงๆ

“ อีก 15 นาทีต้องให้สัมภาษณ์แล้วนะ ไปเตรียมตัวกันได้แล้ว” เท็ตจังเร่งตอนนี้หัวเจ้าเหมียวยุ่งฟูไม่เป็นทรงเอาซะเลย

“ไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” ปากพูดเออออแต่ก็ยังไม่ยอมลุกอยู่ดี จนเท็ตจังมองตาเขียวเจ้าเหมียวถึงยอมลุก ทันทีที่ลุกขึ้นสายตาอันเฉียบคมของเท็ตจังก็เห็นอะไรบางอย่างบนอกเสื้อเจ้าเหมียว

“เปลี่ยนเสื้อด้วยนะเคน” เท็ตจังพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่อกเสื้อของตัวเอง เจ้าเหมียวก้มลงดูอกเสื้อตัวเองบ้างแล้วเคนก็รีบเข้าไปหลบอยู่หลังยุกกี้หน้าแมวๆแดงระเรื่อ เมื่อเห็นว่าเสื้อตรงยอดอกทั้ง 2 ข้างของตัวเองเปียกน้ำลายเป็นวงกว้าง ส่วนยุกกี้ได้แต่ยิ้มกริ่มทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ผมกับเท็ตจังนี่สิทำหน้าตาเหวอๆกันทั้งคู่ ไหงเป็นเจ้าเคนล่ะที่อยู่ในสภาพเนี้ยะ ที่จริงควรจะเป็นยุกกี้ไม่ใช่เรอะ แล้วเคนจังก็ไปเปลี่ยนเสื้ออย่างรวดเร็ว

15:00

เอ้าเริ่มสัมภาษณ์กันซะที ถามซอกแซกจะจริงโอ๊ยถามนู่น ถามนี่ ถามนั่น ถามๆๆๆๆๆ เข้าไปเมื่อไหร่จะเสร็จซะที เบื่อจังเลยอ่ะ

16: 30

เฮ้อเสร็จซะที สัมภาษณ์เสร็จแล้วพวกเราก็แยกย้ายกันกลับ ป่านนี้ซากุระรอผมแย่แล้วล่ะ นั่นไงเค้ารอผมอยู่ในรถจริงๆด้วย

17: 00

ซื้อของในซุปเปอร์มาเก็ตกับซากุระนี่สนุกดีจัง ซากุระเข็นรถตามผมต้อยๆเลยล่ะ ผมก็หยิบนั่นหยิบนี่ที่ผมอยากกินใส่ลงไปในรถ ก็พอผมถามซากุระว่าอยากกินอะไรหมอนั่นก็ตอบว่าแล้วแต่ผมที่เป็นพ่อครัวนี่นา ผมก็เลยเลือกของที่อยากกิน แน่นอนว่าผมไม่ลืมของโปรดของซากุระอยู่แล้วล่ะ หลังจากนั้นซากุระก็เป็นคนจ่ายเงิน อิอิประหยัดไปอีกมื้อ

18: 30

ดินเนอร์ใต้แสงเทียนนี่โรแมนติกดีจริงๆน้า ยิ่งเปิดเพลงหวานซึ้งคลอแผ่วๆไปด้วยยิ่งโรแมนติคใหญ่เลยล่ะ แถมยังอยู่ในห้องของผมเองยิ่งซึ้งกันได้เต็มที่ ไม่ต้องสนใจใคร ความหวานของบทเพลงไม่รัดรึงใจเท่ากับความอบอุ่นของอ้อมอกกว้างของซากุระที่โอบกอดผมซักนิด เค้าทำให้ผมแทบจะหลอมละลายซะให้ได้กับรสสัมผัสที่ได้รับ มืออุ่นที่ลูบไล้ไปทั่วเรือนกายงดงามของผม ลิ้นร้อนๆที่ลิ้มลองความหวานไปทั่ว ผมชอบความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกันยามที่เค้าอยู่ในกายของผมเหลือเกิน มันทำให้ความคิดถึงความโหยหายามที่เราอยู่ห่างกันมลายไปสิ้น เรามอบความสุขให้แก่กันอย่างเต็มที่จนผมหลับไหลไปในอ้อมแขนของเค้า ค่ำคืนที่ได้แนบชิดกับคนรักแบบนี้เป็นค่ำคืนที่แสนวิเศษจริงๆ โอ๊ยพอๆผมไม่เล่าต่อแล้วล่ะ ก็ผมเขินนี่นา ไว้วันหลังผมจะเล่าอะไรดีๆให้ฟังอีกนะครับ บ๊ายบาย

………………………………………………………………………………………

end