Milky way of luv

by je

 

ความทุกข์ทรมานที่ผมเต็มใจยอมรับมันทุกอย่าง ... นั่นคือการที่ได้รักคนๆ หนึ่ง 
ผมยินยอมแหกกฎเกณฑ์ ถูกตราหน้าว่าเป็นพวกผิดปกติ .. เพียงเขายอมที่จะแปลกแยกร่วมกับผม 
คำว่าร้ายต่างๆ นานา จากคนรอบข้าง ผมจะไม่ใยดีกับมัน แค่เขาพูดคำว่า "รัก" เพื่อผม... เพื่อผมคนเดียว 
นั่นคือจิตใต้สำนึก ... แต่ในความเป็นจริง ผมไม่อาจทำได้ดังความปรารถนาของตนเองเลยซักครั้ง ... 

" ... อะ. อาาา " 
เสียงลมหายใจและคร่ำครวญยามที่กำลังพร่ำพรอด กายทั้งสองของเราเกี่ยวกระหวัดรัดกันแนบแน่น แทบจะเป็นร่างเดียว ... 
จุดสุดท้ายของอารมณ์ที่หลั่งไหลออกมา ปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นอยู่ภายใน 
" ชั้นรักนาย.. sakura.. " 
ผมกระซิบแผ่ว ที่ข้างใบหูของเขา ทุกครั้งที่สวมกอด ความอบอุ่นที่ห้อมล้อมความรู้สึกของผมไว้ ทำให้มีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ... 
" ชั้นก็รักนาย tetchan .. " 
เขากระซิบตอบ พร้อมกับแนบริมฝีปาก หวานที่สุดเท่าที่ผมเคยรับจากใคร หรือผู้หญิงคนไหนในโลก ... 
ผมจูบตอบกลับไป ด้วยความอ่อนโยนทั้งหมดที่มี ... นุ่มละมุน ราวกับขนนกอ่อนพริ้ว ... 

เป็นเวลานานเกือบ 1 ปี ที่ sakura ออกจากวงไป เพราะความพลาดพลั้งครั้งยิ่งใหญ่แห่งชีวิต เขาเอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด หนทางแห่งความเจิดจรัส รุ่งโรจน์ กับสะดุดหยุดนิ่งลง สิ่งที่ตามมากลับกลายเป็นความทรงจำอันเลวร้ายและอนาคตที่แสนมืดมิด 
เขาเสียใจมามากพอแล้ว ผมไม่อยากจะซ้ำเติม หรือพูดอะไรให้เขาเจ็บปวด .. มีเพียงวงแขนและรอยจูบปลุกปลอบกันและกัน พาให้เราสองคนข้ามผ่านคืนวันที่โหดร้าย กลับมายืนหยัดเคียงข้างกันอีกครั้ง ... แต่ทุกอย่างมันไม่ง่ายเลย .... 

" เราจะได้พบกันอีกเมื่อไหร่ ... " 
สายตาเว้าวอนของเขาเฝ้าถาม ทำให้ผมกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย... สิ่งที่ผมไม่อยากนึกถึงมากที่สุด คืออุปสรรคสำหรับความสัมพันธ์ลับๆ ที่ต้องเก็บงำไว้เช่นนี้ต่อไป ตราบใดก็ตามที่ผมยังคงเป็น tetsu แห่ง L'Arc~en~Ciel ... 
" เอ่อ... ดูก่อนละกันนะ เอาไว้จะบอกอีกที .. " ผมเหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาให้รู้ว่าช่วงระยะแห่งความสุข ผ่านไปรวดเร็วเพียงใด 
ผมยันกายจากเตียงกว้างอย่างช้าๆ โดยไม่กล้าหันกลับไปมองสายตาที่กำลังจ้องมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดภายใต้สีหน้าเรียบเฉยนั่น ... 
" อย่าเพิ่งกลับได้มั้ย........ " ร่างสูงลุกขึ้นคว้าเอวของผมไว้ 
" ขอโทษนะ... " 
ผมแกะมือที่เกาะกุมออกไป แล้วหันไปใส่เสื้าผ้าให้เรียบร้อยตามเดิม ... 
ผมอาจจะดูเหมือนเย็นชา แต่จะให้ทำอย่างไร ก็ในเมื่อผมก็มีหน้าที่ต้องทำ .. ขณะที่ตัวเอง ก็ไม่สามารถปฏิเสธความต้องการได้ 
.... ผลลัพธ์ของมันก็เลยยังครึ่งๆ กลางๆ อยู่แบบนี้ ... 

ขณะที่ผมกำลังขับรถกลับไปยัง studio เพื่อเตรียมตัวเข้าห้องอัดเสียงกับเพื่อนๆ ที่เหลือ 
ยิ่งคิด ผมยิ่งละอายแก่ใจ ... sakura ที่เคยอยู่เคียงข้างผมมาด้วยกันตลอดระยะเวลายาวนาน กลับต้องโดดเดี่ยว เดียวดาย และใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ... เพียงเพราะเขาไม่ได้เป็น 1 ในสมาชิกของวง L'arc~en~Ciel อีกต่อไป ... ผมไม่อาจทำอะไรได้เลย ไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้ ... แม้แต่เวลาเพียงน้อยนิด ที่จะอยู่ด้วยกันก็ตามแต่ ... 
คำสุดท้ายที่ได้ยินเมื่อครู่ ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท สะกิดให้ต่อมน้ำตาของผมเอ่อล้นออกมาด้วยความเศร้า ... 

" แล้วชั้นจะรอนาย... .. tetchan.. " 

" ชั้นรักนาย ... ชั้นรักนาย sakura.. ฮึก.. " 
ผมพูดกับตัวเอง หยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ทำให้นัยตาพร่ามัวไปหมด เหมือนกับชีวิตที่ถูกเมฆหมอกเข้าปกคลุม .. ผมจะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ยังไง ... 



................................... 

กว่าผมจะพาตัวเองมาถึง studio ได้ เวลาก็ล่วงเลยมาพอควร 
ตอนนี้วงของเรามีสมาชิกใหม่มาเรียบร้อยแล้ว ... yukihiro มือกลองฝีมือดีที่ hyde แนะนำให้ผมรู้จัก ผมทึ่งในความสามารถของเขามาก และ yukky ก็เข้ากันได้ดีกับทุกคน .... ผมไม่อยากจะใช้คำว่า " แทนที่ " เพราะไม่ว่าเขาจะเก่งกาจ มีฝีมือแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจจะมาทดแทนคนๆ นั้น ที่อยู่ลึกสุดในหัวใจได้ .... 

" รู้สึกว่านายจะมาสายนะ tetsu ... " 
น้ำเสียงและอารมณ์ขุ่นมัวของ ken ทำให้ผมสำนึก เพราะมัวแต่อ้อยอิ่ง ทำให้ผมผิดเวลานัดกับพวกเขาถึง 45 นาที .. ก็สมควรจะโดนตำหนิอยู่หรอก ... 
" เอาเถอะ มาแล้วก็รีบๆ เข้าห้องอัดกันได้แล้ว .. " yukky พูดตัดบท ... ขณะที่ hyde เองเตรียมตัวพร้อมอยู่ที่หน้า microphone เรียบร้อยแล้ว ... 

เรื่องระหว่างผม กับ sakura ไม่มีใครรู้ แม้แต่ hyde เพื่อนสนิทที่สุด .. เพราะอะไรนะเหรอ .. จะให้เขารู้ได้ยังไง ว่าผมกำลังคบอยู่กับอดีตคนรักของเขาตั้งแต่ตอนก่อตั้งวง ... 
ใช่..... ผมทรยศเพื่อน แย่ง sakura มาเป็นของตัวเองโดยเอามิตรภาพที่ดีงามบังหน้า ... ภายใต้หน้ากากแห่งรอยยิ้ม ความเห็นแก่ตัวทำให้ผมทำได้ทุกอย่าง แม้มันจะต่ำช้าจนไม่น่าให้อภัยก็ตาม..... 
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา แม้มันจะเนิ่นนานสำหรับใครบางคน แต่ผมก็ไม่สามารถทำใจให้ลืมกับความผิดที่ตนเองก่อขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า 
ความตึงเครียดที่ก่อตัวอยู่ข้างในความรู้สึก มันยิ่งทำให้ผมพลาดมากขึ้นเรื่อยๆ ... 

" ................... " 
" ..afureru omoi kaze ni nagasarete 
akiramenai to chikatta ano basho e furi sosogu hoshi ni dakare...... futari .... 

" พอๆ... นายเล่นผิดจังหวะแล้ว tet ! " .. yukihiro ตะโกนออกมาอย่างอารมณ์เสีย ... 
" เพลงนายแต่งเองแท้ๆ ยังเล่นผิดได้เหรอ.. ? " ken เองก็หงุดหงิดไม่ใช่น้อย เพราะนี่เป็นเที่ยวที่ 4 แล้ว ที่ผมเล่นไม่เป็นท่า ... 
ผมกำลังโดนรุมต่อว่า .. นอกจากมาสาย แล้วยังทำงานผิดพลาด .... ผมเริ่มรู้สึกอึดอัด มือไม้พันกันไปหมด 


" เอาล่ะๆ .. พอแค่นี้ก่อน ทุกคนไปพักได้ ... tetsu ผมขอคุยอะไรกับคุณหน่อย .." nakayamasan producer ของวง ดึงตัวผมเข้าไปในห้องเพียงลำพัง ขณะที่คนอื่นได้พัก .. แต่ผมกลับต้องมานั่งชดใช้ความผิดด้วยการถูกกดดัน... 
ผมนั่งลงที่เก้าอี้นวมสีขาว พลางทอดถอนใจด้วยความเหนื่อยหน่าย 

" พักนี้คุณดูแปลกๆ นะ .. เครียดอะไรมากไปรึเปล่า ?.. " nakayamasan พยายามพูดให้ผมผ่อนคลาย .. 
แต่มันก็เปล่าประโยชน์ เพราะในเมื่อตัวผมเอง ไม่สามารถสลัดความมัวหม่นในจิตใจออกไปได้เสียที ... 

" ....... เอ่อ.. nakayamasan ... ผม.. " 
ผมจะพูดอะไรออกไปดี คิดอะไรไม่ออกเลย ... รู้แต่ว่าอยากจะหยุดพักทุกอย่างลงไว้ตรงนี้ ไม่อยากคิดถึงอะไรอีก 
" ผมคิดว่าผมพอจะรู้สาเหตุนะครับ .. " 
" ...... " ผมมองหน้าเขาครู่หนึ่ง รู้สึกแปลกๆ กับสิ่งที่เขาเอ่ย 

" เพราะ sakura ใช่รึเปล่าครับ.. ? " 
คำถามของเขา ทำให้ผมอึ้งเป็นที่สุด ... นี่เขารู้ได้อย่างไร เรื่องที่ผมพยายามเก็บไว้ nakayama รู้เรื่องยังงั้นเหรอ .. ??? 
" ม ...หมายความว่ายังไงครับ .. คุณพูดเรื่องอะไร ??? " ผมทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่สีหน้าซีดเผือดของตัวเอง คงปิดเขาไม่มิด 
" อย่าหาว่าผมก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวเลยนะ .. " เขาพูดเสียงเรียบ พลางส่งซองเอกสารสีน้ำตาลยื่นมาวางข้างหน้า 
ผมหยิบมาดู ปรากฏว่า ... เหล่านั้น คือข้อมูล รูปถ่าย ทุกสิ่งทุกอย่าง เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของผม และ sakura ... 
" ภาพพวกนี้ คนของผมแอบถ่ายตอนที่คุณออกมาจากอพาร์ทเม้นท์ของ sakura ... ผมจับตาดูคุณมานานหลายเดือนแล้ว ... " 

" คุณทำแบบนี้ทำใม !! " 
เส้นกั้นระหว่างอารมณ์และเหตุผลขาดผึง ผมโพล่งออกมาเสียงดัง ... 
ปกติแล้ว ผมไม่ใช่คนที่จะแสดงออกทางอารมณ์เท่าใดนัก .. แต่การถูกรุกล้ำเข้ามายังโลกส่วนตัว มันทำให้ผมหมดความอดทน 

" .. การที่ผมให้คนไปสืบเรื่องของคุณ มันอาจจะดูเหมือนกับว่าทำเกินไปหน่อย ... มันจำเป็นนะ เพื่อตัวคุณเอง แล้วก็สมาชิกคนอื่นๆ ในวงด้วย " 
จำเป็นยังงั้นเหรอ ?? จำเป็นตรงไหน ยังไง ผมคิด 
" ทางที่ดี คุณควรจะรักษาภาพพจน์ของตัวเองไว้บ้างนะ tetsu ... การที่คุณไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่มีประวัติด่างพร้อยอย่าง...sa .. " 
.... ทั้งที่ผมอยากนิ่งเงียบ ไม่เอ่ยปากโต้แย้งเขาแม้แต่นิดเดียว แต่ทว่าคำสบประมาทนั่น .. มันเกินจะทนไหว 

" หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ .. !!! " 
" คุณมันไม่รู้เรื่องอะไรซักอย่าง ... เห็นแก่ประโยชน์ของบริษัทเสียจนไม่ลืมหูลืมตา .. ผมเป็นคน ไม่ใช่หุ่นยนต์ ที่จะคอยทำตามคำสั่งของพวกคุณนะ !!! " 
ผมทนไม่ไหวอีกต่อไป ผลุนผลันออกจากห้องอย่างคนหัวเสีย .... 
" เฮ้ออ.... " 
nakayama ส่ายหน้าเอือมระอา แต่ผมไม่สนใจที่จะมองหรอก เขาไม่ได้เป็นผม เพราะงั้นจะมาเข้าใจความรู้สึกของผมได้ยังไง ว่าผมต้องแบกรับอะไรไว้มากแค่ไหน ..... 


วินาทีแรกที่ผมก้าวออกมา .. คนที่ผมไม่ต้องการให้รับรู้เรื่องราวพวกนี้ที่สุดก็คือ ... 

" haido.... " 
เหมือนกับมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ .. สีหน้าเย็นชาของ hyde ที่จ้องมองมายังผมด้วยความว่างเปล่า ... ทำให้ผมได้รู้ ว่าเขาคงได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ... 
" เอ่อ... hyde คือว่า... " ผมยืนตัวแข็ง เหมือนกับถูกสายตาที่จ้องมองมาสาปแช่งให้กลายเป็นก้อนหิน ไม่รู้จะสรรหาคำแก้ตัวยังไงดี เรื่องราวมันจับต้นชนปลายไม่ถูก 

" พอเถอะ tetchan ชั้นรู้มานานแล้ว.. นายอย่าพูดอะไรอีกเลย.. " 
" ............... " 
ผมไม่เคยคิดว่า hyde จะรู้ ... คิดว่าตัวเองจะกกกอดความลับนี้ไว้ จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม และสามารถบอกกับทุกคนได้ แต่คงไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว ... 
" นายรู้ .. ว่าชั้นรัก sakura และ sakura ก็รักชั้น ...... ตลอดเวลา นายคือเพื่อนที่ชั้นไว้ใจที่สุด.... " 
" แต่ .... นายทำให้ทุกอย่างสูญเปล่า ..... มันไม่มีค่าอะไรเลย tetchan .... ไม่มีค่าเลย.. " 

คำตัดพ้อเพียงเท่านี้ ก็ทำให้รู้ว่าแม้เราสองคนจะมีมิตรภาพที่แน่นแฟ้นกันเพียงใด แต่ ณ ตอนนี้เพื่อนสนิทเช่นเขา ได้โยนความไว้เนื้อเชื่อใจมาตลอดระยะเวลาอันยาวนานทิ้งลงตรงหน้าผมอย่างไม่ใยดี .... 

พื้นที่ผมกำลังยืนอยู่ ..... เหมือนกับจะค่อยๆ พังทลายลง ร่างกายกำลังถูกดึงให้จมลงสู่เบื้องล่าง หัวใจเจ็บร้าวแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ .... 

" ....... วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะนะครับ ผมจะกลับแล้ว.. " 
hyde หันไปพูดกับ nakayamasan ที่เดินมาทางด้านหลัง สายตาของเขามองผ่านเลยผมไป เหมือนกับไม่มีตัวตน ร่างผอมบางก้าวเท้าจากไป พร้อมกับเดินพ่นควันบุหรี่สีเทาคละคลุ้งไปตลอดทางเดิน ... 
ส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันกลับ ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัด ยังคงเหลือเพียงแค่ผมที่ยืนนิ่งอยู่กับตัวเองความเงียบงัน ... 


...................................... 

ผมกลับมานั่งครุ่นคิดอยู่ภายในห้องของตัวเองเพียงลำพัง ... ความลับไม่เป็นความลับอีกต่อไป นี่ผมจะต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งยังนั้นหรือ.. ? 
ทำใม ? .. เพราะอะไร ? ... ผมทำผิดตรงไหน กับการรักใครซักคนด้วยใจทั้งหมดที่มี .... ความรักมันเป็นสิ่งผิดยังงั้นเหรอ ? 
ผมเลวมากใช่มั้ย ? ที่ทำแบบนั้นกับ hyde ... แล้วต่อไปล่ะ ผมจะมองหน้าทุกคนด้วยความรู้สึกยังไง 
จะทำอะไรได้อีก นอกจากโทษความโง่เขลาของตัวเอง แม้จะอยากร้องไห้ แต่น้ำตากลับไม่ไหลเลยซักหยด .. จะมีก็แต่เสียงหัวเราะที่ราวกับจะเยาะเย้ยชะตากรรมของตัวเอง 

เวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมง ผมนอนไม่หลับ ความทุกข์ตามเข้ามารุมเร้าจิตใจ ผมเปิดลิ้นชักข้างเตียง มือควานหาที่พึ่งพาสุดท้ายของคนหมดหนทาง 
" vallium.. ? " 
ผมเทเม็ดยาสีขาวออกมาจากขวดแก้วชาขุ่น หวังเพียงให้มันช่วยระงับความทุกข์ของผมได้บ้าง แม้เพียงชั่วคราว ... 
ยาระงับประสาทที่เหลือติดก้นขวดประมาณ 10 เม็ด กลืนหายเข้าไปในลำคอพร้อมกับน้ำอึกใหญ่ ... เปล่า ผมไม่ได้อยากตาย .. เพียงอยากลองดูเท่านั้น 
แต่ถ้าตายไปได้จริงๆ ... ผมก็คงจะสบายขึ้น ไม่ต้องทนทรมานอย่างที่เป็น... 

ผ่านไปเพียง 10 นาที ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องกลับลอยหมุนคว้าง ตัวหนัก ปวดหัวจนแทบจะระเบิด .... นี่ผมกำลังจะตาย ??? 
ไม่ใช่... ไม่ใช่หรอก.. สติผมกำลังล่องลอย จากตอนแรกที่หนักอึ้งไปหมด ค่อยๆรู้สึกโล่งสบายขึ้น ... เหมือนกับอยู่ในความฝัน 
ผมเห็นภาพของใบหน้าชายที่ผมรัก .... sakura 
น้ำตาของผมไหล มือเอื้อมขึ้นไขว่คว้าอากาศ ราวกับเขาอยู่ใกล้ ... อยากจะกอดร่างของนายเอาไว้ .... 
ลมหายใจแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ทุกอย่างกลายเป็นสีขาวโพลน 
ผมหลับไปนานเท่าไรก็ไม่รู้ได้ เปลือกตาที่ไร้แรง มันปิดสนิทปล่อยให้ผมอยู่ในโลกแห่งความมืดมิด มีแค่เสียงเรียกแว่วๆ เหมือนกับดังมาจากแดนไกล ... 
" tetchan ! tetchan ! " 

................................... 



" ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก.... " 
เสียงเข็มนาฬิกาที่เดินอยู่ แม้จะค่อยแค่ไหน แต่ความเงียบ ทำให้มันส่งเสียงดังราวกับนาฬิกาปลุก .. ปลุกให้ผมตื่นขึ้นจากภวังค์ 
" อืมมม..... " 
ผมขยับตัว เปลี่ยนอิริยาบท ... มองไปรอบกาย ที่นี่ไม่ใช่ห้องของผมนี่นา... ? 

" รู้สึกตัวแล้วเหรอ tetchan.. " 
ใบหน้าของ hyde ยื่นเข้ามาใกล้ .. นี่ผมเป็นอะไรไป แล้ว hyde มาอยู่นี่ได้ยังไง ? 
มือเล็กๆเกาะกุมมือของผมเอาไว้ แววตาของเขาไม่เย็นชาเหมือนกับตอนนั้นเลยซักนิด ... ผมภาวนาในใจ ขอให้เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นแค่เพียงความฝัน 
ขอให้ทุกคนลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด นั่นก็เพราะ.... ผมหวาดกลัวกับการถูกเกลียดเสียยิ่งกว่าอะไร .... 
" hyde.. " 

" นายบ้ามาก บ้าที่สุด รู้ตัวบ้างมั้ย ...!! " เขาตวาดเสียงค่อนข้างดัง จนผมสะดุ้ง 
" คิดบ้างรึเปล่า ถ้าเมื่อวานชั้นไม่ไปหานายที่ห้อง .. ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง ... " 
haido ก้มหน้าลงซบกับมือ รู้สึกได้ถึงหยาดน้ำตาอุ่นที่กำลังไหล ผ่านอณูผิว สัมผัส เข้าไปถึงข้างในจิตใจ .... 
ผมหลับตาลงอีกครั้ง ความจริงย่อมเป็นความจริง ผมตัดสินใจสารภาพความผิดที่ผมได้ก่อไว้ออกมาให้เขาได้รับรู้ ... 
" ชั้นขอโทษ hyde ชั้นผิดไปแล้ว..... อย่าเกลียดชั้นเลยนะ... " 
" ชั้นแย่ง sakura มาจากนาย ... ทั้งๆ ที่รู้ว่านายรักเค้ามาก... " ความขมขื่นเข้ารุมเร้า จนผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่ 
" tetchan... นายอย่ารื้อฟื้นอีกเลย เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว... ชั้นลืมมันไปหมดแล้ว... พอเถอะ อย่าโทษตัวเองอีกเลย.. " 
ร่างเล็กสั่นเทา เขาร้องไห้ราวกับเด็กตัวเล็กๆ ... เรื่องของความรัก มีเพียงแค่คนสองคนเท่านั้นที่เดินร่วมทางกันไป ส่วนคนที่เหลืออยู่ข้างหลัง ก็ย่อมเจ็บปวดเป็นธรรมดา 
.... แต่ถ้าเลือกได้ ชั้นไม่อยากให้นายเป็นคนที่เจ็บปวดหรอก hyde.... 

......................................... 

" tetchan !!! " 
เสียงเปิดประตูดังโครมคราม พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของผม ทำลายความเงียบในห้องพยาบาลนั่นจนหมด 
hyde รีบเช็ดน้ำตาให้หมดจากใบหน้าโดยเร็ว พร้อมกับหันไปส่งยิ้มให้กับ .... 
" sakura... " 
สีหน้าของเขาตื่นตระหนกตกใจ ... นี่ผมกำลังทำร้ายคนถึง 2 คน ในเวลาเดียวกัน.... 
ผมแอบมองเห็น hyde ซ่อนความเจ็บปวดไว้ภายใต้รอยยิ้มนั่น ทำกลับทำให้ผมรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น ... 
" นี่มันอะไรกัน tetchan ... เกิดอะไรขึ้น จู่ๆ hyde ก็โทรไปหาชั้นที่อพาร์ทเม้นท์ แล้วบอกให้รีบมาโรงพยาบาล ... " 

" เอ่อ.... " 
" tetchan เค้าหักโหมมากไปหน่อยน่ะ เลยทรุด แต่หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมากหรอก.. ไม่ต้องห่วงนะ " hyde ช่วยผมไว้อีกแล้ว 
" งั้นชั้นขอตัวก่อนล่ะ ... ฝากดูแล tetchan ด้วยนะ saku .. " 
" อ้าว เดี๋ยวสิ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ไม่อยู่คุยกันก่อนเหรอ.. " sakura หันไปรั้ง hyde เอาไว้ แต่ก็ถูกปฏิเสธอย่างสุภาพ ... 
" โทษทีนะ พอดีชั้นมีธุระน่ะ เอาเถอะ ไว้โอกาสหน้าละกัน... ชั้นไปล่ะ " เขาพูดจบก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ผมมองหน้าเพื่อนที่แสนดีอย่างซึ้งใจ ก่อนจะเห็นร่างบางนั่นเดินผ่านประตูห้องออกไปอย่างช้าๆ ... ปล่อยให้ผมและ sakura อยู่กันตามลำพัง .. 


" tetchan.... ชั้นเป็นห่วงแทบแย่รู้มั้ย ... " 
เขากุมมือของผมไว้แนบแก้ม พร้อมกับจรดริมฝีปากบางจุมพิตแผ่ว ... ผมหลับตา พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เพราะไม่อยากให้เขาไม่สบายใจ หรือรับรู้ถึงสิ่งที่ผมกำลังกังวล ... 
" ชั้นไม่เป็นอะไรมากหรอก .. แค่เพลียนิดหน่อย... " 
ผมอยากจะให้เวลา หยุดอยู่ตรงนี้ ตรงที่มีเพียงเราสองคนอยู่ด้วยกัน ไม่ต้องคิดคำนึงถึงคนรอบข้าง ไม่ต้องสับสนกับความรู้สึกของใครต่อใคร .... 
" เอาไว้ถ้าชั้นหายดีแล้ว .. เราไปเที่ยวทะเลกันนะ.. " ผมยิ้ม ... ตั้งแต่เราคบกันมาเกือบ 3 ปี ยังไม่เคยได้ไปเที่ยวแบบที่คิดฝันเลยซักครั้ง ... ถ้ามีโอกาสเช่นนั้นจริง ผมก็อยากจะทำในสิ่งที่ใจตัวเองปรารถนา ... 
sakura ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับไซร้จมูกปัดที่พวงแก้มของผมเบาๆ ... 
" อืม... ดีสิ ชั้นจะได้จับนายกดน้ำทะเลซะให้เข็ด.. " 

สายตาของผม เหลือบไปเห็นร่างของใครคนหนึ่ง ยืนอยู่ตรงประตูที่เปิดแง้มอยู่เพียงเล็กน้อย ... nakayamasan ปรากฎตัวขึ้นโดยที่ผมไม่ทันคาดคิด สายตาที่จ้องมองมาเหมือนกับจะจ้องจับผิด เพราะกลัวว่าเขาจะพูดอะไรออกมา ผมจึงรีบตัดบท แล้วไล่ให้ sakura รีบกลับไป ... 
" เอ่อ.. sakura นายกลับไปก่อนเถอะ .. แล้วยังไงชั้นจะโทรไปหานะ .. " 

" หือ.. อะไรกัน ชั้นเพิ่งจะมาเมื่อกี้เองนะ tetchan ? ...... ทำใมเหรอ .. ? " sakura เอ่ยถามผม ด้วยท่าทีไม่เข้าใจนัก .. แต่จะให้ผมพูดได้อย่างไรว่า ผมกลัว nakayamasan จะเอ่ยปากตำหนิผมต่อหน้าเขา .... 

" ชั้นต้องการพักผ่อนน่ะ จะได้หายเร็วๆ ไง ... เอาไว้เราค่อยเจอกันนะ " 
".. อะ อืมๆ ก็ได้..." ร่างสูงพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ ขณะที่เขากำลังลุกขึ้นจากเก้าอี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ... 


" ก๊อกๆ.. ขอเข้าไปนะครับ " 
" nakayamasan ..... " 
ผมอุทานชื่อออกมาเบาๆ ด้วยสีหน้าซีดเผือด ... อย่า ผมขอร้อง ... 
ผมวิงวอนผ่านสายตาด้วยความรู้สึกที่กำลังกดดัน nakayamasan ถอนหายใจครู่หนึ่ง ... แล้วหันไปทักทายกับ sakura .. 
" สวัสดีครับ .. yasunorisan ..... " 
" สวัสดีครับ .. nakayamasan ไม่เจอกันนานนะฮะ.. " sakura หน้าบึ้งไปเล็กน้อย ... แม้จะเคยทำงานร่วมกันมาก่อนที่เขาจะลาออกจากวงไป แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ก็ไม่ค่อยจะลงรอยกันซักเท่าใดนัก .. ยิ่งข่าวลือบ้าๆนั่น ที่ทำให้ sakura ต้องเป็นฝ่ายหันหลังให้กับวงดนตรีที่เขารัก และทุ่มเทกายใจให้มาโดยตลอด ... 

" ผมขออยู่ตามลำพังกับ tetsu หน่อยนะ ... ต้องขอโทษด้วย.." 
nakayamasan พูดตัดบทอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ... แล้วหันมามองหน้าผม 
sakura ได้แต่กัดฟัน .. 
" เชิญ.... " 
เขาสะบัดหน้าหนี ก่อนที่จะผลุนผลันออกจากห้องไป โดยไม่เหลียวกลับมาอีก ... 


" .......... sakura.. " 
ผมนึกขอโทษเขาในใจ เพียงไม่กี่นาทีได้ได้พบกัน แค่รู้ว่าเขาเป็นห่วง ผมก็ดีใจมากแล้ว 
แต่ดูท่าจะมีเพียงผมคนเดียวที่ยินดี ... 



" tetsu .. ผมไม่อยากจะพูดอะไรซ้ำเติมคุณหรอกนะ.. " 
producer จอมบงการพูดพลางส่ายหน้า 
" โชคดี ที่นักข่าวไม่รู้เรื่อง ... ไม่งั้นเรื่องใหญ่แน่ " การได้ฟังคำพูดเช่นนั้น ไม่ได้ช่วยสร้างกำลังใจอะไรให้กับผมเลยซักนิด ... ดีแต่ห่วงหน้าตา ชื่อเสียง ... .. ไม่ได้นึกถึงจิตใจของผมเลยว่ามันย่ำแย่แค่ไหน ... 
" ผมจะไม่พูดมากไปกว่านี้อีกแล้ว ไม่ห้ามด้วย เพราะมันเป็นสิทธิ์ของคุณ ถ้าคุณอยากจะทำลายสิ่งที่คุณเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองกับมือ ก็เชิญตามสบายเถอะ .. แต่รู้เอาไว้ คนที่จะถูกทำลาย ใม่ใช่แค่คุณคนเดียว....." 
"......... " 
... อาา ใช่สินะ .. ผมเป็นคนสร้างกำแพงที่เรียกว่า "ชื่อเสียง" ขึ้นมาเองนี่นา ... 
แล้วผมก็ไม่อาจจะทำลายมันลงได้เสียด้วย .... นั่นเพราะมันไม่ใช่กำแพงที่ก่อขึ้นเพื่อตัวผมเท่านั้น ... แต่นั่นหมายถึง ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับ l'arc .... 


ความอ่อนเพลีย และไร้เรี่ยวแรง ทำให้ผมไม่อยากจะตอบโต้ ทำได้แค่ฟังผ่านๆ หู จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไป 
ผมหลับตาลงอีกครั้ง วนเวียนอยู่ในระหว่างความฝันและความเป็นจริง ... 

ภาพความฝันเหล่านั้น ย้อนเวลากลับไป ครั้งแรกที่ผมได้เจอกับ sakura ... 
นัยตาสีดำสนิท ท่าทางหยิ่งยโส ช่างไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย .. ผมรู้สึกไม่ถูกชะตา ถึงขนาดที่ว่า เราไม่น่ามาอยู่ร่วมวงกันได้ 
แต่แล้ว ผมก็กลับตกหลุมรักเขาโดยไม่รู้ตัว ทีละเล็ก ทีละน้อย ... และกว่าจะเข้าใจจิตใจของตัวเอง ต่อเมื่อผมไม่อาจลบภาพของเขาออกไปจากหัวสมองได้เสียแล้ว 

... เขาและ hyde เพื่อนของผม ไปกันด้วยดี และน่าจะมีความสุข แต่ผมก็กลับเป็นคนทำลาย ... ผมหาเรื่องที่จะใช้เวลาอยู่กับ sakura ให้มากขึ้น กันให้ hyde ห่างออกไปเรื่อยๆ .... ผมใช้ความเป็นเพื่อนหลอกล่อให้ตายใจ ถึงแม้ผมจะรู้สึกละอาย แต่เพราะคำว่า "รัก" ทำให้ผมไม่สามารถปล่อยวางความเห็นแก่ตัว ... ความขัดแย้ง ข้อโต้เถียงของ hyde และ sakura มีมากขึ้น กลายเป็นช่องว่าง .... ซึ่งระหว่างช่องว่างนั้น กลับมีกิเลสตัณหาของผมถมอยู่จนเต็ม ... 

แต่สิ่งที่ผมได้รู้ ไม่ใช่แค่เวรกรรมมีจริง ... แต่ผลของมันกลับตามมาให้เราชดใช้อย่างทันท่วงที ไม่ต้องรอถึงชาติต่อไป .. ความสุขสมหวังในรักที่ได้มาไว้ในมือ ต้องแลกด้วยความทุกข์ทรมานที่ค่อยๆ เข้ามารุมเร้าผมทีละนิด ปัญหาที่ผมยังแก้ไม่ได้ ... จนเกือบต้องหาทางออกด้วยการจบชีวิตตัวเอง ... สิ่งที่ผมต้องจ่ายให้กับความรักครั้งนี้ ช่างแพงเหลือเกิน ... 

......................................................... 



" toki wa kanadete 
omoi wa afureru togire soo na hodo toomei na koe ni 
arukidashita sono hitomi e owaranai mirai o sasage yoo.........." 

" เอาหล่ะ... OK แล้ว พักได้.. " 


..... นับตั้งแต่หลังจากออกจากโรงพยาบาลก็ผ่านมาหลายสัปดาห์แล้ว ผมต้องรีบกลับมารับผิดชอบหน้าที่ของตัวเอง โดยไม่มีเวลานึกถึงเรื่องอะไรอีก นอกจาก งาน งาน งาน และ งาน... 
แม้แต่เรื่องของ sakura ... ผมได้ไม่พบเขาอีกเลย ... จะมีก็เพียงโทรคุยกันไม่กี่คำเท่านั้น .... เพราะระยะไม่กี่วันมานี้ ผมแทบจะยึด studio เป็นบ้านหลังที่ 2 เลยทีเดียว.. 
กระทั่งในที่สุดงานที่พวกเราตรากตรำทำมันมาก็เสร็จสิ้นลงเสียที จากนี้ก็เหลือแค่เพียงรอโปรโมต และออกขายเท่านั้น 
สิ่งที่ยังค้างคาอยู่ในจิตใจ ผมก็ยังปล่อยให้มันเป็นอยู่เช่นนั้น ... ถึงมันจะเลวร้ายแค่ไหน แต่ผมก็ควรจะแบ่งแยกเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวออกจากกันอย่างเด็ดขาด ... 

" เฮ้.. tetchan วันนี้พวกเราไปดื่มกันหน่อยมั้ย ? " 
ken เอ่ยปากชวนอย่างอารมณ์ดี ... เพราะไม่ต้องคร่ำเคร่งกับการทำงานอีกแล้ว 
" เอาสิ ไปด้วยกันหมดนี่เลย " yukihiro ก็ช่วยออกความเห็นด้วย ... ส่วน hyde ก็ได้แต่ยิ้มรับ 
" แต่... " 
ken เดินอ้อมมาข้างหลัง hyde ที่ยืนอยู่ใกล้ๆกับผม แล้วจู่ๆ เขาก็ใช้วงแขนล๊อคคอร่างเล็กเอาไว้เป็นเชิงหยอกเล่น .. 
" haido นายเลี้ยงนะเฟ้ยย มื้อเนี้ย " kenchan แยกเขี้ยวใส่ ผมเองก็อดขำในความทะเล้นของเขาไม่ได้ ... 
" บ.. บ้า kenchan ปล่อยน๊าา.. " hyde ยืนตัวแข็ง หน้าแดงแปร๊ด เขารีบแกะท่อนแขนที่คล้องคอออกแล้วรีบเดินนำหน้าออกไปก่อน ... 
" อ้าว.. ไปโน่นแล้ว ฮ่าๆๆ " ken และ yukihiro หัวเราะร่วน ทำท่าล้อเลียนอย่างชอบอกชอบใจ 




เสียงดังครื่นเครงดังลอดออกมาจากร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ร้านประจำที่พวกเราจะนัดกันมาดื่ม บรรยากาศเก่าๆ และเป็นกันเอง ทำให้รู้สึกสบายใจ 
" kampai ! ..... " 
" เฮ.. " 


เวลาตอนนี้ก็ล่วงเลยมาพอสมควร อีกไม่กี่นาทีก็จะถึงเวลาเที่ยงคืน แล้ว แต่ผู้คนก็ยังคงทยอยกันเข้ามาในร้านเรื่อยๆ 
ขณะที่ทุกคนกำลังร่าเริง ผมมองออกไปข้างนอกร้าน ถนนหนทางที่คนเดินผ่านไปผ่านมาบางตาลง ที่มุมถนนที่ไฟส่องสว่างผมเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่ง ร่างสูงในชุดสีดำช่างคุ้นตา ... 
" sakura.. ? " 
ผมแปลกใจเล็กน้อยที่ได้เจอเขา ... เขากำลังยืนคุยอยู่กับชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน ... หน้าตา เหมือนกับเคยรู้จัก แต่ด้วยท่าทางเอาการเอางาน สีหน้าที่ดูซีเรียสของ sakura ผมไม่ได้ลุกออกไปหาเขาแต่อย่างใด... ทำได้เพียงนั่งมองอยู่ห่างๆ ด้วยความรู้สึกคิดถึงและโหยหาเหลือเกิน .. นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ไม่ได้เจอนาย .... 


ผมนั่งดื่มต่ออีกพักใหญ่ จนกระทั่งเริ่มรู้สึกหน้าตึงๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว กะว่าจะขอตัวกลับเสียที ... 
" เอ่อ.. ทุกคน ชั้นขอตัวกลับก่อนละกันนะ.. " ... 

" เฮ้ ! tetchan ... " ken ตะโกนเรียกผมไว้ แล้วเดินเข้ามากระซิบใกล้ๆ ... 
" เอ่อ ชั้นวานอะไรนายอย่างนึงสิ.. " มือกีต้าร์ร่างสูงดึงมือผมให้เดินเลี่ยงมาอีกทาง 
" ว่าไงเหรอ kenchan ? " 
" ท่าทาง hyde จะเมาแล้วหล่ะ .. ชั้นกับ yukky ว่าจะไปต่อกันน่ะ... คือว่า.... " พอได้ฟังแค่นั้น ผมก็เอามือขยี้หัว kenchan ไปมา ... พลางส่งยิ้มให้เพื่อนอย่างเข้าใจ 
" โอเค โอเค... นายจะให้ชั้นขับรถไปส่ง hyde ใช่มั้ย.. ? " 
" เยสสส นายช่างรู้ใจชั้นจริงๆ tetchan " ว่าแล้ว ken ก็หอมแก้มผมฟอดใหญ่เป็นการขอบคุณ ... เอาเถอะ เรื่องปกติเวลาเจ้าหมอนี่เหล้าเข้าปากเมื่อไหร่ละก็ เขามักจะแสดงอะไรห่ามๆ แบบนี้ออกมาประจำแหละ .... 
ผมเดินไปสะกิดร่างที่นอนฟุบอยู่กับโต๊ะอย่างไม่ได้สติ ... 

" hyde ... hyde .. ลุกขึ้นเร็ว.. นายดื่มมากไปแล้วนะ... กลับกันเถอะ.. " 
ถึงผมจะเรียกยังไง ก็ไม่เป็นผล ... ผมมองหน้า ken กับ yukky คอยดูว่าจะเอาอย่างไรกันดี ... 
" เอางี้ tetchan.. เดี๋ยวชั้น 2 คนจะแบกเจ้าหมอนี่ไปที่รถให้ก็แล้วกัน ... " 
" แบบนี้คงไปส่งบ้านไม่ไหวแล้วมั้ง... " เพราะ hyde ท่าเทาจะเมามาก ผมจึงกะว่าจะให้ไปค้างที่ห้องด้วยซักคืน ... ขืนปล่อยให้กลับไปอยู่คนเดียวในสภาพแบบนี้ คงไม่สู้ดีนัก .... 
สองนายประคองร่างหมดสติให้นอนราบอยู่ที่เบาะหลัง จัดแจงท่านอนให้เป็นอย่างดี ก่อนจะบอกราตรีสวัสดิ์ แล้วก็แยกจากกันไป ... 




ผมสังเกตดู ในช่วงหลังๆ มานี่ ผมเห็น hyde ถอนหายใจบ่อยๆ บางครั้งก็ดูร่าเริงแจ่มใส แต่บางครั้งผมก็แอบเห็นสายตาเศร้าสร้อยของเขา .... นายเป็นอะไรไป ? 

ร่างเล็กเดินโซไปเซมา ตัวผมเองก็ใช่ว่าจะสูงใหญ่ขนาดอุ้ม hyde เข้าไปในได้ กว่าเราสองคนจะขึ้นไปถึงบนห้อง ก็ทุลักทุเลพอสมควร 
" โอย... ตัวนายหนักเหมือนกันนะเนี่ย.. " ผมบ่นเล็กน้อยขณะที่แขนข้างนึงโอบเอวเพรียวบางไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งก็ไขกุญแจประตู 
ผมจัดแจงประคอง hyde ไปนอนบนโซฟากลางห้อง ก่อนจะถอดรองเท้า และเอาผ้าชุบน้ำเย็นๆเช็ดหน้าเพื่อให้รู้สึกสดชื่น 

" อืมม.. " 
เสียงงึมงำ งึมงำ ทำให้ผมสะกิดที่หัวไหล่ของ hyde เบาๆ ให้เขารู้สึกตัว 
" haido... นายเป็นยังไงบ้าง... " 
เขาปรือตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะหันมาเรียกชื่อผมด้วยเสียงแหบพร่า.... 
" อาา.... tetchan ? .. ที่นี่ที่ไหน ? " ร่างบางใช้แขนยันกายขึ้นจากโซฟา แต่ก็ต้องกลับทรุดตัวลงไปกองอีกครั้ง เพราะรู้สึกปวดหัวจี๊ด พลางให้มือกุมขมับ 
".. อูยย มึนหัวจัง.. " 
" ก็แน่ละสิ ปกตินายไม่เคยดื่มขนาดนี้นี่นา... เป็นอะไร มีเรื่องไม่สบายใจรึเปล่า ? " 
ผมเอ่ยถาม เพราะอดสงสัยไม่ได้ อีกใจก็เป็นห่วงเขาด้วย 
" tetchan.... ชั้น...... " 
" ว่ามาสิ พูดออกมาเถอะ ถ้ามันจะทำให้นายสบายใจขึ้นได้บ้าง ... " 
อย่างน้อยผมก็อยากจะไถ่บาปให้กับคนที่ผมเคยทำผิดด้วยซักนิดก็ยังดี 
" .......... " 

แต่เขากลับนิ่งเงียบไปพักใหญ่ สีหน้าของhyde เวลานี้ช่างดูเป็นทุกข์เสียเหลือเกิน ... 
เขาเหมือนกับจะไม่ยอมปริปากออกมา ร้อนรนถึงจิตใจของผม ที่คงหนีไม่พ้นต้องโทษตัวเองอีกจนได้... 
"... หรือว่า นายยังรัก sakura อยู่.... " 
ผมถามเสียงอ้อมแอ้ม คิดไปว่าสาเหตุเป็นเพราะ hyde ยังอาลัยอาวรณ์ในตัว sakura อยู่รึเปล่านะ.... 

" ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ !! " 
... เขาปฏิเสธเสียงแข็ง ดวงตากลมโตจ้องมองมา บอกให้ผมรับรู้ว่าเขาไม่ได้โกหก... 
" โอเค โอเค... แล้วนายเป็นอะไร " ผมยกมือเป็นการขอโทษ ... ก่อนที่จะขยับตัวเข้าไปใกล้ แล้วโอบไหล่บางกระชับไว้แน่น เป็นการปลอยโยน ... 
hyde กดศรีษะแนบลงกับไหล่ของผม กายเขาสั่นเทาเล็กน้อย .... นี่นายกำลังร้องไห้เหรอ.. ? 
" hyde ใจเย็นๆ... มีอะไรก็ค่อยๆ พูดนะ ... ชั้นอยู่ตรงนี้ .. อยู่เคียงข้างนายเสมอนะ.. " 
" .... ช.. ชั้น.... " 

" ชั้น... ชั้นรัก kenchan เข้าแล้วหล่ะ.... " hyde ตอบผมพร้อมกับหลบสายตา 
" หาา... นายว่ายังไงนะ ! " ผมงงตาค้าง ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ... จู่ๆ hyde ก็เกิดรัก kenchan ขึ้นมาได้ยังไงก็ไม่รู้ ... ผมไม่เคยสังเกตมาก่อนเลย .... 

" นายได้ยินไม่ผิดหรอก... " ... นิ้วเล็กๆ เกลี่ยหยาดน้ำตาให้หมดไป ... ใบหน้าสวยดูเศร้าหมอง เขาเล่าเรื่องทุกอย่างให้ผมฟัง ... 

" เรื่องมันเกิดขึ้นรวดเร็วเหลือเกิน.... ช่วงที่นายอยู่ที่โรงพยาบาล ken ดีกับชั้นมาก คอยดูแลและห่วงใยตลอด อย่างที่ชั้นไ่ม่เคยได้จากใครมาก่อน ... " เขาเว้นจังหวะพูด ก่อนจะผ่อนลมหายใจ เสียงสั่นเครือ ... 
" จนมันทำให้ชั้นคิดไปไกล ... ว่า kenchan อาจจะชอบชั้นอยู่ก็ได้... " ผมพยักหน้า แล้วนั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนที่จะเอ่ยถามออกไปว่า ... 
" แล้ว kenchan รู้เรื่องนี้รึเปล่า ... ? " 
" ... รู้แล้ว .." 
" รู้แล้ว ?.... นายบอกงั้นเหรอ ??? " 
" ใช่... " hyde ตอบสั้นๆ 

... ตอนแรก ผมคิดว่าเขาคงไม่กล้าที่จะบอกความในใจให้ ken ได้รู้ .. แต่ผมคิดผิด อาจเป็นเพราะ hyde มั่นใจต่อความรู้สึกของตัวเองเกินไปก็ได้ ... 
บางครั้ง คนเราก็เข้าข้างตัวเอง มองสิ่งที่เห็น สวยงามตามที่เราคิด ... แต่ในความเป็นจริง มันอาจตรงกันข้ามจนเกินรับไหว ... 
" kenchan บอกว่า ... เราเป็นเพื่อนกัน ... ความรักของเพื่อน จะไม่มีวันทำให้เราต้องเจ็บปวด ... รักของเพื่อนจะซื่อสัตย์ และยั่งยืนกว่ารักใดๆ ... " 
hyde หันมายิ้มให้ผม ด้วยหยาดน้ำตาที่นองหน้า .... จนผมเองก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ 
" hyde...... " 
" ... ชั้นอยากจะเชื่อนะ tetchan ... แต่ .. แต่มันเจ็บปวดเหลือเกิน ... ฮึก.. " ผมกอดร่างที่กำลังสะอึกสะอื้นเอาไว้แนบกาย ผมไม่อาจจะพูดอะไรได้ดีไปกว่าโอบกอด และปล่อยให้เขาได้ระบายความรู้สึกอัดอั้นตันใจ ... 
" ...... ชั้น..... ชั้นเหงา .. เหงาเหลือเกิน tetchan ... ชั้นแค่ต้องการใครซักคน ใครก็ได้ที่รัก และพร้อมจะอยู่เคียงข้างชั้น เท่านั้น เท่านั้นจริงๆ ... " 
ผมกระชับวงแขนกอดร่างเขาให้แน่นขึ้น ... และถ่ายทอดความรู้สึกให้เขารับรู้ ... 

" ... แข้มแข็งหน่อยสิ haido ..... แม้ว่ามันจะยาก กับการทำใจให้ยอมรับ เราอาจต้องเสียน้ำตาไปก่อนที่จะได้เห็นรอยยิ้ม หรือได้ยินเสียงหัวเราะ 
แต่นายไม่ต้องกลัวนะ hyde .... ชั้นจะอยู่เคียงข้างนาย ... อยู่ด้วยกันตลอดไป .." 


ความเงียบ ทำให้รู้สึกว่าเวลาแต่ละวินาที ช่างผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า พอๆ กับที่ ความทุกข์ และความโศกเศร้านั้นจากเราไปอย่างยากเย็น ผมกับ hyde นั่งกอดกันอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า .... แสงอาทิตย์ที่สาดส่องมา ปลุกให้ผมตื่นขึ้น พอมองไปรอบกาย ทุกอย่างก็ว่างเปล่า มีเพียงผ้าห่มผืนเดียวคลุมกายอยู่ .... hyde กลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ... เขาเขียนข้อความสั้นๆ ทิ้งไว้ที่โต๊ะกระจกตรงกลาง ผมหยิบมันขึ้นมาอ่านด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ... 

" ในที่สุด ชั้นก็เข้าใจแล้ว ว่าความรักที่ kenchan พูด หมายถึงอะไร ... ก็เหมือนกับ ชั้นและนายนั่นแหละ tetchan 
... ความรักของเพื่อน เหมือนกับแสงกระพริบของหมู่ดาว .. แม้ท้องฟ้ายามราตรีจะมืดมิดเท่าใด แสงดาวเหล่านั้น ก็จะส่องนำทางให้เราไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย ... ขอบคุณนายมากนะ .. แล้วเจอกัน " 

haido 

..................................................... 



เหตุการณ์ทุกอย่าง กลับเข้าสู่ภาวะปกติอีกครั้ง ... ผมยังคงเป็น tetsu คนเดิม ที่งานยุ่งจนล้นมือ ... ตารางงานต่างๆ ถูกกำหนดจัดวางไว้ตายตัว ทั้งคิวถ่ายแบบนิตยสาร การให้สัมภาษณ์ รายการโทรทัศน์ วิทยุ ... อื่นๆ อีกจิปาถะ .... เพราะงานที่เข้ามามาก ทำให้ผมสังเกตเห็น hyde และทุกคน ดูสนุกสนานกระตือรือร้น แม้จะเหน็ดเหนื่อยไปบ้าง ... พอเห็น hyde ยิ้มและหัวเราะร่างเริงได้เช่นเคย ผมก็เบาใจแล้วล่ะ ... 
ผมนึกถึง ข้อความ ในกระดาษแผ่นนั้น เขาคงไม่รู้หรอก ว่ามันก็ได้เตือนสติของผมเช่นกัน 
ใช่.. ถึงแม้ว่าช่วงหนึ่งของชีวิต อาจจะตกต่ำย่ำแย่ สิ้นไร้หนทาง จนอาจตัดสินใจอะไรผิดๆ แต่อย่างน้อย เพียงแค่ 1 กำลังใจ จากคนที่เห็นคุณค่าของเรา ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับการคงอยู่ ....ผมรู้สึกยินดีเหลือเกิน ที่วันนี้ ตนเองยังมีลมหายใจ ... 

หลังจากตื่นนอนตอนเช้า ความจริงวันนี้ผมมีนัดกับพวก creative และ ทีม producer แต่ผมกลับลบมันออกไปจากหัวสมองอย่างรวดเร็ว 
นานๆ ครั้ง ผมจะทำตัวเหลวไหลซักที ..ขอให้ผมได้มีอิสระเสรีภาพซักวันเถอะ ... 
ผมพลิกกายไปหยิบหูโทรศัพท์ที่วางอยู่ไม่ห่างกายนัก กดเบอร์หาคนที่ผมคิดถึงเป็นคนแรก .... 
" zzzz........... " 
" ฮัลโหล ..... " 
เสียงทุ้มๆ ที่คุ้นเคยดังอยู่ปลายทาง ทำให้หัวใจพองโต .... ตื่นเต้น ราวกับเด็กเล็กๆ 

" sakura .. นี่ชั้นเองนะ.. " 
" tetchan ??? .... " 

ผมคุยกับเขา ราวกับว่าไม่เจอกันมานานเป็นปี ทั้งที่จริงมันก็แค่ผ่านมาไม่กี่วันเท่านั้นเอง มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายหลายอย่างในชีวิตของเราทั้งคู่ 
เรื่องที่น่ายินดีก็คือ sakura ได้งานใหม่แล้ว .... เขาได้รับการทาบทามให้ไปอยู่กับ zigzo ในคืนวันนั้นที่ผมได้เจอเขา 
sakura กำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ส่วนผม ก็เก็บเอาเรื่องของ hyde ไว้ในใจ เอาไว้เจอกันแล้วค่อยเล่าให้ฟัง 
ผมทวงถามถึงสิ่งที่เราสองคนเคยพูดเอาไว้ .... ความปรารถนาอีกอย่าง ที่ผมอยากให้มันเป็นจริงเสียที ... 
" sakura .... เราไปทะเลกันเถอะ .... " 
" วันนี้ ? " เสียงเขาดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย 
" วันนี้.. " ผมบอกไป .. นึกเสียดาย ที่ไม่ฉุกคิด โทรมาบอกเขาล่วงหน้าเสียก่อน แต่คำตอบที่ได้ยินทำให้ผมยิ้มกว้างอยู่คนเดียว เหมือนกับเป็นบ้า ... 
" อื้ม .. ไปสิ " 
" แต่ก่อนไป .. ขอกอดให้หายคิดถึงก่อนนะ .... " ผมพูดติดตลก 
" ... ก็บอกแล้ว ว่ายังไงชั้นก็จะรอนาย tetchan.... " 
คำพูดไม่กี่คำ นำเอาความร่าเริงที่ห่างหายไปจากตัวผม กลับมาอีกครั้งพร้อมกับหัวใจที่แช่มชื่น 
ผมรอเวลาที่จะได้เจอกับ sakura แทบไม่ไหว อยากกระโจนเข้าไปกอด และบอกคำว่ารักซักร้อย ซักพันครั้ง ... 


............................................................. 



[milky way] 

hoshifuru yoru kimi ni aitakute yoake o matazu machi o nukedashita tsuki akari no shita no kimi...... ima mo 
days hashaide aruiteta ano koro ga maze itsumade mo tsuzuku yoo na kigashiteta 
naze hitomi no oku kimi wa mayoi toomawari suru? hora kokoro no DOA hirakeba sugu mukaeni iku yo 
afureru omoi kaze ni nagasarete akiramenai to chikatta ano basho e furi sosogu hoshi ni dakare...... futari 
lies ano koro ga uso ni naru wakejanakute eyes me o tojite tada omoide ni nigeteru dake 
demo koko ni itemo nani hitotsu kawari wa shinai soo daiji na no wa kakoo janakute kagayaku mirai 
afureru omoi kaze ni nagasarete fumi dasu koto sukoshita maratta moo mayowanai 
hoshifuru yoru kimi ni aitakute yoake o matazu machi o nuke dashita tsuki akari no shita no kimi...... zutto 



ผมฟังเพลงที่ตัวเองแต่ง เปิดคลอไปตลอดเส้นทาง เรื่องราวที่เลวร้าย ผมโยนมันทิ้งไว้กับวันเก่า หอบหิ้วเอาแต่ความรู้สึกกระตือรือร้น และมุ่งมันติดตัวไปเท่านั้น ..... 

" zzzz..................... " 
" moshi moshi .... " 

" เฮ้.. tetsu ยังไม่เข้ามาที่ stu อีกเหรอครับ วันนี้มีประชุมน๊าาา " 
เสียงของ nakayamasan ดังลอดออกมาจากเครื่องมือสื่อสาร 
" โทษทีนะฮะ nakayamasan ... วันนี้ผม off ครับ .... ปิ๊บ ..." 

หลังจากพูดเสร็จ ผมก็จัดการปิดโทรศัพท์ แล้วจัดการโยนมันไปไว้ที่เบาะด้านหลังอย่างไม่ใยดี 
เพื่อที่จะไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครโทรมาตามรังควานอีกต่อไป 
สิ่งเดียวที่ผมสนใจ นั่นคือมองตรงไปข้างหน้า ... 
บนรถที่กำลังแล่นทะยานไปบนถนนที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา .... จุดหมายที่ผมกำลังจะไป คือที่อยู่ของหัวใจตัวเอง ... 



......................................... 

END