|
|
 |
|
|
Milky
way of luv ll (Another side story)by
je
ใครจะเคยคิดบ้างไหมว่า
การต้องอยู่ตัวคนเดียว
มันจะทรมานได้ขนาดนี้
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ผู้คนที่รายล้อม
เพื่อนฝูง การงาน
ทำให้ผมไม่มีเวลาที่จะเหงา
แต่แล้ววันนี้ ...
ผมได้เห็น คนสองคน
อยู่เคียงข้างกันอย่างมีความสุข
โดยที่ผมยืนมองอยู่ห่างๆ
ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นรอบกาย
ทำเอาผมรู้สึกเดียวดายอย่างที่สุด
ความรักที่ไม่สมหวัง
มันทำให้คนเราเจ็บปวดได้อย่างร้ายกาจ
...
" haido.... "
เสียงเรียกของคนๆ หนึ่ง
ทำให้ผมละความคิดจากภาพที่ติดค้างอยู่ในความทรงจำ
" เอ่อ... หือ ? "
" คิดอะไรอยู่
ชั้นเรียกนายตั้งนานแล้วนา..
"
ผมมัวแต่คิดอะไรเพลินๆ
ไม่ได้สนใจคนที่ยืนอยู่ข้างๆ
เลยแม้แต่น้อย ....
" อ่า... kenchan โทษที ..
มีอะไรเหรอ ?? "
" เปล่าาา
ก็ว่าจะถามเรื่อง tetchan
นั่นแหละ ... "
ผมกลับมาจากโรงพยาบาลเมื่อตอนบ่าย
หลังจากที่คนอื่นๆ
ทยอยกันไปเยี่ยมตั้งแต่เช้าแล้ว
เพียงแต่ตอนนั้น tetchan
ยังไม่รู้สึกตัว
... ken ซึ่งกลับมาก่อน
เอ่ยถามผม
เกี่ยวกับเรื่องที่
หัวหน้าวงของพวกเรา
กินยากล่อมประสาทเกินขนาด
ถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาล
...
เรื่องนี้ทำให้ทุกคนในวงช๊อคพอสมควร
เพราะไม่มีใครคิดหรอกว่า
tetchan
จะเครียดถึงขนาดต้องทำแบบนั้น
...
" ...
ชั้นรู้สึกผิดอยู่เหมือนกันนะ
... วันนั้น
ชั้นก็พูดไม่ดีกับ tetchan
ด้วย.. " ken
เอ่ยถึงเหตุการณ์ในห้องอัด
ที่เขาตวาด tetchan
เพราะอารมณ์เสีย
" คิดมากน่า .. tetchan
เค้าไม่ได้โกรธนายหรอก..
" ผมยิ้มปลอบ
ไม่อยากให้ ken
ต้องไม่สบายใจไปด้วยอีกคน
... จะว่าไป ก็น่าเห็นใจ
tetchan
เขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูง
และเป็นแกนหลักของวง
เรื่องเครียดเป็นธรรมดาที่ต้องมี
และที่สำคัญ
คงเป็นเรื่องความสัมพันธ์ลับๆ
ของเพื่อนคนนี้ กับ sakura
อดีตคนรักของผมเอง ...
ผมเป็นคนที่ไปพบ tetchan
กำลังจะหมดสติ
เพราะก่อนหน้านั้น
ผมเป็นคนพูดจาทำร้ายจิตใจเขาไปมากทีเดียว
คงเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบ
แต่กว่าจะรู้สึกตัว
และอยากจะไปปรับความเข้าใจ
มันก็เกือบจะสายไปแล้ว
... ถ้าเกิดว่า
เขาต้องเป็นอะไรไป
ผมคงไม่ให้อภัยตัวเองตลอดชีวิตแน่
"
แล้วเรื่องมันเป็นยังไงมายังไงกันแน่
...
เล่าให้ฟังบ้างได้มั้ย ?
"
ผมพยักหน้าน้อยๆ
ก่อนที่จะเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้กับเขาได้รับรู้
...
ken
นั่งฟังที่ผมพูดอย่างเงียบๆ
..............
" nakayamasan
ก็ทำเกินไปหน่อยนะ .... "
ken
ออกความเห็นหลังจากที่ผมเล่าเรื่องราวที่ผมได้เจอกับมาตัวเอง
" ชั้นก็ว่างั้น ... แต่
nakayamasan
เค้าก็ทำเพื่อพวกเราทุกคนนะ
... " ผมให้เหตุผล
พลางสูดควันสีเทาเข้าปอดอย่างช้าๆ
เรื่องแบบนี้
จะโทษว่าใครผิดคงไม่ได้
มันอยู่ที่แต่ละคน
ว่าจะจัดการเรื่องราวของตัวเองให้อยู่ในภาวะที่เหมาะสมเพียงใดต่างหาก
...
" สูบจัดไปแล้วนะ ... " ken
ดึงมวนบุหรี่นั่นไปจากมือของผม
แล้วยกขึ้นสูบเสียเอง ...
" อะไรกัน ..
ว่าแต่คนอื่น "
ผมหันไปแขวะเขาเล็กน้อย
" นายเป็นนักร้อง
เรื่องเสียงน่ะสำคัญนะ
... รักษาสุขภาพหน่อยสิ ...
ชั้นเล่นกีต้าร์
เพราะงั้นสูบได้ .. "
เขาหันมาทำหน้ายียวน
ผมกะว่าจะเอ่ยปากเถียง
แต่พอเห็นริมฝีปากได้รูปนั่น
กำลังพ่นควันออกมา
ก็ทำให้ผมอดคิดไม่ได้
... ทำแบบนี้
เหมือนกับเป็นการจูบกันทางอ้อมเลย
...
บ้าจริง..
ผมกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย
...
เราสองคนนิ่งกันไปพักนึง
แล้วอยู่ๆ ken
ก็เอ่ยขึ้นมา
" ทำใม ถึงเลิกกันเหรอ ??
"
" หือ ??? "
ผมหันไปมองหน้าเขา
" ชั้นหมายถึง นาย กับ
sakura ทำใมถึงเลิกกันเหรอ ?
" ...
สีหน้าจริงจังที่จ้องมา
ทำให้ผมลำบากใจที่จะตอบ
คำถามที่ผมได้ยินมันซ้ำๆ
ซากๆ ...
จนเบื่อที่จะฟังมันแล้ว
สิ่งที่ผมไม่อยากจะบอกกับใคร
..
ว่าถูกหักหลังจากคนที่ไว้ใจถึงสองคน
..
นายหวังจะให้ชั้นตอบว่าอะไรเหรอ
ken ?
ความรู้สึกเก่าๆ
โถมแทรกเข้ามาฉับพลัน
คำว่า "ลาก่อน"
จะก้องอยู่ในโสตประสาท
ตอกย้ำให้ครุ่นคิด
ผมไม่อาจย้อนกลับวันเวลา
หรือเปลี่ยนแปลงสิ่งใด
...
นอกจากจมอยู่กับเบื้องลึกในใจ
.. ว่านั่นคือ
คนที่ผมเคยรัก ....
" ... อย่าจากชั้นไปเลย ..
ได้โปรด "
ประโยคที่เก็บเอาไว้
กระทั่งวินาทีสุดท้ายของการเผชิญหน้า
ผมก็ไม่อาจพูดออกไปได้
" เราจบกันแค่นี้ ..
ลาก่อน.. "
คำพูดที่เขาพูดออกมา ...
จะมีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้
กับความสัมพันธ์ของคนสองคน
กับวันเวลาที่สั่งสม
กลายเป็นศูนย์
ไม่หลงเหลืออะไรให้น่าจดจำอีกต่อไป
กับความรักที่ผ่านมาแล้วผ่านไปอีกคราหนึ่ง
...
" hyde.... " ken เรียกชื่อผม
เหมือนกับเป็นการเร่งขอคำตอบ
สิ่งที่ผมคิดออกขณะนั้น
ประโยคที่ง่ายที่สุด
นั่นคือ ...
" เราไปด้วยกันไม่ได้
..."
ผมพูดลอยๆ
หันหน้าไปทางอื่น
กลัวว่าสายตา
จะฟ้องถึงความรู้สึกของตัวเอง
" เฮ้อออ..
ก็เห็นพูดกับแบบนี้ทุกราย
.... แต่ว่านะ hyde
นายเข้มแข็งมากๆ เลย...
ชั้นขอชมจากใจจริง "
ken ส่งรอยยิ้มอ่อนโยน
พลางยกมือลูบหัวเบาๆ
ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านมาเข้าจับหัวใจ
...
" นายคิดผิดแล้ว
ชั้นไม่เข้มแข็งขนาดนั้นหรอก
... ไอ้พูดน่ะมันง่าย
แต่สิ่งที่ยากที่สุด
นั่นคือจะทำอย่างไรให้ลืม
ลืมว่ารักคนคนหนึ่งได้มากขนาดไหนต่างหากล่ะ
.. "
ผมก้มหน้าก้มตาตอบ
เพราะดูเหมือนต่อมน้ำตามันจะเริ่มทำงานอีกแล้ว
" นายต้องทำได้ ...
ชั้นเชื่อ " ken
พูดพลางกดศรีษะของผม
แนบกับไหล่กว้าง
ผมรู้สึกแปลกๆ
กับการกระทำของเขา ...
แม้มันจะเป็นเพียงแค่การปลอบใจ
แต่อย่างน้อย
มันก็ช่วยทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมากเลยทีเดียว
.......................................
หลายวันผ่านไป อาการของ
tetchan
หายเกือบเป็นปกติแล้ว
แต่หมอแนะนำว่าควรจะพักผ่อนให้มากกว่านี้
พวกเราเลยขอร้องให้ tetchan
นอนให้น้ำเกลือต่ออีกหน่อย
...
ถึงแม้ว่าแกนนำของวงจะลาป่วยไปก็ตาม
แต่งานของพวกเรา
ก็ไม่ได้หยุดชะงักตามไปด้วย
แต่ละคนต่างทำหน้าที่ในส่วนของตัวเอง
การซ้อมยังคงมีตามปกติ
อาศัยยืมมือเบสจำเป็น
ซึ่งเป็นทีมงานที่อยู่ใน
studio
มาช่วยเล่นแก้ขัดไปก่อน
ซึ่งทำให้พวกเราไม่ต้องนั่งจับเจ่าเพื่อรอให้
tetchan กลับมา
" เฮ้ ken
วันนี้นายว่างรึเปล่าอ่ะ
.. " yukihiro
เอ่ยถามชายร่างสูงที่กำลังเก็บข้าวเก็บของเตรียมตัวกลับที่พัก
...
" ก็ไม่มีธุระอะไรนี่...
จะชวนไปไหนเหรอ? " ken
หันไปให้ความสนใจ
โดยที่ผมนั่งมองอยู่เงียบๆ
"
ว่าจะไปดูไม้กลองใหม่น่ะ
... "
มือกลองร่างเล็กยิ่มร่าเริง
พลางหันมาทางผม
ก่อนที่จะเอ่ยปากชวน
" ไง hyde
สนใจจะไปด้วยรึเปล่า ? "
ผมกะว่าจะปฏิเสธ
เพราะเห็นว่า yukky
ไม่ได้คิดจะชวนผมเสียทีเดียว
แต่ว่า ken ก็เดินเข้ามา
แล้วคว้าข้อมือผมให้เดินไปกับเขาด้วย
..
" ไปๆ ... ไปกันหมดนี่แหละ
.. "
ร่างสูงกึ่งดึงกึ่งลาก
ทำให้ผมเซแซ่ดๆ
" อ.. เอ่อ.. "
ผมได้แต่อ้ำอึ้ง
แล้วก้าวขาเดินตามเขาไปแบบงงๆ
" เดี๋ยวซี่ kenchannn.. "
แต่แล้วร้านที่ yukky
ไปเลือกซื้อไม้กลองนั้น
....
กลายเป็นร้านที่ผมเคยไปกับ
sakura มาก่อน
ความบังเอิญที่ผมไม่อยากให้มันเป็นเช่นนั้นเลยซักนิด
ผมมองถนนหนทางที่คุ้นเคย
แม้จะผ่านไปกี่ปี
บรรยากาศก็ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
... สิ่งที่ผมเห็น
ยิ่งทำให้รู้สึกว่าตัวเองโดนตอกย้ำ
ทำให้ไม่ลืมเสียที
" hyde เป็นอะไรไป ... "
ken แตะที่ไหล่ของผมเบาๆ
ขณะที่ yukky
ก็กำลังเลือกซื้อของอยู่อีกด้านหนึ่งของร้าน
" .. ป เปล่า "
ผมหันไปตอบ ...
ความอึดอัดของบรรยากาศ
ทำให้ผมไม่อยากจะอยู่ตรงนี้อีกต่อไป
คิดว่าขอตัวกลับก่อนดีกว่า
" kenchan
ชั้นกลับก่อนก็แล้วกันนะ
... รู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ ..
"
ผมกุมขมับตัวเอง
มันรู้สึกมึนๆ
บอกไม่ถูก
" ไม่สบายเหรอ...
เดี๋ยวนะ " ken
บอกให้ผมยืนรออยู่ก่อน
ส่วนตัวเขาก็เดินตรงไปหา
yukky อีกทาง
ผมเห็นสองคนนั่น
ยืนคุยอะไรกันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนที่ ken
จะเดินกลับมาหาผม
แล้วดันร่างให้เดินออกไปด้านนอกร้าน
...
" หือ ?? "
ผมเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ
ก็ในเมื่อผมจะกลับ แล้วkenchan
จะเดินออกมาทำใม
หรือว่า...
" ชั้นจะไปส่งนาย " ken
ตอบสั้นๆ
" เฮ่ยย ไม่ต้องหรอกก
แค่นี้เอง ... "
ผมโบกไม้โบกมือ อะไรกัน
ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดต้องให้ขับรถไปส่งถึงห้องหรอก
" เถอะน่า... tetchan
ก็ป่วยไปคนนึงแล้ว
ถ้านายมาเป็นอะไรอีกคน
พอดีพวกเราได้ตกงานกันหมดแน่
"
เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องตลก
แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกเจ็บลึกๆ
ข้างในอยู่เหมือนกัน ...
ผมนึกว่า ken
จะเป็นห่วงผมจริงๆ
เสียอีก
" แล้ว yukky... ? "
ผมเอ่ยถามถึงเพื่อนอีกคน
ที่ยังอยู่ในร้านขายอุปกรณ์เครื่องดนตรีนั่น
..
" ไม่เป็นไร
ชั้นบอกเจ้านั่นไปแล้ว
ว่าให้กลับเอง "
พอพูดจบ
ร่างสูงก็คล้องแขนผมเดินจ้ำไปทางที่จอดรถทันที
... เขาจะรู้ตัวมั้ยว่า
ผมแอบยิ้มอยู่ในใจด้วยความยินดียิ่งนัก....
รถเก๋งสีดำสนิทหยุดอยู่ตรงประตูทางเข้าอพาร์ทเม้นท์
ตลอดทางที่ผมนั่งเคียงข้าง
อยากจะให้แต่ละวินาทีผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้าที่สุด
เพราะความอบอุ่นใจที่ผมถวิลหา
กลับได้รับมาอย่างง่ายดาย
ยามเมื่อได้ใกล้ชิดกับ
ken ... ทำใมนะ ทั้งๆที่
เราก็เป็นเพื่อนกันมานานแล้ว
แต่ความรู้สึกที่พิเศษเหล่านี้
กลับไม่เคยนึกถึงมันมาก่อนเลย
" ขอบใจมากนะ kenchan ... "
" ไม่เป็นไร ...
ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ "
ผมอยากจะชวนให้เขาขึ้นมาที่ห้อง
หากาแฟให้ดื่มซักถ้วย
แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีธุระไปไหนต่อ
ผมจึงไม่ได้รั้งเอาไว้
ผมยืนมองรถคันนั้นค่อยๆ
แล่นหายลับตาไป
ก่อนที่จะหันหลังกลับขึ้นไปที่ห้องของตัวเองเพียงลำพัง
คืนนั้น
เป็นคืนแรกที่ผมนอนหลับสนิท
จากที่หลายวันก่อน
ผมแทบจะไม่ได้พักผ่อนเลย
...
เรื่องกลุ้มใจทั้งหลายแหล่
ค่อยๆได้รับการปล่อยวาง
ผมรู้สึกว่าตัวเองอารมณ์ดีขึ้น
จะว่าว่ามันเป็นความฝัน
ก็ไม่เชิงนัก
เพราะมันจับเป็นภาพอะไรแน่ชัดไม่ได้
ลำดับเหตุการณ์อะไรก็ไม่มี
แต่สิ่งที่ผมไม่อาจลืม
นั่นก็คือความรู้สึกอบอุ่น
และเบาสบาย
เหมือนกับล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆที่แสนนุ่มนวล
รุ่งเช้ามาเยือน
ปลุกผมจากค่ำคืนที่แสนสบาย
แสงแดดอุ่น
สร้างเช้าวันใหม่ให้สดใส
...
ผมลุกขึ้นมาส่องกระจกมองดูตัวเอง
แล้วจู่ๆ
ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
เหมือนกับมีอะไรพิเศษ
นั่นก็เพราะกำลังนึกถึงเมื่อคืนที่ผ่านมา
แม้จะไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม
แต่มีเสียงหนึ่ง
ที่เรียกชื่อของผมอย่างอ่อนโยน
ดังก้องอยู่ไกลแสนไกล
คนๆนั้น
จะใช่นายรึเปล่านะ ... ?
" zzzzz "
" ฮัลโหล ... ครับ.... "
" หือ ? kenchan เหรอ "
เสียงจากปลายสาย
ทำให้ผมใจเต้นตึกตัก
" ไง ตื่นเร็วดีนี่..
เดี๋ยวนายเตรียมตัวนะ
อีก 20 นาที ชั้นกับ yukky
จะไปรับ "
" ว่าไงนะ..
จะไปไหนกันเหรอ ? "
ผมค่อนข้างงงๆ
วันนี้เป็นวันหยุด นี่ ken
กับ yukky จะชวนผมไปไหน
" เหอะน่า
เดี๋ยวก็รู้เองหล่ะ "
ในที่สุด ken ก็ไม่ยอมบอก
" อะ.. อืม"
ผมรับคำไปอย่างว่าง่าย
จากนั้นก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวรอคอยอยู่อย่างใจจดใจจ่อ
" ปิ๊งป่อง "
ผมรีบวิ่งออกไปเปิดประตู
เพราะคิดว่า ken มาแล้ว
" มาเร็วจัง ... "
แต่พอเปิดออกไป
คนที่ผมไม่คิดว่าจะได้เจอเขาอีก
กลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า
" sakura ... ? "
ร่างสูงในชุดสีดำ
เหมือนกับสีผมและดวงตา
" เป็นยังไงบ้าง
ไม่ได้เจอกันเลยนะ.. "
เขาเอ่ยถามแบบนั้นทำใมกันนะ
เรื่องมันก็จบไปแล้ว
ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องพบกันอีก
"........."
ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปดี
แม้แต่การปฏิบัติตัว
มันติดขัด อึดอัดไปหมด
" ขอโทษนะ
ที่ทำให้นายรู้สึกลำบากใจ
.." เขาพูดสั้นๆ
ก่อนที่จะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง
หยิบของสิ่งหนึ่งออกมา
"
แต่ชั้นแค่อยากเอานี่มาคืนให้
"
สร้อยคอสีเงินลงดำรูปลวดหนาม
ที่ผมรักมันมาก ...
ผมขว้างมันทิ้งไป
ในวันที่เราสองคนเลิกกัน
ผมยื่นมือไปรับ
ก่อนที่จะเงยหน้ามองเขา
มันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยซักนิด
สีหน้าเรียบเฉย
ท่าทางเคร่งขรึมสงบนิ่ง
แต่พร้อมที่จะทำให้คนอื่นเป็นบ้าเป็นหลังได้ตลอดเวลา
" มันอาจจะช้าเกินไป
ถ้าจะพูดคำว่า เสียใจ
กับทุกอย่างที่ผ่านมา
ถึงแม้เราจะกลับไปเป็นอย่างเดิมไม่ได้อีกแล้ว
แต่ขอแค่ความเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
... นายจะให้ชั้นได้มั้ย
hyde.. "
sakura ยื่นมือข้างขวาออกมา
...
คำพูดเหล่านั้น แสนสั้น
เรียบง่าย
ใช้เวลาไม่นานนัก
แต่มันก็ทำให้สิ่งที่มันหนักอึ้งอยู่ในใจของผมมาตลอดระยะเวลา
2
ปีหายไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ
สายตาที่ประสานกัน
ไม่ได้ซ่านซึ้งใจดังเช่นคนรัก
แต่มันก็ลึกซึ้งในแบบของเพื่อน
"" อืม..
เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน...
ตลอดไป "
เราสองคนจับมือแทนคำสัญญาที่มีให้กัน
ความสัมพันธ์ที่เรียกว่ามิตรภาพนั้นจะเริ่มต้นและดำเนินต่อไปเช่นนั้น
ไม่เปลี่ยนแปลง
จะแปลกใจก็ตรงที่ตัวเอง
ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อแล้ว
ความรู้สึกที่พันธนาการตัวเองถูกปลดปล่อย
แม้ความสูญเสีย
จะสร้างความทุกข์ให้มากมายเพียงใด
แต่ซักวันก็จะต้องผ่านพ้นมันไปได้อย่างแน่นอน
ผม และ sakura
เราไม่มีอะไรติดค้างกันอีกต่อไปแล้ว
ชีวิตของแต่ละคน
ย่อมมีทางเดินต่างกัน
ผมเดินไปส่งเขาตรงหน้าลิฟท์
ก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง
...
ประตูห้องปิดลงเบาๆ
ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด
สิ่งที่เกาะกินความรู้สึกของตัวเองมานาน
ได้หมดไปเสียที
" สบายใจแล้วสินะ ... "
กลิ่นของควันบุหรี่และน้ำเสียงที่คุ้นเคย
ทำให้ผมต้องหันกลับไปมอง
" kenchan ! "
วันนี้มีเรื่องให้ผมประหลาดใจหลายเรื่องเหลือเกิน
ผมไม่ทันสังเกตเลยว่า ken
เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่ที่แน่ๆ
เขาคงได้รู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว
ken
ยิ้มขณะที่มุมปากยังคาบบุหรี่ไว้
ภาพนั้นรู้สึกตรึงใจผมมาก
แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ใกล้ๆกัน
เงาที่ทอดกับพื้น
นายดูดีมากๆเลยนะ kenchan...
" นายนี่จริงๆเลยนะ ... "
ผมมองค้อนให้กับจอมวางแผน
คนอะไรเจ้ากี้เจ้าการนัก
" อะไรๆ อย่ามาโทษกันสิ
ชั้นไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยนะ
" ken พูดจาลอยหน้าลอยตา
ท่าทางยียวนกวนประสาท
ทำให้ผมตลกมากกว่าโกรธ
" คงเชื่อตายหล่ะ "
แม้จะรู้ถึงความหวังดี
แต่ก็อดแขวะไม่ได้
" อ่ะ ว่าแต่
เราจะไปกันได้รึยัง ? "
ร่างสูงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที
"
นายยังไม่บอกเลยว่าจะไปไหน
" ผมพูดจาเล่นแง่
เพื่อแกล้งเขาเล่นบ้าง
" บอกแล้วไง
ว่าเดี๋ยวก็รู้เองหล่ะ
"
" ว่าแต่.. yukky ล่ะ "
จริงสิ ผมลืมไปเลย
ตอนแรก ken บอกว่า yukky
จะไปด้วยนี่นา ...
" อ๋อ...
เจ้าหมอนั่นน่ะเหรอ ..
พอดีติดธุระน่ะ
นายไปกับชั้น 2 คนละกัน
"
kenchan ตอบแค่นั้น
ผมสังเกตเห็นสีหน้าเค้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร
...............................
ถนนที่ทอดยาว
กิ่งไม้ที่พริ้วไหวไปตามสายลม
ดอกใบที่หล่นร่วง
ผมนั่งมองภาพข้างทางลอดผ่านกระจกหน้าต่าง
ความเร็วของรถ
ทำให้ผมมองเห็นภาพเหล่านั้นไม่ชัดนัก
... ความคิดล่องลอยไป
วิ่งวนราวกับวงล้อที่หมุนไปไม่รู้จักจบสิ้น
...
รถมาจอดนิ่งสนิทอยู่ตรงหน้าโรงพยาบาลที่
tetchan นอนรักษาตัวอยู่
ผมถึงกับบางอ้อ
" โธ่เอ๊ย ..
นึกว่าจะไปไหน
ถ้าจะมาเยี่ยม tetchan
ก็บอกกันตรงๆ
ก็ได้นี่นา
แค่นี้ก็ต้องปิดกันด้วย
"
ผมบ่นกับคนที่มาด้วย
ก็จริงมั้ยล่ะ
ถ้าบอกกันซักนิด
ผมจะได้ซื้อของกินมาฝากtetchan
ด้วย
"
เลยไม่ได้ซื้ออะไรมาฝาก
tetchan เลย" ผมยังบ่นต่อ
ก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งยื่นหน้ามาตรงหน้าต่างรถ
"
ไม่ต้องซื้ออะไรมาหรอก
hyde "
เสียงนั่นทำให้ผมสะดุ้งโหยง
" เหวออ tetchannn !! "
" 555555 ดูนายทำหน้าสิ hyde
ยังกับคนโดนผีหลอก " ken
หัวเราะชอบใจที่เห็นผมทำหน้าเหรอหรา
" บ้าเรอะ
อย่ามาแช่งกันสิ
คนยังไม่ตายซะหน่อย
จะเป็นผีได้ยังไง " tetchan
แยกเขี้ยวใส่
ดูจากสีหน้าและร่างกายท่าทางจะหายเป็นปกติดีแล้ว
แต่ว่า...
"
แล้วทำใมนายถึงไม่อยู่ในห้องพยาบาลล่ะ
tetchan
กว่าหมอจะอนุญาตให้กลับก็อาทิตย์หน้าไม่ใช่เหรอ
??? "
" โอยยย
ถ้าให้ชั้นนอนแกร่วอยู่บนเตียงนี่อีกตั้งอาทิตย์นึงละก็
มีหวัง
ได้เป็นผีจริงๆแน่ " tetchan
เปิดประตูกระโดดขึ้นมาบนรถพร้อมกับสัมภาระ
" เฮ้ !! อย่าบอกนะ
ว่านายจะหนีออกจากโรงพยาบาลน่ะ
" ผมทำตาโต
แล้วหันไปทางคนขับ
" นี่ kenchan ...
นายอีกแล้วเหรอออ "
ผมจะเชื่อเค้าเลย
ทำอะไรแบบนี้เนี่ย
" hyde ใจเย็นๆ ... " tetchan
ตบไหล่ผมเบาๆ
" ชั้นน่ะ หายดีแล้ว
ดูสิเห็นมั้ย "
เขาพูดพลางยกแขนเพรียวบางทำท่าเบ่งกล้าม
ผมส่ายหน้า
ก่อนที่จะหันไปต่อว่าพ่อตัวดี
ที่นั่งพ่นควันอยู่หน้าพวงมาลัย
" ตลกมากเลยนะ kenchan
นายนี่ชอบทำให้คนอื่นหัวหมุนอยู่เรื่อยเชียว
"
" โธ่ อย่างอนเลยน่า นะ..
ถ้าให้ชั้นไม่ทำตามที่
tetchan ขอร้องนะ
ชั้นต้องโดนหมอนี่ฆ่าตายแน่ๆเลย
นะๆ เห็นใจชั้นหน่อยซี่
haido... "
ผมต้องยอมใจอ่อนให้กับลูกอ้อนของ
kenchan ทุกทีเลยสิให้ตาย
" อะไรฟะ ken
นายเองไม่ใช่เหรอ
ที่อาสาลักพาตัวชั้นออกจากโรงบาลเนี่ย
"
ภายในรถเริ่มมีการต่อล้อต่อเถียงของคน
3 คน
" เอาล่ะ ๆ พอแล้ว
เลิกเถียงกันซะที ...
ตามใจ อยากทำอะไรก็ทำ
แล้วอย่ามาโอดครวญทีหลังนะ
ชั้นไม่รับรู้ด้วยแล้ว
"
" เยๆๆๆๆ haido
น่ารักที่ซู๊ดดดด "
สองคนนั่นหัวเราะเฮฮา
ผมเองก็อดที่จะขำไม่ได้
... แต่ทันใดนั้น
ทั้งคู่ก็พร้อมใจกันโน้มตัว
ยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มผมฟอดใหญ่
" พะ...
พวกนายสองคนที่บ้าชะมัด
" ผมถึงกับหน้าแดง
ทำอะไรไม่ถูก
ไม่ใช่ว่าไม่เคยโดนทำอะไรแบบนี้หรอก
แต่กับ kenchan
ความรู้สึกมันแตกต่างกับเมื่อก่อน
ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ผมสังเกตเห็น
หลังจากออกจากโรงพยาบาล
tetsu ดูดีชึ้นมาก
เขารู้จักควบคุมตัวเองได้ดีกว่าแต่ก่อน
บรรยากาศเคร่งเครียดก่อนหน้านี้หายไป
เขากลับมาร่าเริงได้ดังเช่นเคย
ทำให้ผมรู้สึกสบายใจ
อีกอย่าง
คงเพราะตัวผมเองได้จัดการเรื่องที่ค้างคาอยู่ให้จบสิ้นไปเกือบหมดแล้ว
... จะยังเหลือ
ก็อีกเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น
ยิ่งนานวันไป
ผมก็ดูเหมือนจะถูดดึงดูดเข้าหาหลุมแห่งความรักสีดำมืดนั่นมากขึ้นเรื่อยๆ
... ท่าทีของ ken ที่มีต่อผม
ยังคงอบอุ่นและเอาใจใส่เช่นเคย
แต่ผมอยากจะรู้ให้มากกว่านี้
ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับผม
มันมีความหมายมากกว่าความเป็นเพื่อนสนิท
...
" ken วันนี้นายว่างมั้ย ..
? "
ผมไม่อยากปล่อยให้มันคาราคาซังอีกต่อไป
สำหรับความรู้สึกนี้ของผม
ผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องโกหก
ถ้าเกิดว่าผมรัก ken
ผมก็ควรจะบอกกับเขาไปเลยดีกว่า
ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร
ถ้ามัวแต่เดาไม่มีทางรู้ได้แน่
ผมเอ่ยปากถาม
ทั้งที่ในใจก็เต้นตึกตัก
" หือ... จะทำใมเหรอ ? "
เขาหันมามองหน้าผม
แต่ตัวเองก็ไม่อาจจะทนจ้องสายตาคู่นั้นได้
" เอ่อ
มีเรื่องอยากจะคุยด้วยน่ะ
ถ้านายมาหาชั้นที่ห้องได้
... คนเดียวนะ.."
ผมจะใจกล้าหน้าด้านมากเกินไปรึเปล่านะ
ที่เรียกให้เขามาหาถึงห้อง
" อืมมม ก็ได้ ... ว่าแต่
มีอะไรให้กินรึเปล่าอ่ะ
"
ร่างสูงตอบยิ้มๆ
ทำให้ผมคิดไปไกล
ก้มหน้าก้มตาตอบอ้อมแอ้ม
" นายอยากกินอะไรล่ะ ...
"
" อะไรก้อได้
ชั้นไม่เรื่องมากหรอก ...
แต่เดี๋ยวต้องไปธุระกับ
yukky ก่อน แล้วค่ำๆ
จะแวะไปละกันนะ "
การนัดแนะ จบแค่ตรงนั้น
ผมรีบกลับมาที่ห้องของตัวเอง
กุลีกุจอตะเตรียมอาหารเอาไว้
ฝีมือทำอาหารของผม
ไม่ใช่ว่าเก่งกาจอะไรนัก
แต่ถ้าเป็นอาหารง่ายๆ
อย่างออมเลต
ซุปเห็ดสำเร็จรูป
ขนมปัง กินกับพวกพาสต้า
ก็คงพอไปกันได้
เวลาผ่านไปนานพอสมควร
นี่ก็เที่ยงคืนเข้าไปแล้ว
... ถึง ken
จะได้ไม่บอกว่าจะมาเมื่อไหร่
แต่ก็ไม่น่าจะดึกขนาดนี้
.. หรือว่าเขาจะไม่มา
ระหว่างที่ผมกำลังนั่งคิดอะไรอยู่
เวลาที่รอคอย ก็มาถึง
" ปิ๊งป่อง... ๆๆ "
"คร๊าบบบ มาแล้วๆ "
ผมรีบเดินไปเปิดประตู
แว่บแรกที่ได้เห็น ken
ท่าทางเหมือนคนกำลังเมา
กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปหมด
" kenchan ?
ทำใมเมามาแบบนี้ล่ะ "
ผมอดที่จะถามไม่ได้
" อืมม ขอโทษทีนะ
ที่มาช้าอ่ะ..
พอเดมีธุระนิดหน่อยยย
"
เสียงอ้อแอ้ๆ
ร่างก็แทบจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว
ผมค่อยๆ
พยุงเขาให้ไปนั่งที่โซฟา
"
เอากาแฟร้อนหน่อยมั้ย
เผื่อจะดีขึ้น "
ผมเอ่ยถามพลางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้
" ม่ายยอาววว
มีเหล้ามั้ย...
ขอเหล้าอีกกก "
เขาปัดผ้าที่ส่งให้หล่นไปอยู่กับพื้น
แถมยังส่งเสียงโวยวาย
ผมถึงกับอดรนทนไม่ได้ ..
" ken นายเป็นอะไรไป
มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า
ถึงได้เมามายขนาดนี้ "
" อย่าสนใจเลย
ช่างชั้นเหอะ "
เขาหันหน้าหนี
ไม่ยอมตอบ
ผมคว้าไหล่ทั้งสองข้างยึดเอาไว้
ให้เขาหันหน้ามาหา
" พูดอะไรแบบนั้น ...
ชั้นเป็นห่วงนายจริงๆนะ
kenchan "
สายตาคู่นั้นจ้องหน้าผมนิ่ง
" ทำใม hyde...
ทำใมนายจะต้องเป็นห่วงชั้นด้วย
ทำใมนายจะต้องทำดีกับชั้น
? "
" เพราะอะไรน่ะเหรอ ... "
ผมทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
ต้องพูดมันออกมา
"
ก็เพราะชั้นรักนายน่ะสิ
รู้ตัวบ้างมั้ย !!! "
เราสองคนประสานสายตากันอีกครั้ง
รู้สึกถึงลมหายใจกรุ่นที่เป่ารดกัน
ใกล้แค่คืบ
ปลายจมูกที่เคลื่อนเข้าหากันอย่างช้าๆ
ทุกอย่างเกิดขึ้นไม่ทันตั้งตัว
เหมือนกับอยู่ในฝัน
ริมฝีปากบางประกบกันแผ่วๆ
วงแขนของผมโอบรัดรอบคออีกฝ่ายไว้
กายที่เบียดบดเข้าหากันสร้างความรู้สึกเร่าร้อน
โหยหา
" อืมม... kenchan "
เสียงครางเรียกชื่อหลุดออกมาเบาๆ
ทว่ามือร้อนที่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเปล่าเปลือยกลับหยุดชะงัก
ริมฝีปากและปลายลิ้นกำลังเกี่ยวรัดกันถูกถอนออกไป
เขาผละร่างออกจากผม
สีหน้าน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสับสน
" ไม่ได้... ไม่ได้
ชั้นทำแบบนี้ไม่ได้ "
" ทำใม.. ทำใมล่ะ kenchan ?"
ผมถามเพราะความไม่เข้าใจ
" .... เราเป็นเพื่อนกัน ...
ชั้นเปลี่ยนความรู้สึกนั้นไม่ได้
... "
" kenchan "
" hyde ชั้นขอโทษ... "
ผมนั่งฟังเขาพูด
โดยไม่ได้โต้แย้ง
น้ำตาที่เก็บกักมันไว้ไม่ยอมให้ไหลออกมา
ความปวดร้าวท่วมท้นอยู่ภายใน
คำพูดต่างๆ ที่ผ่านหู
ซึมแทรกเข้าไปถึงโสตประสาท
มันดังซ้ำวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนกับเปิดเทปกรอกลับไปกลับมา
ที่ผมทำได้เวลานี้
คืออยู่เฉยๆ
และยอมรับสิ่งที่มันเกิดขึ้นเท่านั้น
...
................................................
เวลาเดินไปอย่างรวดเร็ว
จากวันเป็นเดือน
จากเดือนเป็นปี
แม้ทุกวันจะมี 24
ชั่วโมงไม่เคยเปลี่ยน
แต่บางครั้ง
มันดูเหมือนไม่เท่ากัน
ช่วงเวลาแห่งความสุขแสนสั้น
ต่างกับความทรมานที่ยาวนาน
แม้ว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นหลายต่อหลายอย่าง
วันนี้ไม่เหมือนกับเมื่อวานอีกต่อไป
แต่ก็ยังมีบางสิ่ง
ที่ยังคงหลงเหลือไว้ให้ผมได้ครุ่นคิดถึงมันอยู่เสมอ
...
คืนวันนั้นเมื่อหลายปีก่อน
กับบทสนทนาที่ขาดหายไป
ความปรารถนาที่หวังว่าจะได้รับการเติมเต็มซักวันหนึ่ง
...
" ... ชั้นรักนาย .. "
ความในใจที่ผมสารภาพมันออกไป
โดยที่ไม่ได้คิดถึงคำตอบที่จะได้ยิน
"
เราเป็นเพื่อนกันเถอะ...
" ทำปฏิเสธที่แสนสุภาพ
แต่มันกรีดให้ใจของผมเป็นรอยแผล
น้ำตาที่ผมต้องเสียไปบ่อยครั้ง
รักที่ปล่อยให้มันหลุดลอยไป
เหลือเพียงมิตรภาพท่ามกลางความแตกร้าว
มันอาจดูตรงข้ามกันสุดๆ
แต่มันก็เป็นไปแล้ว
sakura... ผมเคยรักเขา
แล้วเราก็จบกัน
ken.....
อีกคนที่ผมเผลอมอบใจให้
แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะความเป็นเพื่อน
...
ผมเฝ้าค้นหาใครสักคนเพื่อเคียงข้าง
เพื่อที่จะทุ่มเทใจกายทั้งหมดให้กับคนๆนั้น
สิ่งที่เกิดขึ้นกับผม
ยังคงวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาดังเช่นเคย
...
จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงชีวิตของผมได้บ้างรึเปล่านะ..
?
มันเป็นคำถามที่ผมยังรอคอยคำตอบ
พร้อมกับวันเวลาที่ผ่านไปอย่างเดียวดาย
...............................
END
|
|
|
