Lover Soul 02

by kimiya

ร่างเพรียวบางนอนราบอยู่บนเตียงเลือดและคราบสีขาวไหลอยู่ทั่วขา 
โดยมีชายหนุ่มอีกคนนึงที่นั่งดูเขาอยู่ริมหน้าต่าง 
เปลือกตาบางนั้นค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆแต่กลับขยับตัวไม่ได้และก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคนที่ทำให้เค้าต้องเป็นแบบนี้
"ตกใจอะไรขนาดนั้นไฮค์..ชั้นไม่ได้ทำอะไรนายสักหน่อยก็แค่..." 
ชายหนุ่มพูดเว้นวรรคพลางยิ้มยั่วอย่างเห็นได้ชัด "ค..คนเลว" 
เสียงหวานพูดขึ้นด้วยน้ำตาที่นองหน้า 
" พูดให้จบสิไฮค์ชั้นฟังนายอยู่นะ" พูดพลางลงมานั่งอยู่ข้างๆร่างนั้น 
ทำเอาไฮค์ใจสั่นไม่ใช่น้อย 
"คุณน่ะ...ซากุระต้องการจะทำอะไร...แกล้งผมให้เจ็บหรือว่าอะไร...ทำไม.." ไฮค์พูดได้แค่นั้นทำนบน้ำตาของร่างเล็กก็พังลงมา 
ชายหนุ่มเชยคางมนนั้นขึ้นแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ "ชั้นไม่ได้ทำอะไรนะใฮค์ 
บอกแล้วไง...นี่คือบทลงโทษสำหรับนาย..ที่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งฉันนะ..สำหรับนายคนเดียว.." 
รอยยิ้มที่ร้ายกาจนั้นยิ้มให้อีกครั้ง ก่อนที่จะจับร่างเล็กนั้นขึ้น 
"ท..ทำอะไรน่ะปล่อยผมลงปล่อย 
โอ๊ย!!.."ร่างที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดโวยวายแต่ก็ต้องหยุดเมื่อความรู้สึกเจ็บแล่นริ้วไปทั่วร่าง 
"ถ้าคิดว่าตัวเองมีแรงมากนักล่ะก็ดิ้นต่อสิ ชั้นจะได้ไม่ต้องพากลับ" 
ชายหนุ่มพูดพลางจ้องมองที่ร่างเล็กนั้นอ้อมกอดนั้น "พากลับจริงรึปล่าว!!ผมจะได้กลับใช่ไหม!!" 
ไฮค์ร้องขึ้นด้วยความดีใจที่เค้าจะได้พบกับเท็ตสึอีก "รึนายไม่อยากกลับล่ะไฮค์?" 
อีกฝ่ายเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม 
ไฮค์ส่ายหน้าตอนนี้เค้าอยากพบกับเท็ตสึเต็มทนแล้ว "ถ้า
งั้นอยู่เฉยๆเดี๊ยวฉันจะอาบน้ำแต่งตัวให้ห้ามโวยวายไม่งั้นไม่ต้องกลับ " 
ไฮค์พยักหน้าตามอย่างว่าง่าย 
แต่เฮ้ย!!!!อาบน้ำแต่งตัว!!!!!อย่าน้าาาาา!!!~
ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะแต่มันก็สายไปซะแล้วเมื่อห้องน้ำถูกปิดประตูล๊อกเรียบร้อยแล้ว(เหอ...เหอ....)

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

"ท่านไฮค์!!!!! เย้!! ท่านไฮค์กลับมาแล้ววววว" 
เสียงเล็กๆดังขึ้นเมื่อเห็นไฮค์เดินเข้ามา "เท็ตสึ!!...ดีใจจังเธอปลอดภัยใช่ไหม" 
เด็กน้อยสวมกอดชายหนุ่มอย่างนวดเร็ว โดยไม่สนใจคนข้างหลังที่ตามมา 
เด็กน้อยมองตามคนที่เดิมตามหลังไฮค์มาเมื่อเห็นแววตาที่ส่งมาให้ เค้าจึงหน้าซีดจนสังเกตได้ไม่อยาก 
"มองชั้นอย่างนั้นทำไมล่ะเท็ตจัง" เฮือก!! เท็ตสึสะดุ้งอย่างแรง 
รู้ชื่อเล่นผมได้ไงอ่ะ *0*|| 
"ม่ะ...ไม่มีอะไรครับท่าน..ผะ..ผม..พาท่านไฮค์ไปก่อนนะครับ..ปะ..ไปนะคร้าบบบบบ!!" 
พูดจบก็วิ่งด้วยเร็วปามานเครื่องคองคอร์ด ไปที่ห้องของไฮค์ท่านที 
"แฮ่ก...โอ้ย...เท็ตจังเล่นอะไรน่ะ..ฉันเหนื่อยนะโอย.." ไฮด์ยืนหอบอยู่กลางห้อง 
แต่เจ้าตัวเล็กเท็ตจังกลับหน้าซีดไม่หาย "นะ...น่ากั้ววว!!!!!ท่านไฮค์ผมกลัวอ้าาา แง~~~><~~~" 
เท็ตสึปล่อยทำนบน้ำตาที่เมื่อกี้กลั้นไว้อย่างเต็มที่ 
เหมือนท่อน้ำแตกก็มิปาน..."โอ๋...เท็ตจังอย่าร้องน้าาา...ไม่ต้องกลัวโอ๋..."เสียงโอ๋กันดังออกมาจนถึงข้างนอก 
โดยคนข้างในไม่รู้เลยว่ามีคนยืนฟังอยู่ด้วยอาการเหงื่อตก(อันที่จริงแค่เดินผ่านมา 
ไม่ได้ตั้งใจฟัง...จริงจริ๊ง..) "น่าสมเพช" เขากล่าว "จ้องแค่นี้ก็กลัว 
บ้าชะมัด-- --" "
%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%
ร่างเพรียวบางลืมตาตื่นขึ้นในเช้าอันสดใสพลางมองเด็กน้อย 
ที่นอนกอดเค้าไม่ยอมห่างเนื่องจากยังไม่หายเสียขวัญกับสายตาอันน่าสะพรึงกลัวดี 
ไฮค์ลุกขึ้นมาล้างหน้าตาเรียบร้อย 
และกำลังจะก้าวไปที่เตียงเพื่อปลุกเท็ตสึแต่กลับมีเสียงเคาะประตูมาขวางเสียก่อน 
"คร้าบบ..มาแล้ว" สงสัยเป็นพวกแม่ครัวมาตามล่ะมั้ง 
ทั้งที่คิดอย่างนั้นแต่เมื่อเปิดประตูออกกลับไม่ใช่อย่างที่เค้าคิด "ค...คุณซากุระ.." 
ไฮค์มองร่างนั้นอย่างตกใจเล็กๆ
"ขอเข้าไปได้ไหม" ร่างสูงนั้นถาม "ดะ..ได้ฮะ" 
ชายหนุ่มค่อยๆก้าวเข้ามาในห้องพลางมองดูเตียงใหญ่ใจกลางห้องที่มีเด็กน้อยนอนอยู่ 
"มาค้างที่นี่หรอกเหรอ...เด็กนี่ค้างที่นี่ทุกคืนรึเปล่าไฮค์" 
ซากุระถามพลางเขยิบกายของตัวเองไปเบียดคนตัวเล็กจนติดกำแพง 
"แล้วถ้าเป็นฉันล่ะ..จะมาค้างได้รึปล่าน้าาา..." ร่างสูงลากเสียงยาวพลางกดจมูกลงที่ซอกคอขาวนั้นจนไฮค์เกิดอาการสั่น 
"มะ..ไม่...คุณซา..กุ..ระ..อย่านะปล่อย" 
ร่างบางเริ่มทนไม่ได้กับอารมณ์ที่เกิดขึ้นวันวานที่หายไป เริ่มกลับมาครอบงำเค้าอีกครั้ง 
อารมณ์ต่างๆเริ่มหวนกลับอีกครั้ง ความกลัว ความเจ็บปวด รวมถึงความสุขที่แฝงไว้อย่างเหลือเชื่อ!! 
ถาโถมเข้ามา 
ยิ่งร่างบางนั้นส่งเสียงมากเท่าใดร่างสูงนั้นยิ่งเพิ่มการรุกเร้าขึ้น แต่ว่า.....
"อ่า...ท่านไฮค์กะท่านซากุระทำอะไรกันฮะ" เสียงเล็กๆเจื้อยแจ้วขึ้น 
เฮ้ย!!ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ฟระ 
ร่างบางรีบพลักร่างสูงนั้นออกทันทีด้วยอาการตกใจ(ดันโผล่มาด้ายยยย)
"เอ่อ..มะ..ไม่มี!!!ไม่มีอะไรเท็ตจังคุณซากุระแค่แวะมาดูมาดูน่ะ 
เอ่อ..เสร็จแล้วใช่ไหมฮะ..เอ่อ...ลงไปแล้วครับผม..ผม..ผมจะอาบน้ำ!!!" 
ร่างบางจัดแจงพูดเองเสร็จสัพเรียบร้อยพร้อมทั้งพาชายหนุ่มออกจากห้องอย่างรวดเร็ว 
"เฮ้อออออ....อ๊ะนี่เท็ตสึจะอาบน้ำไหมเพิ่งตื่นนี่" 
ไฮค์รีบเสพูดเรื่องอื่นแก้อาย..
"เมื่อกี้..ผมเห็นท่านไฮค์จูบกับท่านซากุระ.."เท็ตจังน้อยๆโพล่งออกมา 
ทำเอาไฮด์ตกใจแทบช๊อก "ม่ะ...เมื่อกี๊ไม่.." 
"คุณป้าบอกว่า...ถ้าคนจูบกันแสดงว่ารักกัน" ไฮด์ยังไม่ทันพูดแก้ตัวเจ้าตัวเล็กก็ชิงพูดซะก่อน 
"ท่านไฮค์กับท่านซากุระรักกันหรือฮะ"
เท็ตจังน้อยถาม "ปล่าว..เอ่อ..คือ.." ไฮด์รีบแก้ตัว ทำไงดีหว่าาาาา 
"ดีจังนะฮะ..." เท็ตจังน้อยๆยิ้มหวานขึ้นทันที 
"ท่านซากุระเห็นอย่างนั้นก็ใจดีเหมือนกันนะฮะ" ยิ่งพูดยิ่งยิ้มหวานเข้าไปใหญ่ 
ทำเอาไฮค์เกิดสงสัยว่าไปรู้มาจากไหน "นี่ๆเท็ตจัง แล้วรู้ได้ไงว่านั่นเค้าเรียกว่าจูบ" 
เท็ตจังหันมายิ้มหวานอีกรอบ "เห็นพี่ๆข้างล่างเค้าทำกันผมก็เลยถามคุณป้ามาฮะ!" 
เท็ตสึพูดอย่างภาคภูมิใจในความรอบรู้(เกินเหตุ)ของตัวเองก่อนคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปปล่อยให้ไฮด์สบถกับตัวเอง 
ทามมายเด็กสมัยนี้มันรู้เร็วกันจังน้ออออ....
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
วันนี้ห้องอาหารเงียบนิดหน่อยเพราะสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันไม่กล้าคุย 
ตราบใดที่เด็กน้อยนามว่าเท็ตจังยังอยู่ที่นี่ "เอ่อ...ไฮด์" ชายหนุ่ม 
ซากุระเอ่ยขึ้นก่อน "ฮะ.." หนุ่มน้อยที่ถูกเรียกกล่าวเบาๆ 
"อ่า...สบายดีมั้ย.."เขาถามต่อ "ฮะ..."ไฮด์พูดพลางพยักหน้าตอบ 
ตอนนี้ทั้งสองคนเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขอาหารก็ไม่ได้ตักเข้าปาก ช้อนวางไว้บนจาน จับผิดจับถูกไปหมด 
"เอ่อ...แล้ว...เสื้อผ้าล่ะ.." เอ๋..เสื้อผ้าถามอะไร "ทำไมฮะ.."ไฮค์ตอบสั้นๆ(อีกแล้ว) 
"คือว่ามันคับหรือยัง 
แล้วมันเก่าหรือเปล่า..คือเมื่อ..วันก่อนล่ะมั้ง(ทำไมต้องมีมั้งด้วยอ่ะ) 
ฉันไปเจอชุดสวยๆมา..ก็เลย..เอ่อ..ซื้อมาฝาก..อ่ะ.."ซากุระยื่นเสื้อให้ไฮค์ เจ้าตัวเองก็ค่อยๆรับเสื้อนั้นมาถือไว้อย่างเงียบๆ 
เจ้าตัวเล็กเท็ตสึเห็นดังนั้นก็พูดว่า 
"ท่านไฮด์กับท่านซากุระรักกันจริงๆเหรอฮะ" 
เจ้าตัวเล็กพูดทีทำเอาคนทั้งสองเงียบไปด้วยอาการอึ้ง(กล้าถามมากกก...) "เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอกเท็ตสึ..แหะ.." ไฮด์หัวเราะแห้งๆ 
เอาล่ะหว่ามันเริ่มถามงี้อีกแล้ว...
"ถ้าไม่ได้รักกันแล้วเมื่อเช้าจูบกันทำไมฮะ" 
คำถามนี้ทำเอาซากุระสำลักน้ำที่กำลังดื่มอย่างแรง "เอ่อ...ผม..ผม!ขอตัวก่อนฮะ" 
ไฮด์รีบออกจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว


"เฮ้อออ..เท็ตจังพูดงั้นได้ไงน้าาา..." 
ไฮด์รำพึงกับตัวเองเบาๆส่วนเจ้าเท็คจังน้อยเก๊าะอยู่ทำงานข้างล่าง...
ร่างบางค่อยๆนั่งลงบนเตียงเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง 
นึกถึงวันวานเก่าๆ..ทั้งพ่อ..แม่..รวมถีงวันที่เค้ารู้ข่าวร้ายนั่น...ทำไมเค้าถึงโชคร้ายอย่างนี้นะรู้สึกเหมือนไม่เหลืออะไรเลยถ้าไม่มีเจ้าตัวเล็กเท็ตจังเค้าคงจะตายไปถึงไหนต่อไหนเพราะทนอยู่ในโลกที่โหดร้ายไม่ได้ 
อ่อนแอสุดๆเลย แต่..อ๊ะ!น้ำตาไหลมาได้ไง 
กว่าไฮด์จะรู้สึกตัวน้ำตาเจ้ากรรมนั่นก็ไหลมาซะยกใหญ่ 
ไฮด์รีบเอามือปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วแต่อยู่ๆก็มีมือใหญ่เอื้อมมาเช็ดหน้าให้เค้า ร่างบางค่อยหันไปช้าๆ.."คุณซากุระ!!" 
ไฮด์อุทานออกมาด้วยความตกใจ
ชายหนุ่มค่อยๆถามช้าๆ "ร้องไห้ทำไมไฮด์ ใครทำอะไรนาย..." 
ไฮด์ปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็วขึ้นอีก ปากก็บอกปฎิเสธอย่างเดียว "เปล่าๆ..คือ..อื้อ.." 
พูดยังไม่ทันจบก็ชายหนุ่มปิดปากเค้าด้วยปากของตัวเองเอาดื้อๆ "ไม่.." 
อาการต่อต้านของร่างบางเริ่มขึ้นอีกครั้ง เค้ากลัว กลัวมาก 
กลัวว่าจะเหมือนวันนั้น
ชายหนุ่มค่อยๆฝังจมูกลงไปเรื่อยๆ 
ค่อยๆไล้ไปตามซอกคอขาวนั้นมากขึ้นจนถึงหน้าอก "ไม่..ขอร้องล่ะ...ผมกลัวแล้วปล่อยผมเถอะ ไม่นะ.." 
ร่างบางพูดไปร้องไห้ไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น 
ชายหนุ่มค่อยๆวกขึ้นมาครอบครองริมฝีปากนั้นอีกครั้ง พลางเงยหน้ามองคนเบื้องล่าง 
"ไม่ต้องกลัวไฮด์มันจะไม่เหมือนวันนั้นหรอก...ไม่สักนิดเดียวชั้นสัญญา.."

end part 2