Lover Soul 03

by kimiya

"ไม่ต้องกลัวไฮด์มันจะไม่เหมือนวันนั้นหรอก...ไม่สักนิดเดียวชั้นสัญญา.." คำสัญญาที่พูดออกมาจากปากซากุระค่อยผ่านเข้าโสตประสาทร่างบางนั้น ไฮด์ที่หลับตาอยู่ค่อยลืมตาขึ้นมองร่างที่อยู่เบื้องบนเค้า ทำไมแค่คำพูดไม่กี่ประโยคทำให้ใจเค้ารู้สึกดีอย่างนี้นะ 
"เชื่อสิไฮด์..ฉันรักนายมากนะ..." ซากุระพูดต่อในใจของไฮด์เต้นแรงขึ้นอีก "ได้โปรด..ไฮด์.." คำขอร้องนั่นพูดอย่างอ่อนโยนแบบที่เค้าไม่เคยได้ยิน ร่างบางค่อยโน้มคอชายหนุ่มลงมาเป็นการอนุญาติ ทั้งที่ไม่เข้าใจว่าทั้งที่กลัวขนาดนี้แต่กลับยอมอย่างง่ายดาย ความคิดของร่างบางคือความเจ็บปวดที่เค้าได้รับในวันนั้นแต่ทำไมวันนี้มันกลับอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก จนเค้าคล้อยตามมันได้ไม่อยาก.. ชายหนุ่มเล้าโลมร่างบางนั้นมาก ไฮด์ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกันว่าทำไมถึงต้องยอม ทั้งที่กลัวใจแทบขาด เค้าค่อยๆตอบรับทุกส่วนที่ซากุระส่งมาให้ จนกระทั่งชายหนุ่มค่อยๆแทรกกายเข้ามา ร่างบางเริ่มกรีดร้องมากขึ้นเรื่อยๆด้วยความเจ็บปวด ซากุระค่อยๆจูบปลอบร่างนั้น ก่อนดันกายเข้าไปจนสุดและเริ่มแทรก เข้า-ออก เป็นจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆจนสุด น้ำสีขาวขุ่นไหลเลอะไปทั่วกายของคนทั้งสอง ร่างบางปรือตาดูคนข้างบนเค้าอย่างเขินอาย ซากุระค่อยๆจูบหน้าผากเป็นการปลอบ พลางหัวเราะคิกคักจนคนข้างล่างอายเข้าไปใหญ่ "คุณซากุระ..หัวเราะอะไรน่ะ..ผม...อายนะ.." ร่างบางตัดพ้อ 
"ก็หัวเราะนายที่ขี้อายไง" ซากุระยิ้มให้ พลางลุกขึ้นนั่ง 
"คุณซากุระเอ่อ...ผมมีเรื่องจะถาม...คือ..." ไฮด์พูดตะกุกตะกัก 
"เรื่องป่านั่นใช่ไหม" ซากุระย้อนถาม ไฮด์ได้แต่พยักหน้าตอบ 
"อืม..ชั้นแค่ไม่อยากให้ใครรบกวนน่ะก็เลยสั่งทุกคนห้ามเข้าไป ฉันเอาที่นั่นไว้พักผ่อนน่ะ.." 
ไฮด์ทำหน้างง แล้วถามต่อ "แค่นั้นทำไมต้องหลอกว่ามีปิศาจด้วยล่ะฮะ.."
"ปิศาจ?" คราวนี้ซากุระเป็นฝ่ายทำหน้างงบ้าง 
"ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่ามีปิศาจ บอกแค่ว่าห้ามเข้าไป..หรือว่า..." ร่างสูงนั้นทำหน้าครุ่นคิด 
"หรือว่าเจ้านั่นหว่า..." ไฮด์ทำหน้างงจนคิ้วผูกเงื่อนพิรอดได้ "สงสัยเจ้า angel แน่เลย" "angel?"
"อืมใช่สัตว์เลี้ยงฉันเองมันเป็นเหยี่ยวนะ ตัวใหญ่ใช้ได้เลย 
สงสัยไปเห็นมันเข้าล่ะมั้งเจ้านั่นน่ากลัวใช่เล่นโดยเฉพาะเวลากางปีกออกน่ะ ฉันไปเจอมันตอนมันลูกเล็กๆ แม่มันโดนยิงตาย ฉันก็เลยเอามันมาเลี้ยง พอมันโตหน่อยก็ค่อยให้มันหากินเอง" ไฮด์ทำหน้าโล่งอกในสิ่งที่ได้ยินพลางพูดพึมพำ 
"เฮ้อ...โชคดีไปนะเท็ตสึ" 
"นั่นสินะเท็ตจังไปที่นั่นบ่อยด้วย ดีนะที่เจ้า Angel มันไม่ทำอะไร คงเห็นว่าเป็นเด็กดีล่ะมั้ง ไปทีไรคุยกับเจ้า angel บ่อยๆด้วย" ไฮด์สะดุ้งเฮือกกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูด 
"ค..คุณซากุระ รู้ด้วยเหรอ" ชายหนุ่มยิ้มให้พลางกระชับคนในอ้อมกอด
"รู้สิแต่เค้าไม่เคยเห็นฉันหรอกเจ้า angel ชอบพาไปให้เสไปที่อื่นแทนมันรู้ว่าฉันไม่ชอบให้ใครรบกวน" ซากุระพูดพลางโน้มตัวลงไปจูบคนในอ้อมกอด 
"ขอโทษนะวันนั้นชั้น..แค่โมโหที่หาของที่จะให้นายไม่เจอ แล้วเห็นนายวิ่งออกไปยังงั้นคือ...บอกตามตรงนะฉันกลัวนายจะหนีฉันไปก็เลย..คือ..ขอโทษจริงๆนะฉัน.." ซากุระรีบพูดขอโทษ 
"แล้วทำไมต้องลากผมเข้าไปในนั้นแล้ว.." ไฮด์ถามพลางก้มหน้างุดเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนั้น 
"เอ่อ...คือ..บอกตามตรงนะฉันไม่อยากให้ใครรบกวนน่ะ..เอ่อ..ขอโทษนะ" ไฮด์ค่อยเลื่อนตัวขึ้นไปจูบชายหนุ่มนั้นอย่างอ่อนโยน 
"ไม่เป็นไรฮะ...ผม..รักคุณซากุระนะ.." ไฮด์พูดคำพูดนี้ ทำเอาซากุระดีใจไม่น้อย เค้าค่อยโอบกอดร่างบางนั้นพลางซุกไซ้ไปทั่งเรียกเสียงครางหวาน จากร่างที่อยู่ในอ้อมกอด 
"คุณซากุระ...พอ...เถอะ.อืม.." เสียงหวานระงมไปทั่วห้องชายหนุ่มจึงเพิ่มการรุกเร้ามากขึ้น

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เรามาว่ากันถึงด้านนอกมั่งดีกว่าเนาะ ^^

"ลัล ลัล ล้าาา ลา ล้าาาาา~~~~~ " 
เสียงเด็กน้อยนามเท็ตจังเดินมาด้วยความอารมณ์ดี ก็ทำงานสร็จแล้วนี่ ต่อไปก็ไปหาท่านไฮด์ เย้!!! 
เด็กน้อยมาจนถึงหน้าห้องขณะที่กำลังจะเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยิน 
เสียงอะไรบางอย่าง
"คุณซากุระ...พ...พอเถอะ..ผม..อะ.." 
เอ๊..ทำไมท่านไฮด์..ทำเสียงเซ็กซี่เงี้ย!!! 
สงสัยคงมีอะไรแน่ดีล่ะ(มีชัวย์ไอ้น้องกลางวันแสกๆด้วย)..งั้น..ผมไปถามคุณป้าดีกว่า!!! 
คิดได้ดังนั้นเจ้าตัวเล็กก็รีบลงบันไดไปยังห้องครัวทันที เย้!!! (เอาล่ะสิหนุกแน่งานนี้เอิ๊ก..^^)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"คุณป้าฮะ..."เสียงเด็กน้อยเรียกคุณป้า "มีอะไรจ๊ะเท็ตจัง" คุณป้าผู้ใจดีพูดไปทำงานไป "ทำไมคนเราต้องทำเสียงเซ็กซี่อย่างนี้ด้วยฮะ" ว่าแล้วเท็ตจังน้อยก็เริ่มทำเสียงตามที่ตนได้ยินให้ฟัง 
ปัง!!!เสียงตะกร้าที่ถืออยู่ในมือคุณป้าหล่นดังโครมใหญ่ พร้อมกับร่างของคุณป้าที่ทรุดลงไปยังพื้น 
"กรี๊ดดดดดด!!!!คุณป้าเป็นลม "
"เฮ้ย!!ช่วยกันหน่อยเร็วแย่แล้ว!!!" เสียงพี่ๆในครัวโวยวายกันยกใหญ่อารายอ้าาา...คุณป้ามาเป็นลมตอนผมถามทามมาย 
โอ๊ะ!ไม่เป็นไรเดี๊ยวไปถามท่านไฮด็ก็ได้ถามเจ้าตัวคงรู้เรื่องกว่ากันเยอะเลยล่ะนะ ^^"

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ไม่เอาฮะพอได้แล้วผมไม่มีแรงมากมายขนาดนั้นนะฮะ ไฮด์พูดจนร่างสูงเริ่มถอนตัวออกปล่อยเค้าเป็นอิสระ "ไม่เป็นไรไฮด์ยังไงคืนนี้ก็ยังมีนี่..นะ..." พูดแล้วยิ้มออกเจ้าเล่ห์เล็กๆ ทำเอาตัวเล็กอาย "พ..พอได้แล้วนะผมเจ็บจะแย่ ทำรุนแรงขนาดนั้นแล้วยังจะพูดยังงี้อีกผมโกรธนะ" ร่างบางตัดพ้อ 
เมื่อเห็นแสนงอน ชายหนุ่มก็ยิ้มกว้าง น่ารักจริงๆ 
"งั้นไปอาบน้ำกันเดี๊ยวลงไปข้างล่าง แล้วฉันจะพาไปเข้าเมืองกัน ฉันกะจะไปค้างสักหน่อยน่ะ"
"เข้าเมืองเหรอฮะ...ว้าว..ดีจัง" ร่างบางทำท่าดีใจเป็นเด็กๆ เมื่อซากุระเห็นดังนั้นก็อดที่จะขำไม่ได้
"นี่..ไฮด์มัวแต่ยิ้มอยู่ได้ไปเร็วเดี๊ยวจะไม่ทันเอา" ชายหนุ่มใส่ชุดคลุมอาบน้ำเตรียมลุกขึ้นยืนพลางหันไปทางร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเตียง 
"ทำอะไรไฮด์" เขาถามเมื่อเห็นไฮด์ยื่นมือทั้งสองข้างมาทางเค้าราวกับจะบอกอะไรบางอย่าง 
"อุ้มผมหน่อยได้ไหมฮะ.." เจ้าตัวเล็กถาม 
"ผมเดินไม่ไหวฮะ" ไฮด์พูดคราวนี้ซากุระถึงกับยิ้มออก 
"นายนี่ขี้อ้อนเหมือนกันน้าาา.." ซากุระพูดล้อ ทำเอาคนตัวเล็กอายซะยกใหญ่ โธ่..เพราะคุณซากุระนั่นแหละ ถ้าไม่รุนแรงล่ะก็..นะ..
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"เท็ตจางงง..อยู่ไหนน" เสียงไฮด์ร้องตะโกนเรียกเท็ตจังน้อยจอมซน เฮ้อ..ไม่รู้ไปหลบอยู่ไหนน้าา 
"ท่านไฮด์ค้าบบบบบบ" โอ๊ะ..มาแล้ว 
"นี่เท็ตจัง ฉันจะไม่อยู่บ้านนะ ฝากดูแลห้องด้วยนะแล้วจะรีบกลับจ๊ะ" ไฮด์บอกเท็ตจังน้อย
"เอ่อ..ท่านไฮด์ผมมีอะไรจะถามคือ..เมื่อเช้านี้.."
"ไฮด์เสร็จรึยัง " เสียงซากุระแทรกขึ้นซะก่อน ทำให้ไฮด์หันไปสนใจร่างสูงนั้นแทน 
"อืม..เสร็จแล้วฮะ เท็ตจังชั้นไปล่ะนะแล้วเจอกันจ๊ะ " พูดพลางโบกไม้โบกมือประมาณนางสาวไทยได้อายกันเป็นแทบ 
"อะ..อ้าว..ท่านไฮด์ว้าา ไปซะล่ะอดถามเลย เฮ้ออ..คงต้องรอจนกลับมาล่ะมั้ง" เท็ตจังได้แต่ยืนเศร้าไม่ว่าจะถามใครก็หนีหมดแถมยังบอกว่า 'นั่นมันเรื่องของผู้ใหญ่' แล้วเด็กอย่างผมจะรู้ไม่ได้หรือไง ผมทำอะไรผิดเนี้ยยย!!! เท็ตน้อยๆได้แต่รำพึงอยู่ในใจเพราะยังหาคำตอบจากเสียงนั่นไม่ได้ซ้ากกกกกาที(แย่เนาะ 
^^)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ไฮด์..ๆ...ตื่นเถอะถึงแล้ว" เสียงปลุกเบาๆของซากุระดังขึ้นเพื่อปลุกคนตัวเล็กที่หลับมาตลอดทาง 
ร่างบางค่อยๆตื่นขึ้นแต่ก็ยังสลึมสลือ อยู่ดี 
"ถึงแล้วเหรอฮะ" ไฮด์พูดเบาๆ
"อืม..ถึงแล้วล่ะนี่ไงบ้านพี่ชายชั้น" ซากุระค่อยพาร่างบางนั้นลงจากรถ(ยังไม่มีแรง OOP!!) เสียงเปิดประตูดังขึ้นในบ้านหลังใหญ่ดูหรูหราใช่เล่น เมื่อมองภายในจะเห็นสภาพห้องที่สวยงามอย่างชัดเจน 
"ไง!ซากุจังไม่เจอซะนาน 'บายดีป่ะไอ้น้องชาย" เสียงทักทายแบบแสบแก้วหูดังขึ้น พร้อมกับร่างเพรียวหน้าตาเกลี้ยงเกลาสุดเซ็กซี่ในชุด เสื้อเชิ๊ตแขนยาวเปิดอก กางเกงหนังสีดำ ที่โผล่ออกมา(จากไหนก็ไม่รู้) มายืนอยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็วปานแมวกระโดด 
"ไงเคนจังไม่เจอซะนานร่าเริงเหมือนเดิมเลยนะ" ทั้งสองทักทายกันอย่างสนุกปาก และแล้วเคนจังผู้น่ารักก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างข้างหลังซากุระ(ที่เคนซากุจัง)
"นี่นี่..ซากุจังนั่นใครอ่ะ" ร่างเล็กข้างหลังนั่นเริ่มเกาะชายเสื้อซากุระแน่นขึ้น 
"อ้อ..นี่ไฮด์นะ ไฮด์นี่เคนจังพี่ชายฉันเอง" ตอนนี้ไฮด์เริ่มโผล่ออกมาที่ละนิดเพื่อทักทายร่างโปร่งที่อยู่ตรงข้าม 
"วะ..หวัดดีฮะ..ผมไฮด์ฮะ..ยินดีที่ได้รู้จัก..เอ่อ.."
"เคนจัง..เรียกฉันว่าเคนจังนะไม่ต้องเกรงใจ ใครๆก็เรียกชั้นว่าเคนจังน่ะ" ชายหนุ่มอธิบายพร้อมกับรอยยิ้ม ทำให้ไฮด์เริ่มยิ้มออก 
"ก็ได้ฮะเคนจัง" ไฮด์ยิ้มตอบคราวนี้หัวใจของเคนเริ่มเต้นรัวขึ้น น่ารักจังเร้ยยย~~~~
"เออนี่ไฮด์ขอชั้นคุยกับเจ้าซากุระสักแป๊ปได้ไหมชั้นจัดห้องไว้ให้แล้วล่ะไปคอยก่อนนะ" เคนจังเสนอ แต่ร่างบางนั้นก็ยังลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อได้รับการพยักหน้าจากซากุระไฮด์จึงรู้ว่าควรทำอย่างไร ไฮด์ที่น่าสงสารจำใจต้องตามเด็กรับใช้ขึ้นไปตามห้องที่จัดไว้ให้เหลือเพียงซากุระกับเคนเท่านั้น
"เนี่ยอ่ะนะไฮด์ที่นายเขียนจดหมายมาเล่าให้ฟังบ่อยๆสวยกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย!"เคนจังพูดซากุระยิ้มเล็กๆก่อนตอบ 
"ใช่ม้าา..นี่แหละฉันถึงอยากให้นายเห็นเค้าไง"
"นี่แล้วคราวนี้นายแน่ใจนะว่านี่น่ะ 'คนสุดท้าย' ของนาย" เคนจังถามขึ้น
"แน่สิ มันเป็นอะไรที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อนตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอจนถึงวันนี้ มันมั่นใจอย่างบอกไม่ถูกในความคิดของฉันน่ะนะ ไฮด์นี่ล่ะคือคนที่ฉันตามหา" ซากุระอธิบายความในใจให้คนข้างๆฟัง 
"ดีใจด้วยนะ...ที่นายได้พ้นความเจ็บปวดในครั้งก่อน  ตอนนั้นอยู่ๆนายก็เปลี่ยนไปไม่ค่อยจะเลือกเท่าไหร่ปล่อยตัวไปวันๆไม่นึกว่าจะช๊อกขนาดนั้น" เคนยิ้มอย่างผู้หวังดี ที่น้องชายของเค้ามีความสุข 
"ช่างมันเถอะเรื่องเมงุมิน่ะฉันไม่อยากจำขอบใจนะเคนจัง...อืม..ชั้นขึ้นไปหาไฮด์ดีกว่า นี่ห้องที่จัดไว้น่ะห้องไหนล่ะ" ซากุระถาม 
"ก็ห้องฝั่งตะวันตกนั่นแหละ ห้องนอนเก่านายไง" เคนตอบคำถามและเตรียมจะเดินลงไปข้างล่าง "ขอบใจนะเคนจางงง" ซากุระส่งเสียงไล่หลังตามมาจนเคนจังอดขำไม่ได้เปลี่ยนไปเยอะเลยนะไอ้น้องชาย 

End Part 3