Love
or Not 1
by
lotus
Part/1
Scene/1
ณ.ท่าอากาศยานดอนเมืองลอนดอนประเทศอังกฤษ ขณะนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นกำลังดีของฤดูใบไม้ผลิ ท่ามกลางฝูงชนต่างชาติต่างภาษาที่ตั้งหน้าตั้งตาเดินออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้านั้น ปรากฏร่างร่างหนึ่งในชุดกางเกงหนังสีดำ เสื้อเชิตผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อนุ่มสะอาดตา รองเท้าหนังหุ้มข้อสีดำดูภูมิฐานและทะมัดทะแมง สะพายเป้สำภาระเพียงใบเดียวแต่ขนาดเขื่องจนคนแบกต้องโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อคานน้ำหนัก แต่กระนั้นก็ยังคงดูน่ารักในสายตาของคนอังกฤษที่เดินสวนไปมา เพราะเมื่อดูจากขนาดตัวของร่างเล็กประกอบกับใบหน้าแล้วดูอายุคงจะราวๆสัก 14-15 ขวบเห็นจะได้ แต่ท่าทางแข็งแรงและมั่นใจจนเกินเด็กภายใต้กรอบใบหน้าอ่อนเยาว์ก็ทำให้ดูสะดุดตาแก่ผู้พบเห็นอยู่เนืองๆ
ร่างเล็กค่อยๆ ก้าวเดินออกจากประตูผู้โดยสารข้าเข้า พร้อมกับสอดส่องสายตาหาคนที่Bossนัดไว้ให้มารับ เมื่อสังเกตเห็นป้ายที่มีคำว่า HYDE ขาเรียวจึงจ้ำอ้าวพุ่งพรวดเข้าไปหาชายผู้นั้นด้วยความดีใจสุดๆ ทันที
สวัสดีครับ ผมเองครับเจ้าของชื่อที่คุณยืนชูอยู่นี่แหละครับ
ชายหนุ่มร่างสูงผมดำใส่แว่นตากรอบทองสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจู่โจมกระทันหัน
เอ่อ คุณว่าไงนะครับเมื่อกี้ผมไม่ได้ยิน
เนื่องจากเสียงจอแจของผู้คนรอบข้างทำให้ร่างเล็กต้องตะโกนเสียงดังกว่าคราวแรกเล็กน้อย
ผมบอกว่า ผมเองไงครับเจ้าของชื่อที่คุณยืนชูอยู่เนี่ย
หา อะไร นะ
ผมบอกว่าผมเอ๊ง!
ร่างเล็กตะโกนสุดเสียงเจือสำเนียงโอซาก้าด้วยความยั๊วะเล็กน้อย
อะไรฟะแค่นี้ก็น่าจะได้ยินแล้วนี่นา หมอนี่หูไม่ดีหรือไง
เอ่อไม่ใช่ครับที่ถามว่าอะไรนะเนี่ย หมายความว่าคุณเป็นผู้ชายหรือครับ คือทางญี่ปุ่นเค้าบอกมาว่าคุณเป็นผู้ชายผมก็มองหาแต่ผู้ชาย แต่ไม่คิดว่าคุณจะเด็กแล้วก็
หือ แล้วก็ทำไมครับ ร่างเล็กเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย
เอ่อ คือผมไม่คิดว่าคุณจะ..ส ว ย ขนาดนี้หน่ะ.. อะ ..เฮ้ย!*_*;;
โครม!!!!!!!!! โอ๊ย !!!!!! ตึง !!!!!!! ทั้งป้ายชื่อและแว่นตากรอบทองกระเด็นหลุดออกจากใบหน้าชายหนุ่มผมดำ แล้วตกลงกองกับพื้นข้างๆร่างเจ้าของอย่างเป็นจังหวะ
อ๊ะ ! เอ้อ! ขอโทษทีนะ ผมมันมือไวไปหน่อย ร่างเล็กเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าแดงระเรื่อเพราะความโกรธ+อายหลังจากปล่อยหมัดซัดร่างสูงลงไปกองกับพื้นเสร็จเป็นที่เรียบร้อย
แต่คุณผิดเองนะ ที่อังกฤษนี่เค้าไม่สอนมารยาทในการทักทายคนที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกหรือไง คุณถึงพูดแบบนี้กับผู้ชายหน่ะ เอ้า! ลุกขึ้นมาได้แล้ว พาผมออกไปจากที่นี่ซะทีคนมุงกันใหญ่แล้วไม่เห็นหรือไง ร่างเล็กเอ่ยขึ้นเป็นชุดพลางยื่นมือไปช่วยฉุดชายหนุ่มที่กำลังควานหาแว่นตาขึ้นมาใส่ให้ลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมกัน
เฮ้ ! นี่คุณเดียวก่อนสิ ใจเย็นๆ
แล้วคุณรู้ทางแล้วรึไงถึงลากผมให้ออกมาทางนี้หน่ะ
ร่างเล็กหยุดกึกทันทีจนร่างสูงที่ถูกลากมาด้วยต้องปะทะกับแผ่นหลังของเขาเข้าอย่างจัง โอ๊ะ!
เออใช่ๆ จริงด้วย ก็แล้วทำไมคุณไม่นำทางผมเล่า ร่างเล็กสะบัดแขนชายหนุ่มร่างสูงออกทันที
ฮ่าๆ คุณลืมไปแล้วรึไงว่าเมื่อกี้คุณเป็นคนต่อยผมลงไปกอง แล้วก็ฉุดกระชากลากผมให้ตามมาอยู่หยกๆ ขนาดจะเถียงยังเถียงคุณไม่ทันเลย
ตกลงๆ เอาเป็นว่าผมผิดเองเชิญคุณทำหน้าที่ของคุณต่อได้แล้วโอเค? ตาคมโตตวัดค้อนขวับมายังร่างสูงแบบมีอารมณ์กรุ่นๆ ทำให้ผู้รับเคราะห์ถึงกับผงะแล้วพึมพัมกับตัวเองอย่างแผ่วเบา
คุณนี่ ท่าทางไม่เข้ากับหน้าเลยแฮะ น่าเสียดาย
ฟึ่บ! ร่างเล็กปล่อยหมัดไวเท่าใจนึก แต่คราวนี้พลาดเป้าไปอย่างเฉียดฉิว
โอ๊ะ!.ใจเย็นครับคุณผู้ชาย ผมล้อเล่นน่า หูดีชมัด กรุณาตามผมมาก็แล้วกันครับ รู้สึกคราวนี้เราจะโดนฝรั่งมุงกันอีกแล้ว ร่างสูงคลี่ยิ้มเจือแววตาสนุก
ร่างเล็กหันขวับไปมองรอบข้างอย่างนึกขึ้นได้ เมื่อปะทะกับสายตานับสิบก็หน้าแดงเดินจ้ำอ้าวตามร่างสูงออกไปทันที สร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะด้วยความเอ็นดูปนสะใจจากร่างสูงได้อักโข
Scene/2
นี่คุณ! คุณกำลังจะพาผมไปพักที่ไหน ร่างเล็กเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งอึ้งไปพักหนึ่ง
เพราะรถสปอทสีแดงคันหรูที่ตัวเองกำลังนั่งอยู่นี่มันหรูซะยิ่งกว่ารถสปอทหลากรุ่นของเจ้าเพื่อนซี๊หัวหน้าวงของเขารวมกันเสียอีก
วางใจได้ครับผมจองโรงแรมระดับ 5 ดาว ในชั้นสูงสุดเอาไว้ให้คุณแล้ว
อะไรนะ!!!!!!!!โรงแรม 5 ดาวงั้นเหรอ ไม่อ๊าวผมไม่พักเด็ดๆ ผมไม่มีเงินจ่ายค่าห้องหรูแบบนั้นหรอก ช่วยหาโรงแรมแถบชานเมืองให้ผมก็ได้ มันน่าจะถูกกว่าแล้วอากาศก็บริสุทธิ์ดีผมชอบ
นี่คุณHydepark ครับ หน้าทัวร์ช่วงวันหยุดอย่างนี้อย่าว่าแต่โรงแรมชานเมืองเลย โรงแรมจิ้งหรีดก็ยังเต็ม มันไม่มีให้คุณเลือกแล้วละครับ
ผมไม่ใช่สวนสาธารณะอย่ามาเติม park ให้ผม พูดถึง park งั้นดีเลยอยากลองมานานแล้ว ที่นี่เค้าให้นักท่องเที่ยวมากางเต้นท์นอนได้รึปล่าว ผมว่าค่าเต้นท์หลังนึงมันน่าจะถูกกว่าค่าโรงแรมครึ่งคืนด้วยซ้ำไปใช่ไม๊
เอี๊ยด! ร่างสูงแตะเบรคกะทันหันทันที แล้วหันไปจ้องร่างเล็กด้านข้างด้วยท่าทางเหนื่อยใจ
คุณ Hydepark คุณนี่มีความคิดเหลือเกินเลยจริงๆ เวลาอยู่ในท้องแม่ของคุณนี่ท่านคงจะดื่มน้ำเกลือทุกวันเลยสินะ เวลาคุณโตขึ้นมาก็เลยตกตะกอนได้ที่ซะจนทะเลเรียกพี่ขนาดนี้
เอ๊ะ ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมไม่ใช่สวนสาธารณะอย่ามาใส่park.ให้ แล้วอีกอย่างแม่ผมก็ไม่ได้ดื่มน้ำเกลือทุกวันด้วย แค่กินผักดองกับข้าวสวยเกือบทุกมื้อก็เท่านั้น
ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฮ่าๆ HA aaaaaaa 555555 คุณนี่ไม่อยากจะเชื่อเลยตลกชมัด โอยน้ำตาจะไหล ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเจอใครซื่อสุดๆ แล้วก็เซ่อบริสุทธ์อย่างคุณเลยจริงๆ555 อย่างนี้ค่อยเข้ากับหน้าหน่อย
ร่างเล็กก้มหน้างุดจนคางแทบชิดกับอกด้วยความอายจนหน้าแดงจากหูไปถึงคอ
คนอย่างคุณคงจะไม่เข้าใจหล่ะสิว่าความจนมันเป็นยังไง เชิญหัวเราะเยาะผมให้พอใจเถอะผมไม่ว่าคุณหรอก แต่กรุณาหยุดเรียกผมว่า Hydepark ซะที แล้วก็พาผมไปร้านขายเต้นท์เดี๋ยวนี้เลยผมจะไปซื้อเอง
นี่คุณยังไม่เลิกคิดจะซื้อเต้นท์อีกเหรอ คุณไม่รู้หรือไงว่าถึงเค้าจะให้นอนได้ แต่มันจะอันตรายขนาดไหนอาชญากรรมมันเกิดได้ทุกที่ แม้แต่ที่โล่งๆก็ไม่เว้น
ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวนี่นา ผมไม่มีสมบัติอะไรให้ปล้นอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างผมก็เป็นผู้ชายผมดูแลตัวเองได้สบายมาก
ร่างสูงขยับตัวเปลี่ยนท่าเพื่อให้หันเข้าหาคู่สนทนาได้ถนัดขึ้น แล้วคอยๆจ้องมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างบรรจง ไล่มาตั้งแต่หน้าผากเล็กเนียนเรียบ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนธรรมชาติยาวเคลียไหล่ช่างดูอ่อนนุ่มน่าลูบไล้ จมูกโด่งสวยได้รูปน่าแทะเล็มเล่น พวงแก้มขาวนวลน่าสัมผัส ไล่มาเรื่อยจนหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสีสตอเบอรี่ (ที่คล้ำเล็กน้อยจากการสูบบุหรี่) ช่างน่าเลาะเล็มลิ้มรสเสียนี่กระไร แล้วอย่างนี้ใครจะปล่อยให้ไปนอนรอพวกหื่นกระหายในที่อันตรายแบบนั้นได้ ไม่มีทาง
อ๊ะ!
ชายหนุ่มสะบัดหน้าเล็กน้อยเตือนสติตัวเองว่าชักจะเกินเลยไปเสียแล้ว จึงอ้างเหตุผลยับยั้งร่างเล็กขึ้นแบบดื้อๆ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกวาบหวิวในใจที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่ทราบความหมาย
ไม่ ไม่มีทาง ผมไม่มีทางให้คุณไปนอนคุดคู้ล่อผู้ชาย เอ๊ย! ล่อผู้ร้ายในที่อันตรายแบบนั้นแน่ๆ ไม่งั้นเพื่อนผมที่อุตสาห์ฝากฝังคุณไว้มันต้องฆ่าหมกท่อผม แล้วก็สาปส่งผมให้ตกนรกหมกไหม้ด้วยแหงๆ แต่เรื่องชื่อหน่ะผมยินดีจะเรียกคุณว่า Hydeจังก็ได้ แต่กรุณาหยุดเรียกผมว่า คุณซะที แม่ผมจะเสียใจที่อุสาห์ตั้งชื่อให้แล้วไม่มีคนเรียก ถ้าไม่เห็นแก่ผมก็เห็นแก่แม่ผมละกันนะ
เอ่อ ขอโทษ แล้วนายชื่ออะไรหล่ะนายไม่บอกแล้วชั้นจะเรียกนายได้ไง ดวงตากลมโตจ้องร่างสูงข้างหน้าแล้วถามขึ้นด้วยความรู้สึกสำนึกผิดอย่างจริงใจ สร้างรอยยิ้มเจือสีหน้าประหลาดใจให้กับร่างสูงยิ่งนัก อื้อ!ทำอะไรน่ารักๆอย่างนี้ก็เป็นแฮะ
เรียกผมว่าลอร์ยคุงก็ได้ครับ ไฮด์จัง ร่างสูงเอ่ยบอกชื่อตนด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจสุดๆ เผยให้เห็นแววตาหวานคมมีเสน่ห์อย่างประหลาด ถ้าหากว่าไฮด์เป็นผู้หญิงก็คงจะหลงเสน่ห์ชายผู้นี้ได้ไม่ยากนัก แต่นี่
เฮ้ย! ปล่อยมือชั้นนะเฟ้ย! ยื่นมาจับตั้งกะเมื่อไหร่กันฟะ แล้วก็หยุดทำตาเยิ้มแบบนั้นได้แล้ว เห็นแล้วอยากอาเจียน อ็อกๆๆ ร่างเล็กเบ้หน้า สะบัดมือ และโวยวายสารพัด สร้างเสียงหัวเราะแห่งความพึงพอใจต่อทาทีตลกๆอันแสนจะน่ารัก(ไปทิ้งทะเล: อ๊า! แซวเล่น อย่าฆ่าเรานะไฮด์55^^) ให้กับเจ้าของรถคันงามเป็นยิ่งนัก
ตกลงเอาเป็นว่าผมจะพาคุณไปพักที่โรงแรมได้แล้วใช่ไม๊ครับไฮด์จัง ร่างสูงเอ่ยถามขึ้นเมื่อปฏิบัติการกลั่นแกล้งร่างเล็กจนเป็นที่พอใจแล้ว และเหยียบคันเร่งเริ่มออกตัวอีกครั้งเพื่อมุ่งหน้าต่อไปทันที
เออก็ได้ เฮ้ย!ไม่ใช่ .. ไม่ไป.. อย่าใส่ จังด้วย นายนี่ตกภาษาญี่ปุ่นรึไง ต้องใส่ซังเซ่ ถ้าลำบากนักไม่ต้องใส่อะไรก็ได้ แต่ห้ามใส่จัง เด็ดขาด
ทำไมหล่ะ ผมว่ามันก็เหมาะกับคุณดีออก ตอนที่ครูพิเศษมาสอนเค้ายังบอกผมว่าเวลาพูดกับเด็กผู้หญิงให้ใส่ จังต่อท้ายชื่อของเค้าทุกครั้งด้วยนี่นา
นาย ! ไอ้ลอย สุดจะทนแล้วนะ หัดมีมารยาทให้มากกว่านี้หน่อยได้ไม๊ ไม่อย่างนั้นชั้นจะกระโดดลงไปจากรถเดี๋ยวนี้เลย ร่างเล็กไม่ขู่เปล่าแต่ยื่นมือไปหมายจะเปิดประตูรถออกทันที
เฮ้ย! เอี๊ยด! ใจเย็น เย๊น! โธ่ไฮด์คุงผมล้อเล่น ถ้าเกิดคุณตายไป ผมก็โดนเพื่อนฆ่าตายตามไปเจอกันในนรกอีกอยู่ดี แต่ถ้าคุณยืนยันที่จะทำก็ตามใจ อยากกินอะไรสั่งเสียไว้ก่อนก็ได้เดี๋ยวผมจะซื้อไปฝาก
ไอ้ คุณ ลอย ถ้างั้นชั้นขอฆ่านายให้ตายไปคนเดียวก่อนแล้วกัน กว่าตำรวจจะจับชั้นได้นายก็คงจะไปเกิดแล้ว กว่าจะได้เจอกันอีกทีคงอีกหลายชาติละทีนี้
ฮ่าๆ คุณนี่ขู่ได้น่ากลัวดีนะ ผมเรียกคุณว่าไฮด์คุงนี่คงจะได้แล้วใช่ไม๊ แล้วคุณเองก็กรุณาเรียกผมว่า ลอร์ย ด้วยนะครับใส่เอ็กเซ่นหน่อย
อย่าออกสำเนียงไทยอย่างนั้นมันไม่เท่เท่าไหร่
นายอายุเท่าไหร่กัน ถึงมาเรียกชั้นว่า ไฮด์คุงเนี่ยหา ไอ้คุณลอร์ยคุง
ผมมั่นใจว่าผมอายุมากกว่าคุณแน่ๆหล่ะครับ เพราะดูยังไงคุณก็คงไม่มีทางเกิน 26 แน่ๆ เพราะผมเองก็ 27 แล้ว ปี 2002ที่จะถึงนี่ก็จะ 28แล้วด้วยซ้ำ ร่างสูงเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อยด้วยความมั่นใจ
27 งั้นเหรอ จริงสินะผมเองก็กะแล้วว่าคุณคงอายุราวๆนี้แหละ
ไฮด์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยและดูสุภาพขึ้นจนน่าแปลกใจ
หึ หึ หึ เห็นไม๊หล่ะไฮด์คุง ทีนี้ผมก็เรียกว่าคุงได้แล้วใช่ไม๊ ท่าทางเรียบร้อยขึ้นมาเชียว ว่าแล้วว่าต้องไม่ต่ำกว่า25-26 ชัวร์ๆ
แต่ปากเก่งทำท่าอย่างกับลุงอายุ 34 งั้นละ หมอนี่เหลือเกินจริงๆ ร่างสูงคิดในใจพลางจ้องมองด้วยแววตาแห่งผู้ชนะไปที่ร่างเล็กตรงหน้าซึ่งกำลังอยู่ในท่าเงียบสงบ
คุณคิดไม่ผิดหรอกคุณลอร์ย ว่าผมคงอายุไม่เกิน 26 แน่ๆ เพราะจริงๆแล้วผมอายุเกิน 30 แล้วต่างหาก ปีหน้าก็จะ 35
แล้วครับผม
.. ไม่มีเสียงตอบใดๆเล็ดลอดออกมาจากร่างสูง นอกจากแววตาที่เบิ่งออกกว้างแสดงอาการตกใจและไม่เชื่อหูอย่างที่สุด
ความเงียบที่ก่อตัวขึ้นถูกเสียงทุ้มใสไพเราะทำลายลงในที่สุด
เฮ้! นี่คุณ คุณ คุณ ลอร์ยคุง ได้ยินที่ผมเรียกรึปล่าว อะไรจะช็อคขนาดนั้นฟะ
เฮ้ย! ตื่นซะทีเซ่
ครับ ผมได้ยินแล้ว เอาเป็นว่าเราไปโรงแรมกันได้แล้วใช่ไม๊ครับHyde ร่างสูงเอ่ยตอบขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเพื่อสะกดอาการสับสนระคนแปลกใจที่ชายร่างบางตรงหน้าเป็นคนสร้างขึ้น แล้วสะบัดความสงสัยทั้งหมดเก็บทดเอาไว้ในใจก่อนเพื่อที่จะมีสมาธิขับรถต่อไปได้
อ้าว ! เฮ้ย! คราวนี้เลยไม่มีทั้งคุง ทั้งจังซะฉิบ แต่ไม่เป็นไรจะได้ไม่ยุ่งยาก ร่างเล็กชำเลืองมองลอร์ยคุงเล็กน้อย แล้วหันมานั่งท่าสบายของตนตามเดิม
Scene 3
เอี๊ยด ! ปัง! นี่ครับโรงแรมที่คุณต้องพักอยู่นี่นี่ตลอด 1 อาทิตย์ พอใจไม๊ครับHydeไม่มีเสียงตอบใดๆออกมาจากร่างเล็ก เพราะมัวแต่ยืนมองแหงนคอ 90 องศา ตะลึงกับความโอ่โถงของสถานที่จนคอแทบเคล็ด เมื่อร่างสูงเห็นดังนั้น จึงอดจะจ้องมองและหัวเราะขึ้นด้วยความเอ็นดูไม่ได้
มานี่เถอะครับเดี๋ยวผมจะพาคุณขึ้นห้อง เอ๊ย! พาคุณไปพักที่ห้อง ส่วนนี่ก็กุญแจของคุณ ไฮด์รับกุญแจมาถือไว้แล้วเดินตามลอร์ยคุงไปขึ้นลิฟท์อย่างงงๆ เพราะยังอึ้งไม่หายกับความมโหฬารและมโหฬทึกของที่นี่ พลางคิดในใจแล้วนี่ตูจะมีเงินจ่ายพอไม๊วะเนี่ย เฉพาะเงินสดที่เอามาใช้สำหรับ1อาทิตย์ก็แค่ 2000 ดอลลาร์ บัตรเอทีเอ็มที่ฝากเอาไว้ก็มีอยู่แค่ 200,000เยน (เพราะที่เหลือเอาไปใส่ไหขุดหลุมฝังเอาไว้ที่โอซาก้าหมดแล้ว) สงสัยคงต้องโทรไปยืม เท็ตจังให้ส่งมาให้ก่อนแล้วละมั๊งเนี่ยเฮ้อ! ไฮด์รำพึงรำพันกับตัวเองจนกระทั่งเผลอเปิดประตูพาร่างสูงเดินตามเข้ามาด้วยกันถึงในห้องพักลอร์ยคุงแอบลอบมองท่าทางไม่สบายใจของไฮด์อยู่อย่างรู้ทัน
เค็มๆอย่างหมอนี่คงจะคิดค่าห้องอยู่แหงๆ ดูง่ายจริงๆอย่างกับเด็กไม่มีผิด ไม่น่าเชื่อว่าจะอายุเกิน 30 แล้ว
เอาอย่างนี้ละกัน.. มันเป็นความผิดของผมเองครึ่งนึงที่จองโรงแรมนี่โดยพละการ ดังนั้นผมจะจ่ายค่าโรงแรมทั้งหมดให้คุณ ตลอด 1 อาทิตย์ แต่ถ้าคุณอยากจะอยู่ต่อคุณก็ต้องรับผิดชอบในส่วนของคุณเองนะครับ
ไฮด์ได้ยินดังนั้นก็ตื่นจากสุสานตัวเลขที่ตนกำลังคำนวณอยู่ในหัว แล้ว เข้าไปกระโดดกอด ลอร์ยคุงด้วยความดีใจสุดขีด
ลอร์ยคุง จริงเหรอเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อเลย
ผมพูดจริงครับHyde ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ
ไม่ใช่ๆ ที่บอกว่าไม่อยากจะเชื่อหน่ะ คือ ไม่คิดว่านายจะเป็นคนดี และมีความรับผิดชอบต่อความผิดของตัวเองมากขนาดนี้ฮ่าๆๆๆๆๆ
ไฮด์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเน้นย้ำคำว่าความผิดอย่างชัดถ้อยชัดคำ พลางปล่อยอ้อมกอดออกแล้วเงยหน้าหันมาตบบ่าร่างสูงและหัวเราะขึ้นอย่างยั่วโมโห
นี่หลอกด่าผมใช่ไม๊เนี่ย หา ? หนอย! อยางนี้มันต้องกอดให้ตาย
เฮ้ย! ไอ้บ้าปล่อยนะเฟ้ย มันขยะแขยง จะอาเจียนอยู่แล้ว ปล๊อย!
ตึง ! ตุบ! โอ๊ย ! ลุกออกไปจากตัวชั้นเดี๋ยวนี้เลย ลอร์ยคุง
มันหนักนะเฟ้ย ร่างสูงค่อยๆผงกหัวขึ้นมาจากฟูกนุ่มของเตียงนอนสุดหรู โดยไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกไปจากตัวของร่างบางอ้อนแอ้นภายใต้อ้อมกอดของเขาเลยสักนิด หนำซ้ำยังยกตัวขึ้นมาคร่อมร่างบางอย่างแนบชิดโดยใช้ข้อศอกยันกายเพื่อค้ำจุนระยะห่างระหว่างสองใบหน้าให้อยู่ใกล้กันเพียงแค่คืบ พลางจ้องมองใบหน้าหวานใสนวลเนียน ขาวสวยตรงหน้าด้วยแววตาหลากความหมาย เหมือนกับตกอยู่ในพะวังค์
ในหัวขาวโพลนและว่างเปล่าจนไม่อาจควบคุมร่างกายไปได้ชั่วขณะ
end part 1
