Moon Child

by MIKOTO

Chapter III closes up II


หลังจากแยกจาก Hyde ที่ห้องอาหาร จากตอนนั้นถึงตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยไปกว่าชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าคนที่รับปากว่าจะรีบกลับมา จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้แต่อย่างใด ชายหนุ่มร่างสูงได้แต่หัวเราะกับตัวเองขณะที่คิดว่าสงสัย Hyde คงจะลืมมันไปแล้วแน่ๆ ท่ามกลางความมืดที่ห้อมล้อมตัวเขาไว้ในเวลานี้ มันช่างเย็นยะเยือกและเงียบเหงาเสียนี่กระไร เขาเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ มันทำให้เขานึกถึงคืนนั้นขึ้นมา วันที่เขาเดินทางมาที่นี่ในวันแรก วันนั้นเขาให้ Hyde ล่วงหน้าขึ้นมาก่อนเพราะเขาลืมของไว้ในรถจึงกลับไปเอา พอขึ้นมาถึงห้อง เขาก็เห็น hyde ยืนเท้าคางมองพระจันทร์อยู่ข้างนอก ภาพที่เห็นนั้นมันสวยงามและเศร้าสร้อยอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ในเวลานั้น hyde มองพระจันทร์แล้วคิดอะไรอยู่นะ เขาคิดพลางสาวเท้าออกไปยืนมองพระจันทร์อยู่ที่ระเบียง
‘เด็กคนนี้มีดาวจักรพรรดิ์เป็นดาวประจำตัว ชะตาของเขาเหมือนชะตาของจักรพรรดิ์ เขาจะสามารถครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ยกเว้นสิ่งที่เขาหวัง…ยกเว้นสิ่งเดียวที่เขาต้องการจากใจจริงเท่านั้น’ จู่ๆ คำนายที่เคยฟังเมื่อครั้งยังเด็กก็ผุดเข้ามาในหัว คำทำนายที่เขาไม่เคยลืม คำทำนายที่ทำให้เขาเฝ้าค้นหา ‘ดวงจันทร์’ ของตัวเองมาจนถึงทุกวันนี้ เขาจำมันได้ดีถึงวันนั้น วันที่เขาโดนบังคับลากไปดูดวงกับพี่สาวที่แกว่าเขาถึง 5 ปี ภายในซุ้มซึ่งเป็นที่ดูดวงนั้นมีชายหนุ่มตาบอดคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะซึ่งมีผ้ากำมะหยี่สีแดงปูคลมโต๊ะที่เป็นที่ตั้งของลูกแก้วสีขาวใสดวงกลมโต พี่สาวของเขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวตรงข้าม เขาจำไม่ได้หรอกว่าหมอดูทำนายเรื่องพี่สาวว่าอย่างไร แต่พอดูเสร็จ หมอดูที่ตาบอดก็ทักขึ้นราวกับมองเห็นได้ว่ามีเขาอีกคนยืนอยู่ในซุ้มด้วย
“น้องชายเหรอครับ?….คนที่ยืนอยู่ข้างๆนะครับ” หมอดูหนุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 
“ค่ะ….รู้ด้วยเหรอคะ?” พี่สาวกล่าวตอบเขาด้วยความประหลาดใจ
“แค่รู้สึกน่ะครับ….ให้ผมทำนายเรื่องของเขาให้ไหมล่ะครับ?”เขาถามต่อ ขณะ Gackt ฟังแล้วก็คิดว่าบางทีนี่อาจเป็นวิธีหาลูกค้า วิธีหนึ่งของหมอดูคนนี้ก็ได้ เพราะตามปกติแล้วเขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ แต่ดูจากท่าทางของพี่สาวแล้ว เธอคงไม่ได้คิดอย่างเดียวกับเขาแน่ๆ
“เอ๋! ได้เหรอคะ?”
“ครับ….ถือว่าเป็นบริการพิเศษก็แล้วกันครับ ผมไม่คิดเงินหรอก”
“งั้นเหรอคะ….เอ้า! Gaku_chan มานั่งตรงนี้สิ เร็วๆเข้า” เมื่อถูกเร่งเร้า Gackt จำนั่งลงให้หมอดูตาบอดคนนี้ทำนายให้อย่างเสียไม่ได้ หมอดูคนนั้นใช้ดวงตาที่ขุ่นขาวของเขาจ้องมอง Gackt แล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่จริงใจต่างจากรอยยิ้มที่จงใจปั้นขึ้นมาของคนอื่นๆ ที่เขาใกล้เขาเพียงเพราะต้องการตักตวงผลประโยชน์จากเขามากนัก 
“ไง?….หนุ่มน้อยกำลังไม่ไว้ใจชั้นอยู่สินะ ไม่แปลกหรอก เพราะรอบตัวเธอมีแต่คนแบบนั้นนี่นะ”หมอดูกล่าวทักทายเขาอย่างอารมณ์ดี คำพูดนั้นมันทำให้เขาตกใจพลางคิดอยู่ในใจว่า ‘เขารู้ได้ไง?’ และเขายิ่งตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินคำพูดประโยคต่อมาของชายตาบอด เขาเริ่มรู้สึกแล้วว่าหมอดูคนนี้คงไม่ใช่หมอดูมั่วๆอย่างที่เคยได้เห็นมาซะแล้ว
“สงสัยรึ?ว่าชั้นรู้ได้ไง? ดวงดาว….ดวงดาวประจำตัวเธอเป็นคนบอกชั้น” เขากล่าวเมื่อละสายตาจาก Gackt ไปยังลูกแก้วที่ตั้งอยู่ตรงหน้า เมื่อเริ่มทำนายเสียงและท่าทางของเขาดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
“เด็กคนนี้มีดาวจักรพรรดิ์เป็นดาวประจำตัว ชะตาของเขาเหมือนชะตาของจักรพรรดิ์ เขาจะสามารถครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ยกเว้นสิ่งที่เขาหวัง…ยกเว้นสิ่งเดียวที่เขาต้องการจากใจจริงเท่านั้น…..”หมอดูกล่าวเช่นนั้นก่อนที่คำทำนายจะจบลง หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในซุ้ม เธอหัวเราะแล้วกล่าวแทรกขึ้นมา
“แหม….คุณพี่ก็เล่นพูดแบบนี้ ลูกค้าก็เสียใจแย่น่ะสิคะ คำทำนายของคุณพี่ยิ่งไม่เคยผิดซะด้วย”หญิงสาวผู้เป็นน้องสาวของหมอดูตาบอดกล่าวขึ้นอย่างอารมณ์ดี
“…..ก็ยังทำนายไม่เสร็จซะหน่อยนี่นา….เธอนี่ชอบมาขัดจังหวะเวลาทำงานของพี่อยู่เรื่อยเลยนะ”ชายหนุ่มผู้พี่กล่าวปรามน้องสาวเสียงดุ
“ค่าๆๆ งั้นชั้นออกไปรอข้างนอกนะคะ”แล้วเธอก็เดินออกไป อย่างรวดเร็วเหมือนตอนมา Gackt มองตามเธอออกไปพลางคิดว่า คนที่มาเร็วไปเร็วเหมือนสายลมคงเป็นอย่างนี้เอง
“ขอโทษนะ เอาล่ะสิ่งสุดท้ายที่ชั้นอ่านได้จากดวงดาวของเธอก็คือ…..พระจันทร์…ชั้นเห็นพระจันทร์อยู่เคียงคู่กับดวงดาวของเธอ……”
“พระจันทร์?….นั่นมันหมายถึงอะไรเหรอคะ?”พี่สาวของ Gackt เอ่ยถามแทรกขึ้นมาด้วยความสงสัย ชายหนุ่มหมอดู เงยหน้าขึ้นมองพี่สาวของเขาแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
“เรื่องนั้น….ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ…แต่พระจันทร์น่ะมีความหมายถึงผู้หญิง….บางทีคงจะเป็นเนื้อคู่ของน้องชายคุณกระมั้งครับ”
‘เนื้อคู่? ของชั้นเนี่ยนะ’ Gackt คิดอยู่ในใจ ขณะที่หันไปมองพี่สาวที่ดูจะตื่นเต้นกับเรื่องนี้อย่างโอเวอร์
และหลังจากนั้น 10 ปี พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เหมือนจะเป็นพระจันทร์ของเขาอย่างคำทำนาย เธอเป็นคนสวย อ่อนโยนและมองโลกในแง่ดีซึ่งนั่นช่วยเขาที่เป็นคนมองโลกในแง่ร้ายได้มากทีเดียว เขาจึงตัดสินใจแต่งงานกับเธอ เวลาผ่านไป 1 ปีช่วงเวลาแห่งความสุขของเขาก็จบลง เมื่อเธอมีลูกสาวคนแรกกับเขา ร่างกายของเธออ่อนแอลงมากป่วยกระเสาะกระเสะอยู่ตลอดเวลา เขาตระเวนไปหลายต่อหลายที่เพื่อหายามารักษาเธอ แต่ความพยายามของเขานั้นช่างสูญเปล่า เมื่ออาการของเธอไม่ดีขึ้นเลย เธอมักจะมองเขาดวงแววตาแสนเศร้าแล้วกล่าวขอโทษเขาเสมอ
“ขอโทษนะ ถ้าเพียงแต่ชั้นไม่อ่อนแอแบบนี้ คุณคงไม่ลำบากวิ่งวุ่นไปหายามารักษาชั้นอย่างนี้”
คำพูดของเธอ ทำให้เขารู้สึกผิดทุกครั้งที่เธอกล่าวขอโทษเขา ความจริงแล้วสิ่งเขาต้องการไม่ใช่คำขอโทษของเธอเสียหน่อย ที่เขาวิ่งวุ่นไปหายามารักษาเธออยู่ทุกวันนี้เป็นเพราะเขาอยากเห็นรอยยิ้มต่างหาก รอยยิ้มที่เธอมีก่อนหน้านี้ รอยยิ้มที่สดใสราวกับแสงแดดยามหน้าร้อน เพราะหลังจากร่างกายเธออ่อนแอลงเขาก็ไม่ได้เห็นมันจากใบหน้าของเธออีก เขาจึงสัญญากับตัวเองว่า ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนเขาจะต้องรักษาเธอจนหายให้ได้ เพื่อรอยยิ้มของเธอ เพื่อเขาจะได้เห็นมันจากใบหน้าของเธออีกครั้ง……
แต่แล้วเธอก็ไม่รอ เธอไม่เชื่อว่าเขาจะทำได้ เธอจึงจากเขาไป วันนั้นเขาเพิ่งกลับมาจากซ้อมดนตรีกับสมาชิกในวงเพื่อเตรียมในคอนเสริตครั้งต่อไปในอีก 3 เดือนข้างหน้า เขารีบกลับมาบ้าน บ้านที่มีคนที่เขารักที่สุดทั้ง 2 คนรอเขาอยู่ เมื่อกลับมาถึงบ้าน….เขากลับพบเพียงความว่างเปล่า…..ความเงียบ…ความมืด….ที่เย็นเฉียบที่เสียดแทงหัวใจของเขาให้เป็นแผลฉกรรจ์….

Gakuto ที่รัก 

เมื่อคุณได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าชั้นคงกำลังอยู่บนรถไฟแล้ว
ขอโทษด้วยที่ทำอะไรโดยไม่ปรึกษาคุณอย่างนี้ แต่ชั้นทนไม่ได้ที่ตัว
เองคอยแต่เป็นตัวถ่วงของคุณอยู่อย่างนี้ คุณยังต้องเป็นคนที่มีชื่อเสียง
ต่อไปแน่ๆ อย่างเอาตัวเองมาผูกติดกับคนป่วยที่ไม่รู้จะตายวันไหน
อย่างชั้นเลย ชั้นรู้ว่าจริงๆแล้วคุณเป็นคนดี คุณคงไม่ทิ้งชั้นแน่ๆดัง
นั้นเพื่ออนาคตที่รุ่งเรื่องของคุณ ชั้นจึงขอเป็นฝ่ายไปเอง สำหรับเรื่อง
ลูกคุณอย่างเป็นห่วงไปเลย ชั้นจะให้ญาติที่มีฐานนะดีเป็นคนเลี้ยงแก
คุณไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้คุณเป็นอิสระแล้ว ขอให้มีความสุขนะคะ
ชั้นกับลูกจะรอวันที่คุณประสบความสำเร็จค่ะ

P.s. ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณทำให้ชั้น

รักคุณที่สุด

ภรรยาของคุณ


เธอทิ้งจดหมายบอกลาไปเพียงฉบับเดียวแล้วก็หายตัวไปพร้อมกับลูกสาว เขาแทบเป็นบ้า เมื่อรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น!!!!
“ไม่นะ!!!!!!~ Seres ทำไมคุณไม่รอผม!!!!!!!!!! ” เขาตะโกนออกมาด้วยความคับแค้นใจพลางอาระวาดทำลายข้าวของจนเละเทะไปทั้งห้อง ก่อนจะหลับไปทั้งน้ำตาท่ามกลางข้าวของที่ถูกทำลายพวกนั้นเหมือนตุ๊กตาดินเผาที่ถูกทำลายแล้วทิ้งไว้ข้างทางอย่างไร้ค่า ตัวเขาในตอนนั้นเหมือนคนบ้าที่นั่งดื่มเหล้าแล้วพล่ามแต่เรื่องวันเวลาที่เคยมีความสุข ความเสียใจที่เธอจากไป เขาทิ้งทุกอย่างที่เคยเห็นว่าสำคัญไปทั้งหมด ทั้งตัวเอง ดนตรี งาน เขาทิ้งมันทุกอย่าง วันแต่ละวันไปผ่านไปมันช่างยาวนานหนึ่งวันที่ผ่านไปแต่ในความรู้สึกเขานั้นเหมือนมันผ่านไปเป็นร้อยปี ดังนั้นเขาจึงดื่มเหล้าเพื่อหวังว่ามันจะช่วยให้วันเวลาที่แสนเจ็บปวดนั้นสั้นลง
หลังจากนั้น 2 ปี เขาทำเป็นลืมเรื่องราวอันแสนเจ็บปวดพวกนั้น เขากลายเป็นคนบ้างาน เขาทำงานหนักขึ้นเพื่อให้ผลงานออกมาดีที่สุด แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น คือ เพื่อให้ไม่มีเวลาไปคิดถึงเรื่องนั้นอีก หลายต่อหลายปีที่เขากลายเป็นคนที่กลัวการมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับใคร (ผมหมายถึงทางด้านความรู้สึกน่ะ=Gackt) เขาไม่กล้ารักใครจริงๆอีก ในสายตาของคนภายนอกเขาดูเหมือนคนเจ้าชู้ ที่เปลี่ยนคู่ควงไม่ซ้ำหน้า ก็ใช่ว่าเขาอยากเป็นแบบนี้เสียเมื่อไหร่ ใจหนึ่งเขาก็ยังรอคอย ‘พระจันทร์’ ของเขาอยู่ตามคำทำนาย….รออยู่แม้ว่าจะไม่รู้ว่าไหร่จะได้เจอ แต่อีกใจหนึ่งเขาก็กลัวว่าถ้ารักใครขึ้นมาจริงๆ แล้วจะถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังอีก เขาจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร เขาคงไม่สามารถกลับมาเป็นผู้เป็นได้อีกแล้ว
‘เขาจะสามารถครอบครองได้ทุกอย่างในโลกนี้…..ยกเว้นสิ่งที่เขาต้องการจากใจจริง’ คิดไปคิดมาเขาก็พาลไปนึกถึงคำทำนายของหมอดูตาบอดคนนั้นขึ้นมาได้
‘เอ….หรือว่าจะจริงอย่างเขาว่าจริงๆ หึ!ตลกชะมัด จะได้ทุกอย่าง ยกเว้นสิ่งที่ต้องการเนี่ยนะ….ถ้าแค่อะไรซักอย่างที่ต้องการ แต่กลับไม่มีปัญญาเอามันมาเป็นของตัวเองได้….แล้วจะมีมันไปทำไม ไอ้ชะตาบ้าบอพรรค์นี้’ Gackt แค้นใจกับชะตาชีวิตที่แสนอาภัพของตัวเอง เพราะสิ่งที่เขาต้องการเป็นเพียงใครซักคนที่พร้อมจะอยู่ด้วยกันตลอดไปโดยไม่ทิ้งเขาไปเท่านั้น….เท่านั้นจริงๆ
แล้ววันเวลาก็ผ่านไป Gackt ก็ทำตัวเป็นคนเจ้าชู้เหมือนเดิม จนกระทั่งวันหนึ่ง……วันนั้นเป็นวันที่เหล่าทีมงานและเขาจึงงานเลี้ยงเล็กๆขึ้นเพื่อฉลองให้กับความสำเร็จของ “Mizerable” single ของงานเดี่ยวของเขา แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีเรื่องยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับวงเก่าของเขา แต่สุดท้ายทุกอย่างก็กำลังจะคลี่คลายไปในทางที่ดี มันทำให้เขาอดโล่งใจไม่ได้ หลังจากเลิกจากงานเลี้ยง เขาตั้งใจว่าจะเดินกลับไปที่พักของเขาเพราะว่าที่จัดเลี้ยงกับที่พักที่เขาพักอยู่นั้นมันไม่ไกลกันซักเท่าไหร่ ทั้งนี้การออกมาเดินรับลมตอนดึกๆแบบนี้บางครั้งเขาก็ได้พบกับสิ่งดีๆ อย่างที่ไม่คาดฝัน ซึ่งคืนนี้เขาก็หวังให้ได้พบกับสิ่งนั้นด้วยเช่นกัน เขาเดินทอดน่องไปเรื่อยตามทางเดินที่เริ่มจะว่างเปล่า เนื่องจากมันดึกมากแล้วพระจันทร์ในคืนนั้นพระจันทร์เต็มดวงและดูสวยกว่าปกติ ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆหมอกบดบังความงามของดาวดาวที่ส่องแสงอยู่เต็มไปหมด มองแล้วเหมือนหีบสมบัติกล่องใหญ่ ขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับการมองท้องฟ้าอยู่นั้น หางตาของเขาก็เหลือบไปให้อะไรบางอย่าง…..ห่างจากเขาไปราวๆ 1 เมตร มี สะพานข้ามแม่น้ำอยู่และเขาเห็นใครบางคนยืนอยู่กลางสะพานนั้นด้วย ใบหน้าด้านข้างที่ดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริงหลายปีนัก เรือนผมสีดำขลับซอยยาวละต้นคอขาวราวกับงาช้าง รูปร่างที่บอบเบาเกินกว่าผู้ชายทั่วไป ร่างบางที่อาบไล้ดวงแสงจันทร์สีเงินนั้นดูงดงามราวกับเทพธิดาชางเอ๋อ(นางฟ้าที่อยู่บนดวงจันทร์ตามความเชื่อของจีน บางครั้งคนญี่ปุ่นก็เรียกว่า ชาโอ) เขาที่จ้องมองภาพที่สวยงามเหมือนความฝันเหมือนกับถูกแย่งชิงหัวใจไป วินาทีนั้นเองที่เขาบอกกับตัวเองว่า ‘นี่ล่ะ พระจันทร์ของเขา’หลังจากนั้นมาเขาก็ตามไปดู Live ของร่างบางหลายต่อหลายครั้ง ยิ่งเห็นเขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองตกหลุมรักใน ‘เจ้าหญิงคางูยะ’ อย่างถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว แต่จะให้ทำอย่างไร เขาก็ทำได้แค่มองเท่านั้น และตอนนั้นเองที่เขาเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา วิธีที่จะทำให้เขาได้ใกล้ชิดกับ ‘พระจันทร์’ ที่เขารอคอยมาเกือบ 10 ปี เขาจึงคิดโครงเรื่องหนังเรื่องหนึ่งขึ้นมาหลังจากการทำอัลปั้ม “Moon” จบลง โครงเรื่องที่คิดถึงภาพในวันนั้น เมื่อเอาไปเสนอต่อทางบริษัทซึ่งมันก็ผ่านออกมาอย่างไม่มีปัญหาอะไร แล้วการกำหนดคนที่จะแสดงเป็นตัวละครตัวไหนก็เริ่มขึ้นทางทีมก็ส่งคนไปทาบทาม hyde สำหรับบทของ Kei แต่ก็เป็นอย่างที่หลายๆคนคาดการ คือนักร้องหน้าสวยคนนี้ตอบปฏิเสธมากับทีมงานของเขา เมื่อเป็นแบบนี้ เขาก็เลยคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องลงมือทำด้วยตัวเอง……ซึ่งผลก็ออกมาอย่างที่เห็นกันอยู่ พระจันทร์คล้อยลงต่ำ Gackt ก้มมองนาฬิกาข้อมือ บอกว่าขณะนี้ ตี 2 แล้ว hyde คงค้างที่ห้องของสมาชิกในวงของเขา พอคิดแบบนี้มันก็ทำให้เขาอดน้อยใจขึ้นมาไม่ได้ แม้จะเข้าใจดีว่าในสายตา hyde เขากับสมาชิกในวงไม่ได้แตกต่างกันเลยก็ตาม
“คุณจะรู้บ้างรึเปล่าว่าห้องที่ไม่มีคุณอยู่ มันเงียบเหงาและหนาวเย็นแค่ไหน? เมื่อไหร่คุณจะกลับมาซะที Haido ”

พระจันทร์เต็มดวงที่ทำหน้าที่ของเธอมาตลอดทั้งคืนคล้อยต่ำและหายลับไปจากฟากฟ้าเพื่อปล่อยให้พระอาทิตย์ขึ้นมาทำหน้าที่ของเขาบ้าง แสงสีทองจากดวงอาทิตย์เริ่มจับขอบฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองและขับไล่ความมืดที่ปกคลุมอยู่ให้สลายไป
“RRRRRRRRRRRR”Morning Call ที่สั่งให้โทรมาปลุกดังขึ้น เสียงโทรศัพท์ที่น่ารำคาญนั้นดังขึ้นจนKen ทนไม่ไหว ที่นอนรออยู่นาน แต่ก็ไม่มีใครจะทำอะไรให้เสียงน่ารำคาญนั้นเงียบลง ตาตี่เรียวเล็กของ Ken ปรือขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองหาต้นเสียงซึ่งแผดเสียงอยู่บนหัวเตียง
“ฮาโหล….ใครน่ะ?….”เสียงงัวเงียของหนุ่มหน้าแมวมือกีต้าคนเก่งของ L’arc กรอกลงไปในโทรศัพท์
“Ohayougasaimasu Morning Call ค่ะ” เสียงหวานใสของพนักงานตอนรับส่งกลับมาในโทรศัพท์ เสียงนั้นทำให้ Ken ที่ยังงัวเงียอยู่ตาสว่างขึ้นมาทันที แต่ก่อนจะได้จีบเจ้าของเสียงหวานใสของหญิงสาวพนักงานต้อนรับอย่างที่ตั้งใจไว้ Ken ก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่น่าสนใจกว่าเดินออกมาจากห้องน้ำ 
“ใครโทรมาน่ะ Ken_chan”tetsu ถามขึ้นขณะที่ยังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมที่เปียกจากการสระผมให้แห้ง Ken ลุกขึ้นจากฟุกที่นอนอยู่เดินไปกอด Tetsu จากข้างหลัง
“ก็ Morning Call ที่นายสั่งไว้ยังไงล่ะ” Ken กล่าวพลางใช้จมูกซุกไซ้คำคอขาวยาวระหงอย่างซุกซน
“ไม่เอาน่า Ken_chan” tetsu กล่าวปรามให้ Ken นึกถึงเพื่อนอีก 2 คนที่ยังอยู่ในห้องด้วย(แม้ว่าเพื่อน 2 คนที่ว่าจะกำลังหลับก็เถอะ) แต่เจ้าเหมียวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่รู้สึกรู้สาอะไรด้วย
“ทำไมล่ะ? อ้อ! 2 คนนั้นน่ะเหรอ ยังหลับอยู่เลย นายไม่ต้องไปสนใจมันหรอก Ken เหลือบตาไปมอง ชายหนุ่มอีก 2 คนที่ยังนอนกอดกันกลมภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันเหมือนกับเมื่อก่อนนี้
“นายว่าใครยังหลับอยู่นะ?” เสียงกวนๆของใครคนหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะรุกของเจ้าเหมียวยักษ์ Ken หันไปมองต้นเสียงด้วยแววตาขุ่นเขียว ยิ่งเห็นรอยยิ้มกวนๆของชายหนุ่มผมดำอดีตมือกลองแล้วเขาแทบจะวิ่งไปกระโดดถีบเสียเดี๋ยวนั้น โทษฐานที่มาขัดจังหวะ
“นั้นสิ จะทำอะไรกัน ชั้นก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ช่วยเกรงใจคนที่มองอยู่หน่อยเซ่!” เสียงทุ้มเจือหวานที่ทุกคนคุ้นเคยเป็นอย่างดีเอ่ยขึ้นสนับสนุนคำพูดของ Sakura ร่างสูงหันกลับไปมองเจ้าของเสียง
“ตื่นแล้วเหรอ? แปลกจังที่เห็นนายตื่นก่อนเที่ยง”เมื่อได้โอกาส Sakura ก็ไม่วายหาเรื่องกัด Hyde ตามเคย และก็ใช่ว่า Hyde จะอยู่เฉยๆให้กัดเสียเมื่อไหร่
“ถ้าตาไม่บอดก็คงเห็นนะ ว่าชั้นตื่นแล้ว ว่าแต่ไม่เจอกันตั้งนานดูเหมือนหมาในปากนายยังอยู่ดีกันทุกตัวเลยนะ” Hyde กัดตอบไปชุดใหญ่ Sakura หัวเราะร่ากับคำพูดนั้น นานแล้วที่เขาไม่ได้มานั่งต่อปากต่อคำกับร่างบางตรงหน้านี่ เมื่อก่อนทั้งเขาและ Hyde ต่างต่อปากต่อคำกันจนเป็นกิจวัตรเลยทีเดียว แต่ก่อนที่สงครามน้ำลายจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ท่านหัวหน้าวงก็สลัดหลุดจากเจ้าเหมียวเดินมาห้ามศึกชายหนุ่มทั้ง 2 ซะก่อน
“พอซะทีพวกนายน่ะ เจอกันทีไรต้องหาเรื่องกัดกันทุกทีสิน่า เป็นหมากันรึไง กัดกันอยู่ได้”tetsu บ่นออกมาเบาๆ
“อืม….วันนี้นายว่างใช่ไหม? Hyde เราเที่ยวกันเถอะ”Tetsu เอ่ยขึ้นเหมือนเพิ่งนึกได้ ความจริงเราเขาก็ไม่ค่อยอยากไปเที่ยวซักเท่าไหร่หรอก แต่วันนี้เป็นวันหยุดของ Hyde ขืนให้อยู่ที่นี่ Hyde ก็ต้องเจอกับคนคนนั้นน่ะสิ ไม่ได้ ไม่ได้จะปล่อยให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้ แล้วยังเรื่อง Megu_chan อีก อย่างไรวันนี้ก็ถามให้รู้เรื่องให้ได้
Hyde ผู้ลืมไปแล้วว่าทำไมถึงมานอนอยู่ที่นี่ได้ ฟังที่เพื่อนสนิทกล่าวแล้วก็ตอบลงไปอย่างง่ายดาย เพราะวันนี้เขาหยุด การไปเที่ยวกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานก็เป็นเรื่องที่ไม่เลวนักหรอก
“ก็ดีนะ Tet_chan ชั้นว่าเราไปหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยไปดีไหม? คือชั้นเริ่มหิวแล้วอ่ะ” 
“พอลืมตามาก็เป็นหิวเลย เนี่ยนะ ชั้นล่ะรู้จริงๆว่านายเอาพลังงานไปใช่กับอะไรหมดนะ ถึงได้หิวบ่อยแบบนี้” Ken เอ่ยแซวขึ้นด้วยความหมั่นไส้
“เรื่องของชั้น!!!!!”Hyde หันมามอง Ken ตาขวาง
“อืม….งั้นเดี๋ยวเจอกันที่ห้องอาหารนะ” hyde กล่าวพลางเดินออกไป แต่ก่อนจะเดินออกไปเสียงทุ้มหวานของ tetsu ก็เรียกเขาไว้
“แล้วนายจะไปไหน?”
“ก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อไง?” Hyde หันกลับมาด้วยท่าทางงุนงง Tetsu ได้ฟังแบบนั้นก็พยักหน้าเป็นการรับรู้ แม้จะรู้สึกตะหงิดๆกับเซนต์ของตัวเองก็เถอะ เขารู้สึกว่าไม่อยากไห้ Hyde กลับห้องไปเลย แต่ทำไมถึงคิดแบบนี้เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
Hyde ยืนมองท่าทางของท่านหัวหน้าวงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องพักของเหล่าสมาชิก Laruku ไปยังห้องของตัวเอง เขาใช้การ์ดรูดเปิดประตูห้อง มองเข้าไปในห้องนั้นว่างเปล่า…ไม่มีใครอยู่ในห้องเลย…มองไปที่เตียง เตียงของ Gackt ว่างเปล่าและยังเรียบร้อยเหมือนกันไม่เคยมีใครนอนอยู่ตรงนั้นเลยเมื่อคืนนี้ เขาสาวเท้าก้าวเข้าไปในห้อง จึงพบว่าประตูระเบียบเปิดทิ้งไว้ผ้าม่านที่กั้นระหว่างห้องกับระเบียบพลิ้วไหวตามแรงลม Hyde เดินตรงไปที่ระเบียงเผื่อว่าจะได้เห็นว่า มีใครอยู่ตรงนั้นบ้างรึเปล่า? เมื่อเดินออกดูจึงพบว่าใครที่เขาคิดว่าไม่อยู่ในห้องนั่งฟุบหลับอยู่กับโต๊ะรับแขกที่ตั้งอยู่ข้างนอก เมื่อเขาแบบนั้น Hyde ก็รีบสาวเท้าเร็วๆไปดูทันที
“Gac_chan Gac_chan” hyde เอ่ยเรียกเบาๆ มือก็พยายามเขย่าตัว เจ้าของชื่อให้ตื่นขึ้นมา Hyde ใช้เวลาปลุก Gackt อยู่ไม่นาน ดวงตาคู่สวยก็ค่อยๆคลี่เปิดขึ้น
“กลับมาแล้วเหรอครับ”เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มน่าฟังของ Gackt เอ่ยทัก Hyde ทันทีที่ได้เห็นว่า คนที่มาปลุกเขาเป็นใคร 
“มานอนทำอะไรอยู่ตรงนี้” Hyde ถามด้วยความเป็นห่วง 
“….ก็…คุณบอกว่าจะกลับมา….ผมก็เลย….”Gackt ตอบด้วยรอยยิ้ม
“นี่…..นายจะบ้าเหรอ!!!!!! นี่อย่าบอกนะ ว่านายนั่งรอชั้นตรงนี้ทั้งคืน!!!! เดี๋ยวเป็นหวัดขึ้นมาจะทำอย่างไง นี่ดีนะ ที่วันนี้เป็นวันหยุด ไม่งั้นล่ะก็…..”คำพูดของ Hyde ชะงักไปเมื่ออยู่ๆเขาก็โดย Gackt ดึงเข้าไปกอด
“เดี๋ยว!!! นี่นายจะทำอะไรน่ะ!!!” Hyde ทั้งร้องทั้งดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของ Gackt 
“…ก็…ผมนอนไม่หลับถ้าไม่มีคุณอยู่….”เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบาๆอยู่ข้างหู ลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดรดคอทำเอาใบหน้าร้อนผ่าว
“ปะ…ปล่อยชั้น”เสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางของ Hyde เบามากจนแทบเป็นเสียงกระซิบ
“ไม่ครับ…เมื่อคืนคุณปล่อยให้ผมรอเก้อ….เพราะงั้นขอผมอยู่อย่างนี้อีกสักครู่ได้ไหมครับ?” 
“……..”เงียบไร้คำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มของ Hyde ปฏิกิริยาที่ต่อต้านเขาอยู่เมื่อกี้นี้หายไป Hyde ยืนอยู่นิ่งๆให้เขากอดอยู่อย่างนั้นเพียงแต่เบือนหน้าหนีออกไปทางอื่น แทนที่จะหันมามองหน้าของเขา ท่าทางแบบนั้นทำให้อดหัวเราะออกมาเบาๆไม่ได้ 
‘นี่คงกำลังเขินอยู่สินะ น่ารักชะมัดเลยแฮะ’Gackt คิดในใจขณะที่กระชับวงแขนให้แน่นเข้า
“คุณเคยบอกใช่ไหม? ครับว่าคุณเป็นคนถูกสาปเรื่องความรัก”
“.......”ไร้คำตอบจากร่างบางที่ในอ้อมกอดเช่นเคย
“มีเรื่องหนึ่งที่อยากให้คุณรู้ไว้...ถ้าคุณคิดแบบนั้น...ผมก็คงเป็นคนที่ถูกสาปเหมือนกัน….ผมถูกสาปให้มีทุกอย่างที่ไม่ต้องการ คุณว่าแบบนี้มันน่าขำไหมล่ะ? ผมมีได้ทุกอย่างยกเว้นสิ่งที่ผมต้องการ” Gackt พลางหัวเราะกับโชคชะตาที่เล่นตลกกับเขาเช่นนี้ 
hyde ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีกเช่นเคย เขากำลังรอฟังอยู่ว่า Gackt จะกล่าวอะไรต่อไป ขณะที่เขาเองก็รู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองในตอนนี้มันไม่ได้เต้นช้าลงเลย เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรไป ทำไมเวลาอยู่ใกล้คนคนนี้ถึงได้มีปฏิกิริยาแปลกๆเกิดกับตัวเองทุกที ทำไมนะ? ทำอย่างกับว่าเขากำลังหลงรัก Gackt อย่างนั้นแหละ
‘เอ๊ะ!อะไรนะ ไม่นะ!! ไม่!!! ชั้นให้มันเป็นแบบนั้นไม่ได้ไม่!!!’ พอคิดได้แบบนั้น Hyde ก็รีบเตือนสติที่มีอยู่น้อยนิดของตัวเองให้ออกมาห่างๆ Gackt ซะ ซึ่งถ้าปล่อยให้เป็นแบบนั้น....ถ้ารักเขาล่ะก็..... 
“...พอแล้ว....ปล่อยชั้นนะ...” hyde ร้องขึ้นขณะที่เริ่มดิ้นให้ตัวเองหลุดจากวงแขนของ Gackt ไป ซึ่งปฏิกิริยานี้ทำให้ Gackt อดจะแปลกใจไม่น้อย แต่ไม่กล้าถามว่าเพราะอไรจู่ๆ hyde ถึงปฏิเสธเขาแบบนี้...ทั้งที่เมื่อกี้......
Hyde ก็ดิ้นจนหลุดออกมาจนได้ พอหลุดออกมาได้เขาวิ่งหนีหายออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ Gackt นั่งงกับท่าทางของร่างบางอยู่เพียงลำพัง 
‘ทำไมมันต้องแบบนี้ทุกทีเลยนะ’ Gackt คิดพลางถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ สายตาเขายังจับจ้องอยู่ที่ประตูประเบียงแม้ว่าจะไม่ Hyde ยืนอยู่ตรงนั้นแล้วก็ตาม

To be continue