|
|
 |
|
|
Moon
Child
by
MIKOTO
Chapter III closes up III
ส่วนหนุ่มๆ Laruku
ที่เหลือเมื่อเสร็จธุระส่วนตัวของตนแล้วก็พากันย้ายมวลสารของพวกเขาลงไปยังห้องอาหารตามที่ตกลงกันไว้
จะนั่งตรงไหนดีล่ะ Tet_chan
คนเยอะจังเลยKen
ที่มองหาที่นั่งหันไปถาม
Tetsu เพื่อขอความเห็น
เผื่อว่าท่านหัวหน้าวงที่เคารพจะหาที่นั่งว่างๆให้พวกเขาได้
อืม
นั้นสินะ
คนเยอะจริงๆเลย
เป็นเพราะนายนั้นแหละ Ken
มัวแต่ช้า Tetsu
บ่นทั้งที่ยังกวาดสายตามองที่นั่ง
Ken
ได้ยินแบบนั้นเขาจึงตั้งใจจะเถียงกลับแต่ว่าชายหนุ่มผมดำคนเดิมกล่าวขัดจังหวะเสียก่อน
Tet_chan
นายช่วยชั้นดูหน่อยสิว่านั้นนะ
ใช่ Hyde หรือเปล่า? Sakura
สะกิดให้ Tetsu
มองไปยังโต๊ะที่อยู่ติดกับริมหน้าต่าง
ซึ่งมีใครบางคนที่คล้ายว่าจะเป็นเพื่อนตัวเล็กของพวกเขานั่งอยู่
(ก็มันตัวเล็กมองลำบากอ่ะ=Sakura)
ไหนๆ
อืม
.ใช่จริงๆด้วย
.ได้ที่นั่งแล้วล่ะ
Ken_chan Tetsu
สะกิดแขนเพื่อนผู้พี่ให้เดินตามไปยังโต๊ะที่
Hyde นั่งอยู่ก่อนแล้ว
เมื่อชายหนุ่มทั้ง 3
เดินไปถึงโต๊ะ
เขาก็ต้องแปลกใจที่เห็นร่างบางที่บอกว่าจะกลับไปเปลี่ยนชุดยังอยู่ในชุดเดิม
และที่น่าแปลกยิ่งกว่านั้นก็คือเบื้องหน้าของร่างบางโดยปกติแล้วมันจะต้องมีอาหารมากกว่ากาแฟหอมกรุ่นเพียงแก้วเดียวแน่ๆ
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ก่อนมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ได้รับรู้แม้แต่น้อยว่าเพื่อนๆ
มายืนมองเขาด้วยความแปลกใจอยู่นานเท่าไหร่แล้ว
อ้าว!ไหนว่าหิวไงล่ะ
..Ken
เอ่ยปากจะแซวตามปกติ
แต่ก็โดน Tetsu
ห้ามไว้เพราะเขารู้สึกแปลกๆเหมือนกับที่
Sakura รู้สึก Tetsu หันไปมอง Sakura
เพื่อความเห็น Sakura
พยักหน้าเป็นทำนองว่า ชั้นก็คิดเหมือนนาย
ก่อนที่จะลาก Ken
ออกไปคุยกันข้างนอกปล่อยให้
tetsu
จัดการกับเรื่องนี้ตามลำพัง
เพราะเขาคิดว่าถ้าจะถามถึงความผิดปกติของ
Hyde
ล่ะก็น่าจะให้เพื่อนสนิทของ
Hyde อย่าง Tetsu
น่าจะได้ผลที่สุด
แต่เขาก็รู้ดีว่า hyde น่ะเป็นพวกปากแข็ง
ถ้าไม่อยากจะพูดล่ะก็
ต่อให้ไปเอาคีมมาง้าง
ก็คงไม่พูดอะไรออกมาแน่ๆ
เขาจึงได้หวังว่า Tetsu
จะทำสำเร็จ เมื่อเห็น 2
หนุ่มเดินจากไปแล้ว Tetsu
จึงเดินเข้าไปใกล้ๆ
เขาเอามือวางลงบนบ่าบางๆของ
hyde ร่างบางสะดุ้งน้อยๆ
ก่อนจะหันไปมองเจ้าของมือบนบ่าของเขา
อ่า~
.Tet_chan hyde
พึมพำออกมาเบาๆ
เป็นอะไรรึเปล่า
..ดูนายเหม่อยลอยชอบกลนะ
.ก่อนกลับห้องนายไม่ได้เป็นแบบนี้นี่
.เกิดอะไรขึ้นที่นั้นเหรอ?สายตาที่เต็มเป็นความความอบอุ่นคู่นั้นจ้องตรงมาพร้อมกับเสียงทุ้มที่แสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างไม่ปิดปังของ
Tetsu ทำให้ Hyde
รู้สึกผิดขึ้นมาที่ทำตัวผิดปกติไปจน
tetsu ต้องเป็นห่วง
ซึ่งความจริงแล้วเขารู้ดีว่าคงไม่ใช่แค่
Tetsu เท่านั้นหรอกคงเป็น Ken
กับ Sakura ด้วย
เปล่า
..ชั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่
..แค่มีเรื่องต้องคิดนิดหน่อย
.ก็เลยคิดอะไรเพลินไปหน่อยเท่านั้นเอง
..ไม่มีอะไรหรอกน่า
นายน่ะคิดมากไปแล้ว
..คนที่คิดมากๆน่ะมักจะแก่ก่อนวัยนะ
Tet_chan Hyde กล่าวติดตลก
แสร้งทำเป็นว่าตัวเองสบายดีเพื่อ
Tetsu คลายกังวล และแม้ Tetsu
จะเห็นแบบนั้นเขาก็ยังไม่วางใจ
เพราะท่าทางเหม่อลอยแบบนั้นมันไม่ใช่อาการของคนที่กำลังคิดเรื่องงานอยู่แน่
อย่าเฉไฉน่า
.มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ
.หรือว่า
.ใช่
ต้องใช่แน่ๆ
บอกมาสิมันทำอะไรนาย!!!!
Tetsu กล่าวอย่างโกรธแค้น
ขณะที่ Hyde
ยังงงๆไม่เข้าใจว่าคู่สนทนากำลังพูดถึงอะไร
แล้วทำไมถึงต้องมีท่าทีโกรธขนาดนั้นด้วย
ก็ไอ้เจ้าชายนั้นไงเล่า!!!!
บอกมา Hyde
มันทำอะไรนายชั้นจะไปเอาเรื่องมันเดี๋ยวนี้!!!!
Tetsu
กัดฟันพูดพลางจะลุกขึ้นไปเอาเรื่อง
Gackt ที่ปากว่าจริงๆ
"เฮ่อ!tet_chan
ชั้นล่ะไม่เข้าใจจริงๆเลยว่าพวกนาย
ทำไมถึงอคติกับเขานักนะ"
hyde
กล่าวพลางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มโดยทำเป็นไม่สนใจคู่สนทนาแม้แต่น้อย
"เดี๋ยว!สิ hyde
นี่ชั้นทำเพื่อนายนะ....อ้อ!ชั้นรู้แล้ว....นายคงรักมันเข้าแล้วล่ะสิ!!!
ใช่ไหม....นายทำได้ไงนะ hyde
ทั้งๆที่นายมี Megu_chan
อยู่ทั้งคนแล้ว....นายจะทำให้เธอเสียใจ"
Tetsu
ตะโกนเสียงดังเพราะโมโหจนลืมตัว
ส่วน hyde พอได้ยินแบบนั้น
เขาก็ตะโกนกลับไปอย่างเลยอด
"ทำไมชั้นจะทำไม่ได้!!!!
นายไม่รู้อะไรเลย Tetsu
ทั้งที่นายไม่รู้อะไรเลยแท้ๆ
ชั้นไม่คิดเลยนะว่าจะได้ยินนายพูดแบบนี้!!!"
hyde ตะโกนปนกับเสียงหอบ
"ทั้งที่ชั้นคิดว่า....นาย...นายน่าจะเข้าใจชั้นได้มากที่สุดแท้ๆ
สุดท้ายก็ไม่มีใครเข้าใจชั้นเลยซักคน....."
ร่างบางกล่าวพลางทุบโต๊ะอย่างแรงก่อนที่จะวิ่งหนีหายออกไปจากห้องอาหาร
โดยวิ่งสวน Ken กับ sakura
ที่เดินกลับเข้ามา
ชายหนุ่มทั้ง 2
มองเพื่อนคนสวยทั้ง 2
อย่างงงๆ
"เฮ้!...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเรอะ"
Ken
เอ่ยขึ้นขณะที่มองตามร่างบางที่วิ่งสวนออกไปก่อนที่หันกลับมามองท่านที่หัวหน้าวงที่นั่งหน้าบูดอยู่ที่โต๊ะ
"เขา....ไม่ยอมพูดสินะ"
sakura
ซึ่งรู้ผลลัพธ์อยู่แล้วพึมพำขึ้น
ความจริงแล้วเขาก็ไม่หวังอะไรกับการคุยครั้งนี้อยู่แล้ว
แต่ที่แปลกใจก็คือไม่คิดว่าแค่เรื่องนี้ทำให้เพื่อนที่รักกันปานจะกลืนอย่าง
2 คนนี้ทะเลาะกันได้
ส่วน hyde
หลังจากวิ่งออกจากห้องอาหารแล้วเขาวิ่งตรงไปยังลานจอดรถแล้วก็ขับออกไปทันที
ขับออกไปทั้งๆเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหน......ซึ่งความเคลื่อนไหวของร่างบางนั้นไม่ได้รอดพ้นจากสายตาของใครบางคนไปได้......
hyde ขับรถไปเรื่อยๆ
ทิวทัศน์ภายนอกก็ยิ่งเปลี่ยนไปมากขึ้นทุกที.....จนเขาขับรถไปจนถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง....สวนสาธารณะที่เหมือนกับสวนสาธารณะที่ญี่ปุ่นที่เขามักจะไปอยู่คนเดียวเวลาที่มีเรื่องที่คิดไม่ตกอยู่บ่อยๆ
ร่างบางจอดรถไว้ข้างๆสวนสาธารณะแห่งนั้น
แล้วลงจากรถเดินเข้าไปในสวน
ท้องฟ้าสีสวย
สายลมพัดเอื่อยๆ
พัดใบไม้ปลิวไสวราวกับกำลังเต้นรำอยู่
ที่สวนแห่งนั้นมีชิงช้าเด็กเล่นที่แสนว่างเปล่า
ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางสวนสาธารณะแห่งนั้น
ของเล่นแบบนี้ครั้งหนึ่งเมื่อตอนเป็นเด็กเขาเคยชอบมันมาก
แต่ตอนนี้เมื่อมาเห็นมันแล้วรู้สึกสะท้อนใจอย่างบอกไม่ถูก
คงจะเป็นเพราะเขาเอามันมาเปรียบเทียบกับตัวเองกระมั้ง
.เขาเดินไปทิ้งตัวลงที่ชิงช้าอันนั้น
เขาแกว่งมันช้าๆ
สายตาเหม่อลอยออกไปยังท้องฟ้าที่อยู่ไกลแสนไกล....
'แปะ'
ฝนเม็ดแรกหยดลงมาโดนแก้มขาวเนียน
แทนที่เขาจะลุกขึ้นไปเพื่อหาที่หลบฝน
เขากลับยังนั่งอยู่ตรงนั่น
'ตกลงมาเลย....ตกลงมา....ถ้ามันจะช่วยชำระล้างความทุกข์...ความอึดอัดใจ....ของชั้นให้หายไปที'
เขาคิดพลางหลับตาลง
ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้วตอนนี้
ใครก็ได้ช่วยชั้นที!!!!
ในใจเขาคงกำลังร้องแบบนี้
กับความลับที่ไม่รู้จะบอกใคร
กับ
ความรักที่บอกใครไม่ได้....ใครก็ได้ช่วยชั้นที!!!!
ตอนนั้นเองที่ฝนเริ่มโปรยปรายลงมา....
'ซ่า'
แต่ท่ามกลางสายฝนนั้นเขากลับไม่เปียกฝนเลยแม้แต่นิดเดียว....ทำไมกัน?
เขาคิดพลางลืมตาขึ้นมอง
ภาพที่เห็นนั้นเขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง.....ใครคนนั้น...Camui
Gakuto ผู้ชายคนนั้น.....ยืนกางร่มให้เขาอยู่...รอยยิ้มกับดวงตาแสนสวยคู่นั้นยังคงอบอุ่นไม่เปลี่ยนไปจากวันแรกที่เราพบกัน
"....ฝนตกแล้ว...กลับกันเถอะครับ..."เสียงนุ้มน่าฟังของ
Gackt ดังขึ้นข้างๆตัว
"ไม่นะ!!!!" hyde ผลัก Gackt
ให้พ้นทางก่อนจะวิ่งหนีไปท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมา
อย่างไปเกรงใจใคร
ซึ่งเมื่อ hyde วิ่งจากไป Gackt
ก็ทิ้งร่มวิ่งตามร่างบางไป
"อย่าตามมานะ!!!" hyde
ตะโกน
"ผมไม่เข้าใจทำไมคุณต้องหนีผมด้วย"Gackt
ตะโกนกลับไปขณะที่เร่งฝีเท้าขึ้นจนทัน
และดึง hyde มากอดไว้
ปล่อยชั้น!!!~
ไม่ครับ!
..ผมจะไม่ปล่อยให้คุณหนีไปอีกแล้ว
.10ปีน่ะมันนานนะครับ
.อย่าใจร้ายกับผมอีกเลยใบหน้าเรียวสวยของ
Gackt
ซบลงบนบ่าบอบบางของคู่สนทนาซึ่งพยายามขืนตัวออกจากห่างแต่ไม่สำเร็จ
..อย่านะ
.เลิกใจดีกับชั้นซะที
อย่ามาดูแลชั้น
ไม่ต้องสนใจชั้น
.ไม่อย่างนั้นล่ะก็
..เสียงสั่นเครือของ
Hyde
ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ
คำพูดที่ขาดหายไปนั้นมันทำให้
Gackt
เกิดความสงสัยขึ้นมาว่า
Hyde กำลังจะบอกอะไรกับเขา
ไม่อย่างนั้น? Gackt
ทวนคำอย่างสงสัย
ไม่รู้ว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า?
.บางทีอาจเป็นเพราะฝนที่ตกอยู่ในตอนนั้นก็ได้
เขาจึงเห็นว่ามีน้ำใสๆไหลลงมาจากดวงตากลมโตคู่นั้น
ไม่อย่างนั้น
.ไม่อย่างนั้น
.ชั้นคงต้องหลงรักนายแน่ๆ
.Hyde
ตะโกนแข่งกับสายฝน
ขณะที่น้ำตาอุ่นๆยังคงไหลออกมาปนกับน้ำฝนที่เย็นเฉียบ
ไม่
.นายไม่เข้าใจ!
.ชั้นรักนายไม่ได้!
ชั้นรักใครไม่ได้อีกแล้ว!!
เขา
ชักควบคุมยากขึ้นทุกทีแล้ว
ชั้นยังไม่อยากสูญเสียตัวตนของตัวเองไป
.ไม่มีใครช่วยชั้นได้!!
นายเข้าใจไหมว่าไม่มี!!!
Hyde
ตะโกนพลางดิ้นเพื่อจะให้หลุดจากวงแขนที่กอดเขาอยู่ให้ได้
.ไม่ไหวแล้ว
.ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้
ชั้นคงจะแพ้
พ่ายแพ้ให้กับความต้องการของตัวเองแน่ๆ
.ได้โปรดเถอะ
Gac_chan
อย่ามายุ่งกับชั้นอีกเลย
.
Hyde คิดอยู่ในใจ
เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตา
Gackt
แม้ว่าความจริงแล้วเขาอยากโผเข้าไปกอดร่างสูงเองก็ตาม
ขอโทษครับ
.ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของความเศร้าของคุณ
..ผมนี่เองที่เห็นคนลบรอยยิ้มออกจากใบหน้านี้Gackt
เชยคางมนของ Hyde ขึ้น
นิ้วเรียวยาวของเขาเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาที่เคยมีแต่ความสดใสคู่นั้น
ทั้งที่จริงๆแล้วผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นเลย
.
ก็ปล่อยชั้นเซ่!
เลิกมายุ่งกับชั้นเสียที
ไม่ครับ
.ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น
.แต่ผมไม่สามารถห้ามใจไม่ให้รักคุณได้
.ขอโอกาสให้ผมซักครั้งนะครับ
..ผมขอสาบานด้วยชีวิต
..ว่าจะไม่มีใครมาแทนคุณได้
Haido
.หากจากนี้ผมผิดจากคำพูดนี้เพียงนิดเดียว
เชิญคุณมาเอาชีวิตผมไปได้เลย
Gackt
กล่าวพลางทรุดตัวลงคุกเข่าลงกับพื้นหญ้าที่เปียกแฉะด้วยน้ำฝน
เพื่อแสดงความจริงใจของเขา
ซึ่งนั้นทำให้ Hyde
ตกใจไม่น้อย
เขาไม่คิดว่าจะโดนจู่โจมแบบนี้
.ลุกขึ้นเถอะ Gac_chan
กางเกงเปื้อนหมดแล้ว Hyde
กล่าวท้วงขึ้นเบาๆ
ขณะที่เบือนใบหน้าที่แดงผ่านด้วยความเขินอายของเขาไปทางอื่น
ฝนที่ตกอยู่ตอนแรกตอนนี้หยุดสนิทแล้ว
ท้องฟ้าที่มืดครึ้มด้วยเฆมฝนอยู่เมื่อครู่ก็เริ่มเปิดทางให้แสงแดดส่องลงมายังพื้นหญ้า
เหมือนเป็นสัญญาณบอกถึงเหตุการณ์ที่กำลังคลี่คลายไปในทางที่ดี
Hyde แอบเหลือบไปมอง Gackt
ซึ่งยังนั่งคุกเข่าอยู่ในท่าเดิมไม่ได้ลุกขึ้นแต่อย่างใด
.เสียงในหัวที่คอยเตือนมาตลอดนั้นเงียบเสียงไปนานแล้ว
สุดท้ายแล้วคงจะปล่อยให้เขาเป็นตัดสินใจสินะ
.หรือถ้าไม่อย่างนั้นก็คงระอาเต็มทีกับคนที่ดื้อด้านอย่างเขา
ขอโทษนะ
ทั้งๆที่เคยเตือนอยู่ตลอดแต่ชั้นก็ยังปล่อยให้ตัวเองไปหลงรักเขาจนได้
.ชั้นไม่รู้เหมือนกันว่าตัดสินใจแบบนี้แล้วมันจะดีหรือเปล่า
.บางทีนี่อาจเป็นความรักครั้งสุดท้าย
.ช่วงเวลาสุดท้ายที่ชั้นจะมีโอกาส
ในฐานนะตัวตนของชั้น
เอง
ขอบคุณในความหวังดี
แต่จากนี้ไปชั้นจะลองเสี่ยงดู
.ชั้นจะลองไว้ใจเขาอีกซักครั้ง
.แม้ว่าเขาอาจจะผิดคำพูดก็ได้งั้นเหรอ?
เสียงที่คอยเตือนอยู่เสมอดังขึ้นอีกครั้ง
เสียงนั้นถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
ใช่
.แม้ว่าผลจะออกมาเป็นแบบนั้น
.ชั้นก็จะรักเขา
ขอโทษนะhyde
กล่าวตอบเสียงนั้นกลับไป
เฮ่อ!นายนี่น้า~
แต่เอาเถอะเมื่อตัดสินใจแบบนั้น
ก็ตามใจ โชคดีนะเสียงนั้นคงเริ่มปลงว่าเตือนอย่างก็คงไม่มีผลจึงค่อยๆเงียบหายไปจากหัวของเขา
ลุกขึ้นมาเถอะ Gac_chan
นายนั่งคุกเข่าอยู่อย่างนั้น
ชั้นคุยไม่สะดวกน่ะ hydeท้วงขึ้นอีกครั้ง
เขายังไปกล้าสบดวงตาแสนสวยคู่นั้นอยู่ดี
แม้ว่าจะทำการตกลงกับตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็ตาม
แล้วคำตอบล่ะครับ
นายนี่
.ไม่รู้จริงๆหรือแกล้งไม่รู้กันแน่นะ
.ต้องชั้นพูดออกมาเป็นทางการเลยรึไงนะ
hyde
เริ่มรู้สึกว่าตัวเองต้องถูกเจ้าชายร้อยเล่ห์แกล้งเอาอยู่แน่ๆ
เขาจึงแกล้งเดินหนีไปบ้าง
(จะปล่อยให้
เขาแกล้งเอาอยู่ฝ่ายเดียว
ชั้นก็เสียเปรียบแย่น่ะสิ
= Hyde)
อ้าว!โกรธซะแล้วเหรอครับเนี่ย
..ขอโทษนะ
Haido อย่าโกรธผมเลย Gackt
เดินตามไปรวบร่างบางกลับมาอยู่ในวงแขนอีกครั้งหนึ่ง
หึ! Gac_chan คนขี้แกล้ง hyde
ทำเสียงขึ้นจมูกเพื่อแสดงว่าไม่ค่อยพอใจนัก
ก่อนที่ไปเอนตัวไปพิงไหล่กว้างและแข็งแกร่งของคู่สนทนา
.สัญญากับชั้นขอหนึ่งได้หนึ่ง
Gac_chan
.ถ้าถึงวันนั้น
.วันที่ชั้นคุม
เขา ไม่อยู่
.สัญญากับชั้นนะว่าจะเอาชั้นกลับมาเสียง
Hyde
ที่กล่าวออกมานั้นช่างแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบที่ล่องลอยมากับสายลมที่พัดผ่านมาจากที่ไกลแสนไกล
ผมสัญญา
.ด้วยชีวิตของผม
Gackt
ตอบรับออกไปทั้งๆที่ตอนนั้นเขาเองก็ไม่เข้าใจความของคำพูดของ
Hyde ซักเท่าไหร่
อยู่กับชั้นตลอดไปนะ
.Gac_chan
อย่าทิ้งชั้นไปนะ
..ถ้าต้องเป็นายอีกคนชั้นคง
..
วางใจเถอะ Haido จากนี้ไป
ชั้นจะเป็นยิ่งกว่าเงาของนาย
แล้วตกลง Hyde มันว่าไง? Ken
เปิดฉากถามต่อเมื่อ
พวกเขาทั้งหมดอพยบตัวเองออกมาจากห้องอาหารกลับมาพำนักอยู่ที่ห้องของท่านหัวหน้าวงเพื่อเปิดประชุมวิสามัญรอบพิเศษกันเป็นการด่วน
ชั้นขอโทษนะ Ken_chan
เราทะเลาะกันก่อนที่ชั้นจะได้ถามเรื่องนั้น
.ความจริงชั้นผิดเองแหละที่โมโหจนลืมตัวไปพูดจาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของ
Haido เข้า
นายก็รู้นี่ว่าไอ้หมอนั้นมันหวงชีวิตส่วนตัวมันอย่างกับอะไรดี
ขนาดพวกเราที่คบกันมาตั้งนาน
เรื่องส่วนของมันเรายังไม่ค่อยรู้เลย
Tetsu
กล่าวด้วยความสำนึกผิดหลังจากความโมโหที่เคยมีอยู่นั้นคลายลงไปมากแล้ว
2
หนุ่มที่นั่งฟังอยู่พยักหน้าเห็นด้วย
ใช่
..เรื่องที่เรารู้เกี่ยวกับเจ้าตัวเล็กนั้นมีน้อยจริงๆ
.นอกจากเรื่องกิน
เรื่องเกม กับเรื่องงาน
อย่างที่พวกเราเห็นกันอยู่นะ
นอกนั้นดูเหมือนพวกเราจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยจริงๆKen
ที่พยักหน้าเห็นด้วยกับ
Tetsu กล่าวเสริมขึ้นมาบ้าง
แล้วนายไปพูดถึงอะไรเข้าล่ะ
ไอ้เตี้ยนั้นถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนั้น?Sakura
ถามเข้าประเด็นหลังจากนั่งฟังอยู่นานแล้ว
ความจริงถ้าจะให้เดาเรื่องที่
Tetsu
พูดก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของ
Hyde
คงหนีไม่พ้นเรื่องที่พวกเขากลัวๆกันอยู่แน่ๆ
tetsu
มองหน้าคนถามแล้วจึงกล่าวตอบ
แล้วนายคิดอะไรอยู่ล่ะ
Saku ก็เรื่องนั้นแหละ
เรื่อง Megu_chan
ว่าแล้วเชียว
..อืม
..แล้วจะเอาอย่างไรทีนี้
ท่าทาง Tetsu คงเข้าหน้า Hyde
ไม่ติดไปซักพักล่ะนะ
แล้วเรื่อง แผน
ล่ะจะเอาไง? Sakura
ขึ้นมาบัญชาการรบเองเนื่องจากแม่ทัพตอนนี้
คงออกรบไม่ได้ซักพัก
เขาหันไปมองหมากตัวสุดท้ายที่เหลือ
เดี๋ยว!มองมาทางชั้นนี่หมายความว่าไง?
ไม่ล่ะ
งานนี้ชั้นขอช่วยอยู่ข้างหลังดีกว่า
.ทำไมนายไม่เข้าไปคุยกับ
Haido เองล่ะ นายสนิทกับไอ้ปีศาจนั้นมากกว่าชั้นไม่ใช่เรอะ
Ken
เริ่มจะกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว
กับ Hyde
ที่บางทีเขาก็ไม่รู้ว่า
ร่างบางคิดอะไรอยู่ยิ่งในสถาณการณ์แบบนี้
ยิ่งคิดยิ่งขนลุก
ไม่รู้ว่าตัวเองจะโดนอะไรบ้าง
.ถ้าไปคุยแล้วไม่ได้เรื่องเขาจะมีชีวิตรอดกลับมาหาลูกสาวสุดที่รักไหม?เนี่ย
.Ken
นึกภาพด้วยความสยองขวัญส่ายหน้าปฏิเสธลูกเดียว
จนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครยอมพลีชีพไปเจรจากับHydeซักคน
ฝ่ายHyde และ Gacktที่ตอนนี้ได้กลับมาที่ห้องพักของตนแล้ว
ตั้งแต่กลับมาร่างเล็กยังไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาเลย
Gacktเองก็ดูมีอาการเคอะเขินพอควร
ก็ตั้งแต่พากันเดินกลับมา
เขาก็โอบHydeมาตลอด
เพราะร่างเล็กมีอาการสั่นเทิ้มจากเนื้อตัวที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนอยู่ไม่น้อย
"ฮ..ฮะ..ฮัดเช่ย!" Hydeจามขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้
ก็อุณภูมิภายในห้องบวกกับความเย็นจากน้ำฝนมันทำให้รู้สึกหนาวขึ้นมาจับใจนี่นา
"เอ่อ.......Haido
ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนมั้ยครับ
เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" Gacktละล่ำละลักพูดออก
นี่เป็นประโยคแรกที่เขาเอ่ยกับร่างบางตั้งแต่กลับมาที่ห้อง
"อะ..เอ่อ..นั่นสินะ"
ใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าวเล็กน้อย
แต่พอเหลือบไปเห็นGakuto
ที่ตอนนี้เนื้อตัวก็เปียกชุ่มไม่ต่างไปจากเขาเช่นกัน
สีหน้าก็แสดงถึงความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด
"....นายไปอาบก่อนก็ได้นะGac_chan
ท่าทางนายก็ดูสั่นๆเหมือนกันนี่นา"
พอHydeพูดจบ Gakutoก็ถึงกับฉีกยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
'น่ารักจัง
เป็นห่วงด้วยเหรอเนี่ย'
ร่างสูงคิดตัวลงมาใกล้ๆร่างเล็ก
ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดใบหู
ทำเอาHydeสะดุ้งไปเหมือนกัน
เห็นเช่นนั้น Gakutoก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลสนัย
เป่าลมหายใจกระซิบที่ข้างหูร่างเล็กตรงหน้า
"อาบด้วยกันมั้ยครับ"
"บ้า!!!"
ใบหน้าแดงไปถึงหู ทำเอาGakutoอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
"ฮึ! ทำมาเป็นหัวเราะ"
Hydeงอนจนแก้มปูด
ก็กิริยาการแสดงออกของร่างเล็กมันดูช่างน่ารักแบบนี้นี่เอง
ร่างสูงจึงอดไม่ได้ที่จะแหย่
Gakuto โอบร่างเล็กไว้แน่น
"โถๆ อย่างอนนะครับ"
"ฮึ! ไม่รู้ล่ะ" Hydeทำเชิดใส่ทั้งๆที่ในใจก็เขินจะแย่อยู่แล้ว
ร่างสูงก้มลงกระซิบเบาๆ
"แต่ที่ผมพูดน่ะ.......ผมจะทำจริงๆนะครับ"
"คนบ้า!"
มือเล็กทุบเข้าที่หน้าอก
Gakutoเห็นดังนั้นจึงรวบข้อมือทั้งสองข้างไว้
ริมฝีปากประกบจูบดูดดื่ม
ฝ่ายHydeเองก็ตอบรับโดยไม่ขัดขืน
ร่างสูงถอนริมฝีปากออก
"ดูท่าว่าคงไม่ต้องอาบแล้วมั้งครับ"
รอยยิ้มยวน
แต่ทำเอาคนฟังใจเต้นไม่เป็นส่ำ
ร่างสูงยิ้ม
ประกบจูบอีกรอบ
แต่คราวนี้ร้อนแรงและร่ำร้องกว่าครั้งก่อน
มือทั้งสองก็ไล้ไปตามสรรพางค์กายร่างเล็ก
ฝ่ายHydeเองก็มีอารมณ์ไม่แพ้กัน
มือแปะป่ายไปทั่วแผ่นหลังกว้าง
ร่างทั้งสองเบียดชิดกัน
ดูท่าว่าความชื้นจากร่างกายและอุณภูมิอันเย็นยะเยือกของห้องจะหมดความหมายต่อคนทั้งคู่ไปเลย
เสื้อผ้าของทั้งสองฝ่ายลงไปกองอยู่ที่พื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้
Gakutoละจากริมฝีปากลงมาไซร้ที่ซอกคอร่างบาง
สูดดมเอากลิ่มกายหอมกลุ่นอย่างเต็มที่
นั่นยิ่งทำให้เขาไม่อาจหยุดยั้งการกระทำตัวเองได้อีก
แค่ก็ต้องหยุดเพราะเสียงท้วงเบาๆจากร่างเล็ก
"อะ..อืม....Gac_chan
จะทำตรงนี้เลยเหรอ"
ดวงตาหรี่ปรือ ริมฝืปากแดงสวยเผยอ
หอบหายใจน้อยๆ
ใบหน้าแดงก่ำ
บ่งบอกถึงอารมณ์ที่มีอยู่ไม่แพ้กัน
ได้ยินดังนั้นร่างสูงถึงกับระบายยิ้มออกมา
ช้อนร่างบางขึ้น
อุ้มตรงไปที่เตียงค่อยๆบรรจงวางลงอย่างนิ่มนวล
แล้วตามขึ้นทาบทับประกบจูบต่อในทันทีเพื่อมิให้อารมณ์ขาดช่วง
มือก็ค่อยๆเลื่อนต่ำลงสู่จุดอ่อนไหวของร่างเล็ก
Hydeบิดกาย
ครางอย่างเป็นสุข
ศีรษะก็ค่อยๆเลื่อนตามลงมา
ริมฝีปากเข้าครอบครอง
"อะ..ฮ้าาาาาา Gac_chan"
เสียงครางอย่างสุขสมค่อยๆดังขึ้น
และดังขึ้นอีกเมื่อถึงจุดสุดห้วงแห่งอารมณ์
จนมันถูกปลดปล่อยออกมาร่างสูงเก็บกลืนไว้ไม่เหลือแม้แต่น้อย
เคลื่อนตัวไปจูบเพื่อให้Hydeได้ลิ้มรสที่ยังคงค้างอยู่ภายในปาก
ร่างเล็กตอบรับอย่างเต็มใจ
อกสะท้านด้วยความเหนื่อยจากการกระทำเมื่อครู่เล็กน้อย
เมื่อGakutoผละจากริมฝีปากอิ่ม
ก็ตรงเข้าซุกไซร้ที่ซอกคอ
เลื่อนเรื่อยมาจนถึงยอดอกงาม
ที่ตอนนี้ตั้งชันขึ้นด้วยอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าอีกครั้งหนึ่ง
มือค่อยๆลูบไล้ที่บั้นท้ายงอน
แล้วสอดนิ้วหนึ่งเข้าไปในร่องลับ
"อือ...อะ Gac_chan เจ็บ..."
"ไม่เป็นไรนะ Haido
ผมจะค่อยๆทำนะ"
ร่างสูงปลอบ
ปากก็ขบเม้มที่อกทั้งสองข้าง
มืออีกข้างก็เลื่อนมากอบกำส่วนอ่อนไหว
หวังเร้าโลมให้ลืมความเจ็บด้านหลัง
แต่ดูท่าว่าจะไม่ง่ายอย่างที่คิดกับHydeที่ห่างจากเรื่องเช่นนี้มานาน
ร่างกายย่อมไม่ชินเป็นธรรมดา
จนเมื่อGakuto
รู้สึกได้ถึงการบีบรัด
ก็ค่อยๆเพิ่มนิ้วเข้าไปทีละนิ้ว
จาก1เป็น2 จาก2เป็น3 จนHydeมีท่าทีว่าจะชินกับสภาพนี้แล้วร่างสูงจึงค่อยๆถอนนิ้วออก
จู่ๆHyde
ก็ได้ยินเสียงกุกกัก
จนสักครู่ก็รู้สึกได้ถึงเนื้อครีมอุ่นๆที่ป้ายเข้าสู่ช่องทาง
"นี่จะช่วยให้นายรู้สึกดีขึ้น"
ว่าพลางค่อยๆบรรจงจูบที่แก้มเนียน
แล้วแยกขาเล็ก
ค่อยๆแทรกตัวเข้าไป
แต่ของจริงกับนิ้วมือย่อมมีขนาดผิดกันเป็นธรรมดา
นั่นทำให้ร่างเล็ก
สะดุ้งจนตัวโยน
กรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
"อ๊าาาาาา อะ เจ็บ Gac_chan"
หยาดน้ำใสๆไหลออกมาจากตาคู่งาม
"Haido ใจเย็นๆ อย่างเกร็ง..อุ"
ความรู้สึกบีบรัดจากเบื้องล่างนั่นทำให้เขาคุมอารมณ์แทบไม่อยู่
ลิ้นอุ่นเลียซับน้ำตาให้เป็นการปลอบประโลม
ค่อยๆขยับกายอย่างช้าๆ
จนจังหวะค่อยๆเร็วขึ้นและเร็วขึ้นอีก
เสียงร้องอย่างเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นเสียงครางที่สอดประสานกันของคนทั้งคู่
ร่างกายเบียดชิดแลกไออุ่นกัน
ร่างเล็กยกสะโพกรับสัมผัสอย่างลืมตัว
ความเจ็บปวดในตอนแรกเปลี่ยนเป็นความสุขสมที่คนทั้งคู่มอบให้แก่กัน
จนกระทั่งมาถึงห้วงสุดแห่งอารมณ์
เสียงของทั้งคู่ดังประสานกันเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมๆกับเมล็ดพันธู์แห่งรักที่ถูกถ่ายทอดเข้าไปในตัวร่างเล็ก
ร่างทั้งสองเหนื่อยหอบ
แต่ก็กอดแนบสนิทกันอยู่นานกว่าจะถอนตัวออก
และหลับไหลไปในอ้อมกอดของกันและกัน
To be continue
|
|
|
