Moon Child

by MIKOTO

Chapter IV The last lover II



ต่างฝ่ายต่างหลุดชื่อของอีกฝ่ายออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
"นี่มันอะไรกันน่ะ haido" Tetsu รีบเดินมาดึงแขนเพื่อนตัวเล็กของเขาให้ออกห่างจากชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของดวงตาสีน้ำทะเล
"....Tet_chan..."hyde เงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทอย่างยากลำบาก เพราะตอนนี้เขากำลังมีความสุขกับความรักครั้งใหม่ ซึ่งเรื่องนั้นทำให้เขาลืมเรื่องเพื่อนๆเขาไปสนิท ทั้งที่มีเรื่องเยอะแยะที่พวกเขาไม่รู้....ทั้งที่มีเรื่องมากมายที่เขาอยากจะบอก.....แต่ว่า.....เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้น...เล่าเรื่องนี้ให้พวกเขาฟังอย่างไร
"นี่นาย......"Tetsu มองหน้าเพื่อนตัวเล็กอย่างโกรธขึ้ง เขาไม่นึกเลยว่าเพื่อนที่เขาไว้ใจว่าจะไม่ทำตัวเหลวไหลจะทำเรื่องอย่างนี้ออกมาได้ 
"...Tet_chan...มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอก" hyde กล่าวออกมาเบาๆ โดยหารู้ไม่ว่าคำพูดประโยคนั้นเหมือนเป็นการเอานำมันไปลาดลงบนกองไฟที่กำลังลุกโชน 
"แล้วมันหมายความว่าไง!!!!!!" Tetsu ตะโกนด้วยความโกรธจนลืมตัว
"เดี๋ยวนะครับ"เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นขัดจังหวะ tetsu หันไปมองต้นเสียงตาเขียวปั๊ด ยิ่งพอเห็นว่าเป็นใครเขาแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
"เรื่องนี้คุณไม่เกี่ยวกรุณาอย่ายุ่ง"Tetsu พยายามควบคุมให้ตัวเองใช้คำพูดให้สุภาพที่สุด
"ไม่ได้หรอกครับ.....คือว่าเรื่องนี้มันมีสาเหตุนะครับ" Gackt ก็รู้ดีว่าเหล่าเพื่อนของหนุ่มหน้าสวยคนนี้ไม่ค่อยชอบเขาซักเท่าไหร่.....ไม่สิ..ไม่ชอบยังน้อยไปด้วยซ้ำ....เรียกว่าเกลียดเลยน่าจะถูกกว่า
"ใช่....แล้วสาเหตุสำคัญมันก็คือคุณไงล่ะ!!!!!"tetsu ตะโกนออกมาอย่างเดือดดาน
"คุณไม่แคร์เลยรึไงนะ....ว่าเพื่อนผมน่ะ เขาแต่งงานแล้วนะ! แถมเขา 2 คนยังรักกันดีซะด้วย....คุณอย่ามาทำให้ชีวิตของเขาต้องวุ่นวายจะได้ไหม?"tetsu ตะโกนออกมาด้วยอารมณ์โกรธอย่างที่ไม่เคยโกรธใครมาก่อนในชีวิตนี้ ควมจริงแล้วเขาตั้งใจจะต่อว่า Gackt ต่อจะเอาให้หนักกว่านี้ด้วยซ้ำแต่ แววตาที่เปลี่ยนไปของ Gackt นั้นมันทำให้เขากลืนคำพูดทั้งหมดลงคอไป
"....ที่คุณพูดออกมาเนี่ย....คุณแน่ใจเหรอ?.....คุณคิดว่าเพื่อนสุดที่รักของคุณ มีความสุขกับชีวิตแต่งงานงั้นเหรอ?"
"พอแล้ว...Gac_chan....ไม่ต้องพูดแล้ว"hydeกล่าวขัดขึ้นมาระหว่างการสนทนาของคนทั้ง 2 มันคงถึงเวลาแล้วที่จะทำให้ทุกอย่างกระจ่างขึ้นเสียที
"....นายรู้อะไรไหม Tet_chan...นายรู้รึเปล่าว่าชั้นกำลังจะหย่า"hyde กล่าวออกมาอย่างยากลำบากด้วยเสียงแหบพร่า แม้ว่าจะคนที่เขาบอกครั้งนี้คราวนี้ไม่ใช่ Megumi ก็ตาม แม้ว่ามันจะเป็นอย่างนั้นเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเล่า หรือ บอกกับใครๆ
"ทำไม Haido? รึว่าเพราะไอ้หมอนี่...." Tetsu มองหน้าเพื่อนคนสวยอย่างไม่เข้าใจ
"เปล่า.....เปล่าเลย....เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับ Gac_chan เลยซักนิด"hydeกล่าว
"Gac_chan นายช่วยไปเอาซองสีน้ำตาลซองนั้นมาให้ชั้นหน่อยได้ไหม? เอาไปให้ที่ห้อง XXX นะ ชั้นจะรอนายอยู่ที่นั้น....Tet_chan....ถ้านายอยากรู้ว่าทำไมชั้นถึงจะหย่ากับเธอล่ะก็.....เราไปคุยกันในห้องนายเถอะนะ" ประโยคหลังนี้กล่าวกับท่านหัวหน้าวงที่เคารพ 
10 นาทีต่อมา ทุกคนก็ไปพร้อมกับอยู่ในห้องของ Tetsu เหล่าสมาชิก L'arc ที่เหลืออยู่รอฟังอยู่อย่างตั้งใจ hyde นั่งอยู่ข้างๆ Gackt มือขาวของร่างบางบีบมือของ Gackt อย่างแรงเหมือนกับจะหาที่ยึดเหนี่ยว Gackt เห็นแบบนั้นเขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง hyde ด้วยสายตาประมาณว่า'ไม่เป็นไร ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชั้นจะอยู่ข้างๆนาย'
"ขอบคุณ Gac_chan"hyde กล่าวเบาๆ 
"สาเหตุที่ชั้นจะหย่า.....อยู่ในซองนั้น....ถ้านายดูแล้วนายต้องเข้าใจแน่ๆว่าทำไม?" hyde ยื่นซองนั้นไปให้หนุ่มๆ ทั้ง 3 ดูประกอบ หัวของชายหนุ่ม 3 คนสุมกันอยู่เป็นจุดเดียว ที่ซองสีน้ำตาลที่เพื่อนตัวเล็กของพวกเขาส่งมาให้
"นี่มันอะไรกัน...."Ken อุทานเมื่อได้เห็นรูปถ่ายเหล่านั้น
"นี่นายคงไม่ได้หมายความว่านายจับได้ว่าMegu_chanมีชู้งั้นเหรอ?" Sakura อุทานออกมาอีกคนหลังจากเงยหน้าขึ้นจากบันทึกและรูปถ่ายเหล่านั้น แล้วห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่ใครเลยซักคนที่กล้าเอ่ยปากออกมาแม้ว่ามีคำถามอัดอยู่ในหัวมากมาย
"คราวนี้พวกนายคงจะรู้แล้วสินะ.....ว่าที่ชั้นจะหย่า....มันไม่ได้เกี่ยวกับGac_chanเลยแม้แต่นิดเดียว.....ถ้างั้นชั้นไปได้แล้วใช่ไหม?...."hyde กล่าวขึ้นในที่สุด จากนั้นเขาก็รีบสาวเท้ายาวๆก้าวออกจากห้องไป โดนไม่รอฟังคำตอบจากเจ้าของห้อง Gackt รีบเดินตามร่างบางไปเพราะเขารู้สึกได้ว่าในเวลาแบบนี้ เขาน่าจะเป็นคนที่อยู่ใกล้ hyde ให้มากที่สุดเพื่อปลอบโยนให้หายเศร้า 
และขณะเดียวกันภายในห้องพักของหนุ่มๆสมาชิก L’arc ความเงียบเริ่มโปรยตัวลงมาช้าๆ ราวกับหิมะที่ค่อยโปรยปรายลงมาปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ทุกคนมองหน้ากันโดยไม่ได้พูดอะไร พวกเขาไม่คิดมาก่อนว่าเบื้องหลังภาพสวยงามที่พวกเขาเห็นอยู่ภายนอกจะมีเรื่องที่ไม่คาดฝันเช่นนี้ซ่อนอยู่ และเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้…..
“มันเป็นแบบนี้อย่างที่ชั้นกลัวซะแล้ว Ken_chan จากนี้เราจะทำอย่างไรดี” Tetsu กล่าวขึ้นเป็นคนแรกพลางกวาดตามองเพื่อนทั้ง 2 ที่เหมือนกับคิดอะไรบางอย่างอยู่ 
“……..”ไร้ซึ่งคำตอบออกมาจากเพื่อนทั้ง 2 
“…นี่…..ชั้นถามพวกนายอยู่นะ!!!!! ไม่มีใครคิดจะตอบชั้นเลยรึไง!!!!!!”
“…….”แต่ก็ยังเงียบ…ไร้คำตอบอยู่เช่นเดิม……
“…..แล้วนายคิดว่าเราจะทำอย่างได้ล่ะ….นายก็น่าจะรู้ดีอยู่ว่าลองเจ้าตัวเล็กนั้นมันตัดสินใจจะทำอะไรแล้ว…..ก็เปล่าประโยชน์ที่จะห้าม….”Ken กล่าวอย่างปลงๆ แม้ว่าเขาจะไม่ชอบไอ้หมอนั้น แต่ว่า....ถ้ามันเป็นความสุขของเพื่อนล่ะก็....เขาก็ไม่อยากจะทำเรื่องที่ทำลายความสุขของเพื่อน
เขาได้แต่หวังว่า.....ในครั้งนี้.....เพื่อนของเขาจะไม่ต้องประสบความผิดหวังเหมือนกับครั้งที่ผ่านๆมา
".....คงได้เวลาแล้วซินะ....."sakura ที่นั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่างตั้งแต่ hyde เดินออกไปกล่าวขึ้นในที่สุด
".....ถึงเวลา? เวลาอะไรกัน saku" Ken กล่าวด้วยความประหลาดใจ เขาคิดว่าคนที่ค้านความรักครั้งนี้ของเพื่อนคนสวยของพวกเขามากที่สุดจะเป็นเพื่อนหนุ่มผมดำคนนี้เสียอีก ทำไมคราวนี้ถึงได้ถอดใจง่ายนัก เช่นเดียวกันกับ Tetsu ที่ก็ไม่เข้าใจเรื่องนี้เข่นกัน คนทั้งคู่จ้องมองไปยังเพื่อนหนุ่มอย่างข้องใจ
".....หึหึหึหึ....ดูหน้าพวกนายทำเข้าสิ.....เวลาที่ว่า...ก็หมายถึงเวลาที่จะกลับกันแล้วยังไงล่ะ....เรามาอู้อยู่แถวนี้นานแล้วนะ.....กลับกันเถอะ"sakura หัวเราะเบาะในลำคอ
"นั้นสินะ.....อยู่ไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้วเราคงต้องกลับกันซะทีนะ" Tetsu กล่าวขึ้นเหมือนเป็นบทสรุป
hyde สาวเท้าอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนน้ำตาพาลจะไหลเสียให้ได้ เค้าไม่อยากให้ใครต้องมาเห็นความอ่อนแอของตนเอง แม้แต่กับGackt ก็เหอะ จนกระทั่งพอจะก้าวเข้าลิฟท์ มือของร่างสูงก็คว้าเอาไว้จากทางด้านหลัง แล้วพาทั้งคู่เข้าไปในลิฟท์ที่ว่างปล่าวพอดี 
"hyde" เสียงนุ่มของGacktเรียกชื่อคนรักของตน
"............" ร่างเล็กก้มหน้างุด ไร้การตอบสนอง มีเพียงไหล่บางๆที่สั่นเทาเท่านั้น
"hyde....." ดึงร่างเล็กเข้ามากอด "ไม่เป็นไร ถ้าอยากร้องก็ร้องเถอะ ร้องออกมาซะให้พอ ชั้นจะอยู่ข้างนายแบบเนี้ยแหละจนกว่านายจะหยุดร้อง"ได้ยินดังนั้นเจ้าตัวก็ปล่อยโฮออกมาแบบไม่เกรงใจใคร ไหล่บางสะท้านสะอื้นจนตัวโยนอย่างกับเด็กที่เสียขวัญ Gacktกระชับอ้อมกอดแน่น มือก็คอยลูบปลอบ
"Gac_chan ชั้นน่ะ...ชั้น...ฮึก" 
"ไม่เป็นไรhyde ไม่เป็นไร" พลางประคองใบหน้าได้รูปของอีกฝ่าย ค่อยๆจูบซับน้ำตาให้ จนกระทั่งลิฟท์หยุด Gacktก็ช้อนร่างเล็กขึ้น
"อะ กะ ...Gac_chan" น้ำตาหยุดไหลไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างเล็กรู้แต่เพียงว่าใบหน้าของตนขณะนี้ร้อนผ่าว
"Gac_chan ชะ..ชั้นเดินเองได้..อืม" ริมฝีปากถูกฉกฉวยเอาความหวานอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงทำท่าจุ๊ปากเป็นเชิงบอกให้อยู่เฉยๆ hydeหน้าแดง แต่ก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย เอื้มวงแขนโอบรอบต้นคอร่างสูง ปล่อยให้อุ้มพาตนไปทั้งอย่างนั้น จนมาถึงห้องพักGacktวางคนรักของตนให้นั่งบนเตียง เอามือไล้ใบหน้าหวานเบาๆ
"ดูสิหน้าเลอะหมดแล้ว รอเดี๋ยวนะ"ร่างสูงผละออกไปตั้งใจจะนำผ้าชุบน้ำมาซับใบหน้าให้ แต่ร่างเล็กกลับดึงไว้เสียก่อน
"hyde!" Gacktรูสึกแปลกใจที่จู่ๆhydeเป็นฝ่ายดึงเขาไว้แถมยังโผเข้ากอดเค้าอีก
"Gac_chan...กอดชั้นที..ตอนนี้เลย...ได้มั้ย" มองตาร่งสูงใบหน้าเว้าวอน
"hyde....." Gacktชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแทนคำตอบด้วยจูบอันเร่าร้อนที่จู่โจมร่างตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆเอนร่างบอบบางลงกับเตียงอย่างช้าๆ แล้วต่างฝ่ายต่างก็ช่วยกันปลดพันธนาการที่กีดขวางคนทั้งคู่ออกทั้งๆที่ยังไม่ได้ถอนริมฝีปากออก hydeเป็นฝ่ายพลิกตัวคร่อมร่างสูงเอาไว้ ในขณะที่Gacktระดมจูบทั่วเนินอกขาว ทุกครั้งที่ขบเม้มลงไปเสียงครางกระเส่าจากร่างระหงส์ตรงหน้าก็ยิ่งดังขึ้น 
“hyde....." Gacktชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแทนคำตอบด้วยจูบอันเร่าร้อนที่จู่โจมร่างตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆเอนร่างบอบบางลงกับเตียงอย่างช้าๆ แล้วต่างฝ่ายต่างก็ช่วยกันปลดพันธนาการที่กีดขวางคนทั้งคู่ออกทั้งๆที่ยังไม่ได้ถอนริมฝีปากออก hydeเป็นฝ่ายพลิกตัวคร่อมร่างสูงเอาไว้ ในขณะที่Gacktระดมจูบทั่วเนินอกขาว ทุกครั้งที่ขบเม้มลงไปเสียงครางกระเส่าจากร่างระหงส์ตรงหน้าก็ยิ่งดังขึ้น ร่างสูงหัวเราะเบาๆ 
"ชั้น...ต้องการนาย...นายคนเดียวเท่านั้น"
hydeคลี่ยิ้มพอใจ แล้วจึงค่อยๆกดสะโพกของตน ให้Gacktแทรกผ่านอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดจนเมื่อร่างสูงแทรกจนสุดก็หยุดพักครู่หนึ่ง Gackt จับใบหน้าหวานของคนรักจูบพรมอย่างเอาใจ จนhydeเริ่มรู้สึกดีขึ้นจึงค่อยๆขยับตัวจาก ช้าๆ เปลี่ยนเป็นเร็วขึ้น 
"อ๊า~~~~Gac_chan ชั้นจะไม่ไหวแล้ว"
"อะ...hyde"
จนในที่สุดทั้งคู่ก็ปลดปล่อยออกมา ร่างเล็กถึงกับหมดแรง ซบลงกับอกอุ่นของร่างสูง Gacktค่อยๆจูบไล่มาตั้งแต่ต้นคอจนถึงริมฝีปากอิ่ม จากนั้นก็ค่อยๆบรรจงจูบอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพล่อยหลับไปด้วยกันทั้งคู่เนื่องจากความเหนื่อยอ่อน
ท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงบ.....เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนรักที่นอนอยู่เคียงข้าง ในเวลานั้น hyde กำลังจมเข้าสู่ความฝันแปลกๆที่เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเป็นเพียงความฝัน ในความฝันนั้นเขานั่งอยู่ภายในความมืดมิดที่ไม่อาจมองเห็นได้ว่าข้างหน้าคืออะไร? มีแขนลึกลับ2 ข้างเอื้อมมากอดเขาไปจากข้างหลัง ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ขณะที่กำลังจะหันไปมองว่าเจ้าของแขนทั้ง 2 ข้างนี้เป็นใคร
((.....น่าแปลกใจไหม?....ที่ในที่สุดชั้นก็ออกมาสัมผัสนายได้แบบนี้....ไม่เคยคิดเลยใช่ไหมล่ะ.....หึหึหึหึ)) เสียงทุ้มเจือหวานแบบเดียวกับเสียงของเขา กระซิบเบาๆอย่างยินดียิ่ง hyde หันไปมองอย่างตื่นตระหนก....สิ่งที่เขาเห็นนั้นเขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง.....เขาเห็นชายหนุ่มอีกคนที่รูปร่างหน้าตาเหมือนเขาราวกับเป็นคนเดียวกันกอดเขาอยู่
"นะ......นาย.....ไม่!!!!!!!!"hyde กรีดร้องออกมาด้วยความตกใจอย่างสุดขีด
((....ไม่คิดเหรอ?.....ว่านายมีความสุขนานเกินไปแล้ว.....ว่าแต่ความรักในคราวนี้…มันจะอยู่ได้นานเท่าไหร่กันนะ…..เชื่อชั้นสิสุดท้ายแล้วมันก็จะจบแบบเดิมอย่างครั้งที่ผ่านๆมา…..ดังนั้นก่อนที่ต้องเสียใจ…..ก่อนที่เจ็บช้ำกับความไม่ซื่อของเขา…..ถ้าทิ้งร่างนี้ให้ชั้น….ถ้านายหลับไปทั้งอย่างนี้…..หลับไปท่ามกลางความฝันที่แสนสุข….นายจะไม่เจ็บปวดอีกต่อไป…..หลับซะเถอะนะ….))
"ไม่นะ!!!!!.....ไม่!!!!!!"hyde ร้องละเมอออกมาจนไปปลุก Gackt ที่กำลังหลับไหลให้ตื่นขึ้นมา เขาลุกขึ้นมามองร่างบางที่นอนกระสับกระส่ายอยู่ข้างๆด้วยความทรมาน ใบหน้าซีดขาวด้วยความหวาดกลัวของ hyde อาบโซมไปด้วยเหงื่อ
"....hyde....haido....นายเป็นอะไรไป...."Gackt กล่าวพลางตบใบหน้าขาวซีดของคนรักเบาๆ เพื่อปลุกให้ตื่นจากฝันร้าย ไม่นานนักดวงตากลมโตของ hyde ก็ค่อยๆคลี่เปิดขึ้น ทันทีที่รู้สึกตัว hyde ก็โผเข้ากอด Gackt ทันที 
".......กลัว....น่ากลัว.....'เขา'ตื่นแล้ว...Gac_chan..ชั้นกลัว..."
นั้นเป็นคำแรกที่หลุดออกมาจากริมฝีปากเรียวบาง เขาไม่เข้าใจเลยว่า hyde ต้องการจะบอกอะไรกับเขา สิ่งที่สะกิดใจเขามีเพียงร่างบางที่สั่นเทาด้วยความกลัวกับ 'เขา' ที่ hyde ชอบพูดถึงเสมอๆเท่านั้น เขาไม่เข้าใจเลยว่าเพียงแค่ความฝันเท่าเองหรือที่ทำให้ hyde หวาดกลัวได้ขนาดนี้
".....ไม่เป็นไร....ชั้นอยู่นี่แล้ว....ไม่เป็นไรนะ.....มันเป็นแค่ฝันร้ายเท่านั้น....ไม่ต้องกลัวนะ...." Gackt กล่าวพลางกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นเพื่อปลอบโยนร่างบางที่กำลังเสียขวัญ
".....ไม่ใช่นะ!....มันไม่ใช่ความฝัน....ชั้นไม่ได้ฝันไป.....'เขา' ตื่นแล้ว.....ตื่นขึ้นมาแล้วจริงๆ.....ชั้นกลัว...Gac_chan....กลัวว่าซักวัน....ชั้นจะไม่ใช่ตัวชั้นเอง.....สัญญานะ Gac_chan ชั้นไม่มีใครอีกแล้ว....นายอย่าทรยศชั้นนะ" hyde เงยหน้าขึ้นสบตาดวงตาแสนสวยคู่นั้น ท่าทางของเขานั้นเหมือนกับคนที่กำลังหวาดกลัวอะไรอย่างจับใจ Gackt ก้มลงมองดวงตากลมโตของคนรักซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความสิ้นหวังอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนจากดวงตาคู่นั้น 
"hyde ฟังชั้นนะ.....ชีวิตนี้มันเป็นของนาย....นายเท่านั้นที่สามารถชี้เป็นชี้ตายกับมันได้....ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นชั้นไม่มีวันทิ้งนายไปเด็ดขาด" Gackt กล่าวพลางผละคนรักออก มือทั้ง 2 จับไหล่บอบบางแน่น มองดวงตากลมที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา hydeมองสบตากับแววตามั่นคงนั่น
"....ชั้นคงเชื่อมันได้ใช่ไหม?....นี่คงไม่ใช่ภาพลวงตาจากความฝัน....ที่ชั้นคิดขึ้นเองหรอกนะ...."โผเข้ากอดคนรัก Gacktค่อยๆเชยใบหน้าหวานขึ้นมา บรรจงจูบช้าๆอ่อนโยน
".....อืม....แน่นอน..."

"....ไม่นอนต่อเสียหน่อยเหรอ?....เพิ่งจะนอนไปนิดเดียวเองไม่ใช่รึไง?.....ตอนนี้เพิ่งจะตี 2 เองยังมีเวลานอนอีกซักพัก" Gackt เอ่ยถามเมื่อดูเหมือนว่าคนในอ้อมแขนจะสงบลงมากแล้ว hyde มองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างท้องฟ้ายังคงดำมืดเหมือน 'ที่แห่งนั้น' ณ ก้นบึ้งของหัวใจ ที่ที่ 'เขา' เคยอยู่มันคงจะมืดแบบนี้
"....ชั้นนอนไม่หลับ...."เสียงหวานที่ตอบกลับมานั้นเบาราวกับลอยมาตามลมจากที่ไกลแสนไกล
"กลัวจะฝันร้าย?" Gackt ขึ้นลองหยั่งเชิงดู ความจริงแล้วอยากจะรู้ใจจะขาดว่าอะไรกันที่ทำให้ hyde หวาดกลัวถึงขนาดนี้....เขาคิดว่าถ้ารู้สาเหตุล่ะก็....เขาต้องกำจัดสิ่งที่รบกวนจิตใจของ hyde ไปได้อย่างแน่นอน....แต่ว่า....ถ้าเขาจะถาม....คงต้องไม่ใช่เวลานี้ hyde พยักหน้ารับแทนคำตอบ
"ถ้างั้น....ลองใช้วิธีนี้ดูก็แล้วกัน.....ไม่ว่าอย่างไรนายก็ต้องพักนะรู้ไหม?....เพราะถ้านายเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็.....เพื่อนๆนายเอาชั้นตายแน่เลย.....เอ้าหลับตาลงสิ haido" เสียงทุ้มต่ำกล่าวเบาๆ hyde ปฏิบัติตามอย่างว่าง่ายขณะที่คิดในใจว่า 'วิธีนี้' ที่ว่าเนี่ยมันคืออะไรกันน้า
"....baa..baa...back sheep...Have you any wool?....Yes,sir,Yes,sir...Three bags full.... "เสียงนุ้มนวลเริ่มขับกล่อมเพลงกล่อมเด็กออกมาเบา ทำให้คนที่นอนหลับตาอยู่ต้องค่อยๆลืมตาขึ้นมามอง
"เอ๋?!" hyde อุทานออกมาเบาๆ แต่ก็ทำให้เสียงร้องอันทุ้มต่ำของคนร้องให้ขาดหายไปได้ Gackt ได้ยินเสียงอุทานนั้น เขาจึงก้มลงมามอง เขาเห็น hyde ลืมตาขึ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ ดวงตากลมโตจ้องมองมาที่เขา มันทำให้เขาเริ่มรู้สึกเขินขึ้นมาเหมือนกัน ก็เคยใช้วิธีนี้กับใครที่ไหนกัน
"....ลืมตาขึ้นมาทำไมล่ะ...บอกให้นอนหลับไปไม่ใช่รึไงกัน..." Gackt ทำเป็นฉุนกลบเกลือนอาการเขินอายของตัวเอง แต่อาการนั้นไม่ได้รอดพ้นสายตาของ hyde ที่จ้องมองอยู่ และเขาก็รู้สึกได้ว่าคู่สนทนานั้รู้สึกอย่างไรอยู่ตอนนี้ ใบหน้าที่เคยซีดเผือกจากความหวาดกลัวตอนนี้เริ่มมีรอยยิ้มระบายอยู่บางๆ(โอกาสที่รอคอยมาถึงแล้ว หึหึหึ แกล้งชั้นนักใช่ไหม? ดีล่ะ..=hyde)
"...ลืมตามาดู....พ่อหนุ่มหน้าตาย...ร้องเพลงกล่อมเด็กน่ะสิ" ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มอย่างมีชัย เมื่อเจอคำตอบแบบนั้นก็ทำเอา Gackt อึ้งไปเลยเหมือนกัน ได้แต่คิดด่าตัวเองในใจว่ 'ไม่น่าเล้ยตู'
"....ร้องอีกสิ....Gac_chan...ชั้นอยากฟัง..." hyde อ้อนว้อนแล้วนอนหลับตาพริ้มเหมือนเด็กที่กำลังรอฟังนิทานก่อนจากคุณแม่ Gackt มองแล้วคิดในใจว่า 'เฮ่อ!...ให้มันได้อย่างนี้สิ....ทำไมชั้นไม่สามารถต่อต้านนายได้ซักทีนะ hyde' เขายิ้มก่อนจะก้มตัวลงฉกฉวยความหวานจากริมฝีปากที่แสนยั่วยวนนั้นอีกครั้งเป็นค่าร้อง hyde ลืมตาขึ้นมองเขม่น เจ้าคนฉวยโอกาสอย่างไม่ค่อยพอใจนัก(ที่โดนแกล้งคืน)แต่สุดท้ายก็โอนอ่อนตาม Gackt แต่โดยดี
"จอมฉวยโอกาส"จนกระทั่ง Gackt ถอนริมฝีปากขึ้นแล้ว hyde ก็ไม่วายแขวะอีกจนได้ Gackt หัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์ดี
"ถือเป็นค่าร้องไงล่ะครับ"

"....baa..baa...back sheep...Have you any wool?....Yes,sir,Yes,sir...Three bags full.... "ละแล้วลำนำพลงกล่อมเด็กก็เริ่มต้นอีกครั้งหนึ่งแต่คราวนี้เสียงทุ้มตำของ Gackt นั้นเหมือนกับเสียงของพ่อมดที่กำลังร่ายคาถาให้ hyde จมลงสู่ห้วงแห่งการหลับไหลอย่างรวดเร็ว เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอเห็นสิ่งที่บอกให้รู้ว่าคนที่ฟังอยู่นั้นหลับเสียแล้ว ใบหน้าหน้าของ hyde มีรอยยิ้มระบายอยู่บางๆบ่งบอกให้รู้ว่า คืนนี้ hyde คงจะหลับอย่างสบายใจโดยไม่มีฝันร้ายมารบกวนการนอนหลับของเขาอีก
"....หลับฝันดีนะ ที่รักของชั้น..." Gackt กล่าวราตรีสวัสดิ์กับร่างบางที่นอนอยู่เคียงข้างก่อนที่ตัวเองเองจะล้มตัวลงหลับด้วยเหมือนกัน

To be continue