Moon Child

by MIKOTO

Chapter IV The last lover III


“….อืม…จะว่าเป็นแล้ว…ชั้นก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้…เมื่อวานไม่มีคิวถ่ายของนายนี่ใช่ไหม?….ถ้านายไม่มีถ่ายแล้วเมื่อวานนายหายไปไหนกัน” อยู่ๆ Hyde ก็เอ่ยขึ้นมาขณะที่เขาทั้งคู่กำลังจัดการอาหารเช้ามื้อใหญ่(ในกรณีของ Hyde)ของพวกเขาอยู่อย่างเงียบๆ ดวงตากลมโตของ Hyde จ้องตรงไปยังคู่สนทนาอย่างจับผิด และดูเหมือน Gackt จะไม่ได้ทุกร้อนอะไรกับสายตาของ Hyde แม้แต่น้อย เขายังนั่งจิบกาแฟอยู่อย่างสบายใจเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 
“หืม?…อะไรนะ?…อ้อ…เมื่อวานน่ะเหรอ?…นายจะรู้ไปทำไมกันล่ะ?” Gackt แกล้งถามหยั่งเชิงดู ‘อยากรู้นักว่าจะทำหน้าอย่างไร?….คงจะบอกกับเราว่า((เปล่าหรอก…ก็แค่ถ้าดู)) แต่ในใจอยากรู้แทบตายอยู่แน่ๆเลย….หึ หึ หึ น่าสนุกจริง ลองแกล้งทำเป็นไม่บอกดีกว่า’ Gackt นึกขำอยู่ในใจ
“….เปล่า…” Hyde ตอบเรียบๆ 
‘นั่นไง!!!เห็นไหมชั้นว่าแล้ว!!!’Gacktแอบซะใจเล็กๆที่ตัวเองทายถูก แต่นั่นเป็นก่อนที่เขาจะได้ยินประโยคต่อไปของคู่สนทนา
“ก็แค่คิดว่า….ถ้าเผื่อว่า…นายจู่ๆก็หายไปโดยไม่บอกแบบนี้….ซักวันชั้นจะหายไปแบบนี้บ้าง…..ก็เท่านั้น” Hyde กล่าวต่ออย่างเฉยชา เขาไม่แม้แต่จะหันมาทาง Gackt เลยซักนิด
‘อ้าวเฮ้ย! ไม่สวยแล้วสิแบบนี้….นี่ Hyde โกรธอยู่เหรอเนี่ย? เขาแค่แหย่เล่นหน่อยเดียวเอง’ 
“….ไม่เอาน่า Haido …ถ้านายอยากรู้จริงล่ะก็นะ….” Gackt ทิ้งช่วงไว้เพราะเรียกรองความสนใจจาก Hyde ที่ดูเหมือนจะเริ่มงอนเขาอยู่ 
“….มีอะไรก็รีบพูดๆมาเถอะ…ถึงนาย…เมื่อวานตอนชั้นทำงานอยู่…นายจะไปนัดเดทกับผู้หญิงที่ไหน…ชั้นก็ไม่ตามไปฆ่าเขาหรอกน่า….เลิกทำตัวมีความลับน่ารำคาญได้แล้ว….ชั้นไม่ชอบ!!!!” คำพูดแกมประชดประชันที่หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีแดงสดนั้นก็ยิ่งบ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าของคำพูดกำลังอยู่ในโหมดอารมณ์บ่จอย Gackt มองอาการนั้นแล้วเขาก็เริ่มเข้าใจถึงบางสิ่งบางอย่างที่เกิด ขึ้นกับคู่สนทนา ตอนนี้เขารู้แล้วว่าจะทำให้ Hyde หายโกรธได้อย่างไร ริมฝีปากเรียวสวยคลี่ยิ้มบางๆอย่างเอ็นดู ร่างบางเบื้องหน้าเสียเหลือเกิน
“…..แต่บางครั้ง…ความลับก็ทำให้คนเรามีเสน่ห์ขึ้น…..อย่างเช่นตอนนี้….นายมีบางอย่างที่ยังปิดบังชั้นอยู่ใช่รึเปล่า Haido” Gackt โน้มตัวลงกระซิบเบาๆอยู่ข้างหู ก่อน Hyde จะหันกลับมามองเขาอย่างตกใจ แต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มที่ระบายอยู่บนใบหน้าเรียวสวยของ Gackt แล้วมันทำให้ Hyde เริ่มจะเข้าใจว่าตอนนี้เขาคงกำลังถูกแกล้งโดยชายหนุ่มร่างสูงนี่อีกแล้วแน่ๆ 
“…อย่ามาแกล้งเปลี่ยนเรื่องซะให้ยากเลย…..ไม่ได้ผลหรอก….ตกลงเมื่อวานนายไปไหนมา” Hyde ถามย้ำอีกครั้ง ด้วยสายตาแบบเดิม แต่คำตอบที่ได้รับกลับมามีเพียงรอยยิ้มบนใบหน้าของ Gackt เท่านั้น นั่นมันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดเข้าไปใหญ่
"....ความจริงชั้นกะจะเก็บไว้บอกนายหลังอาหารค่ำวันนี้....แต่เมื่อนายอยากรู้" Gackt ล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงของเขาเพื่อกล่องกำมะหยี่ขนาดย่อมสีนำเงินเข้มกล่องใบนั้นด้วยความสงสัย
"นี่อะไร?"hyde จ้องมองกล่องใบนั้นด้วยความสงสัย
"ลองเปิดดูสิ" Gackt กล่าวพลางเลือนมันไปวางตรงหน้า hyde ซึ่งทำตามที่บอกอย่างรวดเร็วและเมื่อเปิดกล่องออก
เขาเห็นแหวนเงินวงหนึ่งวางอยู่ภายใน hyde เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของกล่องเหมือนกับจะถามว่า 'นี่มันหมายความว่าอะไร?'
"ตัวแหวนทำจากเงินแท้ ส่วนหัวแหวนนั้นเป็นไข่มุกที่หายากมากนะ ชั้นสั่งให้ที่ร้านเขาทำเมื่อเดือนก่อน...เพื่อนาย"
ทันทีที่ได้ฟังจนจบประโยค hyde ก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ ดวงตากลมโตของร่างบางเบิกกว้างเมื่อก้มดูแหวนวงนั้น
"เอ๋!...ให้ชั้น?...ทำไมล่ะ"
"เพราะว่า....ชั้นรักนาย"คำตอบของ Gackt นั้นอยู่เหนือความคาดหมายของ hyde มาก เขาไม่คิดว่าจะโดนรักแบบซึ่งๆหน้าแบบนี้ ดวงตาคู่สวยของ Gackt ที่มองมา ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่า ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนมานั่งปิ้งปลาอยู่บนหน้าอย่างนั้น
เขาจึงได้แต่จ้องมองเจ้าของแหวนอยู่อย่างอึ้งๆ พูดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูกเวลานั้นเหมือนมือมันช่างเกะกะเก้งกางเสียนี่กระไร เขาไม่รู้จริงๆว่าควรจะเอามันไปวางตรงไหนดี Gackt พอเห็นว่าคำพูดของเขานั้นทำให้คู่สนทนาเสียอาการได้ขนาดนั้น เขายิ่งรู้สึกสนุกที่ได้แกล้ง hyde ต่อไป เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะกล่าวต่อ
"....แล้วนายละรักชั้นรึเปล่า?"
".....เอ่อ....สำหรับเรื่องนั้น...เอ่อ....คือชั้น....ชั้น...." hyde กล่าวตะกุกตะกักราวคนติดอ่างเมื่อใบหน้าเรียวสวยของคู่สนทนายื่นหน้าใกล้เข้ามา....และยิ่งเหมือนจะยิ่งเข้ามาใกล้มากขึ้นเมื่อเขาพยายามจะขยับหนี
"อะแฮ่ม..."เสียงกระแอ่มของใครบางคนดังขึ้นมาขัดจังหวะ เหมือนระฆังที่ตีเมื่อหมดยกให้นักชกทั้ง 2 แยกกลับไปที่มุมของตัวเอง hyde หันกลับไปมองยังต้นเสียงว่าใครกันที่มาช่วยเขาไว้ในเวลาคับขันด้วยความดีใจ(รอดแล้ว=hyde) ผิดกับอีกฝ่ายหนึ่งที่กลับไปนั่งที่นั่งของตัวเองด้วยความเซ็งที่ถูกขัดจังหวะ แต่อารมณ์ท่ว่านั้นหาได้ปรากฎออกมามางสีหน้าของเขาไม่ สิ่งที่ทุกคนเห็นในเวลานี้คือใบหน้าที่เรียบเฉยของเขาเท่านั้น
”…..Tet_chan, Ken_chan….”Hyde เอ่ยเรียกชื่อเพื่อนทั้ง 2 ออกมาอย่างดีใจ
“ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ Haido….คือพวกชั้นกำลังจะกลับแล้วน่ะ เลยมาลานาย….” Tetsu กล่าวกับ Hyde ขณะที่ Ken ยืนเงียบอยู่ข้างๆเพื่อนเก่า เขาไม่แม้แต่จะมองมายัง Hyde เลยด้วยซ้ำ
“เอ๋! จะกลับแล้วเหรอ? ทำไมรีบจัง น่าจะอยู่อีกซักหน่อยนะ ชั้นยังรู้สึกว่ายังไม่ค่อยจะได้คุยกับพวกนายเลย….อ้าว!แล้ว Saku ล่ะ”hyde ถามขึ้นเมื่อมองไปแล้วไม่เห็นชายหนุ่มผมดำที่เป็นเพื่อนสนิทยืนอยู่ตรงนั้นด้วย
“มันไป Check out น่ะ…..ถ้าคิดถึงพวกชั้นก็รีบทำงานตรงนี้ให้เสร็จไวๆสิ…พวกชั้นจะกลับไปรอนายที่ญี่ปุ่นนะ”
Hyde พยักหน้ารับกับคำพูดประโยคนั้นของของหัวหน้าวงก่อนจะมองเลยไปยังมือกีต้าหน้าแมวที่ยังยืนเงียบไม่กล่าวอะไรออกมาเลยจนตอนนี้ ซึ่งนั้นทำให้ Hyde รู้สึกผิดขึ้นมาที่ปล่อยให้เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ เพราะมาจนตอนนี้เขาก็พอเข้าใจว่าเพื่อนๆของเขาไม่ค่อยเห็นด้วย(ออกจะหนักไปทางคัดค้านด้วยซ้ำ)กับความรักครั้งนี้ซักเท่าไหร่ เพราะอย่างนั้น Tetsu จึงโกรธมากที่รู้ว่าเขาหลงรัก Gackt แต่ถึงอย่างไรก็ตาม Tetsu ก็ยังเป็นคนที่เข้าใจเขามากที่สุดในวงอยู่ดีดังนั้นจึงทำใจให้ยอมรับในความสุขของเขาได้เร็วกว่าคนอื่น tetsu พอเห็นสีหน้าของ hyde หมองลงเขาจึงใช้ศอกกระทุ้ง Ken ให้พูดอะไรออกมาบ้างแต่ไม่ได้ผลเขาจึงเดินมากระซิบเบาๆกับ hyde เพื่อให้ร่างบางคลายกังวล
“อย่าคิดมากเลยน่า….Ken_chan,Ken_chan….เมื่อคืนเป็นคนบอกเองแท้ๆว่าเห็นแต่ความสุขของนายเขาก็เลยไม่อยากไปยุ่ง….อย่าคิดมากเลยนะ Haido เจ้าKen มันก็เป็นแบบนี้แหละ ก็คงจะอายน่ะไม่มีะไรหรอก รีบๆทำงานให้เสร็จเร็วๆนะ L’arc~en~ciel ยังรอนายอยู่นะ รีบๆตามกลับมาเร็วๆล่ะ ชั้นไปล่ะ Bye”พอกล่าวเสร็จคนทั้งคู่ก็เดินจากไปทิ้ง Hyde ไว้กับ Gackt ตามเดิม แม้ว่าจะได้ยินคำบอกเล่าของ tetsu แล้ว ก็ตามแต่มันก็ไม่อาจทำให้ Hyde สบายใจขึ้นมาได้ ดังนั้นวันนั้นทั้งวัน ร่างบางจึงไม่ค่อยร่าเริงเท่าที่ควรซึ่ง Gackt ก็พอจะรู้ดีว่าสาเหตุก็คงมาจากการที่ร่างบางนั้นรักเขานั้นเอง

“เฮ่อ!” Hyde ถอนใจอย่างโล่งอกที่ในที่สุดก็สิ้นสุดงานในวันนี้เสียที เขาล้มตัวลงนอนแผ่อยู่บนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตากลมโตของเขาจ้องมองเพดานอยู่นานโดยไม่พูดอะไร….ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูดหรอก…เพียงแต่มันรู้สึกเหนื่อยจนไม่แรงจะทำอะไร ไม่มีแรงแม้จะเอ่ยปากพูดอะไรกับใคร ทั้งที่วันนี้งานก็หนักเหมือนกับทุกวัน แต่ว่าทำไมวันนี้มันถึงรู้สึกเหนื่อยล้าแบบนี้นะ
“ดูท่าทางนายไม่ค่อยร่าเริงนะ วันนี้เป็นอะไรรึเปล่า?” Gackt เอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง hyde ละสายตาจากเพดานไปอยู่ที่ใบหน้าของคู่สนทนา
“….แค่รู้สึกเหนื่อยๆน่ะ…ไม่เป็นไรหรอก…”hyde ตอบเรียบๆ Gackt หรี่ตามองคู่สนทนา เขารู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้นหรอก
“….แล้วสาเหตุของอาการเหนื่อยของนายมาจากชั้นรึเปล่า?…..เพราะเรื่องเมื่อเช้าใช่ไหมที่ทำให้นายเป็นแบบนี้?”ดวงตาคู่งามของร่างสูงที่จ้องตรงมายิ่งทำให้ Hyde รู้สึกผิดเขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงมองกลับไปที่ Gackt แต่ไม่พูดอะไร
“ไม่ต้องห่วงนะ Haido ซักวันชั้นจะทำให้พวกเขารู้ว่าชั้นเองก็รักนายไม่น้อยกว่าที่พวกเขารัก….และจะไม่มีวันทิ้งนายไปอย่างที่พวกเขากลัว….นายวางใจได้เลย”
“อืม….ขอบใจ…..แล้วชั้นจะรอวันนั้น….วันที่นายทำได้อย่างที่ปากพูดจริงๆ”hyde พึมพำเบาๆ
“หืม?นายว่าอะไรนะ?”Gackt ขยับตัวเข้าไปใกล้เพื่อฟังว่า Hyde กำลังพูดอะไรอยู่ 
“เปล่า….ชั้นว่านายต้องทำได้แน่ๆ”hyde กล่าวพลางยิ้มให้กับคู่สนทนาที่รอฟังคำตอบจากเขาอยู่
“….วันนี้พระจันทร์สวยดีนะ….เราออกไปเดินเล่นข้างล่างกันเถอะ” Hyde ลุกขึ้นเดินนำออกไปที่ประตู

คนทั้งคู่เดินลงไปยังสวนสาธารณที่อยู่ใกล้ๆ สายลมฤดูร้อนพัดมาอ่อนปะทะร่างคนทั้งคู่ ซึ่งเดินคุยกันเรื่อยเปื่อยอย่างสนิทสนม
“อ๊ะ!นั้นแมลงปอนี่….แปลกจังเลยนะ ที่ได้เห็นมันในเวลาแบบนี้” ดวงตากลมโตของ Hyde จ้องมองเจ้าแมลงตัวจ้อยที่บินมาเกาะอยู่ที่กิ่งไม้อย่างสนอกสนใจ Gackt มองอาการ(เริ่มทำตัวเด็ก)ของ hyde แล้วก็อดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูไม่ได้
“ชอบเหรอ?”
“…..ก็ไม่เชิงหรอก…ว่าแต่นายเชื่อเรื่องชีวิตหลังความตายรึเปล่า?” hydeถามโดยที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่แมลงปออยู่อย่างไม่วางตา
“…..นายถามทำไม?”
“….ชั้นน่ะนะ….ถ้าตายไปแล้วอยากไปเกิดเป็นแมลงปอล่ะ”คำพูดประโยคนั้นของคนรัก ทำให้ Gackt ต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“หือ?”
“อ้าว!ทำไมล่ะ?….นายไม่เคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับมันเหรอ?” Hyde หันกลับมา เขาเอียงคอมองคู่สนทนาด้วยความสงสัย
“เปล่า?…ไม่เคย”Gackt ตอบเรียบๆ
“เหรอ?….เรื่องมันมีอยู่ว่า…..มีเมืองเล็กๆ ที่สวยและสงบสุขเมืองหนึ่ง มีคู่รักคู่หนึ่งที่รักกันมาก 
ทุกวันพวกเขาจะพากันไป ดู ชม พระอาทิตย์ขึ้นที่ชายหาด และไปส่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่ชายหาดตอนโพล้เพล้ ทุกคนที่เคยพวกเขาพบเจอจะมองด้วยสายตาอิจฉาในความรักของคนคู่นี้เสมอ.. 
แต่แล้ววันหนึ่งเกิดอุบัติเหตุรถชนขึ้น หญิงสาวผู้โชคร้ายได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอนอนเงียบๆ อยู่บนเตียงของโรงพยาบาล วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า เธอก็ยังคงไม่ฟื้นคืนมา ตอนกลางวัน 
ชายหนุ่มจะมาเฝ้าอยู่ที่หน้าเตียง ร้องเรียกคนรักของเขาเสมอ ทั้งๆ ที่เธอไม่ตอบสนองใดๆ เลย 
ตกกลางคืน ชายหนุ่มจะไปสวดภาวนาอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าที่โบสถ์นอกเมือง เขาร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง ไม่มีจะไหลออกมาอีกแล้ว ผ่านไป 1 เดือน หญิงสาวยังคงหลับใหลไม่ฟื้นเหมือนเดิม 
ส่วนชายหนุ่มก็ดูจะซูบเซียวขึ้นทุกวัน แต่ก็ยังคงสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าอยู่เสมอไม่หยุดแต่แล้ววันหนึ่ง พระผู้เจ้าก็เกิดเห็นใจในรักของชายหนุ่ม และตกลงที่จะ(ประทาน)พรให้แก่เข า 
พระผู้เป็นเจ้าได้ถามชายหนุ่มว่า 
“เจ้ายอมที่จะแลกพรนี้ด้วยชีวิตของเจ้าไหม” 
ชายหนุ่มตอบโดยไม่ลังเลว่า “ ผมยอมครับ” 
พระผู้เป็นเจ้าพูดว่า “งั้นดีฉันจะให้คนรักของเจ้าฟื้นขึ้นมา แต่เจ้าต้องแลกกับการกลายเป็นแมลงปอเป็นเวลา 3 ปี เจ้าจะตกลงยอมไหม” ชายหนุ่มได้ฟังดังนั้น แต่ก็ยังคงยืนยันคำตอบเดิม 
“ผมยอมครับฟ้าสางแล้ว ชายหนุ่มได้กลายเป็นแมลงปอสวยงามตัวหนึ่ง เขาบอกลาพระผู้เป็นเจ้าแล้วรีบบินกลับไปที่โรงพยาบาล หญิงสาวฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆ มีนายแพทย์หนุ่มยืนอยู่ข้างๆ เธอ คุยเรื่องอะไรกันสักอย่างหนึ่ง แต่ช่างเสียดายที่เขาไม่สามารถที่จะได้ยิน.. หลายวันผ่านไป 
หญิงสาวแข็งแรงพอที่จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แต่เธอดูไม่มีความสุขเลย เธอออกตระเวนหาข่าวคราวของชายหนุ่ม แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าชายหนุ่มหายไปอยู่ที่ไหน หญิงสาวยังไม่ละความพยายามที่จะตามหาชายคนรักของเธอ ชายหนุ่มซึ่งอยู่ในร่างของเจ้าแมลงปอได้(แต่)บินวนเวียนอยู่รอบตัวหญิงสาวไม่ห่าง (ทว่า)เขาไม่สามารถที่ส่งเสียง ไม่สามารถโอบกอด(เธอ) เขาทำได้แค่เพียงเฝ้ามองดูหญิงสาวไม่ให้คาดสายตาเท่านั้นฤดูร้อนผ่านไปแล้ว ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ปลิวร่วงหล่นจากต้นไม้ใหญ่ เจ้าแมลงปอจำต้องจากที่นี่ไปแล้ว นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้บินมาเกาะที่บ่าของหญิงสาว เขาอยากใช้ปีกของเขาลูบใบหน้าของหญิงสาว อยากใช้ปากเล็กๆ จูบที่หน้าผาก 
แต่อย่างไรก็ดีร่างเล็กบอบบางในคราบของแมลงปอ ก็ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาวได้ แค่พริบตา ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือน เจ้าแมลงปอรีบบินกลับมาหาคนรักของเขา เพื่อจะพบว่าร่างอันคุ้นตานั้น บัดนี้ได้ยืนเคียงคู่อยู่กับชายรูปร่างสันทัดคนหนึ่ง ภาพๆ นั้นทำให้เจ้าแมลงปอเกือบจะบินตกลงมาจากอากาศเลยทีเดียว ชาวบ้านต่างกล่าวขานถึงเรื่องอุบัติเหตุที่ทำให้หญิงสาวได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้ได้พบกับแพทย์หนุ่มที่น่ารัก และ ใจดี คนนั้น และยังกล่าวถึงความรักของคนทั้งคู่ที่เหมือนถูกกำหนดมาอย่างไรอย่างนั้น แน่นอนพวกเขายังคงพูดถึงหญิงสาวที่สดใสร่าเริงขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากมายนัก เจ้าแมลงปอรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก หลังจากนั้นไม่กี่วัน แมลงปอเห็นแพทย์หนุ่มผู้นั้นพาคนรักของตนไปชายทะเลเพื่อดูพระอาทิตย์ขึ้น พลบค่ำก็อยู่(ที่)ชายหาดเพื่อดูพระอาทิตย์ตก สำหรับเขาแล้ว นอกจากบินมาเกาะที่บ่าของหญิงสาวแล้ว เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย 
หน้าร้อนของปีนี้ช่างยาวนานนัก เจ้าแมลงปอบินต่ำลงๆ ทุกวันด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวด 
เขาไม่มีเรี่ยวแรงเพียงพอที่จะบินเข้าใกล้ หญิงอันเป็นที่รัก ท่าทางการพูดคุยกันอย่างสนิทสนมของคนทั้งคู่ เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทั้งคู่ ทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งนัก ย่างเข้าฤดูร้อนของปีที่ 3 เจ้าแมลงปอไม่ค่อยไปเฝ้าดูคนรักของเขาแล้ว บ่าของเธอบัดนี้ถูกโอบกอดด้วยมือของแพทย์หนุ่ม 
ใบหน้าถูกประทับจูบอย่างเบาๆ จากเขาผู้นั้น ดูท่าทางแล้วไม่มีทางเลยที่หญิงสาวจะมีเวลาที่จะไปคิดถึงแมลงปอที่เจ็บปวดตัวหนึ่ง ยิ่งไม่มีทางที่จะไปคิดถึงอดีตสิ่งที่ผ่านไป วันครบรอบปีที่ 3 ที่พระผู้เป็นกำหนดไว้ใกล้มาถึงแล้ว คนรักของเจ้าแมลงปอกับนายแพทย์หนุ่มได้จัดพิธีแต่งงานขึ้นในวันสุดท้ายนั้นเอง เจ้าแมลงปอค่อยๆ บินเข้าไปในโบสถ์ และไปเกาะที่บ่าของพระผู้เป็นเจ้า เขาได้ยินเสียงของคนรักที่ดังมาจากข้างล่างตอบรับคำสาบานของพระผู้เป็นเจ้าว่า 
“ฉันยอมรับ” 
เขาเห็นแพทย์หนุ่มคนนั้นสวมแหวนให้คนรักของเขา ตามด้วยจุมพิตที่แสนหวานของคนทั้งคู่ เจ้าแมลงปอปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมา พระผู้เป็นเจ้าถามแมลงปอว่า 
“เจ้ารู้สึกเสียใจไหม” 
เจ้าแมลงปอเช็ดน้ำตาแล้วตอบว่า “เปล่า” 
พระผู้เป็นเจ้าถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า 
“งั้นพรุ่งนี้เจ้าก็ได้กลับเป็นเจ้าคนเดิมแล้ว” 
เจ้าแมลงปอส่ายหน้าอย่างช้าๆ ก่อนตอบว่า 
“ขอผมเป็นแมลงปออย่างนี้ไปตลอดชีวิตเถอะครับ” เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ละ....ชั้นอยากเป็นอย่างแมลงปอตัวนั้นจัง" hyde พึมพำออกมาอย่างเคลิบเคลิ้ม
"อ้าว!....นิทานก่อนนอนจบแล้วรึนี่...ชั้นกำลังสนุกเลย" Gackt กล่าวพลางยิ้มกริ่ม
"Gac_chan!!!!!...นี่นาย......ชั้นพูดเรื่องจริงจังอยู่นะ!!!" hydeหันขวับกลับมาทันทีถูกล้อเลียน คิ้วโก่งสวยของร่างบางขมวดเข้าหากันจนแทบจะพูดเป็นปม 
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" Gackt หัวเราะอย่างเบิกบานที่ได้แกล้ง
“หึ!” Hyde ทำเสียงขึ้นจมูกด้วยความไม่พอใจที่ถูกแกล้ง(อีกแล้ว) เขาเดินหนีเลี่ยงไปอีกทางทำท่าเหมือนกับจะเดินกลับไปทีโรงแรมแต่ก็โดนGackt ขว้าเอวรั้งเอาไว้เสียก่อน
“….ไม่เอาน่าชั้นล้อเล่น….อย่าโกรธเลยนะ”
“……..”แต่ไร้คำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสวยของ Hyde เนื่องจากร่างบางยังงอนเขาอยู่
“….ถ้าถึงวันนั้น…..ถ้านายตายจากชั้นไปก่อน….ชั้นจะตามหาแมลงปอตัวนั้นให้พบ….ไม่ว่าจะต้องไปหาที่ป่าลึกแค่ไหน…ชั้นก็จะตามหานายให้พบ” 
“หึ!….เก่าไปแล้ว…ไม้นี้มาใช้กับชั้นไม่ได้ผลหรอก ใครเขาจะไปเชื่อนายกัน” แม้ว่าน้ำเสียงที่กล่าวออกมามันจะดูเหมือนยังงอนอยู่แต่จริงแล้วเขาก็แอบจะดีใจไม่ได้
“….แต่ชั้นพูดจริงๆนะ….ชั้นรักนายนะ Haido นายคนเดียว…จะไม่ใครมาแทนนายได้อีกแล้ว…เชื่อนะ”
“หึ…จ้างให้ก็ไม่เชื่อหรอก” Hyde สบัดตัวเองให้หลุดจากวงแขนของคู่สนทนา พลางแลบลิ้นใส่หน้า Gackt ก่อนจะวิ่งหนีกลับไปที่โรงแรมทิ้งให้ Gackt ยืนยิ้มอยู่เบื้องหลัง

To be continue