Moon Child

by MIKOTO

Chapter V Fall Asleep II



จากนั้นพอถึงระยะที่เขาแน่ใจว่าพ้นสายตา Gackt แล้ว หน้ากากร่าเริงที่ใส่อยู่ก็ถูกกระชากทิ้งทันที สีหน้าที่แท้จริงของเขานั้นช่างดูหม่นหมองและวิตกกังวลนัก 
ความจริงเขายืนฟังคนทั้ง 2 อยู่นานแล้ว มันเป็นความบังเอิญ ใช่ว่าตั้งใจแอบฟังเรื่องที่คุยกันเมื่อไหร่ แต่ตอนนี้เขากลับหวังให้ตัวเองไม่ได้ฟังเรื่องทั้งหมด 
หวังให้ตัวเองไม่รู้อะไรเลย เผื่อว่าจะได้อยู่ในความฝันอันแสนสุขนี้ต่อไปโดยไม่ตื่นขึ้นมาพบกับความจริง 
ความจริงที่ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นมันช่างเปราะบางและแตกง่ายเสียเหลือเกิน….ใช่แล้ว…เหมือนกับเปลือกไข่….เรื่องแต่งงาน 
เรื่องนี้เขาลืมไปเสียสนิท แม้ว่าตอนนี้ Gackt จะไม่ได้ตอบรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าจะไม่แต่งงาน ใครจะรับประกันได้ล่ะว่าสัญญาที่ให้ไว้กับ
เขาในตอนนี้ซักวันหนึ่งเมื่อได้พบผู้หญิงที่ถูกใจ สัญญาที่ Gackt ให้ไว้มันจะไม่กลายเป็นเพียงลมปากที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านเลยไป 
ใครเล่าจะรับประกันได้…ไม่มี…..ไม่มีเลย….ไม่มีใครทั้งนั้น….พอคิดแบบนี้ Hyde ก็รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาในอก ความสัมพันธ์เปลือกไข่แบบนี้จะดำเนินไปจนถึงเมื่อไหร่กัน? เมื่อไหร่ที่ 
Gackt เปลี่ยนใจวันนั้นคงเป็นวันตายของ Hyde เพราะ Hyde คงไม่สามารถคุม ‘เขา’ ไว้ได้อีกต่อไป บางคนอาจสงสัยและถามขึ้นว่า “อะไรกัน 
มันคงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นมั้ง?” แต่ว่าหากพวกเขา 2 คนสลับตำแหน่งกัน Hyde คงกลายเป็นแค่วิญาณที่ถูกซ่อนในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจเหมือน ‘เขา’ 
ในตอนนี้ คนที่มีแต่วิญาณแต่ไร้ร่างกายให้สิงสถิตอยู่หากไม่เรียกคนตายแล้วจะเรียกว่าอะไร? Hyde คิดเรื่องที่ Shitsuho บอกกับ Gackt 
พลางปล่อยให้ขาเป็นผู้พาเขาเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย พระจันทร์เสี้ยวก็ลอยสูงขึ้นทุกที แสดงให้รับรู้ว่าดึกมากแล้ว แต่ชายหนุ่มไม่สนใจ 
ยิ่งดึกก็ยิ่งมืดและเงียบเหงาซึ่งเขาเกลียดกลัวมันที่สุด ขนาดไม่กลับไปที่ห้องเขายังคิดมากขนาดนี้ ขืนกลับไปตอนนี้คงต้องเป็นบ้าไปแน่ๆ 
คิดแล้วก็นึกสมเพสตัวเองขึ้นมา
‘เนี่ยเหรอ? Haido แห่ง L’arc~en~ciel ผู้ที่กลัวแม้กระทั่งความมืด ฮะฮะฮะฮะ น่าตลกซะไม่มี’
“คลุกๆ” Hyde ก้มลงมองพื้นเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรวิ่งมาชนเท้า เมื่อมองดีๆจึงเห็นว่าลูกบอลของเด็กนั้นเองที่วิ่งมาชนเท้าของเขา Hyde 
หยิบลูกบอลนั้นขึ้นมาพลางมองหาเจ้าของ แต่ไม่ว่ามองไปทางไหนก็ไม่เห็นจะมีใคร หรืออะไรอยู่ตรงนั้นนอกจากโบสถ์หลังหนึ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า 
โบสถ์หลังนี้ไม่ใช่โบสถ์ที่ใหญ่โตหรือสวยงามอย่างไร มันเป็นเพียงโบสถ์ขนาดกลางธรรดาเท่านั้น แต่น่าแปลกทั้งๆที่เป็นโบสถ์ธรรดา 
แต่กลับทำให้เขารู้สึกถึงความน่าเกรียงขาม รู้สึกน่าศรัทธา เขามองมองโบสถ์อยู่นานเหมือนกำลังช่างใจอยู่ว่าจะเข้าไปดีไหม? 
ตามปกติแล้วเขาไม่เคยคิดขอพรจากสิ่งใดเพราะเขาเชื่อว่า สิ่งทีต้องการก็ต้องหามาด้วยตัวเอง ตัวเองเท่านั้นที่กำหนดทุกอย่าง 
ในเวลาแบบนี้เวลาที่เขาสับสน หวาดกลัว เวลาที่ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใคร ลองขอพรจากพระผู้เป็นเจ้าดูบ้างก็คงไม่เสียอะไร 
เมื่อตกลงใจได้แล้วเขาจึงสาวเท้าก้าวเข้าไปในโบสถ์หลังนั้นโดยที่ยังถือลูกบอลเด็กเล่นอยู่ในมือ
“แอ๊ด” เขาผลักประตูโบสถ์บานใหญ่ที่ทำจากไม้เข้าไป ภายในโบสถ์เทียนหลายเล่มถูกจุดขึ้นเพื่อให้แสงสว่างแก่ผู้ที่ต้องการสวดภาวนาในยามค่ำคืน 
เขาจึงพอเห็นอะไรได้บ้าง Hyde ทอดสายตาไปยังรูปปั้นพระแม่มารีอุ้มเด็กที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า 
รอยยิ้มของท่านช่างเปี่ยมไปด้วยเมตตาเหมือนกับจะอภัยได้ในทุกอย่างที่เขาทำผิดพลาดไปแม้ว่าเขาจะเป็นที่มีบาปหนาที่สุดในโลกก็ตาม 
เขาสาวเท้าก้าวเข้าไปข้างในแล้วคุกเข่าต่อหน้ารูปปั้นนั้นพลางประสานมือกล่าวถึงฝันร้ายที่คอยติดตามหลอกหลอนเขามาตั้งแต่จำความได้ 
รวมทั้งความกังวลใจของเขา ความกังวลใจที่ไม่เขาไม่รู้จะปรึกษากับผู้ใด
“ข้าแต่พระแม่ผู้มากด้วยเมตตา เวลานี้ลูกมีเรื่องกังวลใจที่ไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร เรื่องเกี่ยวกับความรักของลูก ลูกรู้ว่าความรักของลูกมันเป็นบาป 
แม้เช่นนั้นลูกก็อยากให้พระแม่ผู้มากด้วยเมตตาช่วยคนบาปอย่างลูกซักครั้ง เท่านี้….แค่จัดการกับ ‘เขา’ ก็แทบจะเหลือกำลังที่ลูกจะจัดการได้แล้ว 
เพราะฉะนั้นอย่าพรากเขาไปจากลูกเลย….ได้โปรด…เขาแค่คนเดียวเท่านั้น….อย่าพรากเขาไปจากลูกเลย” Hyde ยังนั่งคุกเข่าอยู่อย่างนั้นอยู่อีกพักใหญ่ 
ก่อนจะได้เสียงหวานแต่เย็นยะเยือกของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นเหมือนกับจะคุยกับเขา
“……บางทีชั้นคิดว่า….ปัญหาของคุณชั้นอาจช่วยแก้มันได้…..”เธอกล่าวขึ้นHyde เหลียวหลังไปมองเจ้าของเสียงและก็ลุกขึ้นมองเธอด้วยความสงสัย 
เธอเป็นหญิงสาวร่างสูงโปร่ง ผมสีทองของเธอยาวสยายจนถึงเอว ใบหน้าที่บ่งบอกให้รู้ว่าเป็นชาวตะวันตกแต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นคนชาติไหน? 
แล้วทำไมถึงพูดญี่ปุ่นชัดขนาดนั้น ดวงตาของเธอเป็นสีฟ้าซีดที่ขุ่นมัวบอกให้รู้ว่าเธอคงมีสุขภาพไม่ดีนัก ผิวของเธอซีดขาวเหมือนคนที่ไม่ค่อยได้โดนแดด 
แต่มองโดยรวมแล้วเธอนับว่าเป็นสาวสวยคนหนึ่ง(แม้ว่าจะสวยแบบคนป่วยก็เถอะ) ข้างๆเธอก็มีเด็กผู้หญิงผมทองคนหนึ่งยืนเกาะชายกระโปรงวันพีชสีฟ้าอ่อนของเธออยู่ 
เธอเป็นเด็กที่น่ารักทีเดียวแต่มีบางอย่างบนหน้าของเธอที่สะดุดตาเขา ดวงตาของเด็กคนนี้เหมือนกับใครบางคนที่เขารู้จักดีแต่กลับนึกไม่ออกว่าดวงตาสวยๆแบบนี้เป็นดวงตาของใครกัน 
(แปลกจังตาสวยขนาดนี้ ชั้นไม่น่าลืมน้า~= Hyde) สาวน้อยจ้องมองไปที่ลูกบอลที่วางอยู่ข้างตัวเขาราวกับจะบอกเขาว่าลูกบอลลูกนั้นเป็นของเธอ 
Hyde จึงหยิบมันคืนให้เด็กน้อยน่ารักคนนี้
“ของเธอ? เอาคืนไปสิ ชั้นเจอมันอยู่ที่หน้าโบสถ์”
“ขอบคุณค่ะ”เด็กน้อยเดินมารับลูกบอลของเธอแล้วจึงวิ่งกลับไปแอบอยู่หลังคุณแม่ของเธอเหมือนเดิม Hyde จึงเบนสายตาจากหนูน้อยคนนี้มายังคุณแม่ของเธอ
“เมื่อกี้คุณพูดอะไรรึเปล่าฮะ? ผมฟังไม่ถนัด” Hyde กล่าวพลางมองใบหน้าทีซีดขาวแบบคนป่วยของเธอ เธอยิ้มให้อย่างเป็นมิตรแล้วจึงกล่าวต่อ
“นั่งก่อนเถอะค่ะแล้วค่อยคุยกัน”เธอผายมือไปยังเก้าอี้ยาวที่ตั้งอยู่ข้างๆตัว เหมือนกับจะเชิญให้เขานั่งลงตอนนั้นเองที่ Hyde เหลือบไปเห็นแหวนเงินวงหนึ่งที่นิ้วนางข้างซ้าย 
แหวนแบบเดียวกับแหวนที่เขาใส่อยู่ในตอนนี้ และเหมือนเธอจะรู้ว่า Hyde มองแหวนของเธออยู่
“มองแหวนนี้อยู่เหรอคะ?”เธอถามยิ้มๆ
“…..เอ่อ…..ขอโทษครับ…คือ..”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ….ความจริงแล้วชั้นดีใจนะคะ….ที่ได้พบคุณ”
“เอ๋?!”Hyde อุทานด้วยความตกใจระคนสงสัย คิ้วของเขาเลิกขึ้นสูงลิบ หญิงสาวเห็นอาการแปลกใจที่แสดงออกทางสีหน้าอย่างไม่ปิดบังแล้วอดจะหัวเราะไม่ได้
“คิก คิก คิก คุณนี่เป็นคนน่ารักนะคะ มิน่าล่ะเขาถึงได้รักคุณ”
“อะไรนะฮะ?!” Hyde ที่ตกใจอยู่แล้วยิ่งตกใจเข้าไปอีก ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน? ทำไมรู้เรื่องของเขาด้วย?
“…..เอ่อ…..คุณเป็นใครครับ?” Hyde ทนความสงสัยไม่ไหวจึงถามออกไป พอได้ยินคำถามนี้สีหน้ายิ้มแย้มของเธอก็ดูหม่นหมองลงไปถนัดใจ
“แค่เพื่อนเก่าน่ะค่ะ นานแล้วที่ชั้นไม่ได้พบเขา หลังจากที่ไม่มีชั้นอยู่เขาเป็นอย่างไร 
ใช้ชีวิตแบบไหนชั้นก็อยากรู้มาตลอด……แต่ตอนนี้ชั้นไม่ห่วงแล้วเพราะชั้นรู้แล้วว่าในที่สุดของก็เจอพระจันทร์ของเขาเสียที”ยิ่งได้ยินแบบนี้เขายิ่งงงไปกันใหญ่ 
(นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย @_@ ชั้นงงไปหมดแล้ว=hyde)
“เดี๋ยวนะฮะ…นี่มันเรื่องอะไรกันฮะ….เขานี่ใครฮะ….”
“อ้าว! ไม่ใช่เหรอคะ? Gakuto คนนั้นไม่ใช่คนรักของคุณเหรอคะ?”เธอถามขึ้น
“….อ่าครับ…เอ่อ…. งั้นคุณต้องการอะไรฮะ?”แม้จะได้ฟังคำอธิบายที่น่าพอใจแต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
“ก็ชั้นเห็นคุณกำลังกลุ้มใจก็เลยอยากจะช่วยน่ะค่ะ อีกอย่างชั้นมีเรื่องบางอย่างต้องบอกคุณ”
“เอ๋!?”
“หึหึหึ เอาเถอะค่ะ ชั้นมีบางอย่างจะบอกคุณนะ คุณรู้รึเปล่าว่าทำไมเขาถึงให้แหวนวงนี้กับคุณ”เธอกล่าวพลางฉวยเอามือของ hyde ข้างที่ใส่แหวนวงนั้นไปดู
“……………”ไร้คำตอบจากริมฝีปากอิ่มสวยของชายหนุ่มร่างบางที่ตอนนี้มีความคิดหลายอย่างสุมอยู่ข้างใน เธอมอง Hyde แล้วจึงกล่าวต่อ
“เมื่อก่อนนี้เคยมีหมอดูคนหนึ่งทำนายเรื่องของเขาไว้ว่า ‘พระจันทร์’ คือเนื้อคู่ของเขา ตอนนี้ชั้นดีใจมากที่ในที่สุดเขาก็พบ ‘พระจันทร์’ 
ของเขาเสียที แหวนวงนี้มีความหมายว่าอย่างนั้น (ในภาษาอัญมณี ไข่มุกมีความหมายถึง ผู้หญิงกับพระจันทร์=mikoto) 
เป็นเวลานานมากเลยนะคะที่ชั้นทิ้งให้เขาต้องมีชีวิตอยู่อย่างเดียวดาย….ทั้งที่จริงๆแล้ว….ชั้นไม่อยากจากเขาไปเลย…”เธอกล่าวอย่างยิ้มแย้ม 
แต่ Hyde กลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนี้มันดูเศร้าสร้อยยังไงพิกล
“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?….หรือว่า?” Hyde กล่าวด้วยความอยากรู้ และตอนนั้นเองที่เขาเริ่มคิดว่าบางทีผู้หญิงคนนี้อาจมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง(กับ 
Gackt)มากกว่าที่เธอพูดก็ได้หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธเหมือนรู้ว่าเขาจะพูดอะไร
“เปล่าค่ะ ไม่เกี่ยวกับเขาหรอก…มันเป็นอุบัติน่ะค่ะ เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นกับชั้นและลูกสาว 
ทำให้ชั้นไม่สามารถกลับไปหาเขาได้อีก” เธอกล่าวเหมือนกับจะปกป้องคนที่เธออ้างว่าเป็นเพื่อนเก่าของเธอ แต่ปฏิเสธที่จะกล่าวถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอ
“เชื่อเถอะค่ะว่านอกจากคุณแล้วเพื่อนเก่าคนนี้ของชั้น จะไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว”เธอกล่าวย้ำยืนยันในสิ่งที่ Hyde กังวลใจว่ามันจะไม่เกิดอย่างแน่นอนเหมือนพระอาทิตย์ที่จะไม่ขึ้นทางทิศตะวันตก 
แต่อยู่ๆมีใครก็ไม่รู้มาบอกให้เชื่อจอมเจ้าชู้อย่างนั้น ใครจะไปเชื่อลง แม้คำพูดของเธอจะดูหนักแน่นน่าเชื่อถือก็ตาม
“อะไรที่ทำให้คุณแน่ใจว่าเขาจะไม่ทรยศผม….คุณเองก็น่าจะรู้ดีว่าเพื่อนคุณคนนี้….”เธอพยักหน้ายอมรับในสิ่งที่ชายหนุ่มพูด 
เธอมองใบหน้าที่ดูอ่อนกว่าวัยของเขาแล้วคิดว่าผู้ชายคนนี้คงผ่านความรักที่ไม่สมหวังมามากพอดู 
เธฮจึงไม่นึกแปลกใจที่เขาจะมีทีท่าระแวงในคำพูดของเธอ
“ค่ะ ชั้นรู้เรื่องนั้นดี…..แต่เวลาค่ะ…..เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์คำพูดของเขา….คอยดูต่อไปเถอะค่ะแล้วจะได้รู้ว่าเรื่องที่ชั้นพูดนั้นเป็นเรื่องจริงรึเปล่า?…..อีกเรื่องหนึ่งที่ชั้นอยากบอกก็คือ……ระวังคนคนนั้นด้วย….”
“คนคนนั้น…ใครกันฮะ?”
“ถ้าไม่อยากเป็นอย่างชั้น จงระวังคนคนนั้น….คนคนนั้นคือ…….”เธอพูดอะไรบางอย่าง ซึ่งเขาจำไม่ได้ ไม่สิต้องบอกว่าหลังจากนั้นแล้วเขาจำอะไรไม่ได้เลยต่างหาก 
ตื่นขึ้นมาอีกที เขาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงของเขาในห้องพักแล้ว Hyde ลุกขึ้นมองไปรอบห้องอย่างงุนงง+งัวเงีย
‘ชั้นเผลอหลับไปตอนไหน? แล้วชั้นกลับมาที่นี่ได้ไง? จำได้ว่าตอนนั้นยังนั่งคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งที่บอกว่าเป็นเพื่อนเก่าของ Gackt 
อยู่นี่นา’ Hyde นึกทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าตัวเองกลับมานอนที่ห้องได้ไง? รึว่าเขากลับมาที่ห้องเองโดยไม่รู้ตัว? แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ? 
เขาฝันไปงั้นเหรอ? ความฝันทำไมสมจริงนัก? คำถามทั้งหลายก็พากันผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด ทั้งที่คำถามที่เขาอยากรู้จริงมีแค่ว่า เขากลับมาที่นี่ได้อย่างไร? 
หากรู้คำตอบของคำถามนี้ คำถามอื่นๆ ล้วนหาคำตอบให้กับตัวมันเองได้ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ ทว่าหากยังไม่มีคำตอบให้กับสิ่งที่สงสัยคำถามนี้ก็ยังคงรบกวนจิตเขาอยู่ 
เขากลับมาได้ไง? หรือว่ามีใครมาส่ง? เขาไปพบโบสถ์หลังนั้นโดยบังเอิญ ไม่ใครรู้ว่าเขาไปที่นั้น…..นอกเสียจากเธอคนนั้น….หญิงสาวผู้เต็มไปด้วยปริศนาคนนั้น……. 
Hyde รีบส่ายหน้าสลัดความคิดนี้ออกจากหัวทันที
‘บ้าน่า….บ้าแล้วไม่มีทางเด็ดขาด….คิดอะไรเพี้ยนๆ’ เขานึกตำหนิตนเองที่คิดว่าบางทีเธอคนนั้นอาจจะมาส่งเขาก็ได้ 
แต่พอเหลือบไปเห็นลูกบอลเด็กเล่นที่กลิ้งออกมาจากใต้เตียง เขาก็เปลี่ยนความคิดตัวเองทันที เขาจำลูกบอลลูกนี้ได้ 
ลูกบอลของเด็กน้อยที่ดวงตางดงามคนนั้น นี่เป็นหลักฐานอย่างดีที่ชี้ให้เห็นว่าคงเป็นเธอนั้นเองที่มาส่งเขา สาวน้อยคนนั้นก็เลยลืมลูกบอลของเธอไว้ที่นี่ 
ตอนนี้เขายิ่งคิดตำหนิตัวเองให้จงหนักที่หลับไม่เลือกที่ทำให้เธอต้องลำบากมาส่งเขาที่ห้อง ว่าแต่ทำไมเขาถึงหลับไปได้น้า~(โถ!กลายเป็นเจ้าหนูจำไมเมื่อไหร่กันนี่ 
Haido_san ที่รัก ช่างสงสัยซะจริง= mikoto)
“อ้าว! ตื่นแล้วเหรอ? Haido ชั้นกำลังคิดว่าจะปลุกอยู่พอดี” เสียงทุ้มที่กล่าวกับเขานั้นเขารู้โดยไม่ต้องหันไปมองว่าใคร Hyde 
ฮ้าวอย่างเกียจคร้านก่อนจะทักตอบกลับไป
“ฮ้าว~ กลับมาแล้วเหรอ? Gac_chan”
“อืม…กลับมาแล้ว” Gackt ตอบพลางอมยิ้มกับในความน่ารักน่าเอ็นดูของคนรัก เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ Hyde
“กลับมาเมื่อไหร่อ่ะ ชั้นไม่เห็นรู้เลย” Hyde เอามือขยี้ตาอย่างงัวเงียเหมือนกับยังไม่ตื่นดีนัก 
ทั้งที่ความจริงแล้วเขามีเรื่องให้คิดมากเกินกว่าจะหลับลงไปอีกรอบได้ แท้จริงแล้วประโยคสุดท้ายที่เธอต้องการจะพูดนั้นคืออะไรกันนะ 
เธอต้องการให้เขาระวังใครกัน ทำไมเขาถึงจำมันไม่ได้ ---“”---
---*--- (จะมีใครดูออกไหมเนี่ยว่าชั้นพยายามทำรูปคิ้วขมวดนะเนี่ย - -;;; =Mikoto)
“ได้ครู่หนึ่งแล้ว แต่เห็นว่ามันยังเช้าอยู่ก็เลยไม่ได้ปลุก”
“เหรอ? งั้นแสดงว่านายก็ยังไม่ได้นอนเลยใช่ไหมเนี่ย?” ได้ยินแบบนั้น Hyde ก็นึกเป็นห่วงขึ้นมา เขาจึงหันไปสบตากับคู่สนทนาตรงๆ 
และทันทีที่ได้เห็นดวงตาแสนสวยคู่นั้นมันทำให้เขานึกอะไรบางอย่างที่น่าจะนึกออกเมื่อคืนออกทันที
“ไม่หรอก ก่อนนายจะตื่นชั้นหลับไปบ้างแล้ว”
“คุณ Shiho เป็นไงบ้าง?” Hyde กล่าวพลางจ้องตา Gackt เขม็ง (อึ๋ย! - -;;; ทำไมมาจ้องชั้นเขม็งแบบนี้ล่ะ? =Gackt) ในตอนนั้น Hyde 
เพิ่งจะนึกออกว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นดวงตาแสนสวยของหนูน้อยคนนั้นนัก เพราะดวงตาคู่นั้นเหมือนกันดวงตาของ Gackt นั้นเอง 
(เป็นดวงตาที่สวยจริงเลยน้า ชั้นชอบดวงตาคู่นี้ของนายจัง Gac_chan ^-^ =Hyde)
“หลับไปแล้ว กว่าจะทำให้หลับได้ก็เกือบเช้าแน่ะ ถามทำไมรึ? หญิงเหล็กอย่างยายเนี่ยนายไม่ต้องห่วงเขาหรอก” Gackt กล่าวอย่างไม่ค่อยใส่ใจ
“ได้ไง? เธอเป็นพี่สาวนายไม่ใช่เหรอ?”
“ช่างเถอะน่า ชั้นอุตส่าห์รีบกลับมาหานึกว่าจะเหงา…ที่ไหนได้….นายกลับห่วงคนอื่นมากกว่าชั้นซะอีก” Gackt ตัดบทเหมือนไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้อีก
“คนอื่นที่ไหนก็……”เสียงเถียงของคนอายุมากกว่าหายลงคอไปเมื่อริมฝีปากเรียวได้รูปของคนที่ฟังอยู่แนบลงกับริมฝีปากสีแดงสดของร่างบางอย่างแนบสนิท 
ดวงตากลมโต ของ Hyde เบิกกว้างกว่าปกติด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนจ้องเขม่นอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก จนร่างสูงถอนริมฝีปากออก Hyde ก็เริ่มจะโวยวายที่ขโมยจูบเขาไป 
แต่เมื่อเห็นสายตาที่ฉายแววน่ากลัวในตอนนี้แล้วเขาก็เปลี่ยนใจ
“ถ้ายังจะพูดเรื่องนี้ต่อ ชั้นจะไม่หยุดแค่นี้นะจะบอกให้” Gackt ขู่ ดวงตาคู่งามที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นน่ากลัวขึ้นมาเหมือนวันนั้นไม่มีผิด(อ้างอิง 
Chapter II It’s start III (ฉากที่ Gackt โกรธที่ Hyde ไม่ยอมบอกเรื่อง ‘โรคประจำตัว’ ของ Hyde) = mikoto) Hyde จ้องมอง Gackt อย่างไม่เข้าใจ 
ทำไมล่ะ? แค่เขาพูดถึงพี่สาวของ Gackt เท่านั้น เขาก็แค่เป็นห่วง แค่นี้ทำไมถึงต้องโกรธขนาดนี้ หรือว่าแค่เป็นห่วงเขาก็ผิดอย่างนั้นเหรอ 
Gackt มองหน้าแสนหวานของร่างบางเหมือนจะรับรู้ความคิดของ Hyde แล้วถอนใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจ
“ผู้หญิงคนนั้น…..เขาไม่เหมือนกับที่นายเห็นหรอกนะ….ทางทีดีนายอย่าไปเชื่อเขาให้มากจะดีกว่า” Gackt อธิบาย ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว พี่สาวเขาคนคนนี้เรื่องแสดงละครตบตาคน 
เขายังไม่เคยเห็นใครเก่งกว่าเธอมาก่อน เขาเองตอนเด็กๆก็ยังเคยหลงกลเธอจนโดนดุอยู่บ่อยๆ และในบรรดาพี่น้องทั้ง 3 
คนเธอก็โปรดปรานที่จะแกล้งเขาเป็นที่สุด ไม่รู้ว่าแค้นอะไรเขานักหนา คราวก่อนตอน Seres ก็เหมือนกัน หลังจากหนีออกจากบ้านมาเขาก็ไม่เคยติดต่อกลับไปทางบ้านอีก 
แต่พี่สาวเขาคนนี้ก็ยังค้นหาเขาจนเจอจนได้ เธอแวะมาที่บ้านของเขาในบ่ายวันหนึ่งก่อนที่เธอจะตัดสินใจทิ้งเขาไปซัก 2 วัน 
ตอนนั้นเขาไม่อยู่บ้านเพราะต้องออกไปซ้อมดนตรีกับคนในวง ทิ้ง Seres ให้อยู่กับ Nadeshiko ลูกสาว พอกลับมา Seres ก็เปลี่ยนไป 
เธอซึมๆไปจนเขารู้สึกแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น พอถามก็ไม่ยอมบอก แต่มารู้ทีหลังจากลูกสาวว่า shitsuho มาหา เขาก็นึกเอะใจอยู่แล้วว่าเธอต้องมาพูดอะไรบางอย่างแน่ๆ ไม่งั้นไม่มีทางที่ 
Seres จะทิ้งเขาไปแบบนี้ และคราวนี้ที่เธอกลับมาปราฏตัวต่อหน้าต่อหน้าเขาอีก เขาก็ไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร บางทีโทรศัพท์แจ้งข่าวร้ายเมื่อคืนก็อาจเป็นเพียงละครอีกฉากหนึ่งที่เธอสร้างขึ้นมาก็ได้ 
หากเป็นอย่างนั้นจริงก็นับว่าฝีมือการแสดงของเธอรุดหน้าไปมากทีเดียว
“งั้นเหรอ?” Hyde รับคำอย่างครุ่นคิด
“นายไม่เชื่อ?”
“เปล่า….เพียงแต่….”
“แต่อะไร?” Gackt หรี่ตามองคู่สนทนาอย่างไม่สบอารมณ์ ที่ไม่ยอมเชื่อคำพูดของเขา
“ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอก….ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่า ชั้นหิวแล้ว เมื่อวานชั้นยังไม่ได้ทานมื้อค่ำเลยนะรู้รึเปล่า?” Hyde เปลี่ยนเรื่อง 
พร้อมกับเปลี่ยนอารมณ์ Gackt ที่เริ่มจะขุ่นมัว(อีกรอบ)ด้วยรอยยิ้มของเขา (ก็อย่างว่าแหละ รอยยิ้มของ Haido น่ะง้างได้ทุกอย่างอยู่แล้ว o(>.<)o = 
mikoto)
“หึ..ก็ตามใจ ลงไปข้างล่างกันเถอะ” Gackt หัวเราะเบาๆในลำคอ เมื่อเห็นรอยยิ้มประจบของ Hyde
“RRRRRRRRRRRRRRRR” แต่ก่อนจะได้ออกไปเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น Gackt จึงเดินกลับไปคว้ามันขึ้นมา
“Moshi Moshi Gakuto desu” ทันทีที่ได้ยินเสียงของเขา เสียงสะอื้นไห้ของผู้หญิงคนหนึ่งก็ส่งกลับมาตามสาย
“…..อึก….Gaku_chan พี่…..พี่….”เสียงเธอสั่นเครือราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา ฟังแล้วน่าสงสารนัก แต่ Gackt ฟังแล้วถอนใจอย่างเบื่อหน่าย 
ใช่ว่าเขาเป็นคนเย็นชาไร้น้ำใจ ไม่แยแสญาติพี่น้องเสียเมื่อไหร่ เพียงแต่ว่า กับเธอคนนี้ เธอที่เป็นพี่สาวเขา 
เขาไม่รู้ว่าเธอมีเหตุผลอะไรที่โทรมามาเขาบ่อยๆแบบนี้ ใครจะรู้ว่าในใจเธอกำลังคิดจะทำอะไร
“….ผมไม่รู้ว่าพี่ทำแบบนี้ทำไม?…..แต่เลิกโทรมารบกวนผมได้แล้ว…..ผมไม่มีวันหลงกลพี่อีกหรอก…..เดี๋ยวผมต้องไปกับ 
Haido แค่นี่นะฮะ…ผมไม่อยากให้เขาต้องรอนาน อ้อแล้วไม่ต้องโทรมาแล้วนะฮะ เพราะวันนี้ผมจะทิ้งมือถือไว้ที่นี่ พี่โทรมาก็ไม่เจอผมหรอก ไปแล้วนะฮะ” 
Gackt วางโทรศัพท์ไว้ทีเดิมพอดีกับที่ Hyde เดินกลับเข้ามาดูว่าทำไมยังไม่ออกไปเสียที
“ใครโทรมาเหรอ Gac_chan”
“ไม่มีอะไรหรอก……คนโทรผิดน่ะ เรารีบไปกันเถอะ นายคงหิวแย่แล้ว เมื่อวานก็ไม่ได้ทานมื้อค่ำนี่” Gackt ยิ้มให้คนรักของเขาอย่างอ่อนโยน 
Hyde ก็พยักหน้ารับคำตอบนั้นแล้วเดินตามรูมเมทออกไปอย่างว่าง่าย

To be continue