Moon Child

by MIKOTO

Chapter V Fall Asleep IV




“…พี่….Gaku_chan…ที่พี่ทำไปทั้งหมดก็เพราะว่าพี่รักเธอ….ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วพี่ไม่เคยมองเห็นเธอเป็นน้องชายเลยซักครั้ง….หมอดูตาบอดคนนั้นบอกพี่ว่าเนื้อคู่ของพี่เป็นคนใกล้ชิด…..นับจากวันนั้นมาพี่ก็ตกลงใจไว้แล้วว่าเธอคือเนื้อคู่ของพี่…..พี่รักเธอ 
Gakuto…..นังผู้หญิงคนนั้นไม่ดีเองที่แย่งเธอไปจากพี่” shitsuho โผเข้ากอดน้องชายอย่างหวงแหน โดยไม่ได้เห็นสีหน้าที่ยิ่งทวีความโกรธแค้นของเขา
“พี่ฆ่าคนสำคัญของผมคนแล้วคนเล่า พี่ต้องการอะไร!!!”Gackt ตะโกนออกมาด้วยความโกรธแค้นพลางผลักร่างหญิงสาวออกอย่างแรงจนเธอล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้น 
แต่เธอก็ไม่ละความพยายามที่รั้งตัวน้องชายไว้ เธอคลานเข้าไปกอดขาข้างหนึ่งของเขาแล้วร้องไห้
“เพราะว่าพี่รักเธอ…..เธอเป็นของพี่….พี่ทนไม่ได้ทีเห็นเธอไปอยู่กับคนอื่น”
“เพราะงั้นถึงต้องฆ่างั้นเหรอ?…..ไม่อยากเชื่อเลยว่าพี่จะเป็นคนโหดร้ายแบบนี้!!!” Gackt กลาวพลางจ้องมองมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของพี่สาว
“นั้นสินะ…..ถ้าตอนนั้นไม่นึกถึงคำพูดของเธอคนนั้นขึ้นมาได้ปานนี้ชั้นคงต้องไปอยู่กับเธอแล้วแน่ๆ”เสียงทุ้มเจือหวานของใครบางคนเอ่ยขึ้นสนับสนุนคำพูดของ 
Gackt พอคนทั้ง 2 หันกลับไปจึงพบว่า Hyde ที่คนทั้งคู่คิดว่าตายไปแล้วกลับลุกขึ้นนั่งมองพวกเขาเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น 
ร่างบางมองท่าทางตกใจของทั้งคู่แล้วก็นึกตอนที่คุยกับเธอในโบสถ์อยู่เงียบๆ คืนนั้นก่อนที่เธอจะพูดเรื่องนี้แววตาของเธอดูปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก
‘ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนค่ะ….หล่อนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่น่าไว้ใจที่สุด แถมยังโหดร้ายที่สุด ชั้นเอง ก็ไม่อยากเห็นเพื่อนเก่าของชั้นต้องกลับไปใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอีกเป็นครั้งที่ 
2 ไม่แน่ว่าคราวนี้เขาอาจหมดความอยากที่จะมีชีวิตอยู่ก็เป็นได้ มันน่าเศร้านะคะถ้าต้องเป็นแบบนั้น อีกทั้งชั้นไม่อยากคุณต้องประสบอุบัติเหตุอย่างเดียวกับชั้นและลูก…เพราะฉะนั้นระวังหล่อนไว้นะคะ 
ระวังผู้หญิงที่ชื่อ Camui Shitsuho ไว้ อยู่ห่างๆเธอไว้เป็นดีที่สุด’
‘…..เอ่อ….ก่อนไปช่วยบอกชื่อของคุณให้ผมรู้หน่อยได้รึเปล่าฮะ’
‘…..Seres ค่ะ…….ชื่อของชั้น…. ’

“do…Haido…”Gackt หันไปทางต้นเสียงและหลุดชื่อร่างบางออกมาอย่างลืมตัว เขารู้สึกตกใจกับสิ่งที่เห็นเป็นอย่างยิ่ง 
แต่คนที่ตกใจกว่าเห็นคงจะไม่มีใครนอกจาก Shitsuho เธอจ้อง Hyde เขม็งราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน
“….ปีศาจ….ปีศาจชัดๆ”เธออุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อว่า Hyde ที่ควรจะตายไปตั้งนานแล้วเพราะยาพิษที่ผสมอยู่ในน้ำชายังมีชีวิตอยู่ได้ 
แต่ Hyde แทนที่จะโกรธที่ถูกด่าว่าเป็นปีศาจเขากลับยิ้มรับมันอย่างหน้าเฉย
“…ตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะฮะ….คุณคงลืมไปอย่างหนึ่งตอนนี้ผมเป็นนักแสดง…..การการหลอกลวงเป็นอาชีพของผม….แค่แสดงเป็นคนที่ตายแล้วแค่นี้ง่ายจะตายไป…นายว่าไหม 
Gac_chan”
“Haido….นะ…นาย..”Gackt พูดไม่ออกเพราะกำลังตกใจ แม้ว่าท่าทางภายนอกเขาเห็นว่า Hyde กำลังหัวเราะอยู่ก็จริง 
แต่สายตาที่มองพี่สาวของเขานั้นมันเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ดวงตากลมโตคู่นั้นกำลังฉายแววอาฆาตแค้นออกมาอย่างไม่ปิดบัง 
แต่พอหันกลับมาพูดกับเขาแววตาเย็นชาก็หายไปราวกับโกหก กลับไปเป็นแววตาที่สดใสร่าเริงอย่างเคย พอเห็นแบบนี้แล้ว 
เขากลับรู้สึกว่าตัวเองไม่รู้จักคนตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว
“ตกใจเหรอ?คิดว่าชั้นดื่มเข้าไปจริงๆเหรอ? น้ำชาที่มีกลิ่นกำมะถันแบบนั้น คิก คิก คิก คงเป็นห่วง…นี่คงแค้นแทนชั้นล่ะสิ…..คิก คิก คิก 
นายนี่น่ารักจริงๆเลยน้า~” Hyde หัวเราะราวกับว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องล้อเล่นที่จงใจทำขึ้นเพื่อความสนุกสนานของเขา 
โดยที่ไม่สนใจ Shitsuho ที่ถอยหนีเข้าไปในห้องแม้แต่น้อย
“ที่แท้นายรู้อยู่แล้ว!!!” Gackt รู้สึกแค้นใจ…แค้นเสียจนไม่อยากจะมองหน้าสวยๆของ Hyde อีก ทั้งๆที่อุตส่าเป็นห่วง ทั้งๆที่เขากังวลออกขนาดนี้ 
ร่างบางกลับเห็นความกังวลใจของเขาเป็นเรื่องสนุก…เห็นมันเป็นเรื่องตลกไปได้….เขามันโง่ไปเองที่หลงเชื่อการแสดงสั่วๆแบบนั้น 
พอคิดได้แบบนั้นเขาก็อยากจะเดินออกเสียไกลๆ…ไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี….ไปให้พ้นจากจอมหลอกลวงทั้ง 2 คนนั้น
“เดี๋ยว! ….Gac_chan….นายจะทิ้งไว้ชั้นคนเดียวเหรอ?…….ทั้งๆที่นายสัญญาเอาไว้แล้วนายจะทิ้งชั้นไปเหรอ?”เสียงตัดพ้ออย่างออดอ้อนแสนงอนของ 
Hyde ดังขึ้นตรึงให้ร่างสูงหยุดชะงักอยู่กับที่ แม้ว่าอยากจะเดินออกไป แต่ขากลับแข็งจนก้าวไม่ออก ยิ่งพอหันไปเห็นร่างบางที่วิ่งมาคว้าข้อมือเขาไว้แล้วเขาก็หมดความคิดที่จะจากร่างบางไป
“….ชั้น…ความจริงแล้วชั้นไม่ได้ตั้งใจจะหลอกนายนะ….Gac_chan….แต่ว่าชั้นมีบางอย่างที่อยากรู้เท่านั้น…..ได้โปรด…อยู่กับชั้นเถอะนะ…..อย่าทิ้งชั้นไป 
Gac_chan” คำพูดที่กล่าวออกมาราวกับจะแก้ตัวกับอีกฝ่ายหนึ่งให้เข้าใจถึงเหตุในการกระทำของตัว แต่นั้นก็ก็ยังไม่อาจจะทำให้ Gackt โกรธเขาได้ 
แม้ว่าร่างสูงจะหยุดยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่เดินต่อแล้วแต่ว่าใบหน้าของเขายังคงเบือนหนีไปทางอื่น
“แล้วอะไรล่ะที่นายอยากจะรู้?” เสียงเย็นชาของ Gackt เอ่ยถามขึ้นเรียบๆ
“เรื่องของเธอคนนั้น ชั้นอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น….กับ…ภรรยาของนาย” Hyde กล่าวออกมาอย่างยากลำบากไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะพูดถึงผู้หญิงคนเก่าของคนรักและทันทีที่รู้เรื่องนั้น 
ร่างสูงก็ดูตื่นเต้นอย่างที่เขาคาดเอาไว้ Gackt หันกลับมาและซักถามเรื่องคนคนนั้นอย่างสนใจ
“นายเจอเธองั้นเหรอ?”
“ชะ….ใช่…..”
“งั้นแสดงว่าเธอยังมีชีวิตอยู่แล้วลูกสาวชั้นล่ะ ปานนี้เธอคงโตเป็นสาวแล้ว” Gackt กล่าวอย่างยินดี โดยไม่สังเกตเลยว่า Hyde 
จ้องมองเขาอยู่ด้วยสีหน้าเช่นไร
“มะ….ไม่หรอก…พวกเขาตายแล้ว…พอที Gakuto นายตื่นได้แล้ว นายเองก็น่าจะรู้ดีว่าทั้งภรรยานาย…ลูกสาวของนาย…..ถูกพี่สาวนายฆ่าตายไปแล้ว…พวกเขาตายไปแล้วนายได้ยินไหม!!!!!!” 
Hyde ตะโกนใส่หน้าคนรักทั้งน้ำตา ตอนนั้นเองที่ Gackt เพิ่งจะรู้สึกตัวว่า ได้ทำร้ายจิตใจร่างบางไปเสียแล้ว
“ชะ….ชั้นขอโทษ Haido ….ชั้นไม่ได้ตั้งใจ….ความจริงแล้ว…ตั้งแต่ที่เธอทิ้ชั้นไปเมื่อหลายปีก่อน….ชั้นก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่กลับไปหาเธออีก…..แต่ว่า…ในฐานะคนเป็นพ่อ…ชั้นเองก็อยากจะเจอลูกสาวที่ไม่ได้พบกันมานานซักครั้งหนึ่ง…..นายเข้าใจชั้นไหม?…” 
Gackt รวบตัว Hyde เข้ามากอดไว้เพื่อเป็นการแสดงให้รู้ถึงความเสียใจที่ได้ทำร้ายจิตใจ Hyde ไปทั้งๆที่ไม่ได้ตั้งใจ
“แม้ว่าเธอจะมายืนอยู่ตรงหน้าร้องไห้ขอให้นายยกโทษให้นายก็จะไม่ไปงั้นเหรอ?” Hyde ถามอย่างแผ่วเบาภายในอ้อมกอดที่แข็งแรงและอบอุ่น
“แน่นอน…..เพราะชั้นสัญญากับนายไว้แล้วนี่”คำพูดที่ตอกย้ำในคำสัญญาของ Gackt ทำให้ Hyde สามารถยิ้มออกมาได้ 
ในใจแล้วเขานึกขอบคุณเธอคนนั้นอยู่มากทีเดียว
“…..ชั้นเจอเธอเมื่อวานก่อนที่โบสถที่ชั้นบังเอิญเดินไปเจอ….เธอเตือนชั้นให้ระวังพี่สาวนายแต่ไม่ยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ….ดังนั้นวันนี้ที่พี่สาวนายโทรมาชั้นจึงยอมมาที่นี่เพื่อพิสูจน์คำพูดนั้น…….ไม่คิดเหมือนกันว่าพี่สาวนายจะยอมเล่าง่ายๆแบบนี้…บางทีชั้นอาจจะรู้เรื่องมากกว่านี้…ถ้านายไม่เข้ามาซะก่อน….”
“เปรี้ยง!”เสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่ง เตือนให้คนทั้งคู่รับรู้ว่าเรื่องมันคงไม่จบง่ายๆแน่ ถ้าหากว่าคุณพี่สาวยังไม่ยอมเปลี่ยนใจ Gackt 
หันหลังกลับไปมองยังต้นเสียงจึงเห็นว่าเสียงปืนนั้นพี่สาวเขาเป็นคนยิงออกมาเอง เธอยืนอยู่เบื้องหลังกำลังเล็งกระปอกปืนสีดำสนิทมายังคนทั้งคู่
“ชั้นไม่ยอมหรอก…..อย่างไงซะ Gakuto ก็ต้องเป็นของชั้น…..Gaku_chan…ถอยออกมาเถอะ…เดี๋ยวจะโดนลูกหลง”
“ไม่ฮะ…..พี่ฮะ พี่เลิกทำอย่างนี้เถอะฮะ….ปัญหามันอยู่ที่ผม…..ผมไม่เคยรักพี่…ถึงจะฆ่าคนรักผมอีกซะกี่คนผมก็รักพี่ไม่ได้หรอกฮะ” 
Gackt ลองเอาน้ำเย็นเข้าลูบเผื่อว่ามันจะได้ผล แต่ว่าดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาทำออกจะสูญเปล่า เมื่อเสียงปืนดังขึ้นอีกนัดหนึ่งเฉียวแก้มของผู้เป็นน้องชายไป
“Gac_chan…..เลือด..” Hyde อุทานเมื่อเห็นเลือดไหลซิบๆออกมา แต่ Gackt ไม่ได้สนใจแผลเล็กๆน้อยๆ เขาเอามือปาดเลือดออกพลางกระชับวงแขนให้แน่นเข้า
“ไม่เป็นไร…..ไม่ต้องห่วงนะ เพื่อนายที่เป็น ‘พระจันทร์’ ของชั้น ชั้นจะไม่ยอมเสียนายไปแม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของชั้น ชั้นปกป้องนายให้ได้” 
เสียงทุ้มต่ำกระซิบบอกอย่างอ่อนโยน Hyde เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงอย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าของ Gackt ยังคงเรียบนิ่งไม่เปลี่ยน Hyde 
ไม่อาจรู้ได้เลยว่าภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยของคนรักนั้นซ่อนความคิดเช่นไรอยู่ แต่ก่อนที่จะได้เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร เขาก็ถูกผลักออกมาอยู่นอกห้อง 
ครันพอจะวิ่งกลับเข้าไปประตูห้องก็ถูกปิดล๊อคโดยคนในห้องเสียแล้ว ภาพสุดท้ายก่อนที่จะประตูจะปิดคือ รอยยิ้มบางๆที่เคยเห็นอยู่เป็นประจำของ 
Gackt แต่ทำไมนะ ทำไมเขารู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นเหมือนเป็นการบอกลา…
“….อ๊ะ!!…Gakuto นายจะทำอะไรน่ะ!!!!….เปิดเดี๋ยวนี้นะ!!!เปิด!!! ชั้นบอกให้นายเปิดได้ยินไหม!!!” Hyde ตะโกนพลางทุบประตูห้องอย่างร้อนรนเพื่อให้คนในห้องเปิดประตู 
เขารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย เหมือนกำลังจะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้น แต่ไม่ว่าจะตะโกนจนเสียงแหบหรือทุบประตูจนเจ็บมือ ประตูบานนั้นก็ไม่เปิดออกให้เขาเข้าไปข้างใน ขณะที่เสียงขลุกขลักยังคงดังออกมาจากหลังประตูบานนั้นอย่างต่อเนื่อง 
การที่ได้แต่นั่งฟังเสียงแต่ไม่อาจรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนข้างในช่างทรมานนัก
“ปัง!” มีเสียงปืนดังขึ้นอีกนัดหนึ่ง Hyde จึงยิ่งร้องเรียกคนข้างในพร้อมทั้งยิ่งทุบประตูแรงขึ้น นี่มันเกิดอะไรขึ้น เสียงปืน…ใครโดนยิงนะ แล้ว Gackt ล่ะ เขาจะเป็นอะไรรึเปล่า 
ด้วยความร้อนใจผสมกับความเป็นห่วงคำถามต่างเริ่มผุดขึ้นมามากมาย ยิ่งทำให้ Hyde ยิ่งร้อนใจมากขึ้นในใจก็ภาวนาว่าอย่าให้มันเป็นอย่างที่เขาคิดเลย 
ไม่นานนักประตูก็ถูกผลักออกอย่างแรง ทำเอา Hyde ที่ทุบประตูอยู่เสียหลักเซถอยหลังไปชนกับผนังทางเดินล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้น 
พอเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินออกมาจากห้องก็พบว่าหญิงสาวในชุดนอนสีโอรสที่ตอนนี้ถูกย้อมไปด้วยเลือดของผู้เป็นน้องชายจนมันเปลี่ยนสีไปเป็นสีแดงสด 
เธอกำลังเดินตรงมาทางเขาพร้อมกับปืนกระบอกเดียวกับที่ใช้ยิงน้องชายของเธอ Hyde มองรอยเลือดที่กระเซ็นเปื้อนชุดนอนของหญิงสาวแล้ว 
เขานึกอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ด้วยความแค้นใจ…แค้นที่ไม่สามารถทำอะไรได้ปล่อยให้คนรักโดนทำร้ายโดนเขาได้แต่ฟังเสียงอยู่ข้างนอก….แค้นคนตรงหน้าที่มาพยายามพราก 
Gackt ไปจากเขา เขาในตอนนี้ไม่เข้าใจอะไร ไม่อยากจะเข้าใจอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเป็นเรื่องอาวุธของเธอที่ไวกว่าอาวุธที่เขามี 
หรือเรื่องความรู้สึกของเธอที่ก็ไม่ได้แตกต่างจากเขาเลย สิ่งที่เขารู้ตอนนี้คือเขาจะทำให้ผู้หญิงคนนี้รู้ซึ้งถึงคำพูดที่ว่า 
‘ตายเสียยังดีกว่า’ Hyde คิดพลางล้วงหยิบมีดพกที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ใช้ออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วเล็งไปที่ข้อมือข้างที่ถือปืนอยู่ของ Shitsuho
“เปรี๊ยง!!” เสียงปืนดังขึ้นอีกหนึ่งนัดจังหวะเดียวกับที่มีดพกเล่มนั้นถูกปล่อยออกจากมือของ Hyde กระสูนนัดนั้นถูกแขนซ้ายของเขาขณะเดียวกันที่มีดพกเล่มนั้นก็เสียบเข้าที่ข้อมือขวาของเธออย่างแม่นยำราวกับจับวาง
“กรี๊ด~~~~ อ๊าาาาาาาาาา” Shitsuho กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดขณะที่ Hyde ลุกขึ้นมองเลือดสีแดงที่ไหลทะลักออกมาอย่างพึงพอใจ 
เขาเดินไปกระชากมีดเล่มโปรดออกมาจากข้อมือของ Shitsuho ทำให้เลือดกระเซ็นมาโดนใบหน้าและเสื้อสีขาวของเขา หญิงสาวกรีดร้องเสียงแหลมด้วยความเจ็บปวดก่อนจะค่อยๆถอยหนีไปด้วยความหวาดกลัว
“จะหนีไปไหนล่ะครับ….เมื่อกี้จะฆ่าผมอยู่ไม่ใช่รึไง…..เข้ามาสิครับ” Hyde สาวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวช้าๆ 
ใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเขายังมีรอยยิ้มแต้มอยู่ แต่สำหรับ Shitsuho แล้วรอยยิ้มนี้ช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร…เสียงหัวเราะเบาๆในลำคอของชายหนุ่มก็หลอนประสาทเธอจนแทบบ้า
“อย่าเข้ามานะ!!!!!!” เธอกรีดร้องก่อนจะวิ่งหนีไป Hyde ก็กำลังจะวิ่งตามเธอไปแต่ว่ามีมือที่เย็นเฉียบข้างหนึ่งมาคว้าข้อมือของเขาไว้ 
Hyde ให้ขวับไปมองเจ้าของมือข้างนั้นทันที
“อย่าตามเธอไปเลยค่ะ…ทีเหลือทิ้งไว้เป็นหน้าที่ของชั้นเถอะนะคะ….”เสียงของ Seres ยังคงอ่อนหวานแต่เย็นยะเยือกเหมือนเคย 
แต่ในดวงตาของเธอกลับแสดงความเคียดแค้นอาฆาตรเอาไว้อย่างน่ากลัว Hyde จึงนึกได้ว่าเธอคงมีบัญชีความแค้นที่อยากจะสะสางกับ Shitsuho เหมือนกัน
“ฝากดูแล Gakuto แทนชั้นด้วยนะคะ….ชั้นคงไม่มีโอกาสอยู่ดูแลเขาอีกแล้ว…ฝากเขาด้วยนะคะ” เธอโค้งให้เขาก่อนจะหายตัวไป Hyde จึงรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้อง 
และภาพที่เห็นคือสิ่งที่เขาไม่หวังที่จะให้มันเกิดขึ้นที่สุด ภาพของคนรักที่นอนจมกองเลือดที่ไหลออกมานองพื้น Hyde รีบวิ่งเข้าไปประคองร่างสูงเข้ามาไว้ในวงแขนและร้องเรียกชื่อคนรักอย่างบ้าคลั่ง 
เหมือนฉากในหนังกลับมาเกิดขึ้นกับเขาอีกครั้ง ผิดกันที่ว่าตอนนี้เขาไม่ใช่ Kei และที่นี่ไม่ใช่ Malleppa และที่สำคัญเขาเป็นเพียงคนธรรดาที่ไม่สามารถทำให้คนที่ตายไปแล้วฟื้นขึ้นมาได้!
“Gac_chan!!!!!…..ลืมตาสิ…ตื่นขึ้นมานะ!!! นายจะผิดสัญญาที่ให้ไว้กับชั้นเหรอ?…นายจะทิ้งชั้นแล้วไปอยู่กับเธอคนนั้นหรือไงกัน….คนบ้า!!! 
ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ” Hyde ร้องเรียกราวกับเด็กน้อยที่เอาแต่ใจ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองจากร่างที่กอดอยู่แต่อย่างไร ดวงตาคู่สวยที่เขาหวังจะได้เห็นยังคงปิดสนิทอยู่อย่างนั้น 
เขาจึงเริ่มกระวงแขนให้แน่นขึ้นเหมือนกันกำลังถ่ายเทความอบอุ่นจากร่างกายของเขาไปยังร่างที่เริ่มจะเย็นลงของคนรัก หยดน้ำใสๆหยดลงบนแก้มขาวเนียนของ Gackt
“…..ทั้งที่บอกว่า…..ชั้นไม่มีใครอีกแล้ว…..ทั้งที่สัญญาไว้แล้ว…..อึก…..สุดท้ายแม้แต่นายก็ยังทิ้งชั้นไป……ไม่ควรเลย…..ไม่ควรเลยจริงๆที่เชื่อนาย…..ไม่ควรเลยที่หลงรักนาย…..ทั้งที่สุดท้ายนายก็ทิ้งให้ชั้นอยู่คนเดียว……นายเคยคิดบ้างไหมว่า……ชั้นจะอยู่ตัวคนเดียวได้อย่างไร…..ชั้นทนไม่ไหวแล้ว!!! 
นายได้ยินไหมว่าชั้นทนอีกต่อไปไม่ได้แล้ว!!! ฮือๆ….Gakuto นายลืมตาขึ้นมานะ….ได้โปรดอย่าทิ้งชั้นไว้คนเดียว…..อย่าทำอย่างนั้น…..” 
Hyde กอดร่างที่ไร้การตอบสนองของ Gackt อย่างนั้นแล้วร้องไห้ฟูมฟายราวกับคนเสียสติ ร้องเรียกหาทั้งๆที่รู้ดีว่า ไม่ว่าจะเรียกเท่าไหร่คนที่กอดอยู่ก็ไม่รับรู้ในสิ่งที่เขาพูด แต่เขาก็ยังคงร้องเรียกอยู่อย่างนั้น…..

3 วันต่อมา Gackt ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองเพดานอยู่นาน ก่อนจะรู้สึกตัวว่าตัวเองยังไม่ตาย นี่เขารอดตายไปได้ไงนะ ที่นี่ที่ไหน? 
นี่เขาหลับไปนานเท่าไหร่กัน? แล้ว Hyde ล่ะเกิดอะไรขึ้นหลังจากเขาถูกยิงรึเปล่า? เขานึกทบทวนถึงเหตุการณ์การณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น…วันนั้นหลังจากผลัก 
Hyde ออกไปนอกห้องแล้ว เขาก็พยายามแย่งปืมมาจากมือพี่สาว เพราะคิดว่าเขาจะจัดการกับเธอได้ง่ายกว่าถ้าเธอไม่มีอาวุธอยู่ในมือ 
แต่ขณะที่แย่งกันอยู่ปืนมันลั่นใส่เขา แล้วจากนั้นเขาก็ไม่รู้สึกอะไรอีก Gackt นอนออกนอกหน้าต่างกู้คืนความจำอยู่เงียบๆ
“แกร๊ก” เสียงประตูห้องดังขึ้นเขาจึงหันไปมอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งในชุดเสื้อกราวสีขาวกับหญิงสาวในชุดนางพยายาลเดินเข้ามา 
ดูจากการแต่งตัวของคนทั้ง 2 แล้วทำให้เขานึกเดาเอาว่าตัวเองคงอยู่ในโรงพยาบาล งั้นใครกันที่พาเขามาส่ง? เรื่องที่เขามาที่ห้องของ Shitsuho 
ไม่มีใครรู้เรื่องนี่นา….ไม่สิ….มี…มีอยู่คนหนึ่งที่รู้เรื่องนี้….คงเป็นหมอนั่นล่ะมั้ง….อืม…คงเป็นอย่างนั้น
“….ฟื้นแล้ว โชคดีจริง….นี่คุณรู้ไหมว่าจุดที่คุณโดนยิงน่ะเฉียวหัวใจไปนิดเดียวเองนะ…แถมคุณยังเสียเลือดไปเยอะมากด้วย 
นี่ถ้าพามาส่งช้าอีกนิดเดียวล่ะก็แย่แน่” คุณหมอเดินตรงเข้ามาดูอาการของเขาพลางยิ้มอย่างยินดีซึ่งเขาได้แต่รับฟังอยู่เงียบๆ
“ไหนๆขอดูหน่อยสิ…อืม…ไข้ก็ไม่มี ใช้ได้ๆ….ยังเจ็บแผลอยู่รึเปล่าล่ะ?”คุณหมอตรวจไปก็ถามอาการไปด้วย
“นิดหน่อยครับ” Gackt ตอบเรียบๆ
“งั้นรึ? งั้นชั้นจะสั่งยาแก้ปวดให้ก็แล้วกันนะ” คุณหมอจดอาการพร้อมทั้งใบสั่งยาแล้วส่งให้นางพยาบาลที่เดินมาด้วย เธอรับไปแล้วก็เดินออกจากห้องไป
“ขอบคุณครับ” Gackt กล่าวขอบคุณตามมารยาทไม่ได้ใส่ใจกับคู่สนทนามากนักเพราะในหัวเขาขณะนี้กำลังคิดถึงใครคนหนึ่งอยู่….หมอนั่นหายไปไหนนะ…ทำไมจนปานนี้แล้วทำไมยังไม่มาเยี่ยมเขาอีก….
“แกร๊ก” เสียงประตูเปิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นชายแปลกอีก 2-3 คนในชุดสูทสีเข้ม พวกเขาเดินเข้ามาคุยกับคุณหมอวัยกลางคนผู้นั่นคงถามอาการของเขา Gackt 
นึกสงสัยอยู่ว่าพวกเขามาทำอะไรกัน จนพวกเขาเดินมายืนข้างเตียงและเริ่มแนะนำตัว เขาจึงรู้ว่าคนในชุดสูทพวกนี้เป็นตำรวจที่กำลังทำคดีของเขาอยู่ 
จากการบอกเล่าของตำตรวจ ดูเหมือนว่าจะมีใครคนหนึ่งโทรไปแจ้งว่ามีการแจ้งกันที่โรงแรมที่พี่สาวเขาไปพักอยู่ แล้วพอไปถึงที่เกิดเหตุก็เลยพาเขามาโรงพยาบาล ว่าแต่ใครเป็นคนโทรไปนะ? 
หมอนั่นเหรอ? ไม่หรอก….คงไม่ใช่…หมอนั่นคงไม่อยากทำให้มันเกิดเรื่องใหญ่โต…เฮ่อ!…Haido ตอนนี้นายอยู่ไหนนะ
“คุณพอจะทราบไหมครับ? ว่าใครป็นคนยิงคุณ”การสอบสวนที่น่าเบื่อของเจ้าหน้าที่ยังคงดำเนินไป Gackt ส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ แม้ว่าความจริงเขาจะรู้ก็เถอะ 
พอตำรวจพูดถึงเรื่องนี้แล้วเขาก็นึกได้….แล้วพี่สาวของเขาล่ะ…..เกิดอะไรขึ้นกับเธอหลังจากเธอยิงเขาแล้วมันเกิดอะไรขึ้น?….แล้วตอนนี้เธอหายไปไหน?
“ไม่ทราบ…ผมจำไม่ได้…” Gackt ตอบเพื่อตัดความรำคาญ
“เช่นนั้นเหรอครับ….แต่ผมมีข่าวร้ายเรื่องหนึ่งจะบอกให้คุณทราบ” ทางเจ้าหน้าที่ก็แสดงสีหน้าเหนื่อยใจออกมาให้เห็น แต่ Gackt 
ก็ไม่คิดจะสนใจหรอก เขาไม่อยากบอก และไม่มีอะไรจะบอกทั้งนั้น แค่นี้เรื่องมันก็บ้าพออยู่แล้ว….เพราะพี่….ไม่สิจะโทษเธอคนเดียวก็ไม่ถูก….มันเป็นเพราะเขาเอง…เพราะเขา 
Seres ก็เลยต้องตาย….เขายังลาก Haido มายุ่งกับเรื่องอันตรายจนเกือบถูกฆ่าด้วย…..เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเขาเอง!!!
“ที่หน้าห้องของพี่สาวคุณมีรอยเลือดหยดเป็นทางยาว ทางเราจึงเดินตามไปจนพบว่ารอยเลือดนั้นนำเราไปพบกับศพพี่สาวของคุณ…….สีหน้าของเธอดูหวาดกลัวสุดขีด…..เหมือนกับก่อนเธอจะตายหนี 
‘อะไรบางอย่าง’ มาทางบันได้หนีไฟ แล้วเธอคงจะก้าวพลาดก็เลยตกลงมาคอหักตาย แล้วรอยเลือดที่เห็นก็คงมาจากแผลลึกที่ข้อมือซ้าย 
ดูจากการชันสูตรเรารู้มาว่ามันเป็นบาดบาดแผลจากของมีคม ประเภทมีด คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างรึเปล่าครับ?” เจ้าหน้าที่คนนั้นไม่ละความพยายามจึงถามขึ้นอีกครั้ง 
แต่คำตอบที่ได้ก็ยังเหมือนเดิม
“ไม่ทราบครับ” แม้ว่าสีหน้าเขาจะไม่เปลี่ยนไปจากเดิมแต่ความจริงแล้ว เขากำลังตกใจมากที่ได้ยินแบบนั้น…..พี่สาวเขาตายแล้ว!!!!….แล้วใครล่ะที่เธอหนีมา….ใครกันที่เป็นคนฆ่าเธอ?….ตอนนั้นเองที่ได้ยินว่าอาวุธที่ทำร้ายพี่สาวเขาเป็นมีด 
คำพูดของใครบางคนก็ลอยเข้ามาในหัว……‘นี่น่ะเป็นมีดที่ดีนะ…ตั้งแต่พกมันมา ชั้นยังไม่เคยเอามันไปทำอะไรเลย เห็นทีว่าคราวนี้คงได้ใช้มันซะทีล่ะ ชั้นให้นายเลือกนะ Gac_chan จะเอานิ้ว 
ใบหู หรือว่าปลายจมูกดีล่ะ’……
……‘ชั้นบอกว่าเห็นปืนแล้วรู้สึกไม่ค่อยดีเท่านั้น…แค่ปืนเท่านั้น….ไม่เกี่ยวกับมีดเสียหน่อย….แล้วอีกอย่างชั้นก็ชอบมันมาตั้งนานแล้วด้วย 
ที่บ้านมีอยู่หลายเล่ม แต่ชั้นชอบเล่มนี้ที่สุด….ซื้อมาตอนไปถ่าย MV. ที่เยอรมัน ในร้านที่ขายของเกี่ยวกับแม่มดน่ะ เป็นร้านที่น่าสนใจมากเลยนะ’……
…….‘…ก็คล้ายๆอย่างนั้นแหละ…พกมันมานานแล้วล่ะ ตั้งแต่ช่วงที่ยังเป็นอินดี้อยู่…ความจริงก็ไม่เคยเอาไปทำอะไรหรอกนะ….แต่พกไว้แล้วอุ่นใจน่ะ’…….
“hyde” Gackt หลุดชื่อเจ้าของคำพูดที่ลอยเข้ามาในหัวออกมาอย่างไม่ตั้งใจ เขารู้ว่า Hyde มักพกมีดพกติดตัวอยู่เป็นประจำ…แต่เจ้าตัวก็ยืนยันว่าพกไว้เพื่อเป็นเหมือนเครื่องรางเท่านั้น….เขาจึงไม่อยากคิดว่า 
hyde จะเป็นคนฆ่าพี่สาวเขา….แต่ว่ามันก็อาจเป็นไปได้เพราะช่วงนี้ร่างบางดูแปลกๆไป…แปลกจนไม่เหมือนกับ Haido คนเดิมที่เขาเคยรู้จัก 
ยิ่งคิดเขาก็ยังไม่ค่อยเข้าใจว่ามันเกิดอะไรและอะไรกำลังจะเกิดขึ้นกับพวกเขา
“หืม? Hyde เหรอ? คุณหมายถึง Haido_san คนนั้นรึเปล่า?”นายตำรวจคนนั้นถามขึ้นอย่างแปลกใจ ซึ่งเรียกความสนใจจากชายหนุ่มเจ้าของดวงตาแสนสวยให้หันกลับหาคู่สนทนาทันที
“คุณเจอเขาเหรอ?” Gackt แสดงกระตือรื้อรนที่จะออกมาให้เห็นเป็นครั้งแรกซึ่งสร้างความแปลกใจให้กับเจ้าหน้าที่คนนั้นไม่น้อย 
เพราะตอนแรก Gackt จะนอนฟังเรื่องที่เขาเล่าอยู่เฉยไม่แสดงสีหน้า หรือความสนใจกับสิ่งที่เขาพูดเท่าไหร่นัก แม้แต่ตอนที่บอกว่าพี่สาวของเขาตาย 
ชายหนุ่มยังไม่แสดงสีหน้าเศร้าโศก หรือตกใจออกมาให้เห็นเลย
“ว่าไงล่ะครับ คุณเจอเขารึเปล่าครับ”Gackt ถามเร่งเอาคำตอบจากคู่สนทนา ทางเจ้าหน้าที่มองหน้าเขาอย่างสงสัยก่อนจะตอบคำถาม
“ครับ…เราพบเขาแล้ว…แต่ว่า…”เจ้าหน้าที่พูดอย่างไม่ทันจบเสียงเร่งเร้าให้เล่าเรื่องเกี่ยวกับ Hyde ก็ดังขึ้นอีก ทำให้เขาเริ่มจะสงสัยความสัมพันธ์คนทั้ง 2 
แม้ว่าเขาจะเคยได้ยินมาว่าแม้คนทั้งคู่เพิ่งจะมารู้จักกันเพราะเรื่องงาน แต่ก็สนิทกันมาก สนิทมากจนกระทั่งเกิดข่าวลือแปลกๆขึ้นมาระหว่างคนทั้ง 2 
ตอนนี้ตัวเขาเองที่ได้มาเห็นสีหน้าร้อนรนของ Gackt เวลาถามถึงเพื่อนสนิทร่างเล็กคนนี้แล้วเขาเริ่มรู้สึกว่าข่าวลือพวกนั้นอาจเป็นความจริงก็ได้
“แต่ว่าอะไรฮะ?…เกิดอะไรขึ้นกับเขารึเปล่า…เขาบาดเจ็บหรือฮะ” Gackt ถามอย่างร้อนรน
“….เอ่อ….…เท่าที่เห็นมีเพียงแผลเล็กๆที่แขนซ้ายเท่านั้น…..”
“แล้วไงฮะ…เกิดอะไรขึ้นกับเขา”
“ผมว่าคุณไปดูเองดีกว่า….ผมไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไง…..เขาอยู่ห้องข้างๆนี้” เจ้าหน้าที่กล่าวพลางชี้ไปยังห้องข้างๆ 
ทันทีที่ได้ยินเจ้าหน้าที่กล่าวเช่นนั้น Gackt ก็ทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงไปตามคำบอกทันที ตอนนี้เขาอยากรู้ที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่เขารักกันแน่ 
แต่ทันทีที่ลุกขึ้นแผลที่ถูกยิงก็เจ็บแปล๊บขึ้นมาเขารู้สึกเหมือนขยับตัวแต่ละที่มันสะท้านไปทั่วทั้งตัว เดินไปแต่ก้าวเหมือนแผลที่ปิดอยู่จะปริขาดออกจากกัน แต่ Gackt ไม่สนใจ 
เขากัดฟันเดินต่อไปแม้ว่าเจ้าหน้าที่คนนั้นจะเดินมาห้ามไว้ก็ตาม
“แกร๊ก” แล้ว Gackt ก็เดินมาถึงห้องพักผู้ป่วยซึ่งอยู่ถัดจากห้องของเขา เขารีบผลักประตูเข้าไปอย่างไม่รอช้า คนที่อยู่ในห้องต่างหันมามองเขาเป็นตาเดียว 
เขาไม่นึกแปลกใจเลยถ้าเห็นสามาชิก L’arc ทั้ง 4 คนอยู่ในห้อง และก็ไม่แปลกใจเลยถ้ามีใครซักคนลุกขึ้นมาชกเขาซักเปรี๊ยง เพื่อถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนคนสำคัญของพวกเขา
“…..คืนเขามานะ…..เอาเพื่อนชั้นคืนมา!!!!” Tetsu ที่นั่งอยู่ข้างเตียง พอเห็น 
Gackt เดินเข้ามาเขาก็วิ่งเข้ามากระชากคอเสื้อเชิ้ตสีขาวของชายหนุ่มขึ้น พร้อมกับง้างหมัดขึ้นเตรียมจะชกร่างสูงให้หายแค้นที่ทำร้ายเพื่อนสนิทที่เขารักที่สุดคนนี้ 
แต่ดีที่ว่า Yukky เข้ามาห้ามไว้ก่อน
“เดี๋ยวก่อน Tet_chan ใจเย็นๆ” Yukky เห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งมาหยุดมือเบสไว้ ขณะที่ชายหนุ่มอีก 2 คนที่ยืนคนละมุมห้องทอดสายตาออกไปทางอื่นไม่ได้หันมามองร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงเลยแม้แต่น้อย 
Yukky ไม่เคยเห็น Tetsu วู่วามแบบนี้มาก่อน Tetsu ที่เขาเคยรู้จักไม่ว่าอะไรจะเกิด จะเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดในพวกเขา เขาไม่เคยเห็น Tetsu วิ่งเข้าไปหาเรื่องใครก่อนแบบนี้มาก่อนเลย
“ปล่อยชั้น Yukky!!!! นายไม่เห็นรึไงว่า…..ไอ้หมอนี่มัน…..นายไม่เห็นรึไงว่าตอนนี้น่ะ….นายรู้ไหม? ที่ Hyde เป็นแบบนี้ก็เพราะมันนะ!!! ปล่อยชั้น!!!” Tetsu 
ทั้งดิ้นทั้งตะโกนจะวิ่งออกไปทำร้ายคนตรงหน้าเสียให้ได้ Yukky เองก็ไม่ค่อยเข้าใจนักว่ามันเกิดอะไรขึ้น เท่าที่ Tetsu เล่าให้ฟังตอนที่เดินทางอย่างเร่งด่วนมาที่นี่ 
ได้ความว่าชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ลากเพื่อนของพวกเขาเข้าไปพัวพันกับเรื่องอันตรายเรื่องหนึ่งจนได้รับบาดเจ็บ พอพวกเขามาถึงเขากลับพบว่า 
เพื่อนที่เคยร่าเริงอยู่เป็นประจำของพวกเขาตอนนี้ กลับไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาสวยๆตัวหนึ่งเท่านั้น ดวงตากลมโตที่เคยส่อแววเจ้าเล่ห์เวลาแกล้งคน ดวงตาที่เคยมีแต่ความสดใสคู่นั้นตอนนี้มันกลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย 
ดวงตาคู่นั้นไม่สะท้อนภาพใดๆ ไม่ได้ยินเสียงอะไร แม้จะเรียกแค่ไหนก็ไม่มีการตอบสนอง ไม่กินไม่นอน เอาแต่นั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาแบบนี้มาวันนี้เป็นวันที่ 3 แล้ว 
เขาเองก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกันที่มาเห็นเพื่อนร่วมวงในสภาพนี้ ได้ยินคุณหมอบอกไว้ว่าอาการแบบนี้เกิดจากการที่ hyde ประสบกับเหตุการณ์ที่สะท้อนใจมากจนเจ้าตัวทนรับความจริงไม่ไหว hyde 
จึงหลบหนีจากความจริงโดยการปิดตายจิตใจตัวเองโดยไม่รับรู้สิ่งใดอีก เขาจึงนึกสงสัยขึ้นมาว่าอะไรกันที่ทำให้ hyde กลายเป็นแบบนี้ไปได้ 
เพราะเท่าที่เขารู้จักเพื่อนร่วมงานคนนี้มา hyde ไม่เคยกลัวอะไรง่ายๆ นอกจากห้องแคบแล้วเขาไม่เคยเห็น hyde จะกลัวอะไรกับชาวบ้านเลย
“ไม่เอาน่า Tet_chan ถึงนายจะไปทำร้าย Camui_san จนตายเสียตรงนี้ Hyde ก็คงไม่ดีใจหรอกนะ สงบสติอามณ์หน่อยสิ” Yukky พยายามรั้งตัวเพื่อนไว้ 
และดูเหมือนจะได้ผลเมื่อพูดถึงเพื่อนตัวเล็กของพวกเขา Tetsu ดูสงบลงทันที ท่านหัวหน้าวงที่เคยใจเย็นหันกลับไปมองตุ๊กตาแสนสวยบนเตียงที่ครั้งหนึ่งร่างนั้นเคยเป็นเพื่อนจอมยุ่งของพวกเขา 
Tetsu เดินกลับไปนั่งลงที่ข้างเตียงอีกครั้ง เขายกมือขาวเนียนของเพื่อนรักขึ้นมาแนบกับแก้มของตัวเองมือข้างนั้นยังคงอุ่นเหมือนกับมือของคนมีชีวิตทั่วไป 
หากแต่ว่าเจ้าของมือข้างนั้นหาได้มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อเหตุการณ์ภายนอกไม่ ร่างบางยังคงนั่งนิ่ง ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น 
ทั้งเรื่องที่กำลังจะเดินเรื่องชกต่อยกันต่อหน้า ทั้งที่น้ำหยดใสกำลังไหลลงมาจากดวงตาของคนที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและหัวหน้าคนนี้
“….ตื่นเสียทีสิ Haido_chan นายเป็นคนบอกเองนี่ว่าจะกลับมาหาพวกชั้นน่ะ…..แล้วทำไมตอนนี้….นายถึงเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้…..นายไม่คิดเลยใช่ไหมว่าชั้นเห็นนายเป็นแบบนี้แล้วมันเป็นเจ็บปวดนะ….ได้โปรดเถอะรับรู้มันเถอนะ…. 
Doiha_chan…..” Tetsu ซบหน้าลงกับเตียงไหล่ที่บางไม่แพ้เพื่อนสนิทสั่นไหวเบาๆเพราะแรงสะอึ้นไห้ ไห้ Ken เดินเข้ามาตบไหล่บางของเพื่อนเก่าเบาๆเป็นการปลอบใจ Tetsu 
เงยหน้าที่เปื้อนหน้าตาของเขาขึ้นแล้วหันไปหันเพื่อนผู้พี่
“ Ken_chan……ฮือ…..Haido …เค้า…..อึก….” Tetsu โผเข้ากอด Ken แล้วก็ร้องไห้ซึ่งมือกีต้าร์ก็ไม่ได้กล่าวอะไรเพียงแต่กอดตอบเพื่อเป็นการปลอบใจเท่านั้น 
Gackt มองร่างบางบนเตียงด้วยความเจ็บปวด เพราะเขาเอง hyde ถึงกลายเป็นแบบนี้ บาปของเขา บาปที่หลงรัก hyde บาปที่ทำร้าย hyde จนกลายเป็นแบบนี้ 
ในตอนนั้นเองที่ Gackt รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเข้าใจเหตุผลที่ hyde พยายามปฏิเสธเขามาตลอด ที่แท้ร่างบางอาจรู้อยู่ก่อนแล้วว่ามันจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น 
พอคิดแบบนั้นเขาเองก็นึกถึงคำพูดของร่างบางในวันนั้นขึ้นมาได้ วันที่ฝนตกที่สวนสาธารณะแห่งนั้น วันนั้น hyde
ปฏิเสธทั้งน้ำตานองหน้าว่าไม่อยากยุ่งกับเขาอีก เขายังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี‘ไม่….นายไม่เข้าใจ!….ชั้นรักนายไม่ได้! ชั้นรักใครไม่ได้อีกแล้ว!!…‘เขา’ 
ชักควบคุมยากขึ้นทุกทีแล้ว…ชั้นยังไม่อยากสูญเสีย‘ตัวตน’ของตัวเองไป….ไม่มีใครช่วยชั้นได้!! นายเข้าใจไหมว่าไม่มี!!!’ Hyde 
ตะโกนพลางดิ้นเพื่อจะให้หลุดจากวงแขนที่กอดเขาอยู่ให้ได้
‘ขอโทษครับ….ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของความเศร้าของคุณ…..ผมนี่เองที่เห็นคนลบรอยยิ้มออกจากใบหน้านี้’ เขาเชยคางมนของ Hyde ขึ้น 
นิ้วเรียวยาวของเขาเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาที่เคยมีแต่ความสดใสคู่นั้น
‘ทั้งที่จริงๆแล้วผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นเลย….’
‘ก็ปล่อยชั้นเซ่!…เลิกมายุ่งกับชั้นเสียที’
‘ไม่ครับ….ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น….แต่ผมไม่สามารถห้ามใจไม่ให้รักคุณได้….ขอโอกาสให้ผมซักครั้งนะครับ…..ผมขอสาบานด้วยชีวิต…..ว่าจะไม่มีใครมาแทนคุณได้ 
Haido….หากจากนี้ผมผิดจากคำพูดนี้เพียงนิดเดียว…เชิญคุณมาเอาชีวิตผมไปได้เลย’ แม้จะได้ยิน Hyde ปฏิเสธออกมาจากปากแบบนี้แต่เขาก็ยังไม่เลิกล้มความพยายาม 
เขายังดื้อดังจะทำตามความต้องการของตัวเองเอาชนะใจของ Hyde จนได้ บางทีวันนั้นหากเขาไม่ดังดื้อจะทำต่อไป บางทีวันนี้ Hyde อาจไม่เป็นแบบนี้ 
และหากเขาเข้าใจคำพูดแปลกๆของร่างบางได้เร็วกว่านี้ เขาอาจไม่ต้องเห็นร่างบางในสภาพนี้ เมื่อนึกต่อไปถึงสัญญาอันนั้น Hyde 
คงหมายถึงเรื่องนี้
‘….สัญญากับชั้นขอหนึ่งได้หนึ่ง Gac_chan….ถ้าถึงวันนั้น….วันที่ชั้นคุม 
‘เขา’ 
ไม่อยู่….สัญญากับชั้นนะว่าจะเอาชั้นกลับมา’Gackt สาวเท้าเร็วๆเข้าไปที่เตียง แล้วรวบร่างที่ไร้การตอบสนองต่อสิ่งใดเข้ามากอดไว้
“ชั้นขอโทษนะ….ชั้นขอโทษ Haido…..หากชั้นรู้ก่อนว่าจะเป็นอย่างนี้ ….ชั้น…..ชั้นขอโทษ……แต่ไม่ต้องห่วงนะ……สำหรับสัญญาอันนั้น…..สัญญาที่ให้ไว้……ชั้นจะรักษามันไว้ให้ได้” 
พอ Gackt กล่าวจบ เขารู้สึกเหมือนมีอะไรไหลออกมาเปียกอกเสื้อของเขา เขาจึงคลายวงแขนมองดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น 
และสิ่งที่เขาเห็นเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนที่เห็นรู้สึกประหลาดใจมาก เนื่องจาก Hyde ที่นั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาอยู่ 3 วันโดยไม่มีการตอบสนอง 
ดวงตาที่ว่างเปล่านั้นกลับมีน้ำใสๆไหลลงมาเป็นสาย เหมือนกับจะตอบรับคำพูดของ Gackt อย่างไงอย่างนั้น
“…นาย….นายร้องไห้…”

To be continue