Moon Child

by MIKOTO

Chapter VI Revenge I


ขณะเดียวกันกันลึกเข้าไปข้างในจิตใจที่ปิดสนิทของ Hyde ภายในนั้นทั้งมืดสนิทและเงียบงันเหมือนก้นมหาสมุทรที่มืดมิด 
ไม่มีลำแสงใดส่องลงไปถึง ร่างบางนั่งทอดสายตาออกไปในมืดนั้นอย่างเหม่อลอย เขาตอนนี้ไม่สนใจจะรับรู้สิ่งใดอีก 
เพราะความจริงที่ได้รับมานั้นมันโหดร้ายเกินกว่าจะทนรับไหว เมื่อไม่มีใครคนนั้นอยู่เคียงข้าง ความเงียบเหงาและโดดเดี่ยวคงจะตามหลอกหลอนเขาจนเป็นบ้าไปแน่ๆ 
เขาหวาดกลัวเกินกว่าจะยืนหยัดขึ้นด้วยตัวเองอีก เมื่อไม่มีใครคนนั้นอยู่แล้ว เขาก็ไม่รู้จะอยู่ได้อย่างไร ตอนนี้เขาเหนื่อยเต็มทนไม่มีแรงจะทำอะไร 
อยากจะตายไปเสียไปมันพ้นๆ กับความหวาด ความทุกข์ ความทรมาน ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจ และตอนนั้นเองที่มีแขนของใครบางคนยื่นออกมาจากความมืด 
แขนเล็กๆขาวเนียนทั้ง 2 ข้างนั้นโอบกอดชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน
((โถ….. Haido ผู้น่าสงสาร ต้องมานั่งเสียน้ำตาเพราะคนรักอีกแล้ว คราวนี้หนักหนาขนาดทิ้งตัวตนของตัวเองที่หวงแหนนักหนา 
มานั่งอยู่ตรงนี้เชียวเหรอเนี่ย ชั้นนึกอยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ เพราะฉะนั้นครั้งนั้นถึงได้เตือนเอาไว้ แต่นายก็ไม่สนใจคำพูดของชั้นเลย 
ไม่เคยเห็นเลยซักนิดถึงความหวังดีของชั้น…น่าสงสารจริงๆ …….มาเถอะคราวนี้ชั้นจะปลอบใจนายเอง……ไม่เป็นไรนะ Haido_chan)) 
เสียงทุ้มเจือหวานเช่นเดียวกับเสียงของ Hyde กล่าวขึ้นขณะกอดร่างบางไว้อย่างหลวมๆ คำพูดเหล่านั้นกำลังจะปลอบใจเขาอยู่ 
Hyde เงยหน้ามองเจ้าของเสียงนั้นด้วยความสงสัย ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นหวาดกลัวอย่างสุดขีดเมื่อพบว่าเจ้าของเสียงนั้นคือ 
‘เขา’ นั้นเอง
“ไม่นะ!ปล่อยชั้น” Hyde ผลัก ‘เขา’ ออกไปเต็มแรงจน‘เขา’ ล้มลง ใบหน้าหวานสวยเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาด้วยสีหน้าที่ดูเศร้าสร้อยอย่างที่ 
Hyde ไม่เคยเห็นมาก่อน
(( Hyde….Haido_chan….นาย…..นายเกลียดชั้นเหรอ?…..ทำไมล่ะ…..ทั้งๆที่เรามีกันอยู่แค่ 2 คนแท้ๆ)) ‘เขา’ 
ยกขึ้นขยี้ตาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้
((….อึก…..ทั้งที่ๆ….อึก….ทั้งๆที่……เรามีกันแค่ 2 คนแท้ๆ…..ทั้งๆที่คนที่เข้าใจนายที่สุดคือชั้นคนนี้แท้ๆ…..))ไหล่บอบเบาสั่นไหวด้วยแรงสะอื้น 
ดวงตากลมโตมีหยดน้ำเม็ดโตวาบราวกับไข่มุกล้ำค่าค่อยล่วงลงมาอาบแก้มขาวของ ‘เขา’ 
Hyde จ้องมอง ‘เขา’ ด้วยความตกใจ ตลอดมาเขาพยายามรักษา ‘ตัวตน’ ของตัวเองไว้ โดยไม่เคยสนใจความรู้สึกของ ‘เขา’ เลย คิดถึงแต่ว่าหากปล่อยให้‘เขา’ออกมา 
ก็จะโดนแย่งทุกอย่างไป แต่การที่ได้มาเห็นน้ำตา ความเศร้าเสียใจที่‘เขา’มีนี้มันทำให้ความตั้งใจแต่เดิมของ Hyde เริ่มสั่นคลอน 
สายตาที่ Hyde มองคู่สนทนาที่นั่งปาดน้ำตาอยู่นั้นดูอ่อนลงมาก ดูไม่หวาดระแรงระคนหวาดกลัวเหมือนทุกครั้ง ‘เขา’ เงยหน้าขึ้นสบตา Hyde 
แล้วลุกขึ้นเดินไปกอด Hyde เอาไว้((เพราะเรามีกันแค่ 2 คนเท่านั้น…..นายเป็นครึ่งหนึ่งของชั้น…..ชั้นเป็นครึ่งหนึ่งของนาย…..นายคิดอะไร…..รู้สึกอย่างไร….ทุกข์ทรมานกับเรื่องใดอยู่….ชั้นเท่านั้นรู้…ชั้นเท่านั้นที่เข้าใจ…..รวมถึงตอนนี้ด้วย 
ความเศร้าโศก ความเสียใจของนาย มันทำให้ชั้นรู้สึกเศร้าไปด้วย มันเจ็บปวดมากใช่ไหม?….ไม่เป็นไรนะ…..ชั้นอยู่ตรงนี้แล้ว….อยู่เป็นเพื่อนนาย….ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น….ทิ้งความทุกข์ความทรมานใจไว้กับชั้น….ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ข้างหลัง….แล้วหลับไหลอยู่ใน 
‘ทะเลแห่งน้ำตา’ ที่นายสร้างขึ้น…..ลืมมันซะให้หมด…..นายก็จะไม่ต้องโศกเศร้าอีกต่อไป…..ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น 
ชั้นจะคอยปกป้องการหลับไหลของนายให้เอง….))เสียงกระซิบที่เยือกเย็นที่กระซิบอย่างแผ่วเบาที่ข้างหูของ 
‘เขา’ กำลังกล่อมให้ Hyde ล่วงเข้าสู่การหลับไหลที่ยาวนาน แต่ Hyde พยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดผละออกมาจากวงแขนของชายหนุ่มที่เหมือนเขาราวกับคนเดียวกัน 
แล้วผลัก‘เขา’ให้ตกลงไปใน‘ทะเลแห่งน้ำตา’
“ไม่!…” Hyde ตะโกนทั้งน้ำตา หยดน้ำใสๆเริ่มไหลลงมาอาบแก้มอีกครั้งเพราะความกลัว ร่างบางกอดร่างกายที่สั่นเทาของตัวเองขณะมองดูเงาที่สะท้อนอยู่ในน้ำ 
มือของเงาในน้ำยื่นขึ้นมาจับข้อมือของเขาไว้แน่นก่อนที่เงาในน้ำจะโผล่ขึ้นมาให้เห็นทั้งตัว 
‘เขา’ เดินมาหยุดข้างๆคู่สนทนาที่จ้องมองอยู่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลคู่นั้นฉายแววแห่งความหวาดกลัวออกมาอย่างเปิดเผย 
‘เขา’ย่อตัวลงมองใบหน้าของ Hyde ตรงๆ มือยังคงจับข้อมือของ Hyde ไว้แน่นเพื่อไม่ให้สามารถหนีไปได้
(( ทำไมเล่า?….ทำไมนายถึงปฏิเสธชั้น…แค้นตัวเองอยู่ไม่ใช่เหรอ?….ที่ปล่อยให้เขาโดนทำร้ายโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลยน่ะ…..ทรมานมากไม่ใช่หรือไงกันที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวโดยไม่มีเค้าคนนั้นอยู่ด้วยน่ะ…แล้วทำไมเล่าถึงไม่สละร่างนั้นให้ชั้น….เมื่อนายเองก็ไม่ต้องการมันแล้ว….จะปล่อยให้มันเสียไปอย่างนนี้ 
นายไม่คิดว่ามันน่าเสียดายบ้างเลยรึไง….ไม่ต้องห่วง….จะไม่มีใครทำให้นายต้องเสียใจได้อีกแล้ว….เพราะฉะนั้นหลับเสียเถอะนะ…..หลับอยู่ใน 
‘ทะเลแห่งน้ำตา’ แห่งนี้ตลอดไปเถอะ))พอเสียงทุ้มที่เย็นยะเยือกนั้นกล่าวจบลง ก็มีมือข้างหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากน้ำมาจับที่ข้อเท้าและดึง Hyde ลงไป 
เพราะว่ามือของ Hyde ก็โดน‘เขา’จับเอาไว้ Hyde จึงไม่สามารถขัดขืนมือปริศนาที่พยายามดึงเขาลงไปในน้ำได้เลย!!!!

“…..ไม่นะ! ปล่อยชั้น!!! ช่วยด้วย!!! Gac_chan ช่วยด้วย…..ช่วยชั้นด้วย….ช่วยด้วย..Gac_chan!!!!!!” เสียงร้องขอความช่วยเหลือของคนที่เป็นรัก ร้องขออย่างร้อนรน 
ปลุกให้ชายหนุ่มดวงตาสีฟ้าให้สะดุ้งตื่นขึ้น มองตุ๊กตาแสนสวยบนเตียงที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับและไม่มีวี่แววว่าจะลุกขึ้นมาร้องความช่วยเหลืออย่างที่เขาคิด 
Gackt ลุกขึ้นจากขอบเตียงที่เขาฟุบหลับไปเมื่อวานเพื่อมองร่างบางให้แน่ใจว่าเสียงเมื่อกี้นี้มันเกิดขึ้นจริงๆหรือเกิดขึ้นจากความคิดคำนึงของเขาเองกันแน่ 
Hyde ที่เห็นในตอนนี้ก็ยังเหมือนกับที่เห็นเมื่อวานนี้ ยังคงไร้ปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งใดเหมือนเดิม แม้จะเรียก ไม่ว่าจะเขย่าตัวอย่างไรร่างบางก็ไม่ได้ยิน นี่เขาต้องเสีย ‘พระจันทร์’ 
ไปอีกแล้วรึไงกัน ทำไมนะ ทำไมกัน ชะตากรรมที่กำหนดขึ้นมา เขาไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนมันให้มันเป็นอย่างอื่นรึไงกัน ทำไมเขาต้องสูญเสียของที่คิดว่าสำคัญไปเสียทุกครั้ง 
หรือว่าชีวิตนี้เขาจะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปจนตายตามคำนายงั้นรึ? จะรักใครก็ไม่ได้ เพราะถ้ารักแล้วก็ต้องเสียเขาไป…..
‘เคยคิดบ้างไหมว่า ‘Moonchild’ หมายถึงอะไร? ถ้ามันหมายความถึง ‘คนที่ถูกสาป’ ล่ะก็ ชั้นเองก็คงเป็น ‘Moonchild’ คนหนึ่งเหมือนกัน 
คนที่ถูกสาปให้ต้องผิดหวังกับความรักไงล่ะ’ และพอคิดแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงคำพูดขอ Hyde ที่เคยพูดเอาไว้ในวันนั้น
“คนที่ถูกสาปงั้นเหรอ? แม้จะมีใครเคยบอกว่าเรา 2 คนไม่มีอะไรเหมือนกันเลยซักอย่าง ไม่จริงหรอกนายว่าไหม เพราะอย่างน้อยๆเราสองคนก็เป็น‘Moonchild’ เหมือนกัน” Gackt 
กล่าวกับร่างบางบนเตียงทั้งๆที่รู้ดีกว่าคู่สนทนาคงไม่รับรู้คำพูดของเขาหรอก ดวงตาแสนสวยที่ Hyde เคยชมไว้ยามนี้ดูหม่นหมองลงไปถนัดใจแต่แล้วมันกลับวาบโรจน์ขึ้นเมื่อได้ยินเสียงถอนใจของใครบางคนนอกจากตัวเขา 
Gackt หันกลับไปมองร่างบางบนเตียงทันที และสิ่งที่เขาเห็นก็คือสิ่งที่เขาหรือสมาชิก L’arc ทุกคนหวังจะได้เห็น 
hyde กลับมามีสติ กลับมาเป็นตัวของตัวเองอีกครั้ง Gackt ลองทุบอกตัวเองแรงๆทีหนึ่ง แผลที่ถูกยิงมันทำให้เขาเจ็บจนเชื่อว่าภาพที่เห็นนี้เป็นเรื่องไม่ใช่ความฝันของเขา 
hyde ที่นั่งอยู่บนเตียงหัวเราะเบากับการกระทำของเขา“ทำไมนายคิดแบบนั้น….ชั้นดีใจนะที่นายยังอยู่ Gac_chan” Hyde 
หันมายิ้มให้เขาเหมือนอย่างเคย เขาจึงตอบกลับไปอย่างยินดี“Haido….นาย….ทีหลังอย่างทำแบบนี้อีก…ทุกคนเป็นหวังนายมากรู้ไหม?…..พอเห็นนายเป็นแบบนี้นี้แล้วเพื่อนๆนายแทบจะฆ่าชั้นเลยรู้ตัวรึเปล่า” 
Gackt ดึงตัวร่างบางไปกอดไว้ ทั้งดีใจ ทั้งคิดถึง ทั้งเป็นห่วงความรู้สึกในตอนนี้มันผสมปนกันจนมั่วไปหมดไม่รู้ว่าอารมณ์ไหนมันมีมากกว่ากัน 
แต่ก็ช่างมันเถอะ ขอแค่ให้ Hyde ปลอดภัยก็พอแล้ว ตอนนี้ Gackt คิดเพียงเท่านี้โดยไม่ได้รู้เลยว่า Hyde คนที่ตนกอดอยู่นั้นหาใช่ Hyde 
คนเดิมกับที่เคยรู้จักไม่
“ขอโทษนะ Gac_chan ……….ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง…..” ร่างบางกล่าวพลางซบลงไหล่กว้างและแข็งแรงของ Gackt 
ขณะที่ในใจกำลังคิดอยู่ว่า เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ‘Hyde’ มีความสำคัญต่อคนพวกนี้ขนาดไหน การ 
‘กลับมาของ hyde’ นั้นเขาไม่คิดเลยว่าจะทำให้ใครดีใจ ไม่เข้าใจว่าทำไม ‘hyde’ 
ได้รับความรักจากใครต่อใครมากมาย คนเหล่านั้นคอยเป็นห่วงเวลา ‘hyde’ ป่วย คอยทุกข์ใจเวลา ‘hyde’ เศร้า 
คนเหล่านั้นเป็นเดือดเป็นร้อนเวลา‘hyde’มีปัญหา แล้วคนเหล่านั้นก็ดีใจเวลา ‘hyde’มีความสุข ทำไมกัน ทำไมมีแต่ ‘hyde’ 
ที่ได้รับความรัก ความเอาใจใส่ ทำไมมีแต่‘hyde’ ที่มีความสุข ทำไม‘hyde’ ถึงมีทุกอย่าง ส่วน ‘เขา’ นั้นไม่มีอะไรเลย ไม่มีแม้แต่ร่างกายของตัวเอง 
ทำไมนะ ทั้งๆที่เราทั้งคู่เกิดมาพร้อมกัน เราเหมือนกันทุกอย่าง ทั้งหน้าตา รูปร่าง น้ำเสียง แต่มีเพียง ‘hyde’ เท่านั้นที่ถูกเลือกให้ ‘อยู่’ 
ส่วนเขากลับถูกเลือกให้ ‘ตาย’ มันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ไม่เลยจริงๆ ทำไมเขาถึงไม่เคยได้รับความรัก ความห่วงใยแบบนี้บ้าง จะมีใครบ้างไหม? 
ที่จะรับรู้ถึงตัวตนของเขา แม้แต่พ่อแม่แท้ๆก็อาจลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีลูกคนนี้อยู่ เมื่อเขามีชีวิตที่ทุกข์ทน คนที่เกิดมาพร้อมเขาอย่า hyde 
ก็อย่ามีชีวิตที่มีความสุขเลย เขาจะทำให้ลูกชายสุดรักของพวกเขาได้รับรู้ถึงความเจ็บปวด….ความทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น….เขาไม่ยอมตายไปง่ายๆหรอก 
เพื่อตอบแทนความไม่ยุติธรรมของโลกใบนี้ เขาสาบานกับตัวเองว่าวันหนึ่งเขาจะเป็นเจ้าของร่างนี้ให้จงได้ นี่คือการแก้แค้นครั้งใหญ่ของเขา 
ตอนนี้เขาก็ได้เป็นเจ้าของร่างนี้อย่างที่ต้องการแล้ว เหลือแค่เพียงต้องแสดงเป็น ‘Hyde’เท่านั้น อยากรู้จริงถ้าพ่อกับแม่รู้ว่าลูกชายสุดที่รักของเขาสลับที่กับเขาแล้วจะทำหน้าแบบไหนกันนะ
‘นายเคยพูดไว้ใช่รึเปล่า Haido_chan…….ว่าเราคือนักแสดง…..การหลอกลวงคืองานของเรา…..ไม่ต้องห่วงนะ…..เท่าที่เฝ้าดูนายมาตลอด 
30 กว่านี้ ชั้นจะแสดงเป็นนายให้เหมือนจนไม่ใครจับได้เลยล่ะ’
“คิดอะไรอยู่เหรอ?” Gackt เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย
“เปล่า….แค่คิดว่าตัวนายอุ่นจัง…..คนที่ยังมีชีวิตอยู่นี้ดีจังเลยนะ….ตอนแรกชั้นนึกว่าจะต้องเสียนายไปซะแล้ว ชั้นกลัวมากเลยนะ…..ก็ตัวนายเย็นเฉียบเลย….ไม่อุ่นแบบนี้หรอก…ว่าแต่แผลที่ถูกยิงเป็นไงบ้าง…..ไม่เจ็บเหรอ?” 
ร่างบางกล่าวเบาๆขณะที่ยังซบกับไหล่ของ Gackt อย่างนั้นโดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมา
“ฮะ ฮะ ฮะ ก็เจ็บน่ะนะ….แต่ไม่เป็นไรหรอก….ขอโทษนะที่ทำให้นายต้องมาเจ็บตัวแบบนี้” Gackt หัวเราะเบาๆอย่างมีความสุขแล้วก็ถือโอกาสขอโทษไปด้วยในตัว ขณะเดียวกับที่ 
Tetsu เปิดเข้ามาอย่างรวดเร็วเนื่องจากได้ยินเสียงหัวเราะมาจากข้างใน ทันทีที่ประตูเปิดออกเหมือนสัญญาณเตือนให้คู่รักทั้ง 2 แยกออกจากกัน Hyde 
หันไปมองที่ประตู ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า นั้นเป็นภาพที่ทำให้ Tetsu ดีใจที่สุดตลอด 4 วันที่ผ่านมา แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้สึกยินดีกับมัน 
สมาชิกที่เหลืออีก 4 ก็ย่อมดีใจเช่นกันที่เรื่องมันจบลงอย่างมีความสุขเหมือนในนิทานที่เคยอ่านเมื่อยังเล็ก
“Haido” tetsu เรียกเพื่อนตัวน้อยของเขาอย่างยินดี รีบเท้าเร็วๆไปที่ข้างเตียงอีกด้านหนึ่ง ฉวยมือขาวเนียนของคนป่วยมากุมไว้แน่น 
ดวงตากลมโตคู่งามของคนป่วยจ้องมองเขา แล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยนเหมือนเคย
“Tet_chan”เสียงทุ้มเจือหวานเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาอย่างแสนคิดถึง พอได้ยินแบบนั้นแล้ว Tetsu ก็อดไม่ได้ที่จะดึงชายหนุ่มร่างเล็กที่ทำชาวบ้านเขาเป็นห่วง 
ไม่เป็นอันทำอะไรอยู่ 4 วันเต็มๆเข้ามากอดไว้ด้วยความดีใจ
“…..ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ….” Tetsu ด้วยเชิงตำหนิ แต่น้ำเสียงที่ใช้กลับแสนอ่อนโยนเหมือนจะกล่าวต้อนรับการกลับมาของเขา…..ไม่สิต้อนรับการกลับมาของ 
‘Hyde’ ต่างหาก แต่พวกเขาไม่มีทางรู้หรอกว่าที่อยู่ต่อหน้าเขาตอนนี้ไม่ใช่ ‘Hyde’ ผู้เป็นที่รักของพวกเขาอีกแล้ว ต่อจากนี้ร่างนี้คือร่างของชั้น 
Haido ที่รักของพวกนายจะต้องหลับอยู่ในนั้นตลอดไป ไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกแล้ว ‘เขา’ 
เผลอเหยีดยิ้มอย่างเย้ยหยันออกมาโดยไม่รู้ตัวขณะที่คิดถึงการสลับตำแหน่งระหว่างตนกับฝาแฝดผู้เป็นเจ้าของร่างนี้โดยชอบธรรม
“……ชั้นขอโทษ Tet_chan ….ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง….ชั้นจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” และเพื่อให้สมบทบาทเขาเลยเอนตัวไปซบไหล่บอบบางของคู่สนทนา วิธีอ้อนที่ 
‘hyde’ มักจะใช้บ่อยๆ
“รู้ก็ดีแล้วไอ้ตัวแสบ….พอTet มันเห็นแกเป็นแบบนี้มันแทบจะเสียสติตามแกไปเลยนะ รู้เปล่า” Ken เดินมาขยี้เรือนผมสีทองนุ่มมือของนักร้องนำร่างบางอย่างสนุกมือ
“รู้แล้วล่ะน่า ถึงได้ขอโทษอยู่นี่ไง” Hyde หันไปค้อน Ken วงใหญ่โทษฐานที่มาขยี้ผมเขาจนยุ่งไปหมด Ken เห็นแบบนั้นเขายิ่งสนุกใหญ่ 
ผมที่ไม่เป็นทรงอยู่แล้วยิ่งยุ่งเข้าไปใหญ่
“ใช่แล้ว….แบบนั้นแหละ….Haido ที่ชั้นรู้จักใช่ไหม Sakura, Yukky” ประโยคนี้ Ken หันไปพูดกับมือกลองทั้ง 2 คน(แบบว่ามีทั้ง คนเก่ากับคนปัจจุบันไง) 
ชายหนุ่มผมดำเดินเข้ามาวงสนทนาด้วยอีกคนขณะที่ Yukky ยืนมองอยู่ห่างๆ ไม่ใช่เขาไม่ดีใจหรอกนะ ที่ Hyde กลับมาปกติดีแล้ว 
แต่ทว่าเมื่อกี้นี้ตอนที่ tetsu ดึงร่างของนักร้องนำมากอดไว้ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองตาฝาดไปรึเปล่าเพราะเท่าที่ยืนมองอยู่ตรงนี้ 
สังเกตท่าทางของสมาชิกคนอื่นๆก็ยังดูปกติดี นี่ไม่มีใครเห็นเหมือนเขาเลยรึไงกันนะ สิ่งที่เขาเห็นก็คือ 
ริมฝีปากบางนั้นหยักยิ้มที่ดูเย็นยะเยือกและติดจะเป็นเยาะเย้ยออกมาให้เห็นชั่วแว่บหนึ่งแล้วก็หายไปเหมือนกับเงาที่สะท้อนอยู่ในน้ำ 
เป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นชวนขนลุกชะมัด และเท่าที่รู้จักร่างบางมาตลอด 5 ปีที่ผ่านมาไม่เคยเลยซักครั้งที่เขาจะได้เห็นรอยยิ้มแบบนั้นจาก hyde 
เขาไม่ชอบมันเลย เพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนคนที่นั่งบนเตียงขณะนี้ไม่ใช่เพื่อนร่วมงานของเขา แต่เป็นใครอีกคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก Yukky 
ส่ายหน้าพยายามสลัดความคิดนั่นทิ้งไป เพราะดูมันไร้สาระสิ้นดี ถ้าไม่ใช่ hyde แล้วจะมีใครไปได้ ก็เห็นอยู่ชัดว่า hyde 
นั่งอยู่ตรงนั้น…..อยู่บนเตียงนั้น….
“ใช่…..Ken ไอ้เตี้ยปากเสียที่ชั้นรู้จักมันต้องมีปากมีเสียงแบบนี้ ไม่ใช่สงบเสงี่ยมเป็นตุ๊กตาดินเผาแบบนั้น” พอกล่าวจบ Sakura 
หัวเราะอย่างสะใจที่ได้กัด Hyde เข้าเต็มๆ ขณะที่คนโดนกัดได้แต่เข่นเคี้ยวจ้องอย่างอาฆาตเพราะทำอะไรไม่ได้ เขายังไม่ชินกับการควบคุมร่างนี้เท่าไร่นัก 
ดังนั้นการเคลื่อนไหวก็ยังทำไม่ได้อย่างใจ แต่เขาคิดว่าหลังจากนี้ซักวันหรือสองวัน ร่างนี้ก็จะยอมรับเขาเป็นเจ้านายอย่างสมบรูณ์ แล้วทีนี้ล่ะ 
เขาจะได้ทุกอย่างอย่างที่คิดไว้เสียที
“ไม่เอาน่า….นาย 2 คนน่ะ ไปแกล้งคนป่วยอยู่ได้ ไม่สงสาร Hyde บ้างรึไงนะ พออาการดีขึ้นหน่อยก็ต้องมาฟังคำถากถางจากพวกนายน่ะ” tetsu 
กล่าวปราบให้ชายหนุ่มทั้ง 2 เลิกแกล้งเพื่อนตัวเล็กของเขาเสียที
“โธ่!Tet_chan เพราะมีนายคอยโอ๋ไอ้ Hyde อยู่อย่างนี้ มันถึงกลายเป็นแบบนี้ไง เลิกให้ท้ายมันซะทีเถอะน่า จริงไหม saku” Ken หันไปกล่าวตำหนิเพื่อนรักที่คบกันมานานไม่ให้ปกป้อง Hyde 
แล้วก็จะหันไปหาเสียงสนับสนุนจากหมุ่ม(อดีต)มือกลองของวง โดยลืมนึกไปว่าแม้ว่าทั้ง Hyde และ Sakura เมื่อก่อนนี้จะกัดกันเป็นกิจวัตรก็ตาม แต่พ่อหนุ่มผมดำคนนี้ก็มักจะตามใจ 
Hyde ไม่ต่างกับ tetsu เท่าไหร่นัก
“หึ หึ….ยินดีที่กลับมานะ ไม่มีใครมานั่งกัดด้วย ชั้นคงเหงาปากแย่” Sakura หัวเราะเบาๆในลำคออย่างอารมณ์ดีก่อนที่หางตาของเขาจะเหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างเตียงตรงข้ามกับเขา 
ดวงตาคมของชายหนุ่มจ้องดวงตาสีฟ้าใสของคู่กรณีเขม็งด้วยสายตามุ่งร้าย

“ชั้นไม่สนใจว่าแกจะไปข้องเกี่ยวกับเรื่องบ้าอะไร นรกที่ไหนก็เรื่องของแก ชั้นไม่สนใจ! แต่อย่าลาก Hyde ไปยุ่งเรื่องของแกได้ไหม!!!! คราวนี้ดีที่ 
Hyde ไม่เป็นไร แต่คราวหน้าจะเกิดอะไรขึ้น ใครจะไปรู้ ชั้นขอสาบานถ้าคราวหน้าเกิดอะไรกับเพื่อนสำคัญของพวกชั้นล่ะก็ชั้นฆ่าแกแน่!!!!!” 
Sakura ใช้มือข้างหนึ่งตบลงบนเตียงอย่างแรงเป็นการยืนยันว่าสิ่งที่เขาพูดออกไปไม่ใช่การล้อเล่น 
หรือ เพื่อขู่อีกฝ่ายให้กลัวเท่านั้นซึ่ง Gackt เองก็รับรู้ได้เป็นอย่างดีจากสายตาคมกริบที่จ้องมองเขาอย่างเคียดแค้น
“…ขอโทษ…..ผมขอโทษ….มันเป็นความผิดผมเอง” Gackt ก้มหัวให้กับสมาชิก L’arc ทั้งหลายที่อยู่ในห้องนั้น ด้วยความสำนักผิดที่ตนไม่ได้ดูแล Hyde ดีพอ
“ไม่นะ! นายอย่าพูดแบบนั้น เรื่องนี้คนผิดไม่ใช่นาย….ชั้นต่างหาก…คนผิด คนที่ควรจะโดนต่อว่าคือชั้นคนนี้ต่างหาก” Hyde 
กล่าวทักท้วงขึ้นแทบจะทันทีที่ได้ยิน Gackt กล่าวโทษตัวเองและขอโทษเพื่อนๆของเขา Sakura หันกลับมมอง Hyde อย่างไม่เข้าใจ
“ทำไม…. Hyde ทั้งๆที่มันเป็นคนทำให้นายเป็นแบบนี้แท้ๆ ทำไมนายยังปกป้องมันอีก ชั้นไม่เข้าใจเลยจริงๆว่านายคิดอะไรอยู่”
“นายต่างหากล่ะ Sakura ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย…..Gac_chan เขาห้ามชั้นไว้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่ชั้นไม่ฟัง….ชั้นเองที่ดื้อดึงจะเข้าไปยุ่งด้วยให้ได้…..แถมยังทำให้ 
Gac_chan ที่เข้าไปช่วยต้องบาดเจ็บสาหัสแบบนี้อีก….พวกนายเคยรู้บ้างไหม? ว่าเขาพยายามจนสุดความสามารถแล้ว…..ไม่เลยพวกนายไม่เคยรู้ 
ทั้งๆที่ไม่รู้อะไรเลยพวกนายก็ยังต่อว่าเขา…..เกลียดเขาขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมพวกนายถึงเกลียดเขาขนาดนั้น 
ทั้งๆที่ไม่รู้อะไรเลยพวกนายก็ตั้งข้อรังเกียจเขา….ชั้นก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพวกนายคิดอะไรอยู่….” Hyde ตะโกนออกมาอย่างสุดทน เขาโกรธเสียจนหน้าแดงไปหมด 
และคงไม่หยุดแค่นนี้แน่ถ้าไม่รู้สึกว่ามีมือข้างหนึ่งมาแตะแขนของเขา Hyde หันไปมองเจ้าของมือก็เห็นรอยยิ้มแสนเศร้าระบายอยู่บางๆบนใบหน้าของคนรัก
“..พอแล้ว Haido …อย่าพูดต่อไปอีกเลย…ชั้นไม่อยากให้นายต้องโกรธกับเพื่อนของนายเพราะชั้น….ชั้นไม่เป็นไรหรอกนะ….ขอบคุณที่ช่วยแก้ตัวแทน….แต่นี่คือความผิดของชั้น….ความผิดที่…” 
Gackt ไม่ทันได้พูดจบประโยคจู่ๆประตูก็ถูเปิดออกอย่างแรงเหมือนถูกถีบออกโดยแรงมหาศาลของอะไรบางอย่างหลังประตูบานนั้น
“ปัง!” สายตา 6 คู่ของหนุ่มๆหันมองไปทางเดียวกันอย่างไม่ได้นัดหมาย เพื่อดูว่าสิ่งที่ผลักประตูออกมาเมื่อกี้นี้มันคืออะไร 
และสิ่งที่พวกเขาได้เห็นคือนางพยาบาลร่างยักษ์(จนหลายคนอาจสงสัยว่าเธอเป็นกระเทยแปลงเพศมารึเปล่า) 
ยืนจังก้าอยู่หน้าประตูกำลังจ้องมองมายังพวกเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกันอย่างนั้นล่ะ
“นี่พวกคุณน่ะ” เธอตะโกนใสพวกเขาด้วยเสียงแหลมแปดหลอดของเธอเล่นเอา 6 หนุ่มที่อยู่ในห้องอึ้งไปตามๆกัน
“คุณคิดว่ากำลังยืนอยู่ที่ไหนเรอะ!!!!! ที่นีโรงพยาบาลนะคุ๊ณไม่ใช่เวทีคอนเสริต หัดเกรงใจคนไข้ห้องอื่นซะบ้าง แว๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ 
บ่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆเทศณ์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆว๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ @!@@@#@@!$$@#!$#$@##$@$###” เธอเทศณ์พวกเขาเสียยกใหญ่ ซึ่ง 6 
หนุ่มได้แต่ฟังอยู่เงียบๆ(ก็เล่นใส่ซะขนาดนั้นใครจะกล้าพูดอะไรล่ะ -----_----::::::) บางคนก็งงๆโดยเฉพาะ Yukky รายนั้นเอ๋อกินกันไปเลย
“แฮ่ก แฮ่ก” นางพยาบาลร่างยักษ์คนนั้นยืนหอบเพราะความเหนื่อยหลังจากเทศณ์สั่งสอนทั้งคนป่วยและคนเยี่ยมไปกัณฑ์ใหญ่และในตอนนั้นเองเองที่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง 
เธอจำชายหนุ่มที่นั่งอยู่ได้ทันทีว่าเป็นผู้ป่วยที่หายไปจากห้อง XX และก็กำลังตามหาเขาอยู่เนื่องจากได้เวลาทานยาตามที่คุณหมอสั่งไว้แล้ว 
เธอจึงเดินตรงเข้าไปหาชายหนุ่มทันที
“และคุณด้วยนะ Camui_san มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ห้องคุณอยู่ข้างๆนี้ไม่ใช่รึไง แล้ว…..” เธอเริ่มแผดเสียงอีกครั้ง เตรียมจะเทศณ์ Gackt เสียอีกกัณฑ์ 
และก่อนจะเป็นแบบนั้นสัญชาติญาณแห่งการเอาตัวรอดได้เตือนเขาให้ทำอะไรซักอย่างเพื่อหยุดเธอคนนี้ไว้

To be continue