Angle's tale 01

by Mukkie69

 

บ่ายแก่ๆ วันหนึ่ง ณ อพาร์ทเมนต์ เก่าๆ โทรมๆ ค่าเช่าถูกๆ ที่เขต Wonderful World

“ Takarai-san ครับ มีของมาส่งครับ ” หนุ่มส่งของ คาบบุหรี่ไว้ที่ปาก มาทำงานส่งของแต่เช้า

ตึง ตึง โครม !!!!!!!

“ โอ๊ย ! มาอา~ไร้ กันเอาตอนนี้เนี่ย ชั้นกำลังอ่านแฮร์รี่เพลินๆอยู่” มนุษย์ร่างโหลด หน้าตาสวยงามปรากฏขึ้น ภายหน้าหนุ่มส่งของร่างสูง

“.................” หนุ่มส่งของร่างสูง คิดในใจว่าสวยมาก รู้สึกอึ้งอย่างบอกไม่ถูก จนเกือบทำให้ Marlboro Menthol ที่เขาคาบอยู่หลุดออกจากปาก

“ ของอะไรเหรอ ชั้นสั่งอะไรมาเนี่ย~~~ อ๋อ! ครีมสุดปรารถนาของชั้นนั่นเอง ” ร่างโหลด กระโดดลอยตัวพร้อมอากัปกิริยาที่มนุษย์เค้าไม่ทำกัน

“ ครับ ใช่ครับ คุณได้สั่งครีมเปลี่ยนสีผม รุ่นใหม่ล่าสุด “อลิซาเบธ” ผมสีขาวนวล ด้วย อลิซาเบธ ทางบริษัทเราได้จัดส่งมาแล้วครับ กรุณาเซ็นชื่อตรงนี้ด้วยครับ ” Marlboro Menthol เริ่มกระดิกเมื่อ Ken พูด

เมื่อหนุ่มส่งของได้มองใบหน้างดงาม และได้เห็นนิ้วเรียวยาวที่บรรจง เซ็นชื่ออยู่นั้น เค้าก็นึกในใจว่า “นางฟ้าของช้านนนนนนนนน~~~…Takarai-san~~~~~”

หนุ่มหน้าแมว ยิ้มกลับไป เมื่อเจอรักแรกพบในอพาร์ทเมนต์เก่าๆ และเค้าก็ได้ตัดสินใจว่า เค้าจะพยายามมาส่งของที่นี่ทุกครั้งที่มีโอกาสเพื่อจะได้พบนางฟ้าของเค้า

“ เฮ้ย! Sakura นายเคยมาส่งของที่ห้อง 69 ที่ชื่อ Takarai-san มั้ย ” kenchan ถามเพื่อนร่วมงานที่แสนสนิท พลางเอามือคีบบุหรี่แล้วพ่นควัน

“ เอ~ ไม่เคยนะ ทำไมเหรอ? สงสัยเพิ่งย้ายมาใหม่ล่ะม้าง~ ” sakura ตอบพลางลากเสียงกวนเพื่อนของเค้าที่นั่งอยู่ข้างๆ

“นี่ๆ sakura ฉันได้พบนางฟ้าของฉันแล้วล่ะ ” ken พูดอย่างแน่ใจว่าตัวเองได้เจอคนที่ใช่แล้ว และดูเหมือนว่าจะเพ้อเอามากซะด้วยสิ

“ Hmm…จริงเหรอ?… นางฟ้าของนายเนี่ยนะ~ สเป็คเลยรึไง? ” Sakura ถามอย่างมีเชิง

“อื้มม... รักแรกพบ เลยล่ะ ” Ken ตอบ Sakura อย่างเขินๆ(อย่าง ken เนี่ยนะ)

“ สวยขนาดนั้นเชียะ? ” Sakura แปลกใจสุดขีดที่ได้เห็นเพื่อนของเค้า เพ้ออย่างเอาเป็นเอาตาย Ken ไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้มเพ้อไปทั้งอย่างนั้น

 

7 วัน ผ่านไป(ไวเหมือนตอแหล) Ken ก็ยังไม่หายเพ้อ เค้าพยายามที่จะได้เจอนางฟ้าของเค้าอีกครั้ง แต่เค้าก็ต้องลดละความพยายาม เพราะพิษไข้ที่เค้าได้ด้วยเหตุที่ว่าอยากกินปลาจึงลงไปจับปลาในบ่อเมื่อวันก่อน และบังเอิญเป็นวันที่มีการส่งของไปให้นางฟ้าของเค้าซะด้วย (ซวยฉิ๊บบบ~) sakura ซึ่งต้องไปส่งของกับken จึงต้องขับรถไปส่งของคนเดียว

เมื่อเค้ายืนตระหง่านตรงหน้าอพาร์ทเมนต์เก่าๆ เค้าก็เตรียมตัวไปส่งของ มองชื่อและห้องของลูกค้า แล้วเดินขึ้นไปยังห้องที่อยู่ริมขวาสุดของชั้น 2 พร้อมกับกดออดหน้าประตู

“Takaraisan ครับ มีของมาส่งครับ” เมื่อเค้าพูดออกไป ก็นึกขึ้นได้ว่า “นี่มันนางฟ้าของเจ้า ken มันนี่หว่า” sakura ยืนรออยู่นานมากก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีเจ้าของห้องเดินมาเปิดประตูให้ ขณะที่เค้าตัดสินใจว่าจะฝากของไว้กับห้องข้างๆ เค้าก็ได้ยินเสียงๆนึงดังมาแต่ไกล

“เธอมาทำอะไรที่หน้าห้องคนอื่นเค้า ฮะ!? หลีกไป! ชั้นจะเข้าบ้าน โอ๊ย! ให้ตาย... คนกำลังอารมณ์ดีได้ไปดูน้องแดเนียลมา ดั๊น~~...เอ๊ะ ! เดี๋ยวก่อน ชุดเหลืองๆอย่างงี้.... บริษัท mukimpo การส่งของใช่มั๊ย อืมม... อ๊ะ!เมื่อกี๊ขอโทษที รอก่อนละกันนะ ขอชั้นเปิดประตูก่อน”แล้วร่างเล็กก็เริ่มวุ่นวายกับการไขกุญแจเป็นการใหญ่ แล้วทิ้งให้ sakura ยืนตกตะลึงกับความงามและคำพูดชุดใหญ่อยู่หน้าห้อง

เมื่อร่างเล็กเปิดประตูเข้าไป sakura ก็ได้แต่มองตามแผ่นหลังที่แสนบอบบางและน่าทนุถนอมอย่างละสายตาไม่ได้ และในกึ่งเสี้ยววินาทีนั้นเองเค้าก็เข้าใจเพื่อนของเค้า

“อ่ะ...ไม่มีอะไรให้ชั้นเซ็นเรอะ”ด้วยประโยคนั้นทำให้ sakura ได้สติหลังจากตกอยู่ในภวังค์ที่พระเจ้าได้สร้างประติมากรรมชิ้นเยี่ยมที่สวยงามไว้

“นี่ครับ...”sakura พูดเสียงสั่นนิดๆด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับมองดูสิ่งมหัศจรรย์ที่ 8 ของโลกอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน

“หมดแล้วใช่มั๊ย? ของล่ะ..ดี อ่ะ!นี่เงิน(พอดีเด๊ะ) ขอบใจ” ปังงงงงง!!!!! เสียงปิดประตูดังใส่หน้า sakura อย่างจังเมื่อนางฟ้าร่างโหลดปิดประตูห้อง

sakura มองอย่างอึ้งๆ ถึงแม้จะไม่ได้ทิปสักเยนเค้าก็ไม่เสียใจเลย เค้ารู้ตัวดีว่าเค้าเริ่มหลงใหลในความงามนั่นเข้าแล้ว แต่เค้าก็มิอาจทรยศเพื่อนของเค้าได้ลงคอ เพราะอย่างน้อย...ken ก็เป็นเพื่อนซี้เค้า เค้าคิดถึงมิตรภาพการขับรถของเค้าและการลงไปส่งของของ ken มานานหลายปี(แต่ความจริงแล้วแค่ 3 เดือน)

วันต่อมา sakura ก็ต้องมาส่งของคนเดียวอีก เพราะอาการของ ken ยังไม่ดีขึ้นเลย เค้าเตรียมใจที่จะได้พบกับนางฟ้าร่างโหลดที่สวยงามองค์นั้น...

“Takaraisan มีของมาส่งครับ” เค้ามายืนรออยู่นานแล้ว แต่ก็ยังไม่มีรัศมีความงามเปล่งออกมาแม้แต่น้อย เค้าเริ่มคิดในใจว่า Takaraisan คงไม่อยู่ แต่ว่าเค้าตัดสินใจจะยืนรอต่อไป เพราะแม้ว่าเค้าจะเสียสละให้ ken เค้าก็ยังอยากจะเห็นความงามอย่างที่ไม่เคยจะเห็นมาก่อนอีกสักครั้ง เค้าจึงยอมยืนรอ แต่ว่าสมองของเค้าก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าควรฝากของไว้กับคนข้างห้องมากกว่า เค้าเริ่มอ่านป้ายชื่อ …Awajisan แล้วกดออด

เมื่อประตูห้องข้างๆเปิดออก หนุ่มหน้าตอบก็โผล่มาพร้อม Soundtrack Davil May Cry (ring the noise นั่นเอง) ในมือถือช็อคโกแลตกับโค้กกระป๋องเอาไว้ แล้วชายหนุ่มก็เอ่ยว่า

“มาส่งของให้ห้องข้างๆนี่ล่ะสิ ยัยนั่นบอกชั้นไว้แล้วล่ะ อ่ะ! นี่เงิน ไม่ต้องทอนนะ”เมื่อเสร็จธุระ ชายหนุ่มหน้าตอบก็รับของแล้วปิดประตูกลับเข้าห้องตามเดิม

sakura เดินคอตกกลับไปด้วยความผิดหวัง เพราะไม่ได้เจอนางในฝันของเค้า พร้อมกับคิดว่า “ทำไม ผู้ชายคนนั้นถึงเรียก Takaraisan ว่ายัยนั่นนะ” หนุ่มส่งของหน้าหล่อครุ่นคิด แต่เค้าก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

เมื่อกลับไปถึงบริษัทตอนพักเที่ยง sakura ก็ต้องตกใจกับภาพที่ได้เห็น หนุ่มหน้าแมวเพื่อนซี้เค้ากำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่นั่นเอง

“ว่าไงๆ saku…”แมวตัวใหญ่เอ่ยปากทักทายเพื่อนสนิท พลางพ่นควันอย่างสบายอารมณ์

“นาย...หายแล้วเรอะ kenchan แล้วยังสูบบุหรี่อีก” sakura ทักทายเพื่อนด้วยความเป็นห่วง (แค่ตามมารยาทเท่านั้นแหละน่า)

“ใช่สิ ชั้นต้องรีบหายเร็วๆ เพราะชั้นจะได้ไปทำงานซะที เดี๋ยวโดนตัดเงินอีก หัวหน้ายิ่งเหนียวๆเงินเดือนอยู่” ken พูดอย่างมั่นใจว่าตนหายแล้ว แถมยังแอบเหน็บหัวหน้าอีกด้วย แต่ทว่า...

เหมือนนรกสวรรค์รวมกันกลั่นแกล้ง หัวหน้าผู้ซึ่งโดนนินทาเมื่อตะกี๊นี้ก็ดันได้ยินซะด้วย หัวหน้าคนนี้เป็นที่รู้กันดีว่าชอบแกล้งลูกน้องยิ่งนัก แถมยังชอบตัดเงินเดือนอย่างที่ kenchan ว่า ด้วยความรักและเป็นห่วงเป็นใยที่มีให้แก่ลูกน้องจึงเดินเข้ามาทักว่า

“ว่าไง..เพิ่งหายไข้เรอะ ถึงมาทำงานเอาป่านนี้น่ะ ฮะ! อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้นะว่านายมาครึ่งวันน่ะ เอาเงินไปครึ่งนึงก็แล้วกันนะ”หัวหน้าผู้มีดั้งโด่งปรี๊ดก็เริ่มแผนการตัดเงินเดือนทันที (kenchanอยากเหน็บดีนัก สมๆ)

“ผมก็ไม่ได้คิดว่าหัวหน้าไม่รู้ซักหน่อย ครึ่งวันก็ครึ่งวัน แต่ทีผมขยันทำงาน แล้วขอขึ้นเงินเดือนนี่ไม่เห็นให้เลย ผมไม่มีเงินจะไปซื้อบุหรี่แล้วนะ” Ken พูดเหมือนกับเตรียมตัวออกประท้วงรัฐบาล แต่ท่าทีของท่านหัวหน้า Ogawa Tetsuya ก็ไม่ได้เปลี่ยนไป ยังคงความมั่นใจตามสไตล์เดิมๆ

“อ๋อเหรอ? ... kenchan~ แล้วมันควรจะขึ้นให้มั๊ยล่ะ...ฮะ!ของที่ให้ส่งแต่ละวันมีกี่ชิ้นกัน แค่มานั่งอยู่ที่บริษัทแป๊บเดียวก็ได้เงินแล้วไม่ใช่เรอะ ชั้นให้เงินตั้งครึ่งวันนี่ก็บุญของนายแล้วนะ นายน่าจะหัดมาขอบคุณผู้มีพระคุณ คนที่ให้เงินกับนายทุกเดือน เพื่อที่จะให้นายซื้อมะเร็งมาสูบน่ะ”

“หมายความว่าไงฮะหัวหน้า” ken ยังคงงงกับคำพูดของ tetsu

“ไม่เข้าใจรึไง วันนี้น่ะ ของที่จะต้องไปส่ง ... หมดแล้ว!” เมื่อ tetsu พูดจบ ก็ทำหน้าพยักเพยิดเป็นเชิงให้ ken หันไปถาม sakura

ken ก็ทำหน้างงๆ แล้วหันไปถาม sakura ด้วยน้ำเสียงสั่นน้อยๆ แสดงอาการช็อคเล็กๆ ทิ้งให้หัวหน้าผู้กำลังยืนสะใจสุดๆอยู่ข้างหลัง

“จริงเหรอ saku? วันนี้นายไปส่งของมาหมดแล้วเหรอ”

“อืมม...ใช่ วันนี้มีแค่ไม่กี่ชิ้นเอง ชั้นทำเสร็จแล้วล่ะ” sakura ตอบken ด้วยสีหน้าเสียดายแทนเพื่อนที่มาจากจิตใต้สำนึกของเค้า แต่ความจริงแล้วแอบสมน้ำหน้านิดๆที่ ken อดไปส่งของให้ Takaraisan ในวันที่ ken หยุด

“เออ ใช่! ชั้นได้ไปส่งของให้นางฟ้าของนายด้วยล่ะ Takaraisan น่ะ สวยนี่ ตาแหลมนะ” sakura พูดแซวทันทีที่นึกขึ้นได้ และประโยคเมื่อกี้นี้ ก็ทำปฏิกิริยาไปสะกิดต่อมความอยากรู้อยากเห็นของ tetsu เข้า แต่อีกฝ่ายหนึ่งที่ฟังอยู่ด้วยกันนั้นกลับแสดงอาการตรงกันข้าม

ken รู้สึกเหมือนโลกทั้งโลกได้สลายลงไปแล้ว แม้บุหรี่ที่คาบอยู่กับปากจะร่วงหล่นไปตามแรงโน้มถ่วงของโลกนานแล้ว เค้าก็ไม่ได้สนใจมัน แม้กระทั่งเรื่องเงินเดือนที่เค้ากำลังเถียงอยู่เมื่อกี้ก็ดูท่าจะลืมไปซะแล้ว ราวกับเป็นคนเสียสติ พึมพำอะไรอยู่คนเดียว แล้วก็เดินออกจากห้องทำงานไปทั้งท่าทางอย่างนั้น

ถึงแม้ว่า kenchan จะพึมพำหรือพูดเบาแค่ไหนก็ตาม ก็ไม่ยากเกินความสามารถในการฟังของtetsu หรอกว่า เค้าพึมพำอะไร

‘ชั้นอุตส่าห์มาทำงาน อดไปส่งของ... อดไปส่งของ...อดไปปป....ส่งของงง...Takaraisan…TA-KA-RA-I-SANNNNNN……...’ เท่าที่หัวหน้าพอจะจับใจความได้ก็มีเท่านี้

เมื่อสมองสั่งแผนงานให้ปิศาจน้อยในคราบหัวหน้าดำเนินการ บทละครที่แสนเสแสร้งก็เริ่มขึ้น tetsu พยายามทำสีหน้าให้เหมือนกับว่าตนรู้สึกผิดและเป็นห่วงลูกน้องสุดชีวิต

“นี่ๆ sakuraๆ kenchan เค้า...เค้าเป็นอะไรไปเหรอ? แล้วแค่ไม่ได้ไปส่งของเนี่ย มัน...น่าเศร้าขนาดนั้นเลยเหรอ ชั้น....ชั้นไม่ตัดเงินก็ได้นา~” ปิศาจน้อยทำเสียงว่าตนไร้เดียงสาสุดขีด วางฟอร์มว่าเป็นห่วงลูกน้องจัด ทำให้มนุษย์โลกธรรมดาอย่าง sakura หลงเชื่อ

“ken มันก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกฮะหัวหน้า มันแค่อุตส่าห์รีบหายไข้ มาทำงานเร็วๆ เพื่อที่จะได้ไปส่งของให้นางฟ้าของมัน แล้วมันก็อดไปส่ง อาการมันเลยเป็นอย่างงี้แหละ หัวหน้าไม่ต้องเป็นห่วงมันหรอก” sakura ตอบแกมปลอบใจ tetsu เพื่อที่จะไม่ให้ tetsu รู้สึกเป็นห่วง ken มากกว่านี้ แต่เค้าก็แค่คิดไปเอง ที่จริงแล้ว tetsu ไม่ได้เป็นห่วง ken เลยสักนิดเดียว(akumachooo~ ดีๆนี่เอง)

“ง้าน~~เหรอ เฮ่อ… ! ค่อยยังชั่ว นึกว่า kenchan จะเป็นอะไรมากกว่านี้ซะอีก

เออ...ว่าแต่...นางฟ้าของเจ้า ken มันเนี่ย...ใครเหรอ? ใครที่ทำให้มันอาการหนักได้ถึงขนาดนี้ ปกติมันไม่ค่อยจะจริงจังไม่ใช่เหรอ” tetsu ถามด้วยสีหน้าสงสัย+ไร้เดียงสาเต็มที่ ทำให้ sakura หลงเชื่ออีกครั้ง

“อ๋อ~เป็นลูกค้าที่มันไปส่งของให้เมื่อวันก่อนน่ะฮะ แล้วมันก็หลงเค้ามากจนมาถึงวันนี้ อย่างที่หัวหน้าเห็นนั่นแหละ สวยมากเลยนะหัวหน้า เมื่อเช้าผมเพิ่งไปส่งของให้เค้ามาเองครับ ชื่อ Takaraisan น่ะ ถ้าหัวหน้าเห็นหัวหน้าอาจจะชอบก็ได้นะครับ”

“Hmm...Takaraisan เหรอ ชื่อนี้เหมือนจะเห็นในบัญชีสั่งของบ่อยๆนะ สวยมากเลยเหรอ ถึงขนาดนายบอกว่าถ้าชั้นเห็นชั้นอาจจะชอบก็ได้น่ะ” tetsu ถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจว่าจะมีคนที่สวยขนาดคนรสนิยมสูงอย่างเค้าเห็นแค่แว้บเดียวจะชอบได้ในโลกนี้ด้วยงั้นเหรอ

“ก็ขนาดผมเอง เห็น Takaraisan ตอนแรกผมยังอึ้งเลยนะ จะไม่สวยได้ยังไงล่ะฮะ”sakura การันตีความงามให้เสร็จสรรพ พร้อมรับประกันคุณภาพสายตาตัวเอง

“อืม...ถ้านายว่าอย่างงั้นก็อาจจะจริง... เอาเถอะปล่อยเจ้า ken มันไปก็แล้วกัน เดี๋ยวชั้นจะเข้าไปเช็คบัญชีสั่งของต่อ นายจะกลับไปก่อนเลยก็ได้นะ ของหมดแล้วนี่” แล้วเสียงปิดประตูห้องทำงานก็ดังตามหลัง tetsu ไป แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าภายในห้องทำงานหัวหน้าแผนกที่แสนศักดิ์สิทธิ์นั่น tetsu กำลังวางแผนอะไรอยู่

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ บริษัท mukimpo เมื่อ kenchan มาถึงที่ทำงานและยังไม่รู้ชะตากรรมตนเองว่าจะเกิดอะไรขึ้น เค้าก็คิดภายในใจว่า ‘วันนี้จะต้องไปส่งของให้ Takaraisan ให้ได้’ ขณะที่เค้ากำลังฮึดสู้อยู่กับความคิดของตัวเองนั้น เสียงประกาศก็ดังขึ้น

 

“ตึ่ง ตึง ตึง ตึ๊ง ประกาศ นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ขอให้นาย Kitamura Ken ย้ายไปทำงานที่เขต beautiful life ด่วน! เนื่องจากขาดคนส่งของที่เขต beautiful life กะทันหันและยังไม่มีกำหนดย้ายกลับถ้ายังไม่มีคำสั่ง ตึ๊ง ตึง ตึง ตึ่ง”

“ตึ่ง ตึง ตึง ตึ๊ง ประกาศซ้ำนับแต่วันนี้เป็นต้นไป ขอให้นาย Kitamura Ken ย้ายไปทำงานที่เขต beautiful life ด่วน! เนื่องจากขาดคนส่งของที่เขต beautiful life กะทันหันและยังไม่มีกำหนดย้ายกลับถ้ายังไม่มีคำสั่ง เมื่อรับทราบคำสั่งแล้วขอให้ไปรายงานตัวกับหัวหน้าแผนก ด่วน! เพื่อจะได้รีบไปปฏิบัติหน้าที่ที่เขต beautiful life ตึ๊ง ตึง ตึง ตึ่ง”

เมื่อได้ยินเสียงประกาศว่าอย่างนั้น ความรู้สึกของ ken ที่ไม่สามารถบรรยายได้ก็กำลังจะเริ่มบรรยายขึ้น จะเปรียบความรู้สึกนี้เหมือนอะไรดีนะ ความรู้สึกที่สูญเสียโอกาสที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป นี่เค้าจะไม่ได้เจอกับนางฟ้าของเค้าอีกแล้วใช่มั๊ย เค้าจะไม่ได้พบกับความสุขที่ได้มาจากการพบคนที่เค้ารักอีกแล้วหรือนี่ (over) T-AK-A-R-A-I-S-A-N-----------N---N---N-------

แต่ถ้าเป็นงานเค้าก็ต้องไป เพราะสมัยนี้หางานยาก เค้าต้องเริ่มสร้างตัวเองเพื่อคนที่เค้ารัก (Takarai) ด้วย [ไปนู่นเชียว] ซักวันอาจกลับได้มาที่เขตเดิมอีก เขตที่มี Takaraisan อยู่ wonderful world ชื่อเขตที่มีคนที่เค้ารักอาศัยอยู่ แต่เวลานี้เค้าต้องไปแล้ว ลาก่อน...นางฟ้าแสนสวย...ลาก่อนเทพธิดาที่แสนงดงาม...ลาก่อน...เขตที่เค้าแสนจะผูกพันกับการส่งของ...ซักวันอาจได้พบกันอีก...

 

The bells have rung, เมื่อเสียงระฆังนั้นดังขึ้น

the time has come. เวลาแห่งการลาจากก็ได้มาถึงแล้ว

I cannot find the words ชั้นไม่สามารถที่จะหาคำลา

to say my last goodbye. มาบอกลาเป็นครั้งสุดท้ายกับเธอได้

This scenery is evergreen (in my heart).

ความทรงจำครั้งนี้จะสดใสตลอดไปในหัวใจของชั้น (kenchan)

You’ve always been so dear to me. (TAKARAI)

เธอจะเป็นที่รักของชั้นตลอดไป (Takarai)

BY KEN.

และแล้วชายหนุ่มหน้าแมว ร่างสูง ขายาว หุ่นแบบที่ Ai Yazawa (เค้าเป็นนักเขียนการ์ตูนน่ะ) ชอบเขียนให้เป็นพระเอก ก็ได้เดินไปพบกับหัวหน้าตามที่ประกาศเอาไว้

Knock …knock …knock

“หัวหน้าครับ……”

“Kitamurakun ใช่มั๊ย……...“เข้ามาสิ”

เมื่อ ken เปิดประตูเข้าไปก็พบกับ tetsu กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน หันหลังอย่างวางมาด เห็นแต่พนักเก้าอี้สีขาวที่เค้าสั่งทำเป็นพิเศษด้านหลัง

“หัวหน้าครับ..............”เค้าไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปแล้ว ที่เค้าทำได้ในตอนนี้ ก็เพียงแต่รอให้ tetsu หันมาพูดกับเค้า ปากบางๆก็เริ่มขยับ แล้วเปล่งเสียงออกมาเบาๆว่า

“ ken ...ชั้นเสียใจด้วยนะ เราอาจได้ร่วมงานกันอีก ตอนนี้นายต้องรีบไปที่เขต beautiful life แล้วล่ะ รีบไปเถอะ~หึ หึ” เมื่อ Ken ออกจากห้องทำงานมาขณะนั้น tetsu ก็กำลังยิ้มให้กับชัยชนะของตนเอง แล้วเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานออก นำกล้วยสุดที่รัก ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อเช้าเตรียมฉลองชัยล่วงหน้ากับแผนการที่คิดไว้ตั้งแต่เมื่อวานได้สำเร็จลุล่วงแล้ว แต่...

อะไรบางอย่างทำให้สมองแมวๆของ ken ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เพราะอะไรทำไมเค้าถึงถูกย้าย จะใช่ว่าเพราะเขตนั้นขาดคนกะทันหันจริงเหรอ ‘ลองคิดดูดีๆซิ ken’ ken บอกกับตัวเองเพราะเค้าเริ่มระแวงหัวหน้าจอมแผนการของตัวเองแล้ว เมื่อลองคิดให้ดีแล้ว ระหว่างที่เค้ากำลังเข้าไปคุยกับหัวหน้า เป็นช่วงขณะที่เค้าเหมือนเป็นคนขาดสติไปพักหนึ่ง เหมือนกับว่าเค้าได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆอย่างนั้นแหละ

‘ถ้าหัวหน้าแกล้งเค้าตอนนี้ ถ้าเป็นอย่างที่เค้าคิดล่ะ’ ด้วยความซื่อของแมวน้อยก็อดที่จะอยากรู้ความจริงไม่ได้ แล้วแมวน้อยก็เริ่มก้าวขายาวๆวิ่งไปที่ห้องทำงานของหัวหน้า แล้วเปิดออกโดยไม่เคาะอย่างแรงและรวดเร็วด้วยความแค้นปนความสงสัย

“หัวหน้า!!! ............”หนุ่มหน้าแมวหอบแฮ่ก เพราะวิ่งมาอย่างไม่คิดชีวิต (100 เมตร 6.9 วิ) ไม่ต้องรอให้ ken พูดอะไรมากกว่านี้ พนักเก้าอี้สีขาวก็หันกลับมาทันที พร้อมบุรุษอายุ 32 หน้าอ่อนกว่าวัย(ไปดึงมาล่ะสิ) ที่กำลังถือกล้วยอยู่ในมือครึ่งลูก

“มีอะไรฮะ ken!!! ป่านนี้ยังไม่รีบไปอีกเรอะ!!!” tetsu แผดเสียงที่แสนดังออกมาด้วยความโกรธ เพราะตลอดการดำรงชีพ 32 ปี ของเค้าไม่เคยมีใครกล้าทำอะไรไร้มารยาทกับเค้ามาก่อน

“ที่เปิดประตูมาเนี่ย เคาะก่อนไม่เป็นใช่มั๊ย...ฮะ! รีบไปได้แล้ว ครั้งนี้ชั้นจะยกโทษให้ เพราะนายต้องรีบไป ชั้นจะบอกหัวหน้าเขตนั้นให้ดูแลความประพฤตินายให้ดี แล้วอย่าไปทำอะไรไร้มารยาทอย่างงี้กับหัวหน้าเขตนั้นนะ” ถึง tetsu จะโกรธมากแค่ไหนก็ตาม แต่เรื่องงานย่อมสำคัญกว่า เค้าจึงยกโทษปล่อยให้ ken ไป แล้วจึงยกกล้วยที่กึ่งเละคาอยู่ในมือเพราะความโกรธเมื่อกี๊มากินดับอารมณ์

“เดี๋ยวก่อน! หัวหน้าฟังผมก่อน...ผมขอโทษที่ผมเปิดประตูโดยไม่เคาะก็จริง แต่...” ken เริ่มพูดอุกอักในลำคอ เพราะเค้าเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า tetsu จะแกล้งเค้าจริงรึเปล่า มันไม่เป็นการกลั่นแกล้งที่รุนแรงไปหน่อยเหรอ แต่เมื่อเค้าทำลงไปแล้ว เมื่อเค้าเสี่ยงต่อการโดนไล่ออกมาถึงขั้นนี้แล้ว...ถามให้แน่ใจไปเลยดีกว่า แต่ยังไม่ทันได้เปิดโอกาสให้ ken พูด tetsu ก็ชิงตัดขึ้นมาซะก่อน

“แต่...อะไรฮะ!” tetsu สวนกลับด้วยความโกรธปนอยากรู้ทันที แล้ว ken ก็ไม่รอช้าที่จะถาม tetsu เหมือนกัน

“ผมแค่อยากจะรู้ว่า...เอ่อ...หัวหน้าย้ายผมไปใช่มั๊ยฮะ หัวหน้าเป็นคนย้ายผมไปใช่มั๊ย” เกิดความเงียบขึ้นมาชั่วขณะหนึ่งก่อนที่ ken จะพูดต่อไป

“ทำไมหัวหน้าต้องทำอย่างนั้นล่ะ”ด้วยประโยคนี้ทำให้ tetsu ถึงกับอึ้ง ถึงขนาดต้องลดกล้วยในมือลงมาวางไว้บนโต๊ะซะก่อน

“ฮะ! อะไรนะ ken ชั้นจะไปมีอำนาจถึงขนาดย้ายนายได้ยังไงกัน ชั้นเป็นแค่หัวหน้าแผนกนะ(แต่จริงๆแล้วเป็นหุ้นส่วนที่ใหญ่ที่สุดของบริษัทที่อยากมาอยู่ตำแหน่งหัวหน้าแผนก) ชั้นไม่มีสิทธิ์ย้ายนายหรอก แล้วถ้าชั้นมีสิทธิ์ทำอย่างนั้น ทำไมชั้นจะต้องย้ายนายด้วย ที่นายถูกย้ายน่ะ เป็นเพราะทางเขต beautiful life ได้แจ้งมาว่าไม่มีคน แล้วชั้นก็ได้รับคำสั่งมาก่อนอีกทีนึงด้วย”(คำสั่งจากสมองตัวเองล่ะสิไม่ว่า โกหก9ชัดๆ)

คำพูดเมื่อครู่ทำให้ ken ทำตัวไม่ถูก ก็คงจะจริงอย่างที่ tetsu ว่า ทำไม tetsuจะต้องย้ายเค้าไปด้วย แล้วนี่ตอนนี้เค้าจะทำยังไงดี ขอโทษ tetsu แล้วรีบไปที่ beautiful life งั้นเหรอ เพราะยังไงเค้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะไปเถียง tetsu ตั้งแต่แรกแล้ว เค้าแค่สังหรณ์ไม่ได้มีหลักฐานอะไรที่จะไปว่าหัวหน้าอย่างนั้นได้เลย มาถึงตอนนี้เค้าเพิ่งรู้สึกว่าเค้าได้ทำในสิ่งที่โง่ที่สุดไปซะแล้ว

“เอาล่ะ...หมดข้อสงสัยแล้วใช่มั๊ย ไปทำงานต่อได้แล้ว เร็วๆเข้า ไปถึงที่ beautiful life แล้วรีบไปรายงานตัวกับหัวหน้าแผนกด้วยนะ อย่างที่ชั้นว่านะ ถ้าทางเขตนั้นมีพนักงานส่งของมาใหม่เมื่อไหร่ ขอย้ายกลับมาทันทีเลยก็ได้ หรือนายก็แค่รอคำสั่งย้ายกลับมาเท่านั้นแหละ ไม่ต้องห่วงทางเขตนี้นะ ชั้นว่า sakura คงดูแลได้ เราอาจได้ร่วมงานกันอีกนะ” tetsu ผู้เป็นหัวหน้าคงไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำปลอบใจเหล่านี้ เพราะว่าลึกๆแล้วเค้าก็รู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน

เมื่อ ken ได้ยินอย่างนั้นก็หมดข้อสงสัยและพร้อมจะทำตามหน้าที่ต่อไป เค้าจึงเดินออกจากห้องทำงานหัวหน้าแผนก แล้วออกจากบริษัทเพื่อที่จะเดินทางไปยังที่ที่เค้าจะต้องทำงานนับแต่วันนี้ไป

“ลาก่อน... Takarai… my angle… , my dear angle… Takarai…”

ken ไม่คิดอะไรอีกต่อไปแล้ว เค้าเดินต่อไป เดินไปเรื่อยๆ...เรื่อยๆ oh!พระเจ้า นี่เค้าจะไม่ได้เจอกับคนที่เค้ารักชั่วชีวิตแล้วหรือนี่ เหมือนกับตอนที่เค้ายังเป็นเด็ก เค้าเริ่มระลึกถึงความหลังได้ เมื่อตอนนั้นเค้าแค่กี่ขวบกันน้า ~ วันนั้นวันที่เค้าไปหาเพื่อนเล่นที่สวนสาธารณะแถวบ้าน

‘อืมม...สวนสาธารณะนั้นชื่ออะไรนะ’ ken เริ่มคิดหวนถึงความหลังขณะที่เค้ากำลังรอรถเมล์อยู่ ‘เอ...อ๋อ ! Candy in spiral ใช่มั๊ย’… ‘อ๋อ...ใช่ๆ ใช่แล้ว’ ken เริ่ม time slip (ระลึก) ถึงความหลัง

 

End Part 1