by Tetjii~

ลานกว้างแถวหลังหมู่บ้าน ซึ่งพวกเด็กๆใช้เป็นสนามเด็กเล่น เป็นสถานที่ฝึกซ้อมเป็นประจำของเพื่อนร่วมก๊วนเบสบอล เด็กๆ ทั้งหลายมักจะนัดพบกันมาเล่นที่นี่ทุกๆ เย็นหลังเลิกเรียนเสมอ สนามแห่งนี้มีบริเวณกว้างมากเหมาะสำหรับใช้เป็นสนามฝึกซ้อมได้เป็นอย่างดี เพราะบริเวณใกล้เคียงไม่ติดกับบ้านคน จะมีเพียงด้านหลังเท่านั้นที่ติดกับคฤหาสน์หลังใหญ่ของนักธุรกิจผู้มั่งคั่งคนหนึ่ง แต่ก็ไม่เป็นที่รู้จักมากนัก บริเวณนั้นมีกำแพงและต้นสนสูงชะลูด ต้มไม้รกทึบจึงไม่ค่อยมีใครเข้าไปยุ่มย่าม
“เดี๋ยวชั้นไปเก็บเอง” เด็กหนุ่มที่เพิ่งถูกเปลี่ยนตัวออกมา โบกมืออาสาไปเก็บลูกเบสบอลซึ่งถูกตีข้ามไปยังอีกฟากหนึ่งของสนาม

“โฮ่ง!! โฮ่ง!!” เจ้าหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ส่งเสียงเรียกร้องนายของมันอย่างกระตือรือร้น
“ริกกี้! กลับมานะ!!” เด็กชายตัวน้อยผมดำสนิทเหมือนกับดวงตากลมสวยผู้เป็นเจ้าของเจ้าขนสีทองร้องเรียกอย่างเหน็ดเหนื่อย เจ้าหมาแสนรู้วิ่งหน้าตั้งกลับมาพร้อมกับลูกกลมๆ ในปาก มันวางลงแทบเท้าเด็กชายผู้เป็นนายพลางพยักเพยิดรอรับคำชม
“ลูกเบสบอล? ไปเอามาจากไหนน่ะริกกี้” เด็กชายถามพลางทรุดกายก้มลงเก็บลูกบอล เขาลูบหัวเจ้าขนปุยด้วยความรัก --- เสียงพุ่มไม้ที่เคลื่อนไหวแกรกกรากนั้น ทำให้เด็กชายสาวเท้าเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย เจ้าริกกี้เห่าเสียงขรม แล้วผู้ต้องสงสัยก็ค่อยๆ ปรากฏกายออกมาช้าๆ เด็กชายผมสั้นสีน้ำตาล เหงื่อโทรมกาย สีหน้าประหวั่นพรั่นพรึงไม่น้อย ยืนยกมือขึ้นทั้งสองเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ พลางจ้องดวงตาสีดำกลมใส
“ริกกี้! เงียบ! --- นายเข้ามาทำไมน่ะ” เจ้าของบ้านตัวน้อยจ้องกลับอย่างสงสัย
“ลูกบอล ชั้นมาเก็บลูกบอล ไม่ได้ตั้งใจบุกรุกนะ” เด็กชายผู้ต้องสงสัยตอบ
“นี่ใช่มั้ย?” เจ้าของบ้านถามพลางชูลูกบอลกลมๆ สีขาวๆ ลายๆ ก่อนจะหันไปขานรับเสียงเรียกที่กำลังตามหาเขาอยู่
“Haido!! Haido chan อยู่ไหนน่ะ”
“อยู่นี่ครับ ที่ริมรั้วนี่” Haido หันกลับไปส่งเสียงตอบ พลันลูกบอลในมือ พร้อมกับเด็กชายผมสีทรายตรงหน้าก็หายไปอย่างรวดเร็วขณะที่ Haido ไม่ทันตั้งตัว
“เฮ้!! เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน!!“ Haido ได้แต่ร้องเรียก แต่ไม่มีเสียงตอบ ‘เจ้าคนเมื่อกี้ปีนรั้วออกไปแล้วอย่างนั้น
เหรอ ทำไมถึงไปเร็วนักนะ เขาเป็นใครกัน เป็นเด็กแถวๆ นี้งั้นเหรอ ชื่ออะไรนะ’ คำถามมากมายจากดวงตากลม ผมสีทราย ท่าทางคล่องแคล่ว น่าสนใจนั่นพรั่งพรูออกมาจากสมอง
“Haido chan อยู่นี่เอง พี่ตามหาทั่วบ้านเลยนะ” ชายหนุ่มร่างสูงลูบผมอ่อนนุ่มของน้องชายอย่างเอ็นดู
“วันนี้กลับมาเร็วจังนะครับ”
“อื้ม วันนี้จะพาไปทานอะไรอร่อยๆ ข้างนอกนะ เอ๊ะ! เมื่อกี้คุยกับใครเหรอ”
“เอ่อ… เปล่านี่ครับ คุย… เอ่อ… คุยกับริกกี้ครับ” Haido ตอบตะกุกตะกัก
“คุยกับริกกี้เนี่ยนะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ --- ไปอาบน้ำดีกว่านะ” พี่ชายหัวเราะร่วน

เด็กชายตัวน้อยเกาะขอบหน้าต่างห้อง แววตาเหงาๆ เหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมายเหมือนเคย นับจากวันนั้นก็ 5 แล้ว Haido ก็ไม่ได้พบเด็กชายผมสีทรายนั่นอีกเลย เด็กชายได้แต่คิดว่าคงจะมีโอกาสอีกซักครั้งที่เขาจะได้ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่คนนั้น คิดไปก็พลางเหม่อมองออกไป ลานกว้างที่อยู่บริเวณหลังบ้านนั้น มันสามารถมองเห็นได้จากหน้าต่างชั้น 2 บนห้องนอนของเขา ภาพเด็กๆ กลุ่มใหญ่ในบริเวณนั้น แม้ว่าจะมองเห็นได้ไม่ชัดนัก แต่ด้วยความรู้สึก เขามั่นใจเหลือเกินว่าจะต้องได้พบแน่นอน ร่างเล็กกระวีกระวาดลงจากบันไดด้วยใจเต้นระทึก เขาตะโกนร้องเรียกคนขับรถลั่น
“Komaru!! Komaru!!”
“คุณ Haido จะไปไหนค่ะ ออกไปไม่ได้นะค่ะ เดี๋ยวอาจารย์จะมาแล้ว” พี่เลี้ยงกล่าวด้วยท่าทางจริงจัง เธอจับข้อมือเล็กไว้
“ผมไม่เรียน ผมจะออกไปข้างนอก สนามหลังบ้านนี่เอง ไปแป๊บเดียวเท่านั้นน่าา~” คุณชายตัวน้อยอ้อนวอน
“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวอาจารย์จะมาแล้วนะค่ะ” เมื่อ Haido เห็นว่าการอ้อนวอนของเขาไม่เป็นผล ก็เริ่มออกฤทธิ์ทันที เจ้าตัวเล็กสะบัดข้อมือ
“ถ้าไม่ให้ผมไป ผมก็ไม่เรียน!!” เขายืนกรานเสียงแข็ง จนในที่สุดพี่เลี้ยงก็ต้องยอมแพ้

คุณชายตัวน้อยลงจากรถด้วยความตื่นเต้น ระคนหวาดหวั่น เด็กๆ ที่กำลังยืนล้อมวงอยู่ราวๆ 6 คน
ทั้งหมดหันมามองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญเป็นตาเดียว รวมทั้งเด็กชายผมสีทรายตัวโตคนนั้นด้วย
“หวัดดี ผมชื่อ Haido ขอเล่นกับพวกนายด้วยได้มั้ย” เขากล่าวด้วยใบหน้าที่แดงซ่าและท่าทีเขินๆ พร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร แล้วเด็กผู้ชายตัวอ้วน สภาพมอมแมมก็เดินเข้ามาใกล้พลางจ้องหน้า Haido
“ไม่ได้! เต็มแล้ว!” แต่เพื่อนๆ ของเขาที่เหลือกลับมองหน้ากันเลิกลั่กอย่างไม่แน่ใจ กระทั่งเด็กชายผมสีทรายคนนั้นเอ่ยขึ้น
“ช่างเถอะน่า Taka”
“แกว่าไงนะ Tetsu ชั้นบอกว่าไม่ให้เล่นเว้ย! ชั้นเป็นหัวหน้าทีม พวกแกอยากโดนอัดเหรอ” Taka ชูกำปั้น ให้ Tetsu แต่เด็กชายกลับไม่มีทีท่าหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
“ก็ได้ งั้นพวกเราก็ไม่เล่นกะนายเหมือนกัน” เขากล่าวพลางหันหน้าไปหาเสียงสนับสนุน ซึ่งทุกๆ คนต่างก็เห็นด้วยกับ Tetsu เมื่อเป็นเช่นนั้น Taka ก็ไม่สามารถคัดค้านอะไรได้ นอกจากส่งเสียงฮึดฮัดเท่านั้น
“ว่าไงล่ะ นายน่ะ ชื่ออะไรนะ”
“Haido” เจ้าตัวจ้อยตอบเสียงใส
“อื้ม! ชั้น Tetsu นี่ Jun – Ryuya – Sho – Aki แล้วนั่น Taka” เด็กชายแนะนำเพื่อนๆ ทุกคน ทั้งหมดยกเว้น Taka ยิ้มให้กับ Haido
“เล่นเบสบอลเป็นมั้ย?” Ryuya เอ่ยถาม
“เบส…เบสบอลน่ะเหรอ เอ่อ…เล่นไม่เป็นหรอก แต่ว่าชั้นเคยดูใน TV นะ พอจะจำได้บ้างเหมือนกันน่ะ”
คำตอบของเขาทำให้ทุกคนแทบจะหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน เจ้าตัวเล็กได้แต่ยิ้มอย่างเขินๆ

พระอาทิตย์ดวงโตสีแดงเข้มที่กำลังจะลับขอบฟ้า ลมพัดเอื่อยๆ ฤดูร้อนที่กำลังจะมาถึง เด็กชายตัวน้อยบรรจงระบายสีลงในภาพวาดอย่างตั้งอกตั้งใจ ภาพของเด็กผู้ชายตัวเล็กผมสั้นสีดำ ดวงตากลมโต ในชุดนักกีฬาเบสบอล กับเจ้าหมาแสนรู้ขนสีทองอร่าม ดูไม่เป็น Haido เอาซะเลย เด็กชายมองดูพลางหัวเราะคิกคักกับตัวเอง เสียงเห่าต้อนรับที่ดังเอ๊ะอะบอกให้รู้ว่าเจ้าของบ้านหนุ่มเพิ่งกลับเข้ามา Hiado ยิ้มร่า ละภาพวาดตรงหน้าทันที
“Ken Chan!!” เด็กชายโผเข้ากอดพี่ชาย ด้วยรอยยิ้มอันสดใส
“ว่าไง คนเก่ง” พี่ชายอุ้มน้องน้อย พร้อมกับหอมแก้มเบาๆ “วันนี้คุณหมอจะมาทานข้าวกับเราด้วยนะ”
“หมอเหรอฮะ ดีจัง” Haido ยิ้มพลางโอบไปรอบคอพี่ชายตัวโตเข้าไปในบ้าน
“ช่วยจัดให้คุณหมออีกที่นึงนะ” ชายหนุ่มหันไปสั่งแม่บ้าน ก่อนจะอุ้มน้องชายขึ้นห้องไป

เด็กชายตัวน้อยค่อยๆ ย่องเข้ามาในห้องรับแขก ขณะที่พี่ชายของเขากำลังสนทนาอยู่กับคุณหมอสาวสวยซึ่งเป็นแขกมาร่วมโต๊ะอาหารคืนนี้
“นั่นไง ลงมาละ --- Haido chan ไม่ต้องแอบหรอก ออกมานี่สิ”
“อ๋า… Ken Chan น่ะ ไม่น่าเลย ผมกำลังจะมาจ๊ะเอ๋คุณหมออยู่แล้วเชียว” Haido ร้องประท้วง คุณหมอสาวสวยหัวเราะด้วยความเอ็นดู
“เรานี่น้าา~ ตัวร้ายจริงๆ แล้ววันนี้ก็ไม่ยอมเรียนหนังสือด้วย ออกไปเที่ยวที่ไหนมา” Ken อุ้มน้องชายนั่งบนตัก
“ใครมาฟ้องฮะ” Haido หันขวับ
“ไม่มีใครมาฟ้องหรอก ว่าแต่ไปเที่ยวไหนล่ะ”
“แถวๆ นี้เองน่าา~ ไม่เอาละ ผมหิวข้าวแล้วล่ะ คุณหมอฮะไปทานข้าวกันดีกว่า” Haido คว้าข้อมือคุณหมอลุกออกไปอย่างไม่สนใจพี่ชาย

Haido รับยาเม็ดสุดท้ายมากำไว้ในมือ ก่อนจะกลืนลงคอไปอย่างลำบากใจ เขาดื่มน้ำในแก้วจนหมดแล้วค่อยๆ ส่งคืนให้กับพี่ชายที่นั่งอยู่ไม่ห่าง มือใหญ่ลูบผมน้องชายด้วยความรักก่อนจะประคองตัวเด็กชายนอนลง แล้วจัดแจงห่มผ้าให้เป็นอย่างดี
“นอนหลับฝันดีนะครับ” Ken หอมแก้มน้องน้อยแผ่วๆ พร้อมกับกระซิบข้างๆ หู ก่อนจะดับไฟแล้วก้าวออกมาจากห้องนั้น คุณหมอสาวยืนแอบอยู่ข้างๆประตู มองเห็นความรักของพี่ชายแล้วก็อดดีใจแทนไม่ได้
“เรียบร้อยแล้วล่ะ --- เดี๋ยวผมไปส่งคุณนะ” Ken กล่าวก่อนจะปิดประตูอย่างเบามือ
“Haido chan โชคดีนะค่ะ ที่มีพี่ชายอย่างคุณ”
“ก็ผมมีน้องคนเดียวนี่นา Haido น่ะเป็นเด็กน่ารัก ผมไม่อยากเสียแกไป ผม…” ชายหนุ่มกล่าวน้ำเสียงฟังดูเศร้าๆ เขาก้มหน้าลง เหมือนจะปิดบังแววตาไว้ นึกถึงรอยยิ้มอันสดใส เสียงหัวเราะร่าเริงที่ดังก้องกังวานอยู่ในหัวใจเขา และเมื่อถึงเวลาที่จะต้องสูญเสียไป มันคงยากที่จะหาสิ่งไหนมาทดแทนได้
“เอ่อ… อย่าคิดมากเลยค่ะ Haido chan ยังแข็งแรงดีอยู่นะค่ะ ถ้าเราช่วยกันดูแล… แกต้องอยู่ได้อีกนานค่ะ” หญิงสาวแตะบ่ากว้างเป็นการปลอบ
“ผมต้องขอบคุณคุณด้วยล่ะนะ ที่ดูแลแกเป็นอย่างดีน่ะ” ชายหนุ่มหันมายิ้มขอบคุณให้กับแฟนสาว

ท้องฟ้ายามเย็นวันนี้ดูครึ้มๆ ทำท่าเหมือนกับจะมีฝน แต่เด็กๆ ก็ยังคงเล่นสนุกกันอย่างไม่สนใจ พวกเขายังคงตั้งอกตั้งใจกับลูกกลมๆ ที่กลิ้งหลุนๆ ไปมารอบสนาม จะมีก็แต่ Haido คนเดียวที่นั่งมองอยู่ห่างๆ เขาเพิ่งจะออกมาพักข้างสนาม…
“เฮ้! หยุดก่อน” Tetsu เด็กชายผมสีทรายยกมือตะโกนบอกเพื่อนพลางเดินเข้ามาใกล้ Haido เมื่อเขาเห็นว่าร่างบางทำท่าจะแย่ “เป็นไรรึป่าวนายน่ะ ถ้าเล่นไม่ไหวก็ไปนั่งพักก็ได้นะ” เด็กชายแตะไหล่บางเบาๆ
“อ…อืม…ไม่เป็นไรหรอกก” Haido หอบหายใจ เขาตอบ Tetsu ช้าๆ แก้มใสอมชมพูเริ่มขาวซีด
“งั้น… ก็ไปนั่งพักก่อนละกันนะ” เขาชี้มือไปยังโคนต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะกลับลงไปเล่นต่อ

เด็กชายตัวน้อยมองเพื่อนๆ อย่างอดอิจฉาไม่ได้ ถ้าเขาดูเป็นคนอ่อนแอในสายตาเพื่อนๆ ต่อไปเพื่อนๆ จะยังอยากคบกับเขาอยู่หรือเปล่านะ นี่เขาทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วงรึเปล่า เขาไม่อยากอยู่ในสภาพนี้เลย นึกไปถึงตอนที่ไปโรงเรียน ได้วิ่งเล่นกับเพื่อนๆ มากมาย แต่เพราะเขาอ่อนแอ ทำให้ใครๆ ต่างก็ไม่กล้าที่จะเล่นด้วย ตั้งแต่นั้นมา Haido ก็มีพี่ชายที่คอยเป็นทุกอย่างให้กับเขา แต่ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ ไม่ว่าจะได้รับความรักจาก Ken และคนรอบๆ ข้างมากเท่าไหร่ แต่ Haido ก็ยังเป็นเด็กที่อายุเพียง 10 ขวบ มีความต้องการเหมือนกับเด็กทั่วๆ ไป อยากจะเล่นกับเพื่อนวัยเดียวกัน อยากที่จะได้วิ่งเล่นไปกับคนอื่นๆ และอยากที่จะมีชีวิตเพื่อแสวงหาความสุขให้ยาวนานที่สุดเท่าที่จะทำได้ --- Haido ถอนหายใจช้าๆ เริ่มที่จะหายใจเป็นปกติ เขายิ้มให้กับ Tetsu ที่หันมามองด้วยความเป็นห่วง

สายฝนเม็ดเล็กๆ เริ่มโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า สร้างความชุ่มช่ำ และสดชื่นราวกับต้นไม้ที่รอรับน้ำฝน ถึงอย่างนั้นพวกเด็กๆ ก็ยังคงเล่นฟุตบอลท่ามกลางสายฝนที่หลั่งไหลลงมาไม่ขาดสาย
**ฟลุบ!!!** Tetsu ซัดบอลที่กลิ้งมาเข้าทางของเขาเข้าโกลรูหนูไปอย่างสวยงาม เสียงหัวเราะอันสดใส ดังก้องกังวานไปทั่วแข่งกับสายฝน Jun กระโดดขี่หลังเด็กชายด้วยความดีใจ
“สุดยอดด!! ชนะอีกแล้วว!!!” Ryuya ตบมือด้วยความสะใจ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พรุ่งนี้เลี้ยงขนมด้วยล่ะ Sho – Aki นายด้วยนะ Taka” Jun กระโดดลงจากหลัง Tetsu แล้วหันมากล่าวล้อๆ กับเพื่อน
“โธ่~~ พวกนายนี่น้าา ชั้นอีกแล้ววว” Sho โอดครวญ
“Tet chan เก่งจังเลยนะ” Haido เข้ามาสมทบกับเพื่อนๆ แล้วยิ้มให้กับชัยชนะนั้น
“เฮ้ย! ฝนตกใหญ่แล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาเล่นกันอีกนะ --- นี่ Haido นาย ok นะ” เด็กชายยิ้มอย่างอายๆ ก่อนจะหันมาถามเพื่อนตัวน้อย
“อื้ม! ok สิ” Haido ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพื่อให้ความมั่นใจ แล้วเด็กๆ ทั้งหมดก็วิ่งฝ่าสายฝนแยกย้ายกันกลับบ้าน

Haido ในสภาพที่ไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำค่อยๆ เดินย่องเข้ามาในบ้านด้วยกลัวจะถูกจับได้ เพราะเขาแอบหนีออกไปเล่นข้างนอกคนเดียวโดยที่กลับมาในสภาพที่ดูไม่ได้แบบนี้ คุณชายตัวน้อยรู้ดีว่าเธอต้องโกรธ และเอาไปฟ้องพี่ชายอย่างแน่นอน และก็คงจะมาไม้เดิม --- ดักรออยู่ที่ประตูด้านหน้าอย่างเคย Haido ตัวร้ายจึงอ้อมมาเข้าทางด้านหลังแทน
“เฮ่ออ~~” เจ้าตัวน้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะปิดประตูอย่างเบามือ ทีนี้ก็ผ่านมาได้ด่านนึงแล้ว เขาเข้ามาในบ้านได้สำเร็จแล้ว คุณชายค่อยๆ ย่องผ่านห้องครัวออกมาทางห้องรับแขก Haido หัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นพี่เลี้ยงยืนตีหน้าเข้มเฝ้าอยู่ที่ประตูอย่างจริงจัง เจ้าตัวร้ายค่อยๆ ก้าวอย่างระมัดระวังตรงมายังบันไดหมายจะตรงเข้าห้องนอนทันที แต่ทว่าผิดคาดอย่างสิ้นเชิง เมื่อมีมือใหญ่ของชายหนุ่มคว้าคอเสื้อจากด้านหลังเอาไว้…
“จะไปไหน เจ้าตัวดี”
“อะ…เอ่อ… Ken chan ทำไมกลับมาเร็วจัง ก็วันนี้… วันนี้มีงานไม่ใช่เหรอครับ” Haido ตัวร้ายหน้าซีดเหมือนโดนผีหลอก เขายิ้มฝืดๆให้กับพี่ชาย
“เปียกเป็นลูกหมาตกน้ำเลย ดูซิหนีไปเล่นที่ไหนมา ไป ขึ้นไปอาบน้ำเร็วเลยนะ แล้วมาคุยกับพี่” พี่ชายสั่งด้วยท่าทีขึงขัง ที่จริงในใจนึกเป็นห่วงน้องชายอยู่ไม่น้อย

เด็กชายในชุดนอนลายสก๊อตสีน้ำเงิน ค่อยๆ ก้าวลงจากบันได ดวงตากลมใสจ้องมองไปยังชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่เบื้องล่าง ในสมองกำลังสรรหาเหตุผลต่างๆ นานา
“นั่งลง แล้วบอกมาซิว่าวันนี้หนีไปเล่นที่ไหน กับใคร”
“เอ่อ… ผม… ผมออกไปเล่นกับเพื่อน ที่หลังบ้านเรานี่เองฮะ ไม่ได้ไปไกลซักหน่อย” Haido ตอบเสียงแผ่วๆ พลางหลบสายตาเรียวที่จ้องมอง
“แล้วทำไมไม่บอกใครไว้ หนีออกไปแบบนี้น่ะ ถ้าเราเป็นอะไรไปพี่จะทำยังไง” พี่ชายกล่าวเสียงเครียด
“…” ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ จากเด็กชายอีก Haido นั่งก้มหน้านิ่ง
“รู้ใช่มั้ยว่าพี่เป็นห่วงน่ะ เราเองก็สุขภาพไม่แข็งแรงอยู่ด้วย Haido อยากจะได้อะไร พี่ก็หามาให้ ที่บ้านเราก็มีให้เล่นทุกอย่าง อยากจะทำอะไรก็ได้พี่ไม่ว่า แต่พี่ขอนะ อย่าออกไปเล่นคนเดียวอีก”
“……ผมเบื่อนี่ฮะ ทำไมผมจะไปไหน ผมจะทำอะไรจะต้องมีคนคอยเฝ้าอยู่ตลอด ผมไม่ชอบนะ ผมไม่อยากเป็นคนอ่อนแอ แค่นี้ผมก็รู้ตัวอยู่แล้วว่าทำให้คนอื่นลำบาก ผมก็แค่อยากมีเพื่อน เพื่อนที่ยอมเล่นกับผม ไม่รังเกียจว่าผมเป็นคนที่อ่อนแอแบบนี้น่ะ Ken chan ให้ผมได้มั้ยล่ะเพื่อนแบบนั้นน่ะ ฮึก…แล้วผมจะไม่ขออะไรอีกเลย” เด็กชายกล่าวทั้งน้ำตา ดวงตากลมแดงก่ำจ้องมองพี่ชายเขม็งเพื่อขอคำตอบ ดวงหน้าขาวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแดงเรื่อๆ
“Haido chan ฟังพี่นะ” พี่ชายนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเด็กชายพร้อมกับเช็ดน้ำตาออกจากแก้มเนียนช้าๆ
“ฮึก… ฮึก… Ken chan จะให้ผม…ทำยังไงล่ะ ผม…ผม…มะ…ไม่…” เด็กชายกล่าวพลางสะอึกสะอื้น ร้องให้มากขึ้น
เริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะ ดวงตากลมเบิกกว้าง หน้าเริ่มขาวซีด ความทรมานเริ่มรุมเร้าร่างเล็ก
“Haido Haido ใจเย็นๆ ก่อน หายใจลึกๆ หายใจเข้าไป” พี่ชายปราดเข้ามาประคองน้องชายเอาไว้ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ นี่เขาพูดอะไรแรงไปหรือนี่ Ken พยายามตั้งสติแล้วรีบอุ้มน้องชายสุดที่รักส่งโรงพยายาบาลให้เร็วที่สุด…

- END Part 1 –