|
|
 |
|
|
LOVE
or LUST
by
Tetjii~
Chapter 1
คฤหาสน์สไตล์ยุโรปหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ในบริเวณพื้นที่อันกว้างขวาง
สวนอันร่มรื่นที่ประดับประดาตกแต่งไปด้วยต้นไม้ดอกไม้นานาพันธุ์ซึ่งได้รับการดูแลเป็นอย่างดี
ภายใต้บารมีของตระกูลผู้นำด้านธุรกิจส่งออกผลิตภัณฑ์อาหารอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น
ซึ่งขณะนี้อยู่ภายใต้การดูแลของบุตรชายคนโตของตระกูล
ชายหนุ่มผู้ที่จะก้าวมาเป็นผู้นำของตระกูลเป็นรุ่นต่อไป
ผู้ซึ่งมีความสมบูรณ์เพียบพร้อมในทุกๆ
ด้าน
อีกทั้งเป็นที่รักแก่บุคคลทั่วไปจนบางครั้งก็ทำให้มีคนอดที่จะอิจฉาเสียไม่ได้
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง
ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อน
วางกีตาร์และโน๊ตเพลงลง
ล้มตัวลงนอนแผ่บนพื้นสนามหญ้าอันร่มรื่นใต้ต้นไม้ใหญ่
เขาหลับตาพริ้ม
สายลมเย็นที่พัดมาอ่อนๆ
ทำให้รู้สึกสบายเสียจนไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะต้องพบกับความจริงอีก
แต่ทว่าอะไรๆ
ก็มักจะไม่เป็นไปตามที่เขาคิดเสมอ
เมื่ออีก 10
นาทีต่อมาได้ยินเสียงรถที่แล่นเข้ามาจอด
ชายหนุ่มเปิดเปลือกตาขึ้น
แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ
เขาลุกขึ้นพร้อมกับหยิบกีตาร์และโน๊ตเพลงเข้าบ้านอย่างเบื่อๆ
กลับมาแล้วเหรอ
วันนี้เป็นไงมั่งล่ะ
เด็กหนุ่มเอ่ยทักทาย
เหมือนเช่นที่เคยทำ
อืม
เหนื่อยจริงๆ เลย
ที่ชมรมก็กำลังจะมีงาน
ที่บริษัทก็มีเรื่องยุ่งๆ
นิดหน่อยน่ะ
นายล่ะเป็นไงมั่ง
ชายหนุ่มผู้เป็นพี่กล่าวพร้อมกับส่งเสื้อนอกให้แก่แม่บ้าน
แล้วทรุดกายลงนั่งบนโซฟาพลางถอนหายใจอย่างแผ่วๆ
น่าเสียดายนะ
ที่ผมคงช่วยอะไรพี่ไม่ได้
ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลกล่าวขึ้นเหมือนจะเห็นใจผู้เป็นพี่ชาย
หากแต่ในใจนั้นกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเลย
ในเมื่อสามารถจัดการทุกอย่างได้
มันก็เป็นการสมควรแล้วที่จะเป็นหน้าที่ของพี่ชาย
ซึ่งคนที่ไร้ความสามารถอย่างเขาคงได้เพียงแค่มองดูอยู่ห่างๆ
เท่านั้น
เอาเถอะ --- ว่าแต่นายล่ะ
เรื่องงาน? Sugizo
เงยหน้ามองเด็กหนุ่มอย่างคาดหวังในคำตอบ
ที่บริษัทน่ะเหรอ
ผมคงไม่มีคุณสมบัติพอ
แล้วผมก็ไม่อยากให้พี่ต้องขายหน้าด้วย
เขากล่าวเสียงเรียบ
ขณะที่ผู้ที่เป็นพี่กลับมีสีหน้าเครียดขึ้นมาอย่างชัดเจน
ก็ไม่เป็นไรนี่นา Tet Chan
งานน่ะมีตั้งหลายอย่าง
นายค่อยๆ หัดไป
เดี๋ยวก็ทำได้
พี่เชื่อว่านายต้องทำได้
ทำให้คุณพ่อเห็นสิ นะ
Tetsu Sugizo ผุดลุกขึ้น
เขากล่าวด้วยสายตาเชิงขอร้อง
หึ~
คุณพ่อน่ะเหรอจะเห็น
คุณพ่อน่ะไม่เห็นผมมานานแล้วล่ะ
--- ผมขอโทษด้วยแล้วกันนะ
ยังไงผมก็ตัดสินใจแล้ว
ว่าจะทำงานที่ผับนั่น
ผมคิดว่าผมทำได้ดีกว่าที่บริษัทแน่นอน
พี่อย่าห่วงดีกว่านะ Tetsu
ยิ้มเย็นที่มุมปาก
*********************
เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานมุมหนึ่งภายในห้องซ้อมดนตรีเล็กๆ
ดังขึ้นเป็นระยะๆ
ชายหนุ่มร่างสูงซึ่งนั่งขมวดคิ้วอยู่ตรงข้ามกับหนุ่มร่างผอม
เขาจดๆจ้องๆ
อยู่กับกระดานหมากรุกตรงหน้าเป็นเวลาเกือบ
5 นาทีแล้ว
สายตาเรียวเพ่งมองอย่างใช้สมาธิ
แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีทางไหนที่เขาจะสามารถเอาชนะหมากรุกกระดานนี้ได้
นี่ Ken Chan
ยอมแพ้ซักทีเถอะน่า
นายจะไปทางไหนชั้นก็กินหมดอ่ะแหละ
ผู้เป็นต่อยักคิ้วหลิ่วตาเยาะเย้ย
เออๆ ก็ด้ายยๆ ~
ยอมแพ้ก็ได้วะ
ชายหนุ่มกล่าวอย่างหัวเสียเล็กน้อย
ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหาร่างบางที่นั่ง
อมยิ้มอยู่ตรงหน้า
ดวงตาเรียวจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเจ้าเล่ห์
คราวหน้าล่ะก็ชั้นเอาคืนแน่
จะกินเรียบไม่ให้เหลือเลยล่ะ
ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ
Yukky
เขากล่าวเสียงเบาราวกับกระซิบ
น้ำเสียงแฝงไปด้วยเลศนัย
ทำเอาร่างบางตรงหน้าใจเต้นไม่เป็นส่ำ
ใบหน้าร้อนผ่าวๆ
เมื่อดวงตาเรียวนั้นยังจ้องมองเขาราวกับจะกลืนกิน
อะ
เอ่อ
. เอ้ออ~!
หิวแล้วๆ Yukky โพล่งขึ้น
พลางหลบสายตาเรียวที่จ้องมองอย่างไม่ลดละ
Tet Channn~~ ไปหาไรกินมั้ย
ราเม็ง
ราเม็งร้านนั้นน่ะ ไปนะ
ร่าบางกล่าวพลางทำท่าครุ่นคิด
ว่าไงล่ะ Tet Chan~~ Tet Chan!!! Yukky
ตะโกนกรอกหู
พร้อมกับเข้ามาล็อคคอชายหนุ่มจากด้านหลัง
ซึ่งดูเหมือนจะนั่งเหม่อ
มากกว่านั่งทำงานอย่างที่เจ้าตัวบอก
เฮ้ยย~~ เบาๆ ก็ได้
หูไม่ได้หนวกนะโว้ย! Tetsu
ดิ้นขลุกขลัก
พลางร้องประท้วง
อ้าวว~~
ก็นายมัวเหม่ออะไรอยู่เล่า
ไหนบอกว่าจะเรียบเรียงเนื้อเพลงไง
แล้วจะไปกินมั้ย
ราเม็งน่ะ
หิวไส้จะขาดแล้วนะ
เออ! ไปก็ไปดิ Tetsu
หันมาขมวดคิ้วให้อย่างขุ่นๆ
ร้านราเม็งเก่าแก่ย่านชุมชนแห่งหนึ่ง
ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย
โดยเฉพาะเป็นเวลาพลบค่ำเช่นนี้
จึงมักจะมีผู้คนมาทานอาหารเย็นก่อนกลับบ้านอยู่เสมอ
บ้างก็เพื่อพบปะพูดคุย
ส่วนใหญ่ล้วนเป็นพนักงานบริษัท
และเด็กวัยรุ่น ม. ปลาย
Tetsu
รู้จักร้านนี้มาตั้งแต่สมัยที่เขายังเป็นนักเรียน
ม. ปลาย
ไม่ว่าจะเดินผ่านกี่ครั้ง
ภาพวันเก่าๆ
กับประสบการณ์อันน่าตื่นเต้นก็ยังเป็นที่จดจำของเขาอยู่เสมอ
เรียกได้ว่าย่านนี้แทบทุกตารางนิ้วเป็นที่รู้จักของเขาเป็นอย่างดี
แต่ตั้งแต่เขาได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย
ก็ไม่ค่อยที่จะมีเวลาว่างพอจะมาเดินเล่นยังถิ่นเก่านี้ได้เหมือนเคย
อะไร Yukky!
มองหน้าชั้นอยู่ได้
มีไรติดหน้าชั้นเหรอ Tetsu
เอ่ยขึ้นหลังจากรู้สึกเริ่มรำคาญเพื่อนร่างผอม
ที่จ้องหน้าเขาอยู่นานแล้ว
ป่าว
รู้สึกวันนี้นายแปลกๆ
Yukky
กล่าวพลางหันไปสบตากับ
Ken อย่างรู้กัน
แปลกอะไร
อย่ามาจับผิดชั้นน่า
ชั้นก็เป็นของชั้นอย่างงี้แหละ
เขาตอบอย่างขวางๆ
ก่อนจะกระดกเบียร์ที่เหลือครึ่งแก้วรวดเดียวหมด
มีปัญหากับพี่ชายอีกล่ะสิ
นายนี่มันหัวดื้อจริงๆ
เล้ยย~~ เรื่องงานใช่มั้ย
ชั้นก็บอกแล้วนี่ว่ายังไงซะก็ไปทำงานกับเค้า
มันก็ดีกว่าเล่นดนตรีเป็นไหนๆ
คิดว่ามันคุ้มกันหรือไง
ที่นายไปประชดเค้าแบบนั้นน่ะ
Ken
จ้องมองเด็กหนุ่มอย่างรู้ทัน
Ken รู้จักกับ Tetsu
มาเป็นเวลานานพอที่จะรู้จักนิสัยดื้อรั้น
ชอบเอาชนะของเด็กหนุ่มคนนี้
มากกว่าพี่ชายแท้ๆ ของ
Tetsu เสียอีก
สิ่งที่เด็กหนุ่มทำลงไป
ไม่ใช่เพียงเพื่อความต้องการ
เขาเพียงแค่อยากจะเอาชนะ
ทุกอย่างสำหรับเขามันก็เป็นเพียงแค่เกมส์
ทุกอย่างได้ถูกกำหนดเอาไว้ตามบทบาทของแต่ละตัว
เพียงแค่ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะควบคุมให้เกมส์นั้นเป็นอย่างไรเพื่อที่จะให้ได้มาซึ่งชัยชนะ
แม้ว่าบางครั้งมันจะเป็นชัยชนะที่สกปรกก็ตามที
**********************************
แสงไฟนีออนจากห้องของประธานชมรมวิทยาศาสตร์และสิ่งแวดล้อม
สาดส่องลอดหน้าต่างซึ่งเปิดกว้างทอทาบลงบนสนามหญ้าอันมืดมิดที่อยู่ติดกับห้องกิจกรรมชมรม
ทั่วทั้งบริเวณนั้นมีเพียงห้องชมรมวิทย์
เท่านั้นที่มีแสงไฟสว่างอยู่
Sugizo นักศึกษาชั้นปีที่ 4
คณะวิทยาศาสตร์ที่ยังคงนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ประจำห้องชมรมยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่ม
แต่ก็พบว่าภายในแก้วนั้นว่างเปล่าเสียแล้ว
เป็นเวลาเกือบ 5
ชั่วโมงแล้ว
ที่ประธานชมรมทำงานอยู่กับหน้าจอมอนิเตอร์
ประสาทที่ถูกใช้งานมาอย่างหนัก
ทำให้การทำงานต่างๆ
ของเขาช้าลง
ดวงตาคมกระพริบถี่ๆ
ความเมื่อยล้าแล่นลิ่วไปทั่วร่าง
Sugizo
มองหน้าปัดนาฬิกาสีเงินราคาแพงซึ่งได้เป็นของขวัญวันเกิดจากพ่อเมื่อปีที่แล้ว
เวลาในขณะนั้นเกือบ 2
ทุ่มแล้ว
ชายหนุ่มเอนหลังพร้อมกับหลับตา
พลางถอนหายใจช้าๆ
เมื่อลืมตาขึ้นมองไปบริเวณรอบๆ
กาย
ก็รู้ว่าขณะนี้คงจะมีเขาเพียงคนเดียวเท่านั้นในเวลานี้ที่ยังทำงานอยู่ที่มหาลัย
แสงสว่างจากอาคารที่อยู่ข้างๆ
เมื่ออยู่ในเวลากลางวันที่มีนักศึกษาขึ้นลงอย่างคึกคักดูเหมือนจะใช้เวลาเพียงเล็กน้อยที่จะเดินข้ามไป
หากแต่ว่าตอนนี้กลับดูเหมือนระยะทางจะไกลมากขึ้นเมื่อความมืดดำเข้าครอบคลุมไปทั่ว
เขาเก็บแผ่น CD
ข้อมูลลงในกระเป๋า
พร้อมกับเอกสารที่วางกระจัดกระจายอยู่ทั่วไปบนโต๊ะ
ตรวจสอบความเรียบร้อยทั้งหมดอย่างถี่ถ้วนแล้วจึงเตรียมที่จะปิดดไฟล็อคกุญแจห้องชมรมเพื่อความปลอดภัย
แต่ยังไม่ทันที่จะปิดประตู
เสียงร้องเรียกที่ดังเข้ามาใกล้
ก็ทำให้เขาต้องชะงัก
เมื่อเด็กหนุ่มร่างเล็กวิ่งตรงเข้ามาด้วยความรีบร้อน
เดี๋ยวครับ เดี๋ยวครับ
อย่าเพิ่งล็อค!!
ร่างบางร้องเรียกพลางหอบหายใจ
ใบหน้าขาวนวลของเด็กหนุ่มแดงระเรื่อ
เหงื่อเม็ดพราวผุดทั่วใบหน้า
มีอะไรเหรอ?
ร่างสูงหันไปถามด้วยความประหลาดใจ
เด็กหนุ่มร่างบางไม่ตอบกลับเดินผ่านเขาเข้าไปในห้องชมรมก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับสมุดโน๊ต
2-3 เล่ม ที่อยู่ในมือ
เฮ้อ~~ โล่งอกไปที
นึกว่าจะแย่ซะแล้ว
เขากล่าวพร้อมกับมีรอยยิ้มระบายด้วยความโล่งอก
ผมนี่แย่จริงๆ
เลยนะครับ
ดันลืมสมุดเลคเชอร์ที่จะสอบวันพรุ่งนี้ซะได้
โชคดีจริงๆ
ที่รุ่นพี่ยังไม่กลับ
ร่างบางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
และท่าทีเขินๆ
อืม
นั่นน่ะสิ
ว่าแต่นายอยู่ชมรมนี้เหรอ?
ขอโทษนะผมจำไม่ได้น่ะ
Sugizo
ถามพลางล็อคกุญแจห้องชมรม
ครับ เอ่อ
ก็ทำนองนั้นน่ะครับ
แล้วนี่รุ่นพี่มาทำอะไรเหรอครับ
อืม
พอดีทำงานเพลินไปหน่อยน่ะ
พอรู้อีกทีก็ดึกมากขนาดนี้ซะแล้ว
ว่าแต่
เราน่ะชื่ออะไรเหรอ ?
ร่างสูงที่เดินนำหน้าเด็กหนุ่ม
หันกลับมาถามด้วยความสนใจ
Hyde ครับ เอ่อ
ที่จริงผมไม่ค่อยได้เข้ามาที่ชมรมบ่อยเท่าไหร่หรอกครับ
แต่ช่วงนี้มีงาน
ผมก็เลยอยากมาช่วยน่ะฮะ
ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้
ก็บอกมาเลยนะฮะ
เด็กหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น
ขอบใจมากนะ
แล้วนี่จะกลับเลยรึเปล่าล่ะ
เอ่อ
ถ้าไม่รังเกียจล่ะก็
ไปหาอะไรทานด้วยกันหน่อยได้มั้ย
ผมไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เที่ยงแล้วน่ะ
Sugizo
เอ่ยปากชวนรุ่นน้องที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่ถึง
5 นาที
อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนคุยระหว่างทาง
แล้วก็ไม่ต้องกินข้าวคนเดียวเหมือนอย่างทุกวัน
เอ่อ
ก็ดีเหมือนกันฮะ
ร่างบางตอบอย่างเขินๆ
แววตากลมใสเป็นประกาย
รอยยิ้มแห่งความดีใจที่ไม่อาจเก็บไว้ปรากฏขึ้นอย่างที่เจ้าตัวไม่อาจห้ามได้
ไม่นึกว่าจะมีโอกาสที่โชคดีถึงเพียงนี้
ในที่สุดการตัดสินใจเข้าชมรมนี้เพื่อที่จะได้มีโอกาสรู้จักกับรุ่นพี่
Sugizo
ก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง
*******************************
เสียงปรบมือเกรียวกราว
ด้วยความชื่นชมหลังจากเพลงสุดท้ายจบลง
ท่ามกลางผู้คนที่แน่นขนัดภายในผับชื่อดัง
นักร้องนำสาวสวย
และบรรดาหนุ่มนักดนตรีที่ยืนอยู่บนเวทีเล็กๆ
ซึ่งยกสูงจากพื้นเพียงเล็กน้อยกล่าวขอบคุณแก่บรรดาแขกทั้งหลาย
และกล่าวขอบคุณนักร้องนำของพวกเขาสำหรับการเริ่มงานวันแรกที่เป็นไปด้วยดี
ชายหนุ่มวัย 30 ปลายๆ
สวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีน้ำเงิน
ซึ่งยืนอยู่หลังเคาท์เตอร์ยิ้มอย่างอารมณ์ดี
พลางส่งแก้วเหล้าสีสวย 3
แก้ว
ให้แก่ชายหนุ่มทั้ง 3
ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
นี่สำหรับการร่วมงานวันแรก
พวกนายทำได้ดีมากเลยนะ
แน่นอนอยู่แล้วล่ะ ---
ขอบคุณคร้าบ ผู้จัดการ
Ken
กล่าวอย่างล้อเลียนกับญาติผู้พี่ของเขา
พลางทำหน้าตาทะเล้น
แกนี่มันกวนไม่เปลี่ยนจริงๆ
นะ Ken
จริงด้วยฮะ
ไม่สมกับที่ Aki san
อุตสาห์เลี้ยงเลยนะฮะ
น่าเสียดาย
เหล้าตั้งแพงกับคนปากไม่ดีเนี่ย
Yukihiro กล่าวสนับสนุนทันที
ระหว่างนั้นสาวน้อยหน้าหวาน
ผมยาวสลวย
เรือนร่างระเหิดระหงส์
กับชุดสีฟ้าสดใสขับให้ผิวขาวนวลเนียนน่าสัมผัสดูโดดเด่นสะดุดตา
ทำเอาบรรดาหนุ่มๆ
ทั้งหลายมองเป็นตาเดียวเมื่อเธอเดินตรงเข้ามาทางที่
3 หนุ่มนั้นยืนอยู่
Tet Channnn เธอตรงเข้ามาหา Tetsu
พร้อมกับเขย่งตัวขึ้นหอมแก้มเขาอย่างไม่สนใจสายตารอบข้าง
รวมทั้งเพื่อนทั้ง 2
ของชายหนุ่มด้วย
เฮ้ย! Rika
ทำอะไรน่ะแล้วมาที่นี่ทำไม
Tetsu ทักด้วยอาการตกใจ
แต่น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยพอใจนัก
แหม~~
ก็มาให้กำลังใจเธอไงล่ะ
แฟนกันน่ะใครๆ
เค้าก็ทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ
อะไรของเธอ
ใครเป็นแฟนเธอ Tetsu
ประท้วงอย่างไม่สบอารมณ์
แต่แม่สาวน้อยกลับไม่สนใจ
เธอหันไปทักเพื่อนของเขาอย่างเป็นกันเอง
Hi! Ken Chan Hi! Yukky Kun
เธอทักด้วยรอยยิ้ม
พลางเข้าไปหยิกแก้ม Yukky
ด้วยความเอ็นดู
ขอยืม Tet Chan หน่อยนะ
เธอขยิบตาให้อย่างเจ้าเล่ห์
ก่อนจะควงแขนชายหนุ่มพร้อมกับลากออกไปจากบริเวณเคาท์เตอร์
ทำเอาทั้ง Ken และ Yukky
มองตามตาละห้อย
Rika chan น่ารักชะมัดเลย
ไม่น่าเสร็จไอ้ Tet
มันเลยว่ะ
ถ้ารู้จักเร็วกว่านี้ล่ะก็
Ken
ทำตาเล็กตาน้อยอย่างเจ้าเล่ห์
น่าอิจฉาจัง
ทำไมไม่เป็นผมนะ Yukky
กล่าวพลางลูบแก้มข้างที่โดดหยิก
ก่อนจะถอนหายใจอย่างปลงๆ
***************************
แสงอาทิตย์อันเจิดจ้าในยามบ่ายแก่ๆ
ส่องแสงรำไรทะลุผ่านแมกไม้ใหญ่ลงมายังโต๊ะม้าหินอ่อนสีขาว
ที่กระจัดกระจายอยู่ใต้ร่มไม้บริเวณหน้าอาคารเรียนรวมของมหาวิทยาลัย
T.
ซึ่งมีนักศึกษาที่นั่งอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น
สายลมเย็นที่พัดมาพร้อมกับใบไม้ที่ค่อยๆ
ร่วงหล่นลงมาช้าๆ
บรรยากาศทั่วทั้งบริเวณเงียบสงบและร่มรื่น
มีเสียงกีตาร์ที่ดังแผ่วๆ
มาตามสายลม
Tetsu
ละสายตาจากโน๊ตเพลงตรงหน้า
เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผู้ขัดจังหวะอย่างไม่สบอารมณ์นัก
แต่สาวน้อยเบื้องหน้ากลับจ้องมองด้วยแววตาท้าทาย
เธอโน้มกายละเอียดละออชวนสัมผัสเข้ามาใกล้
พลางเหยียดยิ้มอย่างเชิญชวนอยู่ในที
แต่กลับไม่ได้รับการตอบรับอย่างที่คิด
มาทำไม มีธุระอะไรล่ะ
Tetsu ถามอย่างห้วนๆ
ก็คิดถึงน่ะสิ
แล้วนี่ไม่มีเรียนแล้วไม่ใช่เหรอ
ทำไมยังอยู่อีกล่ะ
เธอทรุดกายลงข้างๆ
ร่างสูง
พลางหยิบโน๊ตเพลงขึ้นมาดูอย่างสนใจ
อย่ายุ่งน่า เอามานี่
เขาทำท่าจะคว้าแผ่นกระดาษนั่นคืน
แต่ Rika กลับชักมือหนีเสีย
อ๊ะ! ไม่ให้หรอก
เขียนเพลงอะไรน่ะ
ขอดูมั่งสิ
ดวงตากลมสวยเหลือบมองอากัปกริยาของชายหนุ่มที่เธอคิดว่าคงจะยั่วโมโหเขาได้ไม่น้อย
แต่มันกลับไม่ใช่เรื่องสนุกของชายหนุ่มเลย
เขามองกลับมาด้วยแววตาเย็นชา
จนทำเอาสาวน้อยรู้สึกเย็นเยือกไปถึงสันหลัง
อ๊ะๆๆ คืนให้ก็ได้
แค่นี้เอง ทำหวงไปได้ ---
นี่ Tet Chan
เย็นนี้ไม่มีงานใช้มั้ย
ไปทานข้าวกันนะ
เธอกล่าวอย่างออดอ้อน
พลางจ้องมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย
เย็นนี้ไม่ว่าง มีซ้อม
ซ้อมงั้นเหรอ เอ
แต่ Ken
Chan กะ Yuki Kun
เค้าบอกว่าจะไปดูหนังกันนี่นา
แล้ววันนี้ก็ไม่ซ้อมด้วย
Tet Chan น่ะโกหกไม่เก่งเลยนะ
. ชายหนุ่มไม่ตอบ
เขาเพียงปรายตามองมาที่เธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ไม่แสดงท่าทีตอบรับ
แต่ก็ไม่แสดงท่าทีปฏิเสธเช่นกัน
ถ้างั้นเย็นนี้ทุ่มครึ่ง
จะไปรับที่บ้านนะ Rika
ยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจ
ที่จริงเธอตั้งใจจะจูบลาเขาที่ข้างแก้มก่อนจะจากไป
แต่เมื่อเห็นสายตาที่แสนเย็นชาและไร้ความรู้สึกที่จ้องมองมานั้นทำให้เธอหวั่นใจอยู่ไม่น้อย
เธอจึงได้แต่เพียงยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
ก่อนที่จะขอตัวไปเรียนในวิชาต่อไป
รถสปอร์ตคันหรูสีเมทาลิคขัดเป็นเงาวาววับแล่นเข้ามาจอดในบ้าน
พร้อมกับ Rika
เจ้าของรถในชุดสีแดงเด่นสะดุดตาตัดกับผิวขาวนวลผ่อง
เธอก้าวลงจากรถ
ขณะที่เจ้าของบ้านหนุ่มร่างสูงเองก็เพิ่งจะกลับมาถึงบ้านก่อนหน้าที่
Rika
จะมาได้เพียงไม่ถึงนาที
Hi! Sugi Chan เพิ่งกลับเหรอค่ะ
ครับ
พอดีแวะไปที่บริษัทมาน่ะ
แล้ว Rika Chan ล่ะ
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะ
เป็นยังไงบ้างล่ะครับ
Sugizo ทักทาย
พลางเชื้อเชิญให้เธอเข้าบ้าน
ก็ดีค่ะ
แล้วนี่
คิดยังไงถึงแวะมาที่นี่ได้ล่ะ
หรือว่า
?
ชายหนุ่มเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
แต่เขากลับไม่ได้รับคำตอบ
เมื่อเธอลุกขึ้นแล้วโผตรงไปที่น้องชายของเขาแทน
อ๊ะ! Tet Chan! Tetsu ยิ้มให้
พลางลูบผมยาวสลวยของเธออย่างอ่อนโยน
แต่แววตาที่ทอดมองมานั้นมันให้ความรู้สึกที่กลับกันกับการกระทำเสียมากกว่า
แววตาที่จ้องมองอย่างมีบางอย่างเคลือบแคลงแอบแฝงอยู่ในที
เพราะความเป็นจริงแล้วชายหนุ่มไม่ได้สนใจสาวสวยที่อยู่ข้างกายเขาแม้แต่น้อย
แต่เมื่อแลเห็นอากัปกริยาของพี่ชายซึ่งยืนอยู่เบื้องหลังที่มองมาด้วยความอิจฉา
มันก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาทันทีที่ได้มีโอกาสปั่นหัวพี่ชายของตนเอง
อ้อ! ลืมบอกไป
ว่าเราจะไปดินเนอร์กัน
พี่จะไปด้วยกันมั้ยล่ะครับ
เขาเอ่ยถาม
พลางเหยียดยิ้มอย่างมีชัย
เอ่อ
ไม่ล่ะ
พวกเธอไปกันเถอะนะ
ขอให้สนุกก็แล้วกัน
แต่การควบคุมอารมณ์ของคนที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว
เขาย่อมรู้ดีว่าไม่ควรจะร้อนรนไปตามเกมส์ที่อีกฝ่ายกำลังพยายามจะไล่ให้จนแต้ม
งั้น
ขอยืมน้องชายหน่อยนะค่ะ
เดี๋ยวจะเอามาส่ง
รับรองว่าไม่ดึกมากหรอก
Rika จึงรีบตัดบท
ก่อนที่จะเสียเวลาไปมากกว่านี้
ตามสบายครับ ขับรถดีๆ
นะ
เมื่อเห็นเธอเคียงข้างอยู่กับน้องชายเขาด้วยความรัก
ก็ทำให้อดที่จะอิจฉาเสียไม่ได้
ขณะที่ทุกๆ คน
ต่างพากันอิจฉาในความเพรียบพร้อมของเขา
แต่เจ้าตัวเองกลับไม่คิดเช่นนั้น
สิ่งที่เขาได้มามักจะเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการเสมอ
ต่างกับน้องชายซึ่งมักจะได้ในสิ่งที่เขาไขว่คว้าอยู่เสมอ
มันดูเหมือนจะไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่
แต่ความเป็นบุตรชายคนโตและพี่ชายทำให้เขาตระหนักถึงความเสียสละเพื่อความสุขของคนอื่นมาก่อนอยู่เสมอ
เหมือนกับที่มันเคยเป็นมาตั้งแต่อดีตจนกระทั่งตอนนี้และต่อไป
- END Chapter 1
|
|
|
