My
Boy
by
Tetjii~
Part 2 : My Boy,
My Toy
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น
เรียกร่างบางที่นอนคุดคู้ใต้ผ้าห่มอุ่นให้ตื่นขึ้น
ร่างบางกระพริบตาถี่ๆ
ไล่ความง่วงงุนแล้วลุกออกจากที่นอนด้วยความยากเย็น
Haido
เข้าห้องน้ำทำกิจวัตรประจำวัน
แต่งตัวไปโรงเรียนอย่างเชื่องช้า
กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เหลืออีก
15 นาที
อ๊ะ! แย่แล้ว~~
สายแล้วเหรอเนี่ย Haido
อุทานออกมาทั้งๆที่ในปากมีขนมปังแผ่นคาบอยู่
เขารีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ร่างบางนั้นวิ่งบ้างเดินบ้างไม่ทันมองข้างหน้า
แล้วเขาก็ชนกับร่างสูงนั่นตรงมุมบันไดเข้าพอดี
อุ๊บ!!
เฮ้ย! ไอ้เซ่อ
เดินยังไงวะ!!
ร่างสูงนั่นตวาดใส่หน้าเขาเสียงดัง
น
นายนั่นแหละ
เดินไม่ดู มาชนชั้นก่อน
Haido
เถียงออกไปเมื่อเห็นว่าคนข้างหน้าเป็นใคร
ร่างสูงนั่นคว้าคอเสื้อ
Haido ขึ้นมาทันที
แกว่าไงนะ
ชายหนุ่มตะคอกเสียงดัง
เจ้าตัวเล็กหน้าซีดเป็นไก่ต้ม
ช่างมันเถอะน่า
Tetsu Teru รีบเข้ามาจับ Tetsu
เอาไว้เป็นเชิงห้าม ไปกันเถอะ
ให้เค้ารอมันไม่ดีนะ
Tetsu
ปล่อยร่างบางตรงหน้าให้เป็นอิสระ
มือของเขาสั่นน้อยๆ
แต่ก็ยังไม่วายปากกล้า
จะโดดเรียนล่ะสิ
เจ้าคนเกเร Haido
ลอยหน้าลอยตาใส่
แก~~!! Tetsu
แทบจะกระโดดบีบคอเจ้าตัวเล็กตรงหน้า
ดีที่ Teru
คว้าเอวเอาไว้ก่อน
ชายหนุ่มได้แต่ดิ้นขลุกขลัก
อยากเตะเจ้าปากเสียนั่น
Tet
เราไปกันเถอะ มาน่า
ใจเย็นๆซี่ แล้ว Teru
ก็พาชายหนุ่มออกจากที่นั่นด้วยความยากเย็น
Haido
วิ่งหน้าตั้งขึ้นห้องเรียนไปทันที
ได้ยินเสียงแว่วๆของเจ้าคนเกเรดังมาไกลๆ
ฝากไว้ก่อนนะแก
คอยดูเหอะชั้นไม่ปล่อยไว้แน่!!
เสียงของเขาดังลั่นไปทั่วระเบียง
----------------------------------
เอาล่ะ
วันนี้พอแค่นี้ก่อน
แล้วอย่าลืมไปทำการบ้านที่ครูสั่งมาล่ะ
เหมือนเสียงสวรรค์จากอาจารย์ที่นักเรียนทั้งหลายรอคำนี้มานาน
วิชาประวัติศาสตร์อันสุดแสนจะน่าเบื่อก็จบลง
เป็นเวลาพักเที่ยงพอดี
กระเพาะของหลายคนเริ่มจะร้องประท้วงแล้ว
เช่นเดียวกันกับ Jiro
หนุ่มน้อยซาลาเปา
Haido Kun
หิวแล้วไปกินข้าวกันเถอะ
Jiro
หันมาหาร่างบางที่นั่งนิ่งก้มหน้าก้มตากับกระดาษตรงหน้า
.
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากคนถูกเรียก
ราวกับไม่ได้ยิน
Haido!!
อ๊ะ! โธ่ Jiro
เรียกเบาๆก็ได้ ตกใจหมด
เสียงเรียกทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว
ดินสอไม้ในมือร่วงลงไปทันที
หนุ่มน้อยซาลาเปาก้มลงเก็บ
แล้วเดินมายังโต๊ะของเพื่อนตัวน้อย
ก็นายมัวแต่ทำอะไรล่ะ
เรียกก็ไม่ได้ยินนี่นา
ขอโทษ
มีอะไรเหรอ Haido
แทบจะไม่ได้เงยหน้ามอง
Jiro เลย
ชั้นบอกว่าไปทานข้าวกันเถอะ
หิวแล้ว เดี๋ยวคนเยอะน่ะ
อืมๆ
นายไปก่อนเถอะ
ยังวาดนี่ไม่เสร็จน่ะ
มือน้อยๆ
ยังคงค่อยๆบรรจงอยู่กับภาพวาดการ์ตูนตรงหน้า
เฮ้อ~! นายนี่
ซักวันต้องเป็นโรคกระเพาะเพราะว่ามัวแต่วาดรูปแน่ๆเลย
Jiro ส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ
เอาน่า
อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว
เดี๋ยวชั้นตามไป
นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เขานั่งอยู่ในห้องที่ไม่เหลือใครเลยซักคน
กระทั่งท้องของเขาเริ่มประท้วงหนักขึ้น
Haido
ค่อยๆบรรจงเก็บภาพวาดลงไปในกระเป๋า
แล้วเดินออกมาจากห้องเพียงลำพัง
ที่บริเวณหน้าอาคารชั้นล่างมีบรรดาอาจารย์ทั้งหลาย
รวมทั้งอาจารย์ใหญ่มายืนเรียงแถวตั้งขบวนเหมือนกับจะรอต้อนรับใครบางคน
Haido
ยืนสังเกตอยู่สักพัก ทำอะไรกันน่ะ
คิ้วเรียวขมวดมุ่น
วันนี้ท่านรัฐมนตรีคงมาอีกล่ะสิ
เสียงนักเรียนชายคนหนึ่งหันไปบอกกับเพื่อนข้างๆ
และแล้วคำตอบก็มาถึงเมื่อรถลีมูซีนคันหรูเข้ามาจอดเทียบที่หน้าอาคารนั้นพอดี
อาจารย์ใหญ่รีบกุลีกุจอเปิดประตู
ส่วนบรรดาอาจารย์ทั้งหลายก็ยืนเรียงแถวไม่รอช้า
มีชายวัยประมาณ 50 ต้นๆ
ลงมาจากรถ
ทุกคนโค้งคำนับ
และคนที่ตามลงมาอีกคนหนึ่งเป็นคนที่
Haido
แทบไม่เชื่อสายตาเพราะเจ้าหมอนั่นคือ
Tetsu นั่นเอง
Haido
มองตาโตเลยทีเดียว
บรรดาอาจารย์ทั้งหลายยืนคุยอยู่ได้สักพัก
ชายผู้นั้นลูบหัวเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลด้วยความเอ็นดู
ก่อนที่เขาจะขึ้นรถไป
เจ้าบ้านั่น
เกี่ยวอะไรกับเค้าน่ะ
Haido
คิดพลางเดินเข้าโรงอาหารไป
Jiro
อาจจะหาคำตอบให้เขาได้
เขามองหาหนุ่มซาลาเปา
แต่ยิ่งหาก็ยิ่งตาลาย
คนเยอะแยะไปหมด
เฮ้อ~
คนเยอะแบบนี้จะหาเจอได้ยังไงเนี่ย
สงสัยต้องกินข้าวคนเดียวแล้ว
เขาเดินไปรับอาหารแล้วมาหาที่นั่งสะอาดๆ
นั่ง ---
ด้วยความหิวเจ้าตัวเล็กจึงไม่ได้สนใจอะไรได้แต่ก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารตรงหน้า
หึ หึ
อยู่นั่นเอง Tetsu
มองหาของเล่นของเขาเจอในที่สุด
Tet
นายมาที่โรงอาหารทำไมอีก
เมื่อกี้ยังไม่อิ่มอีกเหรอ
Teru เอ่ยถามด้วยความงง
วันนี้อยากกินสปาเกตตี้น่ะ
ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำสียงเยือกเย็น
อ้าว~
แล้วทำไมเมื่อกี้ไม่สั่งล่ะ
แต่วันนี้อยากกินที่นี่นิ
นายช่วยไปเอามาให้หน่อยนะ
แล้วก็ราดซ้อสเยอะๆล่ะ
เออๆ ได้ๆ แป๊บนึงนะ
Teru ทำตามไม่ถามต่อ
ร่างเล็กเริ่มมองหาเพื่อนซาลาเปาเมื่อเริ่มจะอิ่ม
อยู่ไหนน้าา~
หันซ้ายหันขวาแต่ก็ไม่มีวี่แวว
ไง ไอ้ตัวเล็ก
ทำไมมานั่นคนเดียวล่ะ
แล้วเสียงของบุคคลที่ไม่ปรารถนาก็อยู่ที่ด้านหลัง
ไม่ใช่เรื่องของนาย
เจ้าตัวเล็กไม่แม้แต่จะหันหน้าไปตอบ
งั้นชั้นนั่งด้วยคนได้รึป่าว
ไม่ให้นั่ง
ชั้นไม่อยากนั่งกับคนอย่างนายหรอก
เจ้าคนเกเร คราวนี้ Haido
หันไปพูดใส่หน้า
Tetsu ถือจานสปเกตตี้ไว้มั่น
ไม่เคยมีใครกล้าพูดใส่หน้าเขาแบบนี้
แล้วเจ้านี่ควรได้รับการลงโทษบ้างที่กล้าทำแบบนี้กับเขา
รวมทั้งเรื่องที่ปากดีเมื่อเช้านั่นด้วย
ถ้างั้นก็เอาสปาเกตตี้ไปกินก็แล้วกัน
แล้วจานสปาเกตตี้ที่มีซ้อสสีแดงสดก็ถูกเทลงมาบนหัวเจ้าตัวเล็กนั่นทันทีที่
Tetsu พูดจบ
เจ้าตัวเล็กได้แต่ยืนนิ่งอึ้งไม่คิดว่าหมอนนี่จะกล้าแกล้งเขาถึงขนาดนี้
ไง เอาน้ำด้วยมั้ย
แล้ว Tetsu
ก็ตามด้วยน้ำหวานอีกหนึ่งแก้วใหญ่
นักเรียนบริเวณนั้นมองเขาเป็นตาเดียว
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ไม่มีใครอยากโดนแบบนั้น
ทุกคนได้แต่มองแล้วก็เงียบไป
แก!! Tetsu คนบ้า
คนเลว!!! Haido
พูดออกมาทั้งน้ำตา
และสารรูปที่ดูไม่ได้เอาเสียเลย
แนะ!
ยังปากดีอีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า
แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ
หือไอ้ตัวเล็ก ฮ่า ฮ่า
ฮ่า
เสียงหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ
Haido วิ่งออกไปทั้งน้ำตา
เขาทั้งเสียใจ ทั้งอาย
ทำไมคนคนนี้ถึงต้องทำกับเขาถึงขนาดนี้
มองอะไรกันพวกแก
หรือว่าอยากโดน!! Tetsu
หันไปตะโกนใส่พวกนักเรียนมุงทั้งหลาย
-----------------------------------
ก๊อก
ก๊อก!! Haido เข้าไปได้มั้ย
เจ้าตัวเล็กปาดน้ำตาออก
แล้วเปิดประตูให้แก่ผู้มาเยือนซึ่งไม่ใช่ใครอื่น
Jiro นั่นเอง
นายเป็นอะไรรึป่าว
เอ่อ
เพื่อนๆในห้องเล่าให้ชั้นฟังหมดแล้วน่ะ
ไม่เป็นไรมากหรอก
แต่มันเจ็บใจน่ะ
ชั้นทำผิดอะไรงั้นเหรอ
ทำไมต้องทำกับชั้นแบบนี้ด้วย
เจ้านั่นมันบ้าที่สุดเลย!!
แล้วชั้นไม่เข้าใจ
ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่มีใครทำอะไรหมอนั่นได้เลย
Haido
ยิ่งพูดน้ำตาก็ยิ่งไหลออกมาเหมือนทำนบพัง
เอ่อ
Tetsuya น่ะ
ก็เป็นแบบนี้แหละ
เค้าเอาแต่ใจตัวเองมากเลยล่ะ
แล้วที่นายโดนน่ะ
มันก็เป็นเหมือนกับการรับน้องใหม่น่ะ
นายเป็นเด็กใหม่ก็เป็นแบบเนี้ยแหละ
เดี๋ยวเค้าก็เบื่อ
แล้วก็เลิกแกล้งไปเองน่ะ
ตอนนี้ก็ยอมเค้าหน่อยก็แล้วกัน
Jiro
ตบไหล่บางเบาๆ
เป็นการปลอบโยน
ทำไมชั้นต้องไปยอมด้วยล่ะ
ก็เพราะว่าคนอื่นๆยอมงั้นเหรอ
เพราะแบบนี้สินะ
หมอนั่นถึงได้ใจน่ะ
เจ้าตัวเล็กหันมาพูดกับเพื่อนรักเสียงดัง
เรื่องนั้นมันก็ใช่นะ
แต่ทำไงได้
ใครๆก็รู้ว่าเราไม่มีทางที่จะไปสู้กับคนอย่างเค้าได้เลย
อย่างที่นายเห็นไม่มีใครทำอะไรเค้าได้
แม้แต่อาจารย์
ไม่จริง
ต้องมีสิ
ต้องมีคนจัดการเจ้าคนเกเรนั่นได้สิ
Haido เถียง
ชั้นจะบอกให้ฟังนะ
นายจะได้เข้าใจ --- Tetsuya น่ะ
เป็นหลานชายของท่าน ผ.อ.
แล้วพ่อของเค้าน่ะก็เป็นถึงรัฐมนตรี
ส่วนตระกูลก็ไม่ต้องพูดถึงว่ามีอิทธิพลมากขนาดไหน
เป็นพวกแก๊งส์อันธพาลอีก
แล้วใครๆก็คอยตามใจอยู่เสมอ
พ่อเค้าก็ไม่ค่อยมีเวลาดูแลเท่าไหร่
ถูกตามใจมากๆ
ก็เลยเป็นคนก้าวร้าวเกเรแบบนี้น่ะ
คนแบบนี้ที่จริงก็น่าสงสารนะ
นายอย่าไปถือสาเลย ---
ทางที่ดีก็อยู่ห่างๆ
ไว้
อย่าไปยุ่งกับเค้าเลย
ยังไงเราก็ทำอะไรเค้าๆไม่ได้หรอก
เข้าใจมั้ย Jiro
พยายามทำให้เจ้าตัวเล็กเลิกล้มความคิดที่จะต่อต้านคนอย่าง
Tetsuya
.
เจ้าตัวเล็กไม่ตอบได้แต่นั่งนิ่ง
เอ่อ
นี่ดีกว่านะ
ชั้นเอาซาลาเปามาฝากนายด้วยน่ะ
กินซะเดี๋ยวจะเย็นหมด
หนุ่มแก้มป่องส่งซาลาเปาอุ่นๆให้
ขอบใจมากนะ Jiro
เจ้าตัวเล็กยิ้มให้น้อยๆ
ชั้นว่า
ชั้นขอตัวกลับก่อนดีกว่านะ
เย็นมากแล้วน่ะ
นายก็อย่าคิดมากล่ะ
พักผ่อนซะนะ
แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน
Jiro
ยิ้มให้ก่อนจะปิดประตู
เขาคิดว่าเจ้าตัวเล็กคงจะไม่พยายามที่จะไปต่อสู้อะไรกับ
Tetsuya แล้ว
แต่หารู้ไม่ว่าเขาคิดผิด
ยอมเจ้าคนเกเรแบบนั้นน่ะเหรอ
คอยดูเถอะ Jiro ชั้นคนนี้น่ะ
จะทำให้เห็นว่าที่เจ้าบ้านั่นคิดน่ะ
มันผิดถนัด Haido
พึมพำออกมา
เมื่อหนุ่มแก้มป่องจากไป
-----------------------------
--
อาทิตย์ถัดมา --
ดวงตาคู่สวยเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย
ตากลมสวยมีน้ำใสๆ
คลออยู่ในเบ้า
ร่างบางกระพริบตาไล่ความพร่ามัวนั้น
อ๊ะ! เลอะหมดเลย
มือน้อยๆ
หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบน้ำตาที่เลอะอยู่บนภาพวาด
Haido
ยืนขึ้นรับลมที่พัดมาปะทะหน้าสวย
มันทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
เขาก้มลงเก็บอุปกรณ์วาดภาพทั้งหมด
เมื่อเห็นว่าใกล้หมดเวลาพักแล้ว
แล้วเขาก็เดินลงมาจากประตูทางเดินชั้นดาดฟ้า
โดยที่ไม่ทันรู้ตัวว่ามีคนจ้องเขาอยู่
Haido
นายไปอยู่ที่ไหนมาน่ะ
ชั้นตามหานายซะทั่วเลย
เอ่อ
ก
กลัวว่านายจะเป็นอะไรไปน่ะ
Jiro พูดละล่ำละลัก
ไม่ได้ไปไหนมาหรอก
ก็ไปวาดรูปน่ะ
ร่างบางยิ้มๆตอบ
นาย
นายเข้าใจที่ชั้นอธิบายวันนั้นแล้วใช่มั้ย
เรื่องของหมอนั่นน่ะ
.
ไม่มีเสียงตอบจากคนตรงหน้า
แต่ Jiro ก็คิดเอาว่า Haido
คงจะเข้าใจ
และเลิกคิดที่จะต่อสู้กับคนอย่าง
Tetsu ได้แล้ว
เอ้า!
ทุกคนนั่นที่กันได้แล้ว
---
วันนี้เราจะมาเรียนเรื่อง
..
เมื่ออาจารย์เข้าห้อง
บรรยากาศของการเรียนอันน่าเบื่อในตอนบ่ายก็เริ่มขึ้น
Jiro
หันมาทำสีหน้าเซ็งๆ
ให้กับ Haido
พร้อมกับดึงหนังสือออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ
ร่างบางได้แต่ยิ้มขันกับอารมณ์ของหนุ่มแก้มป่อง
เขาดึงหนังสือเรียนออกมาจากลิ้นชักโต๊ะของตัวเองบ้าง
แต่สภาพของหนังสือที่เห็นร่างบางถึงกับอึ้งไปทันที
เมื่อหนังสือเล่มนั้นฉีกขาด
เละไม่มีชิ้นดี
หึ หึ หึ Tetsu
หัวเราะเบาๆ
เมื่อหันไปเห็นมือน้อยๆ
ที่สั่นเทา
ใบหน้าที่ซีดเผือดของร่างบาง
Haido
ยัดหนังสือกลับเข้าไปที่เดิมทันที
น้ำตาก็จะไหลออกมาให้ได้
เขานั่งนิ่งกำมือแน่น
ในหัวอื้ออึงไปด้วยความแค้น
Hideto
ลองอ่านโคลงบทนี้ให้ครูฟังหน่อยซิ
อาจารย์
และเพื่อนๆหันมาทางคนถูกเรียก
. Haido
นั่งนิ่ง ตาไม่กระพริบ
เขาจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเจ้าคนเกเรนั้นก็ไม่ปาน
Hideto --- Hideto!!
เป็นอะไรของเธอน่ะ
อาจารย์ดุเสียงดัง
แล้วต้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น
หูตึงหรือไง
ตัวก็เล็ก
แถมยังหูตึงอีกว่ะ ฮ่า
ฮ่า ฮ่า
Haido ลุกขึ้นยืน
มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่น
อีกข้างก็ทีหนังสือเจ้ากรรมเล่มนั้นอยู่ในมือ
เขาเดินออกมาจากที่นั่งเหมือนคนไม่รู้สติ
แล้วขว้างหนังสือเล่มนั้นใส่หน้า
Tetsuya อย่างแรง
แล้ววิ่งออกไปพร้อมกับน้ำตา
.
---------------------
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นมันยิ่งเหมือนกับเป็นการยุให้
Tetsuya
สนุกกับการได้เอาชนะเจ้าตัวเล็กนั่นมากขึ้นอีก
ไม่ว่า Haido จะอยู่ที่ไหน
ทำอะไร
เขาก็จะต้องโดนกลั่นแกล้งรังแกแทบจะทุกที่ไป
จนแทบจะเป็นเรื่องปกติของเจ้าตัวเล็กนั่นไปซะแล้ว
อย่างเมื่อสองวันก่อน
Haido เดินถือถาดอาหาร
กำลังจะเข้าไปนั่งที่โต๊ะ
แต่ก็โดนผลักจนล้มหน้าคมำไม่เป็นท่า
ไม่จบแค่นั้น
เขายังถูกแกล้งต่างๆนานา
ไม่ว่าจะเป็นโดนสาดน้ำในห้องน้ำ
หรือจะแกล้งเอาจิ้งจกมาหลอก
แกล้งเอารองเท้าเจ้าตัวเล็กไปซ่อน
แกล้งดึงกางเกงในวิชาพละ
และอีกมากมายตามที่ Tetsu
จะสรรหามาแกล้งได้
รวมทั้งการข่มขู่อีกสารพัดรูปแบบ
แต่ Haido ก็ยังคงเป็น Haido
เขาไม่มีทางยอมเจ้าคนเกเรง่ายๆหรอก
เฮ้ย!
วันนี้เวรทำความสะอาดใครวะ
หัวหน้าห้อง หนึ่งในก๊วนของ
Tetsu ถามขึ้น
เอ่อ
พวกนายจะทำอะไรเหรอ
มีหน้าที่ตอบก็ตอบมาสิ
อย่าเรื่องมากดีกว่านะ
ถ้ายังอยากอยู่สบายๆน่ะ
Tetsu
ขู่ด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุก
ก็
ก็มี Jun kun ,มี
. แล้วก็ Haido kun น่ะ
หัวหน้าห้องพอจะรู้ว่าจะต้องเกิดเรื่องไม่ดีแน่ๆ
แต่เขาก็เป็นแค่หัวหน้าห้องกะจอกๆ
คนหนึ่ง
ไม่กล้าจะไปมีปากเสียงกับคนอย่าง
Tetsu หรอก
ขอบใจที่บอก
อ้อ!
ไปบอกทุกคนด้วยนะว่าไม่ต้องทำเวรวันนี้
Haido จะเป็นคนทำคนเดียว
เข้าใจที่พูดมั้ย
ข
เข้าใจครับ
หนุ่มน้อยตอบเสียงสั่นๆ
แล้วรีบแจ้นออกจากห้องอันน่ากลัวนั้นอย่างไม่คิดชีวิต
--------------------
Haido
ชั้นกลับก่อนนะ
พอดีวันนี้ที่บ้านมีแขกมาทานข้าวด้วยน่ะ
Jiro
ช่วยเจ้าตัวเล็กเก็บลูกบาสลูกสุดท้ายใส่ตะกร้า
อื้ม ขอบใจนะ ---
วันนี้ผมเป็นเวรทำความสะอาดด้วยน่ะ
Haido
บอกพลางลากตะกร้านั้นไปเก็บที่โรงยิม
ระหว่างที่เดินไปนั้น
ปึ้ก!!! ลูกบาสลูกหนึ่งลอยมากระแทกเข้ากลางหลังร่างเล็ก
Haido
แทบทรุดลงไปเลยก็ว่าได้
เฮ้ย! ไอ้หนู
ยังเก็บไม่หมดเว้ย! Tetsu
ยิ้มที่มุมปากเมื่อร่างบางหันมามอง
Jiro
พยุงตัวเจ้าตัวเล็กขึ้นมาช้าๆ
เมื่อยืนขึ้นได้
ร่างเล็กก็เริ่มจะออกฤทธิ์
ไอ้บ้าเอ๊ย!!
งี่เง่า! Haido
ชี้หน้าด่าด้วยเสียงแหบ
เพราะยังไม่หายจุกดี Jiro
รีบห้ามเอาไว้ก่อนที่ Tetsu
จะขว้างลูกบอลที่อยู่ในมือใส่เขาอีกลูก
เดี๋ยวพ่อก็ให้นอนกองซะตรงนี้หรอก
แล้วอย่าลืมทำเวรด้วยนะไอ้หนู
แล้วเจ้าคนเกเรก็จากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะร่วมก๊วนอย่างสนุกสนาน
Haido
นายไม่น่าไปยุ่งกับเค้าเลยน่าา
Jiro พูดเสียงดุๆ
ช่างเถอะ
ขอบใจนะ
ชั้นไม่เป็นไรแล้วล่ะ
นายกลับไปเถอะ
ไม่เป็นไรแน่นะ
--- งั้นพรุ่งนี้เจอกัน Jiro
โบกมือลาเพื่อนตัวน้อยที่หน้าอาคารเรียน
เฮ้อ~
เหนื่อยเป็นบ้า
เจ้าโง่นั่นก็ดันขว้างมาได้
เจ็บชะมัดเลย ต้องทำเวรอีก
Haido บ่นพึมพัมตลอดทางขึ้นบันได
---
ทันทีที่ขาก้าวเข้ามาในห้องเรียน
Haido
ก็อ้าปากค้างเหมือนโดนผีหลอก
Haido
เกือบจะร้องออกมา
แต่เขาเปล่งเสียงไม่ออกเลย
ภาพตรงหน้านี่แทบไม่น่าเชื่อว่ามันเป็นห้องเรียน
โต๊ะและเก้าอี้ล้มระเนระนาดกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง
มีโคลนสกปรกเลอะเต็มพื้นห้องไปหมด
ที่กระดานดำมีคนเขียนคำหยาบคายและสาบแช่งไว้เต็มไปหมด
กระจกต่างๆ
มีสีพ่นเอาไว้แทบทุกบาน
อะไรกันเนี่ย
-- โอ๊ย!! อยากจะบ้า Haido
ครางออกมาอยากหมดอาลัย
แทบจะไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นฝีมือใคร
ทำคนเดียว
ทั้งหมดนี่น่ะเหรอ ---
ให้ตายสิ!!
เจ้าตัวเล็กตบหน้าผาก
แล้วสบถออกมากับตัวเอง
Haido
มองออกไปนอกหน้าต่าง
ที่ใกล้จะมืดเต็มที
มือน้อยๆก็ยังคงเช็ดกระจกที่มีแต่รอยโคลนและสีเปรอะไปทั่ว
เหงื่อไหลอาบไปทั่วตัว
ท้องของเขาก็เริ่มร้องประท้วง
ร่างเล็กส่ายหน้าไล่ความคิดต่างๆที่แล่นลิ่วเข้ามาในหัวให้พ้นไป
เขาหันไปมองรอบๆ
อีกนิดเดียวเท่านั้น
Haido เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว
นาฬิกาข้อมือบอกเวลาว่าอีกสิบห้านาทีจะหนึ่งทุ่ม
แล้วร่างเล็กก็คิดอะไรบางอย่างออก
ทุ่มครึ่งคุณพ่อจะโทรมานี่นา!!
โอ๊ย~!! Haido เอ๊ย!!
เหมือนจะเป็นการสั่งให้ตัวเองทำงานตรงหน้าให้เร็วขึ้นอีก
และในที่สุดทั้งหมดก็เรียบร้อย
ห้องเรียนกลับมาสะอาดน่าเรียนเหมือนเดิมอีกครั้ง
เป็นเวลาทุ่มหนึ่งแล้วเมื่อเขาทำทุกอย่างเสร็จ
Haido
ลงไปนอนแผ่กับพื้นห้อง
เขาเหนื่อยแทบจะขาดใจ
แต่ก็ต้องจำใจลากสังขารอันเหนื่อยอ่อนกลับไปที่หอก่อนเวลาทุ่มครึ่ง
-------------------------------------
ครับ
--- สบายดีครับคุณพ่อ ---
ไม่มีปัญหาอะไรครับ ---
เพื่อน? --- เอ่อ
เพื่อนๆก็น่ารักดีครับ
คุณพ่อไม่ต้องห่วงผมหรอกครับ
--- แล้วงานคุณพ่อล่ะครับ
--- เอ๋
ส่งของมาเหรอครับ
เอ่อ
ยังไม่ได้ครับ
เดี๋ยวผมจะลองไปถามดูที่เจ้าหน้าที่นะครับ
--- ครับ --- บ๊ายบายครับ ---
ฮู่~~ Haido
วางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
เขารู้สึกไม่ดีนักที่ต้องพูดโกหกไป
แต่เขาคิดว่าอะไรที่ทำให้พ่อสบายใจได้
เขาก็ยอมแลก
** เช้าวันถัดมา
**
Haido
เอื้อมมือไปปิดเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้น
เขาหรี่ตามองไปทางหน้าต่าง
เห็นแสงสีทองของยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา
เหมือนจะบอกว่าได้เวลาตื่นแล้ว
Haido
หลับตาปี๋ไม่อยากตื่นเลย
รู้สึกเหมือนกับว่าเขาเพิ่งนอนไปได้ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นเอง
ร่างบางพยายามบังคับตัวเองให้ตื่นขึ้นไปทำหน้าที่ของเขา
ฉับพลันที่เขาขยับตัวนั้น
ก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดเมื่อยล้าแล่นไปทั่วร่าง
และมันกำลังพุ่งตรงมายังสมองของเขาตอนนี้ด้วย
Haido นิ่วหน้า
ครางออกมาด้วยเสียงแผ่วๆ
โอย~
ปวดหัวชะมัดเลย
เขาค่อยๆ
ยันกายลุกขึ้นนั่ง Haido
นั่งกุมขมับตัวเองอยู่พักหนึ่ง
วันนี้เขาคงไปโรงเรียนไม่ไหวแน่ๆ
แค่คิดจะลุกขึ้นยืนก็เป็นเรื่องยากแล้ว
เจ้าตัวเล็กค่อยๆ
หย่อนขาเรียว
แล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ
เดินอย่างอ่อนแรงไปยังโต๊ะเขียนหนังสือเพื่อโทรศัพท์
ไปโรงเรียนแล้วนะคร้าบบ
Jiro
ยิ้มร่าโบกมือให้คุณแม่ของเขา
หนุ่มน้อยปั่นจักรยานสีเหลือง
ด้วยความเร็วไม่มากนัก
วันนี้ไม่มีอะไรต้องรีบ
อากาศตอนเช้าๆ
แบบนี้มันช่างแสนสบายจริงๆ
หนุ่มแก้มป่องโบกมือทักทายเพื่อนบ้านที่ผ่านไปมาอย่างร่าเริง
แล้วเสียง Handy Phone
ก็ดังขึ้น
Moshi Moshi Haido เหรอ ---
ไม่สบายเหรอ เป็นไรมากรึป่าว
ได้ๆ
จะบอกอาจารย์ให้นะ
นอนพักผ่อนมากๆล่ะ
เดี๋ยวกลางวันชั้นแวะไปหานะ
ความห่วงกังวลเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้ากลม
Tetsu
แปลกใจไม่น้อยที่พบว่าห้องเรียนสะอาดเรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อเย็นวานเจ้าตัวเล็กนั่นคงจะทำหน้าเหมือนโดนผีหลอกเลยทีเดียว
แล้ววันนี้จะมีอะไรสนุกๆ
ให้เขาเล่นบ้างนะ
วันนี้จะเล่นอะไรอีกดีน้าา~
Tetsu พูดขึ้นมาลอยๆ
นายจะทำอะไรอีกล่ะ
เมื่อวานก็น่าจะพอแล้วนี่นา
นี่เงียบไปเลยนะ
Teru
ถ้าแกจะมาบอกชั้นเรื่องนี้ล่ะก็
ไม่ต้องพูด เข้าใจ๋
แล้วชายหนุ่มก็เดินเลี้ยวเข้าห้องไป
Teru
ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา
วิชาแรกผ่านไปอย่างน่าเบื่อที่สุด
Tetsu ยัดหนังสือเกมส์เข้าใต้โต๊ะ
แล้วหันมาพับจรวดแทน
จรวดกระดาษของเขาและเพื่อนร่วมก๊วนร่อนไปมาทั่วห้อง
กระทั่งอาจารย์วิชาภาษาอังกฤษเข้ามา
Tetsu
ขยำจรวดกระดาษอย่างสุดเซ็ง
เขาหันไปกำลังจะปามันลงถังขยะ
แล้วสายตาก็เหลือบมองไปยังโต๊ะที่ว่างเปล่าของร่างบางนั่น
ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องหัวเสียขึ้นมาด้วย
Tetsu
ขว้างกระดาษไปอย่างไม่ใยดี
Tet นายเป็นอะไรรึป่าว
Teru
ก้าวตามร่างสูงแทบไม่ทัน
เป็นคนอ่ะดิ
จะให้เป็นอะไร
ป่าว
ไม่ใช่อย่างนั้น
นายดูแปลกๆ น่ะ Tetsu
ไม่สนใจที่จะตอบคำถาม
สายตามองมายังลูกฟุตบอลที่กลิ้งหลุนๆ
มาทางเขา
แล้วเขาก็เตะมันออกไปเต็มแรง
ทำให้เจ้าคนที่ยืนเฝ้าโกลฟุตบอลอยู่หลบแทบไม่ทัน
แล้วชายหนุ่มก็เดินเข้าในโรงอาหารที่คราคร่ำไปด้วยนักเรียนทั้งหลาย
นักเรียนปีหนึ่งห้อง C
ที่เคราะห์ร้ายกระแทกเข้ากับไหล่ของ
Tetsu อย่างไม่ได้ตั้งใจ
หน้าซีดลงไปถนัดใจ
เมื่อ Tetsu
จับคอเขาไว้เพียงมือเดียว
ข
ขอโทษค
ครับ
ผู้เคราะห์ร้ายพูดละล่ำละลัก
แกคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่งั้นเหรอ
อย่าให้ต้องออกแรงดีกว่านะ
Tetsu พูดเสียงเรียบ
เด็กชายตรงหน้าผวาจนหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
Teru รีบเข้ามาปรามก่อนที่
Tetsu จะทำอะไรมากกว่านี้
ป
ไปกันเถอะ Tet
Teru เองก็กลัวไม่น้อย
เขารู้ดีว่า Tetsu
ไม่ใช่คนที่ควรขัดใจแม้แต่น้อย
แม้จะดูว่าจะไม่มีพิษสงอะไร
แต่ก็คงคิดผิด
เขาทุ่มเจ้าแห้งนั่นได้สบายๆ
ต่อให้ยิ่งกว่านี้ Tetsu
ก็กวาดเรียบมาแล้ว
ยิ่งวันนี้ Tetsu
ดูจะอารมณ์เสียง่ายเป็นพิเศษ
ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ดูเหมือนจะขวางหูขวางตาไปหมด
----------------------------------
***เข้าเรียนตอนบ่าย***
Tetsu
ตรงเข้าไปที่โต๊ะของ Jiro
ภายใต้ใบหน้าที่น่ากลัวนั่น
Jiro หน้าซีดลงไปทันที
เมื่อหลบยังไงก็คงไม่พ้น
ตอบคำถาม
แล้วอย่าพยายามอ้อมค้อมจะเป็นดีที่สุด
ชั้นไม่ชอบต่อรองกับใคร
แววตาปราศจากความปราณีใดๆ
ไอ้ตัวเล็กนั่นอยู่ไหน
เอ่อ
อ
อยู่
อยู่ที่หอ
Jiro พูดตะกุกตะกัก
เหงื่อแตกพลั่ก
รู้แล้วว่าอยู่ที่หอ!
แล้วมันเป็นอะไรทำไมไม่มาเรียน!!
ดูเหมือนว่าความอดทนเขากำลังจะหมด
ม
ไม่ ไม่สบาย
เป็นหวัด Jiro
ตอบเสียงเบาแทบจะกระซิบ
ไม่ใช่เพราะมันหลบชั้นอย่างที่แกทำงั้นเหรอ
ม
ไม่
ก็นายน่าจะรู้นี่
เรื่องเมื่อวานตอนเย็น
นาย
ทำให้เขา
ยังไม่ทันพูดต่อ Tetsu
ตรงเข้าคว้าคอเสื้อ Jiro
ทันที
หนุ่มแก้มป่องหลับตาปี๋
ตัวสั่นด้วยความกลัว
นึกด่าตัวเองในใจที่ไม่น่าปากเสียเลย
Teru
รวบตัวร่างสูงเอาไว้
ก่อนที่ Jiro
จะลีบไปกว่านี้
ปล่อย!! ปล่อยเซ่!!
Tetsu สะบัดตัวออกจาก Teru
Teru
เข้าใจแล้วว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อหนุ่มคนนี้หงุดหงิดนัก
วันนี้ของเล่นชิ้นโปรดไม่มานั่นเอง
-------------------------
ก๊อก
ก๊อก ก๊อก !!
เสียงเคาะประตูหนักๆ
ดังขึ้น Haido
ลืมตาขึ้นอย่างยากเย็น
ไม่ได้ล็อคครับ
ร่างบางฝืนพูดเต็มที
แต่นั่นก็ยังไม่เท่ากับที่ได้เห็นแขกผู้มาเยือน
ไง
เป็นอะไรมากนักเหรอ
น
นายมาทำไม
Haido มองอย่างหวาดๆ
พูดอะไรอย่างนั้น
ชั้นอุตสาห์มาเยี่ยม Tetsu
ยิ้มเหี้ยมๆ
ไม่ต้อง
ไม่จำเป็นหรอก
ไม่มานั่นแหละดีที่สุด
Tetsu
เดินเข้ามาใกล้ร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียง
แล้วคว้าข้อมือเล็กขึ้นมา
เจ็บแล้วยังปากดีอีกนะ
ชั้นน่าจะเย็บปากนายซะดีมั้ยเนี่ย
ไม่ต้องมาขู่นะ
คนสารเลว Haido
นิ่วหน้าเล็กน้อยก่อนจะพูดออกไป
Teru
วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
Tet !! เสียงเรียกทำให้ Tetsu
ปล่อยข้อมือเล็กนั่นอย่างอัตโนมัติ
อะไร!! Tetsu
กระชากเสียงตอบ
ป
ป่าว คือ
คือชั้นว่าเรากลับกันก่อนเถอะ
Haido จะได้พักผ่อน Tetsu
รู้ถึงความคิดของเพื่อนตัวดี
คงจะกลัวว่าเขาจะจัดการเจ้าหนูตรงหน้านี้
แต่ยังหรอก
เขายังอยากเก็บเจ้าหนูนี่ไว้ดูเล่นอยู่
-------------------------------------
*** 2 วันถัดมา ***
เช้าวันนี้อากาศเย็นกว่าทุกวัน
Haido
กระชับเสื้อเข้าหาตัวมากขึ้น
เขาถูมือทั้งสองข้างเพื่อให้ความอบอุ่นก่อนที่จะลงมือวาดรูป
บนดาดฟ้าของอาคารเรียนที่นี่เงียบสงบมาก
จนแทบได้ยินเสียงลมหนาวนั่นพัดผ่านทีเดียว
ร่างบางมักจะขึ้นมานั่งวาดรูปอยู่คนเดียวเสมอ
อ๋า
ได้เวลาเข้าห้องเรียนแล้วเหรอเนี่ย!!
เจ้าตัวน้อยอุทานออกมา
พร้อมกระวีกระวาดเก็บของใส่กระเป๋า
Haido
พยายามก้าวยาวๆ
เพื่อจะได้ไปถึงห้องให้เร็วขึ้น
แต่เสียงที่ได้ยินระหว่างทางที่ระเบียงนั้น
ทำให้เจ้าตัวเล็กสะดุดกึกเลยทีเดียว
อ้าว~ หวัดดีไอ้ตัวเล็ก
หายแล้วเหรอถึงได้โผล่หัวมาได้น่ะ
Tetsu
ทักด้วยน้ำเสียงกวนประสาท
Haido
ไม่ฟังเสียงเขาสะบัดหน้าใส่ชายหนุ่ม
อย่างไม่ใยดี
แน่ะ!
ยังทำอวดเก่งอีกนะ นี่!
ไอ้หนู
ชั้นมีชื่อนะ
นายเรียกชื่อคนอื่นไม่เป็นหรือไง
Haido หันมาตวาด
อ้อ~
ไม่ยักรู้นะ ว่าไอ้หนูนี่ก็มีชื่อ
เอ
ชื่ออะไรน้าา~ Tetsu
ทำหน้าตาล้อเลียน
ชั้นชื่อ Haido!!
ห๊า! ว่าไงนะ
ชื่ออะไรนะ ไม่ได้ยินว่ะ
บอกว่าชื่อ Haido
ไงเล่า!! หูหนวกหรือไง!
อ้าว~ ชื่อ Haido
หรอกเหรอ
ไม่ได้ชื่อเจ้าหนูบ้านนอกเหรอ
Tetsu
หัวเราะชอบใจใส่หน้าร่างบาง
นายว่าใครบ้านนอก!
เจ้าตัวเล็กหน้าแดงตัวสั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธ
อ้าว~
ก็ใครล่ะที่มาจากบ้านนอกน่ะ
พวก Osaka พวก Kansai ไง
ชิ!
ว่าแต่คนอื่น
ตัวเองก็คน Kansai เหมือนกันน่ะแหละ
Haido เถียงอย่างไม่ลดละ
ปากดีนักนะไอ้ตัวเล็ก
Tetsu
ย่างสามขุมเข้ามาหาเจ้าตัวเล็กที่ยืนสั่นอยู่น้อยๆ
นายมันคนเกเร
คนนิสัยไม่ดี คนเลว!!
อย่าเข้ามานะ
ถึงแม้ว่าจะปากกล้าแค่ไหน
แต่ในใจของ Haido
กลับตรงข้าม
เขากลัวคนข้างหน้านี้เอามากๆเลยทีเดียว
งั้นเหรอ~
แล้วไงอีกล่ะ Tetsu
กล่าวเสียงเย็นๆ
เขาจ้องไปที่หน้าสวยอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า
ไปให้พ้นนะคนเกเร!!
Haido ตะโกนใส่หน้าชายหนุ่ม
มือก็ปัดป่ายกำปั้นน้อยๆ
ใส่คนตรงหน้าด้วยความกลัว
โดนบ้างไม่โดนบ้าง
หลับตาปี๋
มือกำหมัดแน่น Tetsu
ยิ้มที่มุมปากแล้วรวบข้อมือเล็กนั่นไว้ได้ด้วยมือเพียงข้างเดียว
หึ หึ หึ
คิดว่าทำอะไรอยู่เหรอ
เสียงหัวเราะเย็นๆ
ยิ่งเพิ่มอาการสั่นประสาทให้เจ้าตัวเล็กมากขึ้นอีก
Haido
หน้าซีดเป็นไก่ต้ม
เหงื่อแตกพลั่ก
ไปให้พ้นนะ
เจ้าคนนิสัยไม่ดี
ไม่มีใครรักนายหรอก
คนไม่มีใครต้องการ!!!
สิ้นคำสุดท้าย Tetsu
บีบข้อมือเล็กนั่นมากขึ้นอีก
แกว่าอะไรนะ!!
โอ๊ย!! เจ็บนะ
คนเกเร คนไม่มีใครรัก
นิสัยไม่ดี!! เสียงของ Haido
ที่ตะโกนก้องไปทั่วระเบียงทางเดินอาคาร
เรียกให้บรรดานักเรียนมุงทั้งหลาย
โผล่หน้าออกมายืนดูเหตุการณ์หน้าสลอน
อาจารย์ที่อยู่ห้องข้างๆ
ต้องรีบเข้ามาทำการห้าม
ก่อนที่เจ้าตัวเล็กนั่นอาจจะกระดูกข้อมือหักคามือ
Tetsu ก็ได้
นี่!
พวกเธอทำอะไรกันน่ะ
เข้าห้อเรียนเดี๋ยวนี้นะ!!
เสียงอาจารย์เป็นเหมือนระฆังยุติการกระทำของ
Tetsu ลง เขาผลักร่างบางออก
แล้วหันกลับออกไปทางที่ไม่ใช่ห้องเรียน
โดยไม่ฟังเสียงของอาจารย์เลย
กลับมานะ Tetsuya!!
เธอจะไปไหน
ครูจะต้องให้ท่าน ผ.อ.
จัดการเธอแน่ๆ!!
พูดไปก็ไร้ประโยชน์ Tetsu
ไม่ได้ระคายเคืองกับคำขู่นั้นแม้แต่น้อย
----------------------------------
นี่
Haido แขนนายน่ะยังแดงอยู่เลยนะ
ไม่เป็นอะไรแน่นะ
ไปหาหมอหน่อยมั้ย
หนุ่มแก้มป่องจับข้อมือเล็กที่อ่อนปวกเปียกขึ้นขึ้นมาดูด้วยความเป็นห่วง
ไม่เป็นไรหรอก
Jiro เคล็ดนิดหน่อย
ใส่ยาเดี๋ยวก็หายน่ะ
นายมันดื้อจริงๆเลยน้าา
Haido
พอๆ Jiro
ไม่ต้องพูดแล้ว
เจ้าตัวเล็กยกมือเป็นเชิงห้าม
เมื่อรู้ว่าเจ้าแก้มป่องจะอ้าปากพูดอะไรต่อ
ตามใจ
ชั้นหวังดีนะ Jiro
ตัดพ้อด้วยน้ำเสียงงอนๆ
ชั้นกลับล่ะ
Haido
เดินกลับหออย่างเอื่อยเฉื่อย
สมองกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
เด็กผู้ชาย 2
คนที่เดินตามหลังเขามาคุยเรื่องอะไรกันอยู่นะ
มันน่ารักมากจริงๆ
เลยนายว่ามั้ย
น่ารักสิ
ตัวมันสีเทาขนฟูๆ
ตอนนี้นะตัวมันยังเล็กอยู่
ชั้นว่าจะเอาอาหารมาให้มันทุกวันเลยล่ะ
ดีสิ
มันจะได้โตเร็วนะ
แล้วกระต่ายมันกินเยอะมั้ยล่ะ
Haido หยุดแล้วให้ 2
คนนั่นเดินนำไปก่อน กระต่ายงั้นเหรอ
เจ้าตัวเล็กพึมพัม
แววตาตื่นเต้นเป็นเด็กๆ
คนที่แอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่ทางเดินนั่นยิ้มออกมาอย่าเจ้าเล่ห์
เด็กน้อยเอ๋ย
หึ หึ หึ
ร่างสูงหัวเราะกับตัวเองเบาๆ
การคาดเดาของเขาไม่ผิดแม้แต่น้อย
Haido
หันหลังกลับไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางกลับหอพัก
ร่างบางสาวเท้าไปทางกรงสัตว์เลี้ยงซึ่งอยู่ใกล้ๆ
กับโรงยิม
ที่เกือบจะอยู่หลังสุดของโรงเรียน
ใบหน้ายิ้มออกมาเองอย่างบังคับไม่ได้
แต่มันแทบจะหุบลง
เมื่อในกรงนั้นไม่ได้เป็นไปตามที่หวังเอาไว้
ไม่มีกระต่ายตัวเล็กน่ารักขนฟูตัวใหม่อย่างที่คิด
แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเจ้าตัวเก่า
2
ตัวที่มีอยู่นี่ก็น่ารักเหมือนกัน
Haido ทรุดกายนั่งยองๆ
ที่หน้าเจ้าขนฟูนั้น
เขายิ้มให้มันแล้วก็พึมพัม
หวัดดี
เป็นไงบ้างคุณกระต่าย
ชั้นไม่ค่อยได้มาหาพวกนายเลยนะ
อุปาทานหรืออย่างไรก็ไม่รู้
Haido
รู้สึกเหมือนเขากำลังถูกจ้องมอง
แต่จากที่ไหนกันล่ะ
เจ้าตัวเล็กลุกขึ้นหันมองไปรอบๆ
มันเงียบสนิท
ร่างบางหันไปยิ้มให้กระต่ายน้อย
นึกขำตัวเอง แล้วจู่ๆ
ก็มีมือโผล่มาจากด้านหลัง
รวบตัวพร้อมกับปิดปากเขาเอาไว้
Haido ดิ้นขลุกขลักไปมา
เมื่อร่างสูงที่อยู่เบื้องหลังลากเขามายังหน้าโรงยิม
แล้วเจ้านั่นก็ผลักร่างบางเข้าไปในโรงยิมที่ไร้ผู้คน
นอนสงบปากสงบคำในนี้สักคืนก็แล้วกัน
มันเป็นเสียงสุดท้ายที่
Haido
ได้ยินก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกปิด
ล็อค
ร่างบางลุกยืนถลาเข้าทุบประตู
เปิด
เปิดประตูนะ คนสารเลว
เปิด!!! เปิดนะ!!! Haido
ร้องตะโกน
กำปั้นเล็กรัวทุบประตูบานใหญ่
แต่เหมือนจะไร้ประโยชน์
ไม่มีใครอยู่ข้างนอกนั่นแล้ว
- END Part 2
