Free Love 2

by Rein

ยามเช้าที่สดใสของเดือนกุมภาพันธ์ทุกชีวิตบนโลกไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิด ทุกคนยังคงเร่งรีบทำภาระกิจให้เสร็จสิ้น 
วันวาเลนไทน์ใกล้เข้ามาทุกทียิ่งต้องเตรียมสิ่งของที่จะมอบให้แก่กัน เพราะมีเพียงวันเดียวใน 1 ปี แต่มีอยู่ 1 
คนที่ไม่เคยสนใจว่าโลกจะเป็นเช่นไร
“ ไง hyde ปีนี้จะให้ช็อคโกแลตใครเหรอ???”hisa เพื่อนสนิทของเขาถามขึ้น
“ ไม่มีหรอก......และไม่คิดจะให้ด้วย” hyde นั่งท้าวคางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสนใจ
“ นี่ๆๆ....สนใจที่ฉันพูดหน่อยสิ....นายนี่ก็จริงๆเลย” hisa บ่นอย่างเบื่อๆเมื่อเห็นอาการของเพื่อนเขาเป็นอย่างนี้ทุกปีละนะ 
‘มีแต่คนสนใจนายมากรู้มั้ย hyde ......ชั้นเองก็รู้สึกกับนาย........’ hisa ได้แต่คิดในใจแล้วมองหน้าเพื่อนของเขาเท่านั้น
“ hisa ปีนี้นายจะให้ใครเหรอ??” ร่างบางถามอย่างสนใจและอยากรู้เป็นที่สุดพลางจ้องหน้า hisa
‘ก็ให้นายนั่นแหละ’ เขาได้แต่คิดในใจ “ไม่บอกหรอก......เดี๋ยวนายจะล้อฉันอีก” hisa ทำหน้าตาอย่างนี้ทุกปีที่ผ่านมา 
แต่เขาก็บอก hyde ทุกครั้งว่าเขาจะให้ใคร
“ให้...ทาคุโระช่ายยยยม้าาาาาา?” ร่างบางพูดอย่างรู้ทัน ตาก็มองมาที่หน้าใสๆ ของเพื่อนเขา
“เป็นอยู่อย่างนี้ทุกปีแหละ......ชั้นอยากให้เขานี่นา” hisa ฝืนพูดคำที่เขาอยากพูดกับคนตรงหน้ามากกว่าออกมา 
เขาใช้ชื่อเพื่อนสนิทอีกคนเป็นข้ออ้าง
“ ว่าแล้วๆ...ให้เขาก็ทุกปีแต่....ไหงยังไม่ happy ซะทีละนี่????” hyde เลิกคิ้วถาม เขาอยากให้เพื่อนของเขามีความสุขเร็วๆ จะได้ไม่ต้องทรมานใจอีก (สนใจตัวเองก่อนเถอะ hyde จ๋า)
“เฮ้อ!!!!!!ชั้นก็ไม่รู้” hisa ถอนหายใจพลางคิดในใจ ‘นายนี่ไม่รู้หัวใจฉันเลยจริงๆน้า…..ทำไงได้ก็รักมาตั้ง 5 ปีรอมาก็นาน 
เห็นทีชั้นต้องทำให้นายรู้หัวใจฉันสักที ( รออีก สัก 10 จะเป็นไรมั้ยเพ่???) (เหอะๆๆตัวจริงอายุ33 แล้วนา) ( เอ้า!!!!เอา สมหวัง ไปอยู่ด้วยเลย)
“ นั่งคุยอะไรกันอยู่เหรอ???” เสียงทุ้มดังมาจากทางด้านหลังของ hisa ทำให้ร่างบางทั้งสองชะงักไป
“ อ้าว!!!!นายเองเหรอ? ทาคุโระ” สิ้นเสียงของร่างบาง hisa หันไปมองแทบไม่ทัน
“ นายมาทำอะไรอยู่ข้างหลังชั้นเนี่ย??ออกไปเลยนะ” hisa ตะโกนใส่ให้ทาคุโระออกไป ทาคุโระเองก็ยอมเดินออกมาโดยดี เพราะเขารู้ว่า hisa คิดอย่างไรกับเขา
“ คิกๆๆๆๆ” ร่างบางมองดู hisa และทาคุโระ เหมาะกันดีน้า~~~~ หัวเราะอยู่ครู่หนึ่งก็เงียบไปเมื่อมองไปนอกหน้าต่าง 
“ขำอะไรน่ะ hyde?” hisa ถามเพราะเขารู้ดีว่า hyde คิดอะไรแต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังอยากจะถามอยู่ดี แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ hisa เรียกร่างบางอยู่นาน แต่สายตาของร่างบางไม่ได้มองมาทางพวกเขาเลย ‘เอ๊ะ??hyde มองอะไรอยู่นะ???’ 
hisa คิดในใจ แล้วมองไปยังทางที่ร่างเล็กสนใจอยู่ เขาเห็นรุ่นพี่ปี 2 ที่ตอนนี้อยู่มี่สนาม สายตาของhyde จับจ้องอยู่ที่ใครบางคน
“ มองอะไรอยู่น่ะ?” hisa ถามร่างบาง มองใครคนไหนกันนนนน
“………..” …..
“ ….hyde…hyde…” hisa ตะโกนสุดเสียงเรียกให้ร่างตื่นจากความคิดที่คิดอยู่
“ อะไร...อะไรเหรอ hisa?” ร่างบางหันหน้ามามองเพื่อนทั้ง 2 คนของเขา เรามัวแต่สนใจอะไรกับคนพรรณนั้นนะ.....ไม่ๆๆๆ” ร่างบางคิดพลางสบัดหัวไปมาทำเอาทาคุโระกับ hisa งงไปตามๆกัน
“ นายมองรุ่นพี่ที่ชื่อ tetsu อยู่เหรอ hyde” ร่างสูงถามอย่างตรงไปตรงมา เฮือก..ทำไมทาคุโระดูออกฟะ.....
“ นายรู้ได้ยังไง?ทาคุโระ...ว่าฉันมองใคร?” ร่างบางหันหน้าไปทางอื่นไม่ยอมสบตากับเพื่อนอีก 2 คนใบหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย พลางหยิบหนังสือวิชาต่อไปมาเปิดกางไว้บนโต๊ะ 
“ เขาป๊อปมากในหมู่สาวๆเลยนะนี่.....เรียนก็เก่ง....ถือว่าดีมากเลย” ทาคุโระพูดชื่นชมรุ่นพี่อย่างไม่อายใคร 
“ นายปลื้มมากเลยรึไง?ทาคุโระ” เสียงค้อนๆจาก hisa ทำให้ทาคุโระหยุดพูด 
“ เค้าเก่งขนาดนั้นเชียวรึ ทาคุโระ?.....ฉันไม่เห็นรู้เลย” ร่างบางพูดพลางมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ทำให้ 
hisa ไม่ค่อยพอใจนักหันไปมอง tetsu ด้วยตาเขียวๆ

“ เป็นไรว่ะ? Tetsu” yukky ถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นเพื่อนของเขาลุกลี้ลุกลนผิดปกติ 
แถมยังพึมพำแปลกๆอีก 
“ ปะ......เปล่า” พูดออกไปอย่างนั้นแหละ ว่าแต่ทำไมมันหนาวๆพิกลฟะ เหมือนมีคนมอง 
.....ช่างเถอะคงคิดไปเองละน่า...
“นายชอบเขาเหรอ hyde” อยู่ดีๆ hisaก็ถามขึ้น ทำเอาร่างบางเล็กตอบแทบไม่ทัน
“ ปะ.....เปล่าๆฉันไม่ได้ชอบนะ” hyde ตอบไปอย่างช่วยไม่ได้ แต่หน้าก็บอกอาการซะอีกเพราะมันแดงมาก แต่ปากก็ยังยืนการปฏิเสธอยู่ดี 
“หน้านายบอกอาการเห็นๆเลยนะ...ยังจะบอกว่าไม่อีก” ทาคุโระพูดแซวขึ้นมา ทำเอาร่างเล็กทjี่อยู่ข้างๆไม่พอใจขึ้นมาอีกรอบ 
“จริงอย่างที่ทาคุโระพูดรึเปล่า?” “ อึ๋ย!!!!hisa นายก็อีกคนเหรอ?” ร่างบางทำสีหน้าลำบากใจที่จะตอบ ‘ใช่แน่ๆนายชอบหมอนั่น ...แต่ฉันไม่ยอมหรอกนะ’ hisa คิดในใจ สายตามองร่างบางอย่างหึงหวง ตามมาด้วยสายตาของร่างสูง ทาคุโระเองก็ดูออกว่า hisa คิดอะไรอยู่ ก็เขาชอบ hisa 
มาตั้งนานแล้วนี่มีหรือเขาจะดูไม่ออก เพียงแต่ในใจของ hisa ไม่เคยมีเค้าเลยนี่สิ
เวลาเย็น หลายคนกำลังรีบทยอยกันกลับบ้าน
“ เฮ้ !! hyde นายไม่กลับบ้านรึไง? ฝนตกแล้วนะ” ฮิสะเรียกร่างบาง แต่เห็นร่างบางไม่ตอบกลับฮิสะจึงเดินไปใกล้ๆก้มหน้าลงกระซิบข้างๆหูของร่างบาง 
“ hyde .........ชั้นจะกลับบ้านแล้วนะ~ ~” ประโยคสุดท้าย hydeแทบจะล้มไปเลยถ้าฮิสะไม่ฉุดเอาไว้ 
“ฮิสะ!!!!!!!........นายทำบ้าอะไร???ฉันเกือบลงไปนอนกองกับพื้นนะเฟ้ยย” ร่างบางว่าฮิสะพลางชี้นิ้วไปที่พื้น “ 
5555......ก็นายมัวแต่เหม่อ...ดูสิเค้ากลับจวนจะหมดห้องอยู่แล้ว” ร่างบางหันซ้ายหันขวามองไปทั่วบริเวณห้อง เหลืออยู่ไม่กี่คนจริงๆด้วยแฮะ 
“กลับดีกว่า”พลางลุกขึ้นจากเก้าอี้แต่ไม่ทันระวังร่างบางสะดุดขาเก้าอี้ 
ทำท่าว่าจะล้ม แต่โชคดีที่ฮิสะรับไว้ทัน “เฉียดฉิว......” 
“ ขอบใจฮิสะ....ฉันไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ...ปล่อยเถอะ” ร่างบางพูดพลางมองหน้าฮิสะ ร่างบางสบสายตากับฮิสะแวบนึงแล้วฮิสะก็หันไปทางอื่นเพราะตอนนี้หัวใจของฮิสะมันพองโตซะแล้ว 
“นายจะปล่อยชั้นได้รึยัง??”ร่างบางแสดงสีหน้าไม่พอใจแต่ฮิสะไม่ได้สังเกตุเห็นเลย 
“ อ่ะ...เอ่อ..” โอกาสนี้ละที่เราจะบอกรัก hyde “hyde .....อา......เอ่อ...ฉัน...ฉันระ...”
“hyde กลับบ้านได้แล้ว.....ฉันมารับแล้ว”ยังไม่ทันที่ฮิสะจะพูดจบประโยคร่างสูงก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน 
“tetsu!!!!!”ร่างบางที่ผละออกจากร่างสูงแล้วพูดขึ้น 
“ฉันกลับก่อนนะฮิสะ......บาย...แล้วพรุ่งนี้เจอกัน” 
พอร่างบางพูดจบก็หายไปจากห้อง “ มีร่มรึเปล่า?” 
ร่างสูงถามพลางหยิบร่มมาจากกระเป๋า “ ใครใช้ให้นายมารับชั้นกัน???”ร่างบางทำหน้าบึ่งตึงใส่แต่ร่างสูงกลับไม่สนใจ 
“ ก็เราอยู่บ้านเดียวกันไม่ใช่เหรอ?” 
“ใคร?…ใครเขาอยากอยู่บ้านเดียวกันกับนายกัน” hyde เดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ คิดรึว่าจะหนีพ้น (ขาชั้นยาวกว่าตั้งเยอะ :tetจัง) “ 
มีสิคนที่อยากอยู่บ้านเดียวกับชั้นน่ะ มีเยอะจะตาย คานะเอยยูมิเอยอาโอะอิเอยโซจังเอย..........แล้วก็…….” แล้วร่างสูงก็ไล่ยาว 
“พอเลยๆชั้นไม่ได้อยากฟังนักหรอก......ที่พูดมาตั้งเยอะน่ะก็ไปอยู่กับเค้าซะเลยสิ” โชคดีที่ hyde ขัดขึ้นซะก่อนไม่งั้นได้ฟังจนเช้าแน่เพราะมันเยอะเหลือเกิน 
“จริงเหรอ?อยากให้ฉันไปอยู่กลับคนอื่นรึไง??” ร่างสูงพูดพลางทำหน้าเจ้าเลห์
“ อยากไปก็ไปสิ.....ใครจับขานายไว้หล่ะ..”ร่างบางฉุนกึกจึงพูดออกไป อย่างไม่คาดคิด ร่างสูงเดินไปอย่างรวดเร็วไม่รอร่างบางเลย ‘เดี๋ยวสิ!!!จะไปจริงเหรอ?’ เมื่อเห็นอย่างนั้น hyde จึงรีบจ้ำ 
ไปขว้างหน้าร่างสูงไว้ “นี่นายจะไปจริงๆเหรอ??” 
ร่างสูงไม่ฟังร่างบางพูดกับเดินเร็วขึ้นไปอีก “นี่ๆๆๆเดี๋ยวสิ.....นี่” ร่างบางจับแขนของร่างสูงไว้
“เอ่อ...เดี๋ยว.....รอฉันก่อนสิ tetจัง” “เมื่อกี้นายว่าไงนะ???” 
“ฉันบอกว่าอย่าเพิ่งไปรอฉันก่อน”ร่างบางเน้นคำพูด
“ไม่ใช่...เอาต่อจากคำเมื่อกี้สิ” ร่างสูงขยั้นขยอ 
“ tetจัง...อย่าโกรธฉันเลยน้า” ร่างบางเกาะแขน tetsu แน่น
“พูดอีกๆพูดเยอะๆ” “tetจังtetจังๆๆๆๆๆๆๆๆ” ร่างบางพูดจนเหนื่อย ร่างสูงเห็นอย่างนั้นแล้ว ก็หัวเราะออกมา
ร่างสูงเชยคางร่างบางขึ้นมาก่อนที่จะประทับริมฝีปากลงไป ร่างสูงสอดลิ้นเข้าไปควานหารสหวานนุ่มจากปากร่างบาง 
ทั้งสองตอบสนองนานอยู่ครู่หนึ่ง “อา...อาา..ปล่...อย..ปล่อยเถอะ” ร่างบางพยายามพูดแต่ก็ถูก tetsu ห้ามไว้ทุกครั้ง 
“อะ..อือ.อืมม..เดี๋ยว.ม..มีคนมาเห็น”ร่างบางพูดอย่างยากลำบากเพราะถูกปากของอีกฝ่ายประกบเอาไว้แล้วจูบอย่างดูดดื่ม 
เมื่อร่างสูงพอใจแล้วจึงปล่อยร่างบางออก 
“หวานๆหวานมาก....”ร่างสูงพูดออกมา ลิ้นก็เลียปากตัวเองไปด้วย 
“อะไร?อะไรหวานเหรอtetจัง?” ร่างบางถามเงยหน้าหวานไปมองหน้าร่างสูง
“อยากรู้เหรอ?” “อือ..” “ ไม่บอก.........” ร่างสูงปรับใบหน้าให้เหมือนเดิม เพราะคิดจะแกล้งร่างบางต่อ
“โกรธอยู่เหรอ?......ยังไม่หายโกรธอีกเหรอ?” hyde ทำหน้าออดอ้อน
“ใช่..นายไล่ชั้นนี่..เดี๋ยววันนี้ชั้นจะเก็บเสื้อผ้าแล้วออกจากบ้านนายให้เร็วที่สุดเลย”
“จะให้ชั้นทำยังไง? Tetจังถึงจะหายโกรธ” ร่างบางก้มหน้ารอฟังคำตอบจาก tetsu
“ งั้นนายก็ตอบคำถามชั้นสิ.....” ร่างบางพยักหน้า 
“ นายทำอะไรกับไอ้หมอนั่นในห้อง” ร่างสูงส่งสายตาเย็นๆให้ร่างบาง 
“หือ?ใคร?...อะ..อ๋อ... ฉันแค่ล้มแล้วเค้าก็รับชั้นไว้ก็แค่นั้นเอง...” hyde พูดด้วยนำเสียงเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (tet จังหึงด้วย!!!) (ชั้นก็หึงเฟ้ยยย!!! : SOUKETSU) (โผล่มาจากไหนอ่ะ????????)
“งั้น....เหรอ??” ร่างสูงทำหน้าโล่งใจ 
“ หายโกรธแล้วใช่มะ??” hyde ยื่นหน้าเข้าไปใกล้tetsu
“ใคร ใคร..ว่าฉันโกรธนาย...ชั้นยังไม่ได้พูดสักคำ...” tetsu ยิ้มที่มุมปากเป็นสุขเหลือเกินที่ได้แกล้งคนตรงหน้า
“หมายความว่า......นายหลอกฉันเหรอ?” คื้วสวยขมวดเข้าหากันแน่นจ้องร่างสูงอย่างถือโทษ ถือดียังไงมาหลอกเขากัน 
ฮึ่มเดี๋ยวก็แกล้งกลับซะเลย ยังไม่ทันที่ร่างบางจะคิดจบก็ถูกคนตรงหน้าเรียกเสียก่อน
“ขอจูบอีกทีได้มะ??” tetsu ดึงหน้าสวยเข้ามาใกล้ๆ “ฮึ่ม!!!!!! อีตาบ้า!!!!!!!” 
ร่างบางดันหน้าร่างสูงออกอย่างแรง แล้วหน้าของเขาก็แดงขึ้นมาเล็กน้อย 
“เจ็บน้า~~~” “ฮึ..สมน้ำหน้า” แล้วทั้งสองก็เดินกลับบ้านทั้งอย่างนั้นแหละ
“หมายความว่าไง hyde? นาย.....นายมีคนรักแล้ว.....ทั้งๆที่ชั้นอยู่ใกล้นายยิ่งกว่าหมอนั่นซะอีก...ทำไม?...ทำไมถึงเอื้อมไปไม่ถึง.......” 
hisa ผู้ที่ยืนมองดูเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดพูดออกมาอย่างเจ็บปวดแววตาเศร้าเสียเหลือเกิน

“เคน..เคนจัง” ร่างบางวิ่งมาจากชั้นบนอย่างรีบร้อน พร้อมกับหอบหนังสือเครื่องเขียนรุงรัง
“ช้าๆ...ช้าๆสิเดี๋ยวก็ตกบันไดกันพอดี” พูดยังไม่ขาดคำร่างบางก็สดุดขั้นบันไดจะล้มลงมา “เหวอออ!!!”
“พู่!! ไม่เป็นอะไรนะ?”tetsu ที่ลงมาพอดีคว้าตัวร่างบางไว้ในอ้อมแขน “hyde นะ 
hyde วิ่งลงมาอย่างนี้อีกแล้ว.....โชคดีนะที่ได้ tetsu ช่วยเอาไว้...เฮ้อ!!!ชอบทำให้พี่เป็นห่วงซะจริง” เคนบนอย่างเหนื่อยใจ
“ปล่อยซะทีสิ......ฉันอึดอัดนะเล่นรัดซะแน่นแบบนี้น่ะ” 
ร่างบางที่โวยวายกลบอาการของตัวเอง เขารู้สึกได้ถึงอ้อมแขนที่แข็งแรงของ tetsu หัวใจเขาก็เต้นแรงมากซะด้วย....
“ เคน..เคนจังช่วยผมด้วย” “มีอะไรงั้นรึ hyde” 
“ คือ...ผมทำการบ้านไม่ได้ฮะ....งงมากเลย” 
ร่างบางพูดพลางชี้ไปที่หนังสือวิชาคณิตศาสตร์เป็นวิชาที่ตัวเองไม่ถนัดเอาซะเลย (ชอบวาดรูปมากกว่าใช่มะละ..คิกๆๆ)
“ แต่พี่ไม่ว่างนะ......เดี๋ยวพี่ต้องออกไปข้างนอกซะด้วยสิ” เคนพูดแล้วมองหน้าน้องชายอย่างเสียดายที่ช่วยน้องไม่ได้ 
“ อืม...เอาให้ tetsu ช่วยสอนสิ...tetsu ว่างอยู่ไม่ใช่รึ?” ร่างสูงพูดพลางมองไปทาง tetsu
“หือ?มองฉันทำไมเหรอ? เคน” tetsu ถามเนื่องจากไม่รู้เรื่องที่เคนพูดแล้วมองมาที่เขา
“นายสอนวิชาคณิตศาสตร์ให้น้องฉันได้รึเปล่า?”
“หือ?อือก็ได้อยู่......ว่าแต่...ทำไม..นายไม่ว่างรึไง?” tetsu หันมาถามพลางยกน้ำขึ้นดื่ม 
“อือ...ก็ทำนองนั้นแหละ..” ร่างบางมอง tetsu อย่างไม่ไว้ใจ จะให้หมอนี่สอนงั้นรึ??....แถมอยู่กัน 2 คนอีก 
.....

“ตามฉันมาที่ห้องสิ” tetsu พูดด้วยน้ำเสียงเรียบไม่มีอาการใดๆพลางเดินนำขึ้นไปยังห้องของตัวเอง
“อะ.....อืมๆ” ร่างบางพยักหน้าแล้วเดินตามไปที่ห้องร่างสูง
“ไหนเอามาดูสิ...นายไม่ได้ตรงไหน?” ร่างสูงนั่งลงบนเตียงก่อนจะยื่นมือขอดูหนังสือที่ร่างบางถืออยู่
ร่างบางส่งให้ด้วยอาการสั่นเล็กน้อยใบหน้าร้อนผ่าว พยายามไม่สบตากับร่างสูงกลัวว่า ร่างสูงจะรู้ความคิดของเค้า hyde 
ยื่นหนังสือให้อย่างไม่ระมัดระวังร่างบางโดน tetsu ดึงลงมานั่งที่ตักเขา 
“เป็นอะไรไป hyde ตัวนายสั่นมากเลยนะ” ร่างสูงพูดพลางยิ้มบางๆส่งให้ร่างเล็ก 
“ปล่อย..ปล่อยสิ tetsu” ร่างบางดิ้นไปดิ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของร่างสูง 
“กลัวฉันจะทำอะไรนายรึไง?” 
“ปะ...เปล่านะ....ปล่อยฉันก่อนสิ”ร่างบางปฏิเสธทั้งทีมันก็เป็นเรื่องจริง แต่จะให้พูดออกไปได้ไงละ มันน่าอายจะตาย ก็นายมันมือไวใจเร็วจะตาย...
“ฉันไม่ทำอะไรนายหรอกน่า....นายอยู่นิ่งๆก่อนสิแล้วฉันจะปล่อย” ร่างสูงพูดยืนยัน(นอนยัน...นั่งยัน...เดินยัน.)
หลังจากที่ดิ้นมานานร่างบางก็นั่งนิ่งๆอยู่บนตักของ tetsu ร่างบางก้มหน้าอันแดงกล่ำไม่ยอมสบตากับร่างสูง
หารู้ไม่ว่าใบหน้าของ hyde ในตอนนี้มันเชิญชวนเขาอย่างบอกไม่ถูก 
“ hyde” ร่างสูงพูดด้วยนำเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูร่างบาง 
“ อะ..อะไร?” ร่างบางกลั้นใจตอบออกไป 
ร่างบางรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของร่างสูงที่เป่ารดคอเขาอยู่ 
“hyde นายรู้สึกยังไงกับฉัน?” ร่างสูงถามด้วยนำเสียงจริงจัง 
ร่างบางนั่งนิ่งไม่ตอบคำถามใดๆ เขากำลังคิดกับตัวเองว่า ‘ ถามทำไมฟะ? 
แล้วจะตอบไงดีล่ะ?….เล่นจ้องกันอยู่ได้’ แล้วถ้าเขาตอบไปจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาล่ะ?
“ว่ายังไง....ฉันถามนายจริงๆนะ.....หรือที่ผ่านมานายไม่รู้สึกอะไรกับฉันเลย??” 
ร่างสูงนั่งจ้องใบหน้าขาวอย่างไม่วางตา 
“อะ....เอ่อ...ไม่ใช่นะ”ร่างบางพูดออกมาอย่างแผ่วเบาเพียงแค่คำพูดนิดเดียว แต่ก็ทำให้ร่างสูงยิ้มออกมาได้บ้าง 
“ถ้างั้นนายก็บอกมาสิว่านายคิดยังไงกับฉัน?...” tetsu กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น
“ ฉัน.....ฉัน...ฉันไม่กล้าพูดนี่!!” 
“ หึหึ นายนี่....นายก็ขี้อายเป็นด้วยเหรอ??” ร่างสูงพูดแหย่ ร่างบางไม่รู้จะทำอย่างไรดี จะตอบออกมาเป็นคำพูดมันก็อาย 
เอาเป็นว่าวิธีนี้แล้วกัน (ก็อ่ะนะ...ตัวจริงก็พูดมะเก่งอยู่แล้วเลยใช้การแสดงเอา...^_^) 
ร่าบางค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ร่างสูงและประทับจูบไว้อย่างรวดเร็วแล้วถอนปากบางออก 
“ นี่แหละ...คือคำตอบของฉัน..นายไปคิดเอาเองก็แล้วกัน” พูดจบก็วิ่งออกไปไม่สนใจที่จะเก็บหนังสือของตนแม้แต่นิด “หึหึ 
จูบไม่ได้เรื่องเลยนะนายน่ะ” ร่างสูงคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจเป็นที่สุด พลางมองไปที่ข้าวของที่ร่างบางลืมทิ้งเอาไว้ ‘ขี้อายขนาดนี้เชียว หึหึ’พอถึงห้องของตัวเองร่างบางก็ทิ้งตัวลงนอนคิดทบทวนถึงเหตการณ์เมื่อครู่ที่แล่นเข้ามาในสมองว่าทำไมเขาถึงทำอย่างนั้น 
‘เพราะอะไรกันนะ?’ ก็เขาไม่เคยจูบคนที่รักก่อนเลย รึว่าเรา.....เราหลงรัก tetsu จริงๆเข้าแล้ว (ดีใจๆ.....รีบๆรักซะจะได้รีบๆจบไง +_+) โอ๊ยปวดหัว.........

ยามเช้าที่สดใสสดชื่นอากาศน่านอนซะไม่มี ‘ง่วงชมัดเลยยยย’ ร่างบางที่คดคู้อยู่ในพาห่มบ่นออกมาอย่างงัวเงีย 
“ก๊อกๆๆๆๆ” 
“จะเคาะไปถึงไหน...หนวกหู!!!!!” ศีรษะร่างเล็กที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มทำสีหน้าหงุดหงิด “ก๊อกกๆๆๆๆๆๆ” 
“พี่....อย่าเคาะรัวอย่างนั้นสิ....คร้าบบบผมจะเปิดเดี๋ยวนี้ล่ะ” ร่างบางทนไม่ไหวกับเสียงอันน่ารำคาญที่ดังมารบกวนเขาแต่เช้าในที่สุกร่างบางก็ต้องเดินไปเปิดประตู 
ร่างบางถึงกับตาสว่างเมื่อเห็นว่าคนที่เคาะประตูห้องนอนเขาคือใคร(ใคร????)
“tetsu…..” 
“ ก็ใช่นะสิ....เอ้า!!นี่” ร่างสูงยื่นหนังสือวิชาคณิตที่คนตรงหน้าลืมเอาไว้เมื่อคืน
“อะ...อืม” ร่างเล็กรับมาอย่างงง มาเคาะห้องเขาด้วยเรื่องแค่เนี่ย “ 
แล้วนี่จะนอนไปถึงเมื่อไหร่ละ?ไม่ไป โรงเรียนรึไง?” ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องร่างบางอย่างถือวิสาสะ 
“เดี๋ยวๆนายเข้ามาทำไม?นี่มันห้องฉันนะ” ร่างเล็กตกใจกับการกระทำของร่างสูง 
“ฉันเข้ามาไม่ได้รึไง?” “อะ....ได้...เอ่อ..” ร่างบางอั้มอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะเปิดหนังสือวิชาคณิตศาสตร์ เพราะเขายังทำไม่เสร็จ 
แต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อทุกหน้าที่อาจารย์สั่งให้ทำเป็นการบ้านเสร็จหมดทุกบรรทัดแล้ว 
“tetsu นายทำให้ฉันเหรอ?....ขอบใจมากนะ” ร่างบางยิ้มอย่างดีใจ “ ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก เอาคำขอบใจของนายเปลี่ยนเป็นช็อคโกแลตแทนล่ะกันนะ”
“อืออออ....... เอาให้ถึงวันนั้นก่อนแล้วกัน” ประโยคหลัง hyde พูดกับตัวเองเบาๆ


the end part 2

TALK ABOUT FEER LOVES
RAIN : จบแล้วเน้อ!!! ดีใจเป็นบ้าเลย ~ 
~555ใครที่ติดตามผลงานของข้าพเจ้ากะรุณา comment มาซะดีๆ มะงั้นตอนที่ 3 อย่าหวังเลย....///// >o< เหอะๆพูดเล่นอ่ะ 
ข้าพเจ้าอยากรู้ความคิดเห็นของแต่ละบุคคล 555 ข้าพเจ้าพูดไม่ค่อยเก่งซะด้วยจิ แค่นี้แล้วกันคิกกกๆๆๆๆ ^_^ love love