This fic is a Yaoi or Boylove story.I translated form Hideyuki 's english version.If you don't like to read some kind of fic.Please go away from here.Thx!!
n &n Anyway,I would like to apologize Hideyuki that I brought her/his work to transalte before waiting her/his permission.I just want to bring very nice story about FRIENDS form this fic to Thai reader.I do not have any bad idea for this fic.Please understand me.Thank you.
&n &n If you have any comment or your concern ,please feel free to let me know.It will be helpful ne~ You can mail your comment to mailto:sochan44@yahoo.com

Sochan

Part 12

แม้ว่า Ken จะไม่ได้พูดอะไรต่อ Yuki , Ken ก็ยังคงกังวลอยู่ดี ตอนนี้ทั้งคู่หลบหนีลง
มาจากสวรรค์ได้พักใหญ่แล้ว ,นั้นย่อมหมายความว่า น่าจะมีเทพอื่นๆที่รู้สึกถึงการหาย
ตัวของเขาทั้งคู่บ้างแล้ว และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ทั้งคู่ก็คงไม่สามารถกลับขึ้นไปได้อีก
Ken และYuki ออกตระเวนไปทั่วเมืองเกือบอาทิตย์ได้แล้ว แหล่งข่าวมักได้มาจากเด็ก ๆ
นอกจากนี้ ยังปันอาหาร และบางครั้งก็พาไปห้องว่างที่บ้านของตน หรือไม่ก็พาไปพักยังตึกร้างที่ไม่มีคนก็มี
แน่นอน Ken รู้ดีว่าพวกผู้ใหญ่จะมีพฤติกรรมที่ต่างไปจากพวกเด็ก ๆ จิตใจที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา 
เป็นสิ่งที่หาได้ยากในพวกผู้ใหญ่, และนั่นคือสิ่งที่ต้องทำให้ Yukiและ Ken ต้องลงมาที่โลกมนุษย์ Ken อยากจะรู้จริง ๆว่า Hyde จะได้รับความช่วยเหลือจากเด็ก ๆ อย่างพวกตนบ้างหรือเปล่านะ 
แล้วถ้า Hyde ไม่เจออย่างพวกตนล่ะ......
Ken สปัดหัวไล่ความคิดที่สับสนเหล่านั้นออกไปซะ Yuki คงไม่อยากฟังอะไรที่ไม่รื่นหูในที่แบบนี้แน่ 
Ken รู้ดีว่า Yuki ไม่ยอมแพ้และไม่อยากเลิกหวังว่า Hyde ยังคงมีชีวิตรอดและยังปลอดภัยอยู่ในโลกมนุษย์
"เกิดอะไรขึ้นหรือ,Ken?" เสียงงัวเงียของ Yuki ทำลายความเงียบภายในห้องแคบของตึกร้างแห่งหนึ่ง 
เสียงขยับตัวเพราะความกระสับกระส่ายของตนคงทำให้ Yuki รู้สึกตัว
"ไม่มีอะไร"Ken ผินหลังให้ Yuki เพื่อไม่ให้เห็นน้ำตาที่เริ่มเอ่อขึ้นมาอีกครั้ง Ken รู้สึกเหนื่อยใจจะขาด ทั้ง ๆที่ตนก็กังวลเกี่ยวกับ Hyde แต่เขาเองก็คิดถึงบ้านเหมือนกัน รู้สึกเหนือยที่ต้องกินอาหารของโลกมนุษย์ เหนื่อยกับการที่ต้องตื่นขึ้นและได้ยินเสียงยวดยานที่วิ่งไปมาบนท้องถนน แทนที่จะได้ยินเสียง
แว่วหวานของนกครวญเพลง
Yuki ลุกขึ้นนั่ง แม้ว่าจะอยู่ในความมืด ตาก็ไวพอที่จะเห็นหยาดน้ำตาที่เปียกชื้นนองแก้มของ Ken , "ฉันรู้นะว่า นายกำลังร้องไห้อยู่" Kenดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงเพื่อซ่อนดวงตาของตนรู้สึกร้อนที่สองข้างแก้ม
เพราะถูกจับผิดได้ ที่นี่,เขาชั่งอ่อนแอ ร้องไห้ขี้มูกโป่งยังกับเด็กเล็ก ๆทั้ง ๆ ที่ Yuki เพิ่งจะสารภาพว่า ชอบ Kenที่เข้มแข็ง เมื่อวันก่อนนี้เอง
Yuki เขยิบเข้าใกล้ นอนลงข้างKenพร้อมโอบปลอบ "อย่าร้องไห้" Ken หันกลับมาซุกตัวเข้าสู่อ้อม
แขนและซบหน้าเข้าที่ไหล่ของ Yuki "ฉันเกลียดโลกมนุษย์ ฉันเกลียดมัน"
Yuki ตบเบา ๆที่หลังของ Ken เป็นการปลอบขวัญ,"ฉันรู้...ฉันรู้..." Yuki โอบประคอง Ken ขึ้นนั่ง "Yuki?" เสียงเรียกไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบนัก
"หือ....?" Yuki จุมพิตลงที่หน้าผากของ Ken
"....ฉันขออะไรสักอย่าง จะได้ไหม," Yuki หยุดรอให้ Ken พูดจนจบประโยค,

"....ถ้าใน 2วันนี้ เรายังหา Hyde ไม่เจอ....เรา..จะกลับสวรรค์กัน"Yuki อึ้ง ประคองใบหน้าของ Ken ให้เงยขึ้นจากไหล่ของตน "คิดไม่ถึงว่า นายจะคิดถึงบ้านขนาดนี้นะเนี่ย"
"ฉันรู้ว่านายก็คิดถึงเหมือนกับฉันนะ" Yuki ถอนหายใจเบาๆ , "เวลาเราน้อยเหลือเกิน...ฉันเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้"
ประโยคต่อมาของ Ken ทำเอา Yuki ถึงกับแปลกใจ".....แล้วพอพวกเรากลับถึงสวรรค์ , เมคเลิฟฉันนะ..." หน้าKen เปลี่ยนเป็นสีแดงกร่ำ , ไม่เคยคิดมาก่อนว่า จะใจกล้าพูดกับ Yuki ได้ขนาดนี้
"อ้อ? ทำไมไม่ตอนนี้เลยล่ะ?" Yuki เริ่มบทรักอีกครั้ง ริมฝีปากบางเล่นทำซุกซนไปทั่วซอกคอของ Ken 
"ฉันว่าบนสวรรค์อาจจะอุ่นกว่าที่นี่เท่านั้นหล่ะ" 
Ken อมยิ้มเมื่อนึกถึงสภาพรก ๆของที่นี่, " ฉันอยากให้ครั้งแรกของฉันอยู่ในความทรงจำสุดดี ที่นี่ฉันรับไม่ได้อ่ะ"
"ฉันไม่เห็นว่า ที่นี่มันจะต่างกับห้องของนายบนสวรรค์ยังไงเลย มันก็รกพอๆ กับถังขยะนั่นแหละ ไม่เห็นจะสร้างความทรงจำดีๆ ได้ยังไง," Yuki ขำ, "แต่ ห้องฉันก็เหมือนห้องนายนั่นแหละ..." 
หัวเราะกันคิ๊กคั๊ก เมื่อนึกถึงห้องสุดยอดสกปรกของตน ,ในบรรดาเพื่อนรักทั้งสาม คงมีHydeที่รักสะอาดที่สุด 
"สัญญา?" Ken ขอคำมั่นจากเพื่อนรัก Yuki ลังเลนิดๆ ก่อนจะยิ้มกว้าง 
"อ้อนวอนฉันดิ"
"นายดิ ต้องอ้อนวอนฉัน!" Ken แลบลิ้นใส่
"ทำไมฉันต้องอ้อนวอนนายล่ะ!" Yuki กระโดดใส่หลัง Ken, เล่นปล้ำกันไปปล้ำกันมา หยอกล้อกันเป็นที่น่าอิจฉายิ่งนัก
ทันใดนั้นเอง, แสงสว่างจนบาดตาก็สาดส่องไปทั่วห้อง จน Ken Yuki ต้องเอามือป้องตา เสียงปีกที่สัมผัสกับลมและกลิ่นกุหลาบจางๆเริ่มกำจายไปทั่ว, เมื่อตาของทั้งคู่เริ่มชินกับแสงจ้าข้างหน้า
และค่อยๆ แง้มตาขึ้นมอง ก็ปรากฏเทพในชุดสีฟ้ายาว ประคองช่อดอกไม้สีฟ้าและ กุหลาบขาวในมือ
"เทพ Aeri!" 
Ken และ Yuki ย่อคำนับต่อเทพผู้งดงามทันที 
"สวัสดี, Yuki Ken." 
เทพAeri คือบุตรีเทพเพียงหนึ่งเดียวของท่านเทพสูงสุด ปกติจะไม่ปรากฏตัวให้ใครพบเห็นนัก ยกเว้นจะมีสารฝากจากเทพสูงสุดเท่านั้น
"บุตรีเทพ, มีกิจใดให้พวกเรารับใช้หรือครับ?" Yuki และKen ยังคงก้มคำนับอยู่ 
"พวกเธอละเมิดต่อกฎสวรรค์ รู้มั้ยว่าเจ้ายามที่รับสินบนพวกเจ้าได้โดนลงโทษแล้วด้วย
บรรดาเทพคุ้มกฎคาดโทษพวกเธอไว้ซะน่ากลัวเชียว" 
Ken สะดุ้งเริ่มหนาวๆ ร้อน ๆ เมื่อนึกถึงโทษที่กำลังรอพวกเขาอยู่บนสวรรค์ 
"บุตรีเทพ, ลงโทษผมเถอะครับ. กรุณาอย่าทำอะไร Ken เลย." Yuki เงยหน้าขึ้น มองใบหน้าที่เลือนลางของ เทพ Aeri
Ken รีบสั่นหัว เงยหน้าขึ้นตอบบ้าง "ลงโทษผมแทน Yukiเถอะครับ!" เขายอมไม่ได้ที่ให้ใครทำอะไร Yuki ใช่แล้วYuki คือสุดที่รักเหนือใคร อื่นในโลกนี้ เขายอมไม่ได้เด็ดขาด
เทพ Aeri ไม่กล่าวสิ่งใด แต่ยิ้มหวานพร้อมทั้งเอื้อมมือของทั้งสองให้จับกันไว้
"ฉันได้ยินกิตติศัพท์ความรักเพื่อนของทั้งสามเทพมานานแล้วล่ะ ฉันจึงได้ขออภัยโทษจากท่านพ่อให้พวกเธอ" เสียงแว่วหวานตอบอย่างปราณี พร้อมทั้งเลือกกุหลาบฟ้าจากช่อในมือขึ้นพันนิ้วของทั้งสองหนุ่ม

"พา Hyde กลับสวรรค์ให้ได้นะ โทษของเขาได้ถูกละเว้นแล้ว"
Ken และ Yuki ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"และเพราะเธอทั้งคู่ต่างทำเพื่อเพื่อนที่รักของเธอ โทษของพวกเธอจึงได้รับการละเว้นเช่นกัน"

"โชคดีนะทั้งคู่ ฉันจะรอดูความสุขสมหวังของพวกเธอจ๊ะ" พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ ร่างอันงดงามของ เทพ Aeri เริ่มเหินขึ้นสู่ห่วงอากาศและจากไป
Ken เริ่มหน้าแดงอีกครั้ง, "อะไรเนี่ย.... กะทั้งเทพ Aeri ยังดูออกว่าเรารักกันหรือเนี่ย.." พึมพัมไปตาก็ดูกุหลาบแดงที่พันอยู่ที่นิ้วของเขาทั้งสอง
Yuki หัวเราะก่อนจะปลดกุหลาบออก, "ไม่ว่ากุหลาบจะสวยสักแค่ไหน ยังไง ๆซะ นายก็สวยกว่าอยู่ดีจ้า," Yuki ขว้างกุหลาบทิ้งอย่างไม่ใยดี, "มามะ มาต่อกันดีกว่า?" Ken บีบมือ Yuki , " ก็ฉันบอกนายแล้ว อย่ามากดดัน
กันอย่างงี้ดิ เดี๊ยฉันก็เปลี่ยนใจหรอก!" Ken และ Yuki อ้าปากหาวแทบจะเป็นเวลาเดียวกัน ทำให้ทั้งคู่หัวเราะคิกและรู้สึกผ่อนคลายขึ้น
ทั้งสองคลานลงใต้ผ้าห่มอีกครั้ง ร่างกายจะต้องได้รับการพักผ่อนเต็มทีเพื่อค้นหา Hyde 
เพื่อนรักของพวกเขาให้เจอและพากลับสู่สวรรค์อันเป็นบ้านของทั้งสามให้จงได้

~continue in part 13~ Translate by Sochan