This fic is a Yaoi or Boylove story.I translated form Hideyuki 's english version.If you don't like to read some kind of fic.Please go away from here.Thx!!
n &n Anyway,I would like to apologize Hideyuki that I brought her/his work to transalte before waiting her/his permission.I just want to bring very nice story about FRIENDS form this fic to Thai reader.I do not have any bad idea for this fic.Please understand me.Thank you.
&n &n If you have any comment or your concern ,please feel free to let me know.It will be helpful ne~ You can mail your comment to mailto:sochan44@yahoo.com

Sochan

Part 13

"ลองนึกสิว่ายังอยากได้อะไรอีกหรือเปล่า?" Testu ตรวจรายการในเศษกระดาษขณะที่ Hyde นั่งกรอกตากลมป๊อกนึกตามสิ่งของที่อยากได้
"ไม่มีแล้วฮะ! Hyde ขอตามที่เขียนในกระดาษเท่านั้นฮะ" พูดพร้อมกับยิ้มแป้นให้ชายหนุ่ม
"งั้น.....ไปละนะ" Tetsu โน้มตัวเข้าใกล้เพื่อกอดลาอย่างที่เคยทำทุก ๆเช้า แต่เหมือนคราวนี้นางฟ้า
ของเขากลัวอะไรสักอย่าง ไม่ยอมให้ชายหนุ่มเตาะต้องตัว, "..Hyde?...เป็นอะไรอ่ะ?"
Hyde รู้สึกใบหน้าร้อนวูบไปทั้งหน้า ร่างร้อนรุ่มเหมือนใกล้จะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ แถมหัวใจทำไมมันถึงเต็นเร็วและแรงจนรู้สึกเจ็บอย่างงี้ล่ะ วิงเวียนสับสนจนบอกไม่ถูก
"....เอ่อ..แล้วเจอกันตอนเย็นนะ" Tetsu หันหลังกลับ นึกถึงอาการแปลกๆของนางฟ้าในเช้านี้ Hydeพยายามตอบกลับเหมือนที่เคยทำแต่เสียงที่เปล่งออกมา ดันแหลมเล็กพิกล "itterashai...โชคดีฮะ..."
"พระเจ้า.." Tetsu บ่นเบา ๆ ขณะเดินไปตามทางแคบๆ ของถนน
แทบในทันทีที่ประตูปิดลง ขาที่สั่นและอ่อนแรงก็ไม่สามารถทนยืนต่อไปอีกได้แล้ว Hydeล้มยวบลง
กับพื้น มือน้อยๆ กุมอยู่ที่อกเหมือนเจ็บปวดทรมาน ทำไมหัวใจมันถึงเต็นเร็วและแรงอย่างนี้นะ~
"Hyde เจ็บที่หน้าอกจัง..." Hyde พูดกับตัวเองปนหอบน้อยๆ , "ทำไม Hyde เจ็บที่หัวใจ ตอนที่ Tetsu เข้ามาใกล้...." Hyde พยายามลุกขึ้น ไม่อยากโอ้เอ้นัก งานบ้านยังนอนรออยู่อีกจม ยังไงจะต้องซักผ้าและ
ทำงานอีกจิปาถะให้เสร็จก่อนหนัง TV เรื่องโปรดจะมา
"ว้า~~~~! Testu เนี่ยแย่จริง แอบหมกถุงเท้าเน่าๆ ไว้ใต้เตียงด้วย! ไหนลองดูอีกซิ!" 
ด้วยกลิ่นอันสุดเหม็นของถุงเท้าที่ Hyde ค้นเจอได้อีกบานตามซอกเตียง Hyde  ต้องหนีบจมูกช่วยเพื่อ
ให้สามารถเก็บเหล่าถุงเท้าใส่ลงตะกร้าได้จะหมด
"WAAAAAAAAAAAAAH!" Tetus แย่มาก ๆ เลย! หมกกุงเกงในด้วย !" ปากยื่นเหมือนเด็ก
เมื่อนึกถึงความสกปรกสุดๆ ของ Tetsu แต่แก้มHyde ที่เรื่อแดงกับหัวใจที่เต็นแรงจน Hyde ต้องกุมอกตัวเองอีกครั้งล่ะ??
หลังจากจัดการถุงเท้าและชั้นในกองแรกเรียบร้อยแล้ว ,คราวนี้ลองค้นในลิ้นชักดูบ้างสิ อะ~
" ยี้~~~~~~~~~~~~~~~!" Tetsu แย่ที่สุด ก็รู้อยู่แล้วว่าถ้าบอกผมสักคำ ผมก็จะซักให้แต่ Testu ก็ไม่ยอมบอก!" เสียงวี้ดว้ายปนเสียงบ่นของ Hyde ทำให้เจ้ากระต่ายกระพริบตาปริบๆ 

"Keredo... ถึงยังงั้น......Hyde ก็ชอบ Tetsu มาก..." มือเล็กบรรจงเก็บเสื้อเชิ้ตจากพื้นขึ้นมา เอียงหน้าสัมผัสมันอยากรักใคร่, ก่อนที่จะโยนลงตะกร้าด้วยความแม่นยำ เพราะกลิ่นที่ไม่พึงพิศมัย
โชยมาเตะจมูก , "แต่ยังไง Testu ก็ควรต้องซักผ้าด้วย" 
ว่าแล้วนางฟ้าผู้น่าสงสารของเราก็เริ่มหอบตะกร้าผ้ากองใหญ่ไปยังห้องซักรีดด้วยความยากเย็น

Yuki และ Ken กลับมา ณ กลางใจเมืองอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่การตามหาเจ้าเด็กน้อย Hyde ธรรมดาซะแล้ว แต่เป็นหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ยังไงซะก็ต้องลากกันกลับสวรรค์ให้ได้
"ทำไมโลกมันถึงได้กว้างอย่างงี้ว่ะ!" Ken ก่นด่าเพราะต้องตื่นเช้าผิดนิสัยไปหน่อย "เกลียดไอ้โลกเฮงกะบ้วยชะมัด ฉันเกลียดแก ฉันเกลียดแกได้ยินม้าย ไอ้โลกบ้~~~~า!!!"
อะฮ้า!!!! ดูนี่ดิ สุดยอดอภิมหาประดิษฐ์กรรมชิ้นใหม่ล่าสุดของฉ้าน~~! Yuki อวด ล๊อคเก็ตรูปดาวที่ดึงมาจากกระเป๋า(โดเรมอน?)สาระพัดประโยชน์ของตน, 
"ฉันพึงทำเสร็จตอนที่นายหลับ เมื่อคืนนี้เอง!"
Ken กรอกลูกตาที่เริ่มมีเส้นเลือดฝอยแตกอยู่ประปราย เหล่ไปยัง....คนรัก..เอ..หรือไม่ใช่หว่า..., Yuki มันไม่เคยเปลี่ยน concept เลยน้า~! แล้วจะรู้ไหมเนี่ยว่า ไอ้ที่อยู่ในมือเฮียแกจะ work อะเป่า?
"ฉันสังหรใจแล้วเชียว มิน่าล่ะทั้งคืนฉันถึงโคตรฝันร้ายเลย" Ken หน้าบูดเข้าไปใหญ่ , 
" ฉันฝันว่าไอ้เครื่องที่นายสร้างมันวิ่งไล่ขวิดฉันใหญ่เลย ,แถมตะโกนเรียกฉันว่า 'Ken baby' หรือไม่ก้อ 'Ken darling' ... แล้วนายก็ยืนหัวเราะงอหาย แบบ OH-HO-HO-HO-HO-HO-HO" 
Yuki แลบลิ้นกับคำบ่นของ Kenอย่างไม่สนใจนัก ยื่นล๊อคเก็ตให้ Ken ดูใกล้ๆ เพื่อยืนยัน "คราวนี้ ไม่ล่มแน่!"
"เหรอ? ไหนบอกหน่อยดิ มันจะไม่เจ้งบ้งได้ไง?"
"อะก็จะทำไม! ก็เพราะฉันมันซูเปอร์อัจฉริยะนะสิ! อัจฉริยะYukiไม่เคยทำอะไรพลาดอยู่แล้ว ถ้าเขาทุ่มพลังและจิตใจทำ!!"
ควันดำกลุ่มเล็กเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อ Ken ลองเดินเครื่อง
"นายอยากเห็นมันทำงานไหมล่ะ?"
กลุ่มควันดำเริ่มใหญ่ขึ้นจนKen ต้องเดินหนี คราบเขม่าทำเอาเป็นนายเงาะไปทั้งตัว,"นี่นายยังคิดว่า....."
///"เฮ้! นั่น เจ้าเทวดาขึ้เหล่นั้นไง !!"
โอ้...เสียงจากขุมนรกของลิงสามตัวตามมาหลอกหลอนเขาถึงที่นี่เชียวหรือ อาการอยากฆ่าเด็กเริ่ม
ก่อตัวที่ละนิดเมื่อ Yuki หันไปเจอเด็กสามตัว(เดิม)ที่ไม่รู้สึกรู้สาซักนิด แถมทำหน้าทะเล้นใส่ Yuki เหมือนกำลังเล่นสนุก
"ฮะ! ฉันไม่โกรธหรอก เจ้าพวกเด็กไร้สมองเอ๋ย" Yuki ส่งยิ้มที่คิดว่าสุดหล่อไปให้, "เด็กก็ยังเป็นเด็ก ไม่มีทางซึมซาบต่อความงามอันอมตะของฉันได้ร๊อก~ ถึงพวกแกจะมีบุญได้เห็นแล้วก็ตาม!" 
เด็ก ๆ กลับทำหน้าลิงแลบลิ้นปริ้นตาใส่ Yuki กันยกใหญ่
".....นายอย่าไปใส่ใจเลย, มาคิดกันดีกว่าว่าจะหา Hyde ยังไงกันดี?" Ken บรรจงเช็ดคราบดำจากหน้าของตน Yuki หยุดรังสีอำมหิตและแผนการจับเด็กหล่อซีเมนต์ท่วงน้ำไว้ชั่วขณะ รีบหันมาชี้แจงต่อทันที, 
" ก็เจ้าสิ่งนี้ล่ะจะพา Hyde กลับมาหาเรา ไม่ต้องไปคิดวิธีค้นหาอะไรอีกแล้ว!!"
อาการปวดกะบาลข้างเดียวกลับมาอีกครั้ง มันไปเอาความคิดพิเรณพันธุ์นี้จากไหนเนี่ย??~ "แล้วจะใช้ไงล่ะ?" Ken ชักจะบังคับตัวเองไม่ให้สนเสียงเหน็บแนมของเจ้าเด็กทั้งสามไม่ไหวซะแล้ว
///"เจ้าเทวดานั่น โง่ยิ่งกว่าที่คิดไว้ซะอีก!"
เสียงหัวเราะก๊ากของ Yuki ดังกึกก้องไปทั่ว---จริง ๆแล้วฟังคล้ายเสียงหัวเราะของคนบ้ามากกว่านะ--แค่หัวเราะยังไม่พอ เขายังยืดตัวอย่างภาคภูมิใจพร้อมชูอุปกรณ์(หากิน)ขึ้นสูงเมื่อมันเปร่งลำแสงออกมาเจิดจ้า,
"ไม่มีอะไรที่ ยอดอัจฉริยะ Yuki จะต้องหวั่นกลัว!! ไงล่ะ มัน work ดูซะ!! โอ้~~!! ชั่งสมกับเป็นสุดยอดของ
สุดยอดอัจฉริยะYuki จริง ๆ!!!"
"ช่า~ย.... ส่วนฉันก็..โทมัส เอดิสัน...." Kenบ่นเบา ๆ ,สวดนโมงึมงำให้ Yuki หยุดอาการติงต๊องลงเร็ว ๆ 
Yuki ยังคงสาธิตการใช้งานอยู่ "เอาละ แหกตาดูให้ดีนะ นี่แหละวิธีใช้ที่ถูกต้องล่ะ!!" Yuki บรรจงชูนิ้วขึ้นและกดปุ่มทำงานด้วยอาการมาดมั่นสุด ๆ
......
......
.....
ไ ม่ มี อ ะ ไร เ กิ ด ขึ้ น
///"ฮิ ฮิ , ไม่เห็นมีอะไรเลยอ่ะ" เสียงแหลมเล็กของเด็กในกลุ่มบาดลึกถึงกระดองใจ Yuki...ยัง..ยังไม่หยุดความพยายามง่ายๆร๊อก~ Yukiลองจิ้มใหม่............เงี ย บ
"นายแน่ใจเหรอว่ามันยังใช้ได้?" Ken ชักสยองเล็กๆ ซะแล้ว โอ้ว..... หน้าแตกหมอไม่รับเย็บเลยคราวนี้ Yuki ยังคงรัวนิ้วไม่หยุดและเปลี่ยนมาเป็นปล่อยหมัดฮุกซ้าย ฮุกขวา เสยขึ้นลงอย่างกับซ้อมฝ่ายแดงคู่แค้น
(ที่ทำเค้าหน้าแตก)
///"น่าเกลียดแล้วยังเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงด้วยแหะ!" เด็กก้วนเดิมอีกตามเคย 
Yuki ชักทนไม่ไหวร้องคำรามอย่างหมดความอดทน ขว้างสิ่งประดิษฐ์ที่เพิ่งชื่นชมลงกับพื้นแล้วกระโดดกระทืบ
ขึ้นลงสุดแรงเกิด ทันใดนั้นเอง! เครื่องมือของ Yuki ก็เริ่มทำงานขึ้น!!

"เฮ้ย!!!! ได้แล้ว!! " ^0^&Yuki เริ่มหัวเราะอย่างซะใจอีกครั้ง 
ด้วยอานุภาพของสิ่งประดิษฐ์ Ken ได้ทันเห็นไฟแลปออกมาจากเครื่องมือชิ้นเดิมนั้น แต่...
"YUKI!! ระวัง!!"
&n &n ไม่ทันเสียแล้ว กระแสไฟหลายหมื่นโวลล์ได้แล่นเข้าสู่ร่างบอบบางไม่ขาดสาย ร่างไร้สติกระตุก
ไปตามความแรงของกระแสไฟ 
"@#$@$%$%@#^@#%^$%&%^&%^#$%^*^&@#$@#!!! 
ตาของYuki เบิกค้าง พึมพำคำพูดที่ฟังไม่เป็นภาษามนุษย์ซะแล้ว
"YUKI!" Kenบังคับพลังจากฝ่ามือหวังจะช่วยเหลือเพื่อน ลำแสงสว่างจ้าพุ่งตรงไปยังเครื่องมือต้นเหตุนั้น "NOOOOOOOOOOO!" ด้วยความแรงของพลังปะทะ เศษของลูกไฟกลับพุ่งตรงไปยัง Yuki แทน
"YUKI! YUKI! YUUUUUUUUUUUUUKIIIIIIIIIIIIII!" Ken วิ่งเข้าไปในกลุ่มควัน หวังเพื่อจะดูใจชายคนรัก
///"ก็ฉันบอกแล้วว่า เจ้านั่นมันต๊อง...." เด็กกลุ่มเดิมยังยืนดูห่าง ๆ
เมื่อKen พยายามลากร่างไร้สติของเพื่อนออกมาจากกลุ่มควันหนาทึบได้ ก็เห็นว่าอาการหนักอยู่คราวนี้ แต่สักพักตาเรียวยาวก็ค่อยๆ เผยอขึ้น ดูเหมือนตายาวจะควงสว่านกลับไปกลับมา แต่ที่แน่ ๆ ยังไม่ตาย... 
"..... บ้า! นายนี่ชอบทำให้ฉันเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยนะ...." Ken เช็ดคราบบนใบหน้าของ Yuki ขณะที่ Yuki นอนหมดแรงหนุนตักของ Ken

~continue in part 14~ Translate by Sochan