story1.html

แต่อนิจจา โอ้……พวกเราเริ่มเจออุปสรรคมาขวางกั้นจนได้ โดยรถคันที่ผมนั่งไปนั้น เริ่มมีอาการวิ่งอืด ๆ วิ่งไปสะดุดไป (ขนาดวิ่งบนโทลเวยล์เหยียบได้แค่ ๙๐ กม./ชม.) เอ…..มันเกิดอะไรขึ้น (ผมนึกในใจ (อิ อิ นึกดังไปหน่อย)) เลยต้องไปแวะปั๊มเพื่อเฝ้าดูอาการของรถ และแล้วก็มาจอดที่ปั๊ม Jet คิก คิก …..ปรากฏว่าสาเหตุที่รถวิ่งกระตุก ๆ เป็นเพราะว่า กรองน้ำมัน มันตัน เลยถอดออกมาล้าง ในระหว่างที่รอเจ้าของรถซ่อมอยู่ ผมเลยหาโอกาสแอบไปช้อปปิ้งในมินิมาร์ท บังเอิญสายตาเหลือบไปเห็นชายคนนึง ที่ผมคุ้น ๆ หน้าเขาดี ชายผู้นั้นคือ พี่แมนต้า ผมเลยปรี่เข้าไปทักทายพี่ท่าน หลังจากนั้นพูดก็พูดคุย สอบถามได้ความว่า พี่แมนต้ากำลังเดินทางไปดูนกที่ดอยอินทนนท์กับสมาคมดูนก หลังจากนั้นต่างคนต่างแยกย้ายกันทำธุระของใครของมัน หลังจากที่ซ่อมรถเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็เริ่มเดินทางต่อ คราวนี้รถแล่นฉิวจนหายห่วง ประมาณตีสองก่า ๆ เรามาถึงที่ตัวเมืองพิษณุโลก หาข้าวต้มทาน เพราะตลอดทางที่วิ่งมา รถคันหลังเล่นแวะแต่ปั๊มซื้อเบียร์มานั่งซดในรถตลอด หลังจากอิ่มหนำสำราญสบายท้องแล้ว ก็ออกเดินทางต่อไปยัง อ.นครไทย อ.ชาติตระการ ผ่านอุทยาน ฯ น้ำตกชาติตระการ ผ่านบ่อภาค บ้านร่มเกล้า และในที่สุดก็มาถึงยัง ณ จุดหมายประมาณ ๗.๓๐ น. ที่บ้านห้วยมุ่นซึ่งเป็นที่ตั้ง อุทยานแห่งชาติ ภูสอยดาว จ.อุตรดิตถ์ จากนั้นก็ตัวใครตัวมันจัดการล้างหน้าแปรงฟัน ส่วนผมไม่สนใจ ภาระกิจชุดนี้ เลยไปด้อมๆ มองๆ หาร้านนั่งจิบกาแฟก่อนที่จะเริ่มเดินขึ้นภู

๘.๐๐ น. เราเริ่มนำของทั้งหมดขึ้นชั่ง เพื่อที่จะนำรายได้กระจายให้ลูกหาบ ท่านเชื่อมั้ย คน ๑๗ คน รวมน้ำหนักของที่ชั่งทั้งหมดแล้ว หึ หึ โอ้……………๒๙๗ กิโล แม่เจ้าโว้ย……มันย้ายบ้านกันฤาไรนิ ผมนึกสงสารลูกหาบอยู่เนือง ๆ เพราะค่าจ้างหากลูกหาบนั้นแค่โลละ ๑๐ บาทเอง ไม่รู้ว่าทางอุทยาน ฯ หักออกไปกี่บาท จากนั้นทางเจ้าหน้าที่อุทยานถามว่าเราต้องการเจ้าหน้าที่นำทางด้วยมั้ย เลยตอบตกลงไป เอาครับ

ประมาณ ๘.๓๐ เราเริ่มสตาร์ทออกเดินทางจากจุดเริ่มต้น โดยเริ่มเดินลัดเลาะไปทางน้ำตก สาเหตุที่เดินขึ้นทางนี้เพราะว่าเจ้าหน้าที่บอกว่า ทางนี้เดินสบายกว่า ส่วนทางเนินส่งญาตินั้นช่วงนี้ทางไม่ค่อยดี แถมไกลกว่าอีกเยอะ (แหม....เสียดายจังวุ้ย) บรรยากาศสองข้างทางดูร่มรื่นมาก เป็นป่าไผ่สลับกับป่ากล้วย (กล้วยแดง) สายน้ำในลำธารไหลแรง ทางเดินค่อนข้างแคบ เราค่อยไต่ระดับความชันขึ้นไปเรื่อย ๆ แฮ่ก แฮ่ก (ปาดเหงื่อหนึ่งที) อ้อ…ลืมบอกไปอย่างนึง ในจำนวนสมาชิกทั้งหมดที่ไปด้วย มีเพื่อนผมอยู่คนนึง ซึ่งต้องแบกน้ำหนักตัวเองที่หนัก ๑๐๐ กิโล อืมม์……….ทำให้ผมต้องเดินรั้งท้ายสุด เพื่อคอยให้กำลังใจและช่วยดันก้นมันขึ้นไป แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก เล่นเอาผมเหนื่อยเร็วกว่าเดิม เราใช้เวลาประมาณ ๑ ชม. เดินมาหยุดพักที่ลานหินลำน้ำภาค นั่งพักเหนื่อย พักหอบกันพักนึง หลังจากนั้นก็ออกย่ำเท้ามุ่งหน้าไปยังเนินปราบเซียน แฮ่ก แฮ่ก เชื่อมั้ยว่าบรรยากาศสองข้างทางนี่หนาแน่นครึ้มไปด้วยต้นไม้ มีลมพัดโกรกอยู่เรื่อย ๆ รู้สึกเย็นสบายตลอดทาง ทำให้ไม่ค่อยเหนื่อยมานัก แฮ่ก แฮ่ก สภาพร่างกายตอนนี้ผมยังเป็นม้าตีนต้นอยู่แฮะ ฮ่า ฮ่า (ภูมิใจนิดๆ)

หลังจากที่ผมเป็นม้าตีนต้นๆ อยู่ได้แค่ช่วงเนินปราบเซียน จนมาถึงเนินป่าก่อ เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันได้เกิดขึ้นกะตัวผมเอง สาเหตุมาจากผมได้หยุดแวะนั่งพักเหนื่อยที่เนินป่าก่อ เห็นขอนไม้อยู่ท่อนนึง เลยกระโดดขึ้นไปนั่ง ทันใดนั้นก็เกิดอาการตะคริวถามหาขึ้นมาทันที โอ้ย…….เอาล่ะหว่าตู….นี่แค่เนินป่าก่อเองนะเนี่ย ยังเหลือเนินเสือโคร่ง เนินมรณะ เผอิญฉุกคิดได้ว่าในกระเป๋าที่คาดเอวเรามียานวดนี่หว่า ฮ่า ฮ่า สบายตูล่ะ เลยหยิบมานั่งนวดเฟ้นอยู่ประมาณ ๑๐ นาที พอค่อยยังชั่วก็เริ่มออกเดินต่อ ประมาณบ่ายโมงผมเดินมาถึงที่เนินเสือโคร่ง แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก…

โอย…..เหนื่อยครับ เลยนั่งพักอยู่ประมาณเกือบชั่วโมง ในขณะที่นั่งพัก เลยหยิบเสบียง เป็นข้าวเหนียวไก่ย่าง มาโซ้ยให้หายเหนื่อย กินไป ตาก็จ้องมองไปยังเนินมรณะ เห็นคนเดินอยู่ลิบ ๆ เฮ้อ……..อีก ๑.๘ กิโลเอง ก็ถึงลานสนแล้วสินะ หลังจากอิ่มหนำ เติมพลังให้กับร่างกายแล้วก็เริ่มย่ำเท้าต่อไปยังเนินสุดท้าย คือเนินมรณะ เดินไปก็เป็นตะคริวอยู่เรื่อยเชียว แต่ก็ต้องเดินจนถึงเนินมรณะ เดินไปได้ ๑๐ ก้าว หยุดพัก สองถึงสามนาที แล้วเดินต่อ เป็นอย่างนี้ไปตลอด แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก……….แต่เชื่อมั้ยว่า วิวสองข้างทางนี่สวยชมัด ยิ่งสูงยิ่งสวย สวยเอามาก ๆ เห็นทิวเขา สูง ต่ำ สลับซับซ้อนเป็นแนวยาวสุดตา เรียกว่าพอมองเห็นวิวแล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก……….แต่ทางก็ชันมากขึ้น ตอนนี้เหลือผมคนเดียวที่เดินรั้งท้าย เลยรีบเดินเพื่อไล่ให้ทันเพื่อน ๆ ผม เพราะเมฆฝนก็ตั้งเค้ามาแล้ว แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก……….ตะคริว แฮ่ก แฮ่ก ตะคริว แฮ่ก แฮ่ก เป็นอย่างนี้อยู่จนถึงลานสนเลย แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก……

บ่ายสามโมงพอดิบพอดี ผมก็ได้ขึ้นมาถึงลานสน (ใช้เวลาเดินขึ้นมากกว่าภูกระดึงอีก) ขึ้นซึ่งเป็นลานสำหรับกางเต็นท์ รวมระยะทางทั้งหมดแล้วตั้งกะตีนภูจนถึงลานสน ๖.๕ กิโล หึ หึ หันไปดูวิวข้างหลัง โอว……….แม่เจ้าโว้ย สวยอย่างนี้นี่เอง หมอกงี้ลอยติดภูเขาชนิดแบบว่า เหมือนฝันเลยล่ะ แต่พอขึ้นมาถึงลานสนแล้ว อากาศช่วงนี้แดดกำลังดีไม่ร้อนมากนัก ท้องฟ้าเริ่มแจ่มใส เมฆฝนหายไปแล้ว คงเหลือแต่สายลมที่พัดโชย ต้นสนไหวเอน เย็นสบายดีครับ หลังจากนั้นบรรดาเพื่อน ๆ ที่เดินมาถึงก่อน ได้จัดการกางเต็นท์ เตรียมทำอาหารเย็น สาว ๆ บางคนก็แอบไปเช็ดหน้าล้างตัว น้ำในลำธาร ตอนนี้ผมเลยถือโอกาสแอบนอนเอาแรงสักงีบ (เสียดายที่ตอนเดินขึ้นลืมกินแรง) แต่ก็ไม่ได้นอนอย่างที่ตั้งใจไว้ เพราะโดนเรียกให้มาช่วยทำกับข้าว………

แค่สองทุ่มกว่าๆ เอง ทุกคนเริ่มอิดโรยกับความเหนื่อยล้ามาทั้งวัน เลยแยกย้ายกันเข้าเต็นท์ใครเต็นท์มัน หึ หึ ผมเลือกที่จะนอนคนเดียวมากกว่า เป็นเพราะว่าเต็นท์ผมโดนสาวๆ ยึดไปครอง เลยต้องระเหเร่ร่อนไปนอนเต็นท์ใครไม่รู้ อิ อิ แต่ก็สบายดี นอนคนเดียวกลิ้งไปกลิ้งมาไม่ต้องไปเบียดแข่งกับเต็นท์อื่น

สายลมคืนนี้ช่างพัดโบกรุนแรงเสียกระไรนี่ แต่ไม่ถึงกับเกรี้ยวกราดมากนัก นั่นคืสิ่งที่ผมนึกเอาไว้ในใจ ค่ำคืนนี้ผมรู้สึกตัวทุกๆ สองชั่วโมง อันเนื่องมาจากเสียงสายลมและแรงลมกระหน่ำพัดวี ปะทะทิวสน และเต็นท์ของพวกเราทำเอาบรรยากาศช่างหวีดหวิวเสียจริง ๆ บรื๋อววว ทำเอาเต็นท์ทุกคนโย้ซ้ายย้ายขวา แถมยังมีเสียงคล้าย ๆ คนเดินรอบเต็นท์อยู่ตลอดเวลา ฮ่า ฮ่า วิตกจริตไปแล้ว เอ๊ะ….หรือว่ามีคนเดินอยู่จริงๆ อืมม์…ไม่คิดต่อดีก่า แถมเวลานอนต้องคอยเอามือดันเต๊นท์ไว้ตลอด กลัวเต็นท์มันจะพังหรือไม่ก็ปลิวลอยตามลมไปอยู่บนยอดสน เพราะเต็นท์ผมไม่มีสมอบกยึด ได้แต่อาศัยน้ำหนักตัวเองนอนทับเต็นท์………..

เป็นเวลาใกล้เช้าอันเงียบสงัด ผมรู้สึกตัว ยกข้อมือขวาขึ้นมาดูนาฬิกา มันเป็นเวลาตีสี่ครึ่ง นอนไม่หลับแล้ว เลยหาเรื่องออกมาจากเต็นท์ แวบแรกที่โผล่หน้าออกมา วุ้ย………………………… หนาวโว้ยยยยยยยยยยย (ตะเบงเสียงดัง ๆ อยู่ในใจ) พลางแหงนหน้าชะเง้อมองดูดาวบนท้องฟ้า หูว์วววววววว……สวยว่ะ ดาวดวกเล็กดวงน้อยเปล่งแสงระยิบระยับ ดารดาษไปทั่วท้องนภา ไม่แพ้ไปกับแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาต้องทิวสนและผืนหญ้า อากาศตอนนี้หนาวมากเลย ผมเลยออกมานั่งข้างนอกกะจะผิงไฟสักหน่อย ด้วยความขี้เกียจที่จะก่อกองไฟ กอปรกับท่อนฟืนที่ชื้น และสายลมที่พัดรุนแรง ผมเลยขอเลือกที่จะนั่งทรมานตัวเองกับความหนาวเย็นต่อ