Hayatın tebessümünde tutunacak bir dal gibi haylaz dillerimde kayboldun aşk... “Bir ara omzuma başını koydun, dedim tamam...” Bense o anı hep çalıntı zamanlar gibi hayattan kaçırılmış kaçamaklar diye betimlerdim hep.

Anlaştık, zaman kayıp, bir boşa kürek daha hayatın akışına ters, bu gün bir teyitte iş arkadaşlarımdan geldi ki yalnızlık, o tanıdık telaş yapışıp kalmış üzerime...

Ama ne yalan, gördüğümde çırpınış olsun diye umut beslenen çürük dalı; tüm acılara karşılık gelecek kadar dürüstlüğüme methiyeler düzüyorum kendimde...

Ama ille de ah o şehir...