Öyküler yazabilmek isterdim, bir sonraki cümleyi hep bir önceki yazacak o sihirli ilk cümleyi bir bulabilsem...

Bu güne methiyeler düzüp, anneme bırakabilirdim günü, ama bana bu kadar çok dokunurken ve ona dokunacağını bildiğim bir çok sözümü sakınırken içim el vermiyor...

Kendimi kapıda gitmek üzere son sözlerini söyleyen biri gibi hissediyorum.

Vedası çoktan yapılmış bir ziyaret...