Sanki
müzik boşluğu dolduruyormuş gibi geliyor bana... Kendinde bir şeyleri
saklayan insanların bunlara kadar kendilerini deşmeden daha üst zemindeki
ortaklıklarına tutunmalarına şahitim hep, bir de görev pozisyonundaki
ciddiyetin görev pozisyonunun dışındaki diğer herşeye ağır basmasına. Böyle
zamanlarda da herkes daha da bir başkası oluyor. Daha da dememin nedeni bir
önceki cümleye sığan insanların bu rolde yer alıyor olmasıdır ve bu da kat
kat üzerini örtmektir söylemek istenenlerin (ya da söylenmesi
gerekenlerin).
Herşeyi içine sığdırabilecek kadar geniş istediğim ya da ardını kendisi
getirecek kadar güçlü o ilk cümleyi kuramadım daha.
İnsan
yalnızlığında konuşabiliyor kendisindeki çelişkilerle...
Belki
de bu benim devinmemdir diyorum, böyle daha güçlü bir anlama oturuyor...
Bir şehri ortasından ikiye bölmek gibiydi boğazı gezmek bir yatla ve gecenin
bir yerinde dedim ki; "ocağı yanık unutup evden çıkmışım hissi var içimde".
...... Kendim için düşler kurdum ...... Sessizlik ve dinginlik içinde
akıyordu zaman, zamana ait, tarihin farkında kadar da birikmiş bir andı
...... Daha da bir özlem içindeydim anlatabilmeye .....