Radikal olmak istiyorum, kendimi bağladığım gündelik devinim zaman vermiyor. Çok yorucu boşluğu doldurmak için her gün o kişi olmaya çalışıp kendini yaşama zamanında dönüş yollarına koyulmak. Sanki bütün ömür yollarda geçiyor... İnsanın içine sinmiyor. İçine sinmeyince hep yarınlara erteliyor kendini. Bir de bakıyor ki bu süre içinde kendinde almış olması gereken yolun daha başında. Çevre şartlar zaten insanı bir özne olarak yok sayıyor. Sadece sanatın içinde nefes alabiliyorum, edebiyatın içinde. Öykünüyorum bu yüzden, bu yüzden dilime türkü biriktiriyorum... Bu yüzden ihtiyaçlarımda zaman zaman şiirler okuyorum. Kendime iyi geliyor. Bir küçük aldatmaca bu biliyorum.

Hasretlerle yaşıyorum bu günü. Zaten bu acı yakıyorken canımı, bir de yaşamaya koyulamamak öldürüyor beni.

Hissederek ölüyorum, anlatabiliyorum değil mi?

Can çekişerek...