Ben hiç başkasına rağmen kendimi yaşamadım 

Ben hiç kayıtsız olmadım 

Ben hiç bu nedenlerden dolayı sıradan olmadım 

Bu yüzden midir sıra bana gelmiyor bende 

İnceliklerim midir buna neden olan 

Çok ağır her şey 

Tanıdığım ve değer verdiğim herkesi üstümde taşıyor gibiyim 

İnsanın başkasının melankolisine tahammül edemediği zamandayım 

Ne başkasına duyurmak ne de cevap bulmak derdindeyim 

Tahammülsüz ama yine de başkalarının farkındayım 

Özellikle de böyle zamanlarda o “başkaları” çok ağır 

Soğuruluyorum 

Hayatın soyutu cevapsızlıklarım tarafından 

Büyü benim yarattığım 

Masal öyle 

Sevda da.... 

Kendi dipsiz kuyularına taş atan deli gibiyim 

İçimi hiçbir şey doldurmuyor 

İçimi hiçbir dünyevi doldurmuyor 

İdil, ellerinde seni senden sömüren o bütün tüketiyor ya seni, o yüzden almadım adını hiç ağzıma 

O yüzden sadece o bütünü karşıma aldım, seni değil 

Yanımda ise zaten değilsin 

Nietzsche, vardığım yerde seninle bile değilim 

O yüzden buradayım 

Bildiklerimdensin diye adın geçiyor 

Aklımla konuşuyor ve o yüzden boğuluyorum belki 

İnsanın kendisine tuzağındayım sanki 

Olması gereken olsun  

Peki o insanların beni reddeden yalnızlıkları yok mu  

Belki de o dur yaşadıkları

Ardıma bakmasam yalnız kalıyorum