Yanyana durmak insanlarla, olduğumuz gibi...

Artık yoruldum hep karşımdaki insanın penceresinden bakmaya çalışmaktan. Tek taraflı çabayla bir ileriye götürmeye çalışmak için uygun dil, uygun yaklaşım, uygun felsefi zemin aramak yavaş yavaş "peki ben?" diye sordurmaya başladı. Acaba artık ben istiyor muyum bir sonraki adımlara, tesadüf ettiğim insanlarla gitmeyi..?

Hayatı, insanların birbirine rest çektiği ve karşısındakine kendini şart koştuğu bir süreç gibi görmeye başladım. Dilimde de, slogan kaldığını her söyleyenin ispat ettiği bir söz;

"İnsana dair ne varsa kabulüm!"