İnsandan insana göçmek midir yaşamak sevdiğim?

Her ardında bıraktığın insandan acılı izler kanar bir sonrakine yürümeye sürünce kendini...

Yollarda yeni umutlar aranır, umutla çıkılmamıştır yola. Geçmişinde duran bir şeyler saklı kalır hep canında. Sevdalar terk edilir de, bütün birikmişliğinle ağır gelirsin kendine. Bacaklarındaki derman seni salar mı, hep gözlerine doğru yol uzanırken, sensizliğe dorğu çığlık çığlığa bir kabulleniş değil midir terk ediş, terk ediliş. Hangi yanından bakarsan bak, ellerinde kalan canı alınmış bir posadır; sevda gibi, sensiz gibi.

Uzağına düştüğüm, artık ne desen ben değilim karşındaki, artık ne desen sende duramam. Teninde saklanmış nefesi gibi asalak yüreğim, sana uzak diyarların dertlerine düşemiyor bile bu yavaş yavaş gidişte.

Senden uzaklaşmayı bile, sana doğru geliyor gibi yaşıyorum...

Neremdesin?

Yeter!

Bu oyunu bilmiyorum...