Bir öyküydü aslında çocukluğumuz
Biz değildik gözleri sevinçli
Dünler hep tozlu raflarda -başkalarının anıları gibi-
İçimizde ne çocuk ne de sevinç kaldı kucak dolusu
Günahlar konuşuyor şimdi
Ve içimizi kemiren bir kurt gibi
Acıtıyor...
 
Yarın bu günahlarla daha mı büyürüz
Yoksa daha mı eksiliriz ömrümüzden?
Yüzümüzde kalkan gibi mecburiyetler
Ve susmak zorunda kaldığımız her şey al al yanaklarımızda
Söylemediğimiz her şeyi yuttuk
Söyleyemediğimiz her şey sustu bizi
Yüreğine sımsıcak sarıldığım;
"Soğudum artık..."
 
Bu gün çok yaşlandım
Çok büyük sustum
İçim parçalandı
Düşlerim, sevgilerim...
 
Bir deli rüzgara bıraktım her şeyi,
Gece için soyunup
Sabahım ışıklarından sımsıkı saklanmak üzere
 
Sen gider misin?
Ya da hiç gelme!
Gülümseme hiç,
Somurt!
Bir yanım sarsın yaraları,
Bir yanım unutsun seni!
Sakın dönme!
Seni yaşayan kimse,
Tozlu raflarda şimdi...