|
cümleler
konuk dilimde
bir yerlerden parça parça
rast gele çarpmış
sahiplenilmiş sonra
dağınık(lık)
anlamlandırma noktası;
hayatım sancıyor....
"biri tutup yıkasa kalbimi"
sonra geri verse
içimdeki hiddet
kin
aşk
ben
.....
bu bir uyku
bir sessizlik
kabus hatta
karanlığımda çırpınan ellerimde
insan yüzlerinden parçalar
tırnağımın arasında kan
...................
içimde çizikler
çirkin
üzerine birikmiş yaşam
yıkanma isteği
ağlama isteği
en kötüsü
pişman olmamak..
bu bir özürdür.
birileri de benden dilemeli
çünkü cami avlusuna bırakılmış bir cümle
miyim?
.............
Arkasını kendisi getirecek o ilk cümlenin
peşindeydim. Şimdi aksın istiyorum söylemek istediklerim irin gibi
vücudumdan, aklımdan. Bu bir kıble değişikliğidir.
Sonra yavaş yavaş
unutmalıyım dili...
|