Öykülerinde eskidiğimiz insanlar gibi

Birbirimizi bir kenara koyup

Koyup gidiyoruz

    tanışıklığımız tecrübe

 

Susuyoruz sessizce

Öyle susuyoruz ki 

Zaman bile fark etmesin diye sessizliği

    saklıyoruz günlük koşuşturmadan

    birbirimizi birbirimizden

 

Bir sabah uyandığımızda

Sesimiz doldurmayınca öfkemizi

Anlıyoruz ki biz bile bize fark ettirilmeden

    bedenimizden küçültülmüşüz