Bu kadar çok başrol oyuncusu olma hevesi taşıyan insanın arasında yöntemler ile ilgili o kadar çok şey öğreniyorum ki, şaşırıp kalıyorum. Akşam eve döndüğümde yüzümde farkında olmadığım ifadeler taşıyor buluyorum kendimi. Şaşkınlık olağanlaşıyor. Çırpınan binlerce soluğa var olma hakkı sunuyorum değerli bulduğum hayatlarla ilgilenirken...

Bir yolunu bulup çekirdek yerine yediği oluyor insanların insanları, su içiyorlar pınarlarından kimilerinin zamanı gelince korkuların ve bir sonraki merdivendekine gülümseyip arkasına takılıyorlar yukarı çıkabilme sevdasına, yanlarına kendilerini almayı unutarak.

Gocunmuyorlar üstelik. Yüzlerine, çıkarken önlerinde yer alan kıçların ifadesini takıp kendileriymiş gibi kıç kıç böbürleniyorlar.

Sinirli değilim, yorgun asla. Biraz midem bulanıyor o kadar ama ilacını biliyorum, cebimde taşıyorum, yemekten sonra alınıyor çünkü...