Bülbül gibi, sevda düşürür, hara beni,   Pervane kılıp yakar gönül nara beni, Sinemdeki ateşle bu sevda, bilmem,          Kaç yıl daha mecbur edecek, yara beni !

                        * * *

Alemde güzel ne varsa olmuş memnu,  Herşey, Gelecek Hayat'ta ancak meşru; Erbab-ı zeka, Cennet'e gitsek de, diyor, Dünyada gerek zevk ile olmak meşbu !

                        * * *

Genciz, yaşımız ömrümüzün nısfı kadar,     Hala bize her türlü bakış davetkar !              Bir müjde-i vuslat gibi geldikçe bahar,    Avare-i aşk olmamak imkanı mı var ?

                        * * *

Bir bahçede kuşlar, kelebekler ve bahar,      Bir gizli buhurdandaki baygın kokular,      Herşey bizi çekmekte visal alemine;       Yarab! niye herşey bu kadar davetkar !

                        * * *

Bir gün, ne bahar, ne yar, ne sevda kalacak,       Her şey silinip, bir eski rüya kalacak.                  Bir hendese ufkunda sıkışmış ruha,                Sesler, kokular birer muamma kalacak.

                        * * *

Hep eski muhabbetleri yadetmekteyiz; Gittikçe vefayı itiyad etmekteyiz.              Mey içmiyoruz, bir yeni yar sevmiyoruz, Bilmem niye ömrü iktisad etmekteyiz.

                        * * *

Kaynaklara benzeriz, çıkar topraktan,  Çağlar, köpürür, zevk alırız koşmaktan. Düzlüklere indikçe, akıp sessizce,         Tekrar döneriz toprağa bir çatlaktan.

                        * * *

Baktım da ne eski aşk mevcut, ne o yar, Vaktiyle günah işlediğin kalmış kar.      Sönmüş bir avuç küldeki korlar gibidir;    Essen de ısıtmaz seni artık anılar.

Eyvah! deme dostum, güneş açıldı diye; Ömrüm yarısından daha az kaldı diye.        Son faslı kaparken seni kıskansınlar,        Aşkın siteminden bile kam aldı diye !

Çağlar geçiyor, gelen meraret vakti;   Çok kalmadı canana ibadet vakti. Şimdengeri nezreyledik artık yara,  Ömrün yarı faslından ibaret vakti.

                        * * *